บทที่ 10 – โนม, เซลเซียส, การทำลายล้าง....และผู้รอดตาย
เมื่อขึ้น EC และขับเลาะลงมาทางใต้เรื่อยๆ ก็พบกับโขดหินที่ปกคลุมด้วยหิมะมากมาย เมื่อลองตรวจสอบอย่างละเอียดจึงพบท่าเรือและประตูทางเข้าซ่อนอยู่ในบริเวณ นั้นนั่นเอง ซึ่งโอโรจิได้มารออยู่ที่ทางเข้าอยู่แล้ว ข้างๆเขามีคนใส่ชุดทหารเรเนเกทอยู่
รอยด์ – เอ้ะ? นั่นไม่ใช่พวกเรเนเกทเหรอ?
โอโรจิ – สบายใจได้ เขาเป็นสายลับที่พวกเราส่งเข้ามาแทรกซึมพวกเรเนเกท นี่เป็นวิธีที่ง่ายที่สุดที่จะตรวจสอบซิลวาแลนด์ที่เสื่อมโทรมได้
รอยด์ – พวกนายก็จับตาดูซิลวาแลนด์มาตลอดเลยสิ?
สายลับ – ตอนนี้ผมรับหน้าที่เป็นเวรยามอยู่ รีบเข้าไปตอนนี้เลยดีกว่า
เซรอส – งั้นก็ถึงเวลาที่พวกเราต้องเข้าไปข้างในแล้วเอาแรร์เบิร์ดมาแล้วสิ
รีกัล – พวกเรากำลังรีบไม่ใช่หรือ รอยด์?
เซรอส – นั่นสิ ไปกันเถอะ
~ ฐานเทเซอาร่า ~
รอยด์ – หืม? แล้วเซรอสไปไหนแล้วล่ะ?
เพรเซ๊ย – นั่นสิคะ ฉันสงสัยว่ามีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า?
ซักครู่หนึ่ง เจ้าตัวก็เดินเข้ามา
เซรอส – โอ ขอโทษที่ทำให้ต้องรอนะ ที่รักของเรา เหงาไหมจ้ะ~
รีกัล – เธอกำลังทำอะไรอยู่? ทุกคนเป็นเป็นห่วงเธอนะ
เซรอส – เราแค่ลองเดินดูรอบๆน่ะ พวกเราคงไม่อยากเดินไปติดกับดักใช่ไหมล่ะ? เอาล่ะ ตอนนี้ได้เวลาเริ่มการผจญผัยของท่านเซรอสผุ้ใหญ่ และหวานใจของเขาแล้ว~
โอโรจิ – เวลาไม่ค่อยมีแล้ว ผมจะบอกอย่างเร็วๆ พวกเราพบทางเข้าห้องเก็บแรร์เบิรด์แล้ว ซึ่งต้องขึ้นลิฟต์ตัวหนึ่งไป
เซรอส – นั่นมันง่ายสนิทเลย~
โอโรจิ – ฟังให้จบก่อน ถึงจะขึ้นลิฟต์ไปได้ แต่ประตูก็ยังปิดอยู่
รีฟิล – ประตูถูกล็อกไว้สินะ
โอโรจิ – ถ้าจะผ่านประตูเข้าไปได้ คุณต้องใส่รหัสผ่าน
รอยด์ – ตกลง งั้นก็บอกรหัสพวกเรามาเลย
โอโรจิ – ต้องขอโทษด้วยแต่พวกเราพยายามอย่างสุดความสามารถแล้ว แต่ก็ยังหารหัสมาไม่ได้ แต่พวกเราก็รู้มาว่ารหัสผ่านนั้นมี 3 ตัว และแต่ละตัวก็อยู่ที่ทหารดีไซแอนท์ 3 คน
รอยด์ – พูดง่ายๆก็คือพวกเราต้องจับตัว 3 คนนั้นมาเค้นคอหารหัสสินะ
โอโรจิ – ข้อสุดท้าย ถึงพวกคุณจะได้แรร์เบิร์ดมา แต่เป็นไปได้มากว่ามันคงยังไม่สามารถเคลื่อนย้ายไปยังซิลวาแลนด์ได้
รอยด์ – ทำไมล่ะ?
โอโรจิ – ระบบเคลื่อนย้ายผ่านมิติของแรร์เบิร์ดทำงานได้โดยการใช้พลังงานจากฐานเรเนเก ทของทั้ง 2 โลก การบินขึ้นฟ้าคงไม่มีปัญหาอะไรตราบที่ยังมีโวลท์อยู่ แต่ถ้าไม่มีการชาร์จพลังงานจากฐานแล้วล่ะก็.....
ชีน่า – งั้นที่พวกเราสามารถข้ามจากซิลวาแลนด์มาที่นี่ได้ก็......
รีฟิล – บางทีพวกมันคงจะถูกชาร์จพลังเอาไว้อยู่แล้ว พวกเราน่ะโชคดีจริงๆ
รอยด์ – ยังไงก็ไม่มีทางเลือกแล้ว พวกเราต้องการความสามารถที่จะบินขึ้นฟ้าได้
รีกัล – ถูกต้อง รีบไปกันเถอะ
รอยด์ตะลุยไปทั่วฐานและหารหัสผ่านมาต่อกันได้ว่า “พลังแห่งเมล็ดคือสิ่งค้ำจุนโลก” จึงสามารถเข้าไปยังห้องเก็บแรร์เบิรด์ได้ แต่เมื่อเข้าไป....
ยูอัน – แล้วแกก็มาจริงๆด้วย เหมือนแมงเม่าบินเข้ากองไฟ!
ยูอันและบอตต้ามาดักรออยู่แล้ว
รอยด์ – นี่นายเคยพูดอะไรที่เป็นของตัวเองบ้างไหมน่ะ?
เซรอส – นายต้องยอมรับนะ ว่าประโยคนั้นน่ะ มันโบราณจริงๆ
ยูอัน – ข้าเห็นแล้วว่าความคิดของแกน่ะไม่เปลี่ยนไปเลย แต่ความโอหังของแกต้องจบลงที่นี่ล่ะ เตรียมตัวตายได้!
เพราะถูกรุม(?)จากทั้ง2คน รอยด์จึงเอาชนะได้อย่างยากเย็นยิ่ง
ยูอัน - .เป็นไปไม่ได้!......ชั้นแพ้ได้ยังไงกัน!....รอยด์....เอกซ์เฟียร์ของแก......มันคงจะวิวัฒนาการขึ้นแล้ว....
รอยด์ – เอกซ์เฟียร์ของชั้น?
เวลานั้น พื้นดินก็สั่นสะเทือนอย่างแรงจนรู้สึกได้...
ยูอัน – การสั่นสะเทือนนี่มันอะไรกัน ?!
รีกัล – รอยด์! นี่เป็นโอกาสของพวกเราแล้ว เอาแรร์เบิร์ดไปเถอะ!
รอยด์ – อ่ะ...ตกลง
ทุกคนกระโดดขึ้นแรร์เบิร์ดและเร่งเครื่องบินออกสู่ฟากฟ้าไป
บอตต้า – ท่านครับ! แผ่นดินไหวนั่น! หรือว่ากระแสมาน่าถูกตัดขาดแล้ว ?
ยูอัน – เป็นไปได้ รีบไปตรวจสอบสาเหตุของแผ่นดินไหวเดี๋ยวนี้!
ทหาร – แล้วแรร์เบิร์ดล่ะครับ
ยูอัน – ปล่อยพวกเขาไป ถึงอย่างไรเพื่อนตัวน้อยของพวกเราก็จะบอกตำแหน่งให้รู้เอง
แรร์เบิร์ดมุ่งหน้าสู่เกาะลอยฟ้า ซึ่งโคเลทยืนอยู่กลางม่านพลังที่กักขังเธอเอาไว้
รอยด์ – โคเลท!
โคเลท – อย่านะ รอยด์! ถอยออกไป นี่มันเป็นกับดัก!
รอยด์ – อะไรนะ....?
โรดีลเดินเข้ามาขวางรอยด์เอาไว้
เพรเซีย – แกต้องชดใช้ที่หลอกฉัน ปล่อยคุณโคเลทนะ!
เธอพุ่งเข้าไปเหวี่ยงขวานโจมตี แต่ร่างของเป้าหมายก็เลือนหายไป
รีฟิล – ภาพลวงตาหรือ?
ร่างของโรดีลไปปรากฏที่อีกตำแหน่ง
โรดีล – ฮะฮ่าๆๆๆๆ พวกแกจะเอามิโกะที่ไร้ค่านี่ไปก็ได้ ตอนนี้กระผมก็รู้แล้วว่าทำไมท่านอิกดราซิลถึงปล่อยเธอไว้
รอยด์ – ไร้ค่าเหรอ?
โรดีล – แน่นอน มิโกะที่เต็มไปด้วยบาปเช่นนี้ไร้ประโยชน์กับปืนใหญ่มาน่าของประผม หล่อนช่วยโลกไม่ได้ แล้วหล่อนยังผสานร่างกับมาร์เทลไม่ได้ด้วยซ้ำ! แล้วหล่อนยังทำให้เพื่อนอยู่ในอันตรายอีก ช่างเป็นมิโกะที่น่าสมเพชซะจริง
เพรเซีย – เลิกพูดให้ร้ายคุณโคเลทในสิ่งที่เธอไม่ได้ทำซะที!
รีกัล – มีแค่เราที่ต้องแบกรับน้ำหนักของบาปก็เพียงพอแล้ว ทั้งเราและแกเป็นตัวอย่างของบาปนั้น เราจะลากแกลงไปนรกกับเราด้วย!
โรดีล – พากระผมไปนรกรึ ? เป็นมุขตลกที่งี่เง่าของสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำจริงๆ
โคเลท – ทุกคน! หนีไป เร็วเข้า!
โรดีล – ตอนนี้ล่ะ สัตว์เลี้ยงที่น่ารักของกระผม จงกัดกินเนื้อสดๆของเจ้าพวกต่ำต้อยนี่ซะ!
ร่างของโรดีลวาร์ปหายไป และมังกรขนาดย่อม 2 ตัวร่อนลงมา หัวของมังกรยักษ์อีกตัวโผล่มาจากรูของเกาะนั้นราวกับว่าทั้งเกาะคือตัวของ มัน....
โคเลท – หนีไปสิ!!
เพรเซ๊ย – มังกรฟ้า สิ่งมีชีวิตในหมวดย่อยของมังกร มีความเร็วสูงในการหลอกล่อและจับเหยื่อ ความน่าจะเป็นที่จะสามารถหลบหลีกบนพื้นผิวขนาดเล็กนี้ได้สำเร็จ เท่ากับ 1 เปอร์เซ็นต์
เซรอส – ขอเถอะน่า! ถ้าจะตายล่ะก็เราไม่ยอมหรอก!
รอยด์ – ที่ต้องทำก็แค่ฆ่าพวกมันก่อนที่จะฆ่าพวกเราเท่านั้นล่ะ!
รีกัล – แน่นอน เราก็ไม่อยากเป็นส่วนหนึ่งของห่วงโซ่อาหารโดยไม่สู้หรอก
มังกรทุกตัวสิ้นชีวิตลง แต่พื้นผิวของเกาะก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างหนัก พื้นใต้เท้าโคเลทส่งแสงที่ทำให้เกิดความสั่นสะเทือนนั้นออกมา และขยายตัวจนคลุมพื้นที่เกือบทั้งเกาะ
โคเลท - .ไม่นะ สายไปแล้วเหรอ!!
รีกัล – แสงที่นี่มันอะไรกัน! แสงที่เหมือนจะพยายามจะคุกคามและดูดกลืนพวกเรานี่!
ชีน่า - ....อ้ะ! ชั้นขยับไม่ได้!
จีเนียส – เพราะโคเลทน่ะ! มาน่าจากร่างของโคเลทกำลังไหลออกมาทางพวกเรา!
รีฟิล – นี่เป็นเพราะวงมนตราที่อยู่ใต้เท้าเธอ!
รอยด์ – โคเลท! ออกมาจากที่นั่นสิ!
โคเลท – ฉันทำไม่ได้.....ฉันถูกตรึงเอาไว้กับมัน...ฉันขยับไม่ได้!....ฉันขอโทษนะ.. ฉันก็เป็นแค่มิโกะที่นอกจากจะช่วยโลกไม่ได้แล้ว....ยังช่วยเพื่อนไม่ได้อีก บางทีฉันคงเป็นแบบที่โรดีลพูด....”มิโกะที่น่าสมเพช”....
เพรเซ๊ย - .....ไม่ค่ะ คุณโคเลท อย่าเหยียดหยามตัวเอง คุณไม่ได้ทำอะไรผิดเลย สิ่งที่ผิดคือระบบที่ต้องมีการสังเวยมิโกะต่างหาก!
เธอฝืนก้าวเท้าเดินเข้าไป และยกขวานโจมตีวงมนตรานั้น ถึงจะถูกสะท้อนพลังกลับมาอย่างรุนแรงจนสลบไป แต่เธอก็สามารถทำลายมันได้สำเร็จ
เพรเซีย – อึ้ก!....
โคเลท – เพรเซีย!.........ขอบใจนะ.....
เกาะสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงอีกครั้ง
เซรอส – เอ้า! เกิดอะไรขึ้นอีกเนี่ย!
รอยด์ – พวกเราต้องไปจากที่นี่แล้ว!
โคเลท – รอยด์ ......ฉัน.....
รอยด์ – โคเลท! เธอต้องอยู่ต่อไป!
โคเลท – ฉัน.....ฉันรู้...
ทุกคนขึ้นแรร์เบิรด์หนีออกมา ก่อนที่เกาะนั้นจะร่วงจากฟ้าลงสู่ทะเลและแหลกจนไม่เหลือซากในที่สุด.....
รอยด์ – ทุกคนปลอดภัยใช่ไหม?
เซรอส – เรายังอยู่ดีมีสุข!
ชีน่า – ดูเหมือนทุกคนจะไม่เป็นอะไรนะ
รีกัล – แต่โรดีลวางแผนอะไรอยู่ถึงจับตัวโคเลทไป ?
โคเลท – เขาพูดว่าเขาต้องการครูซิสคริสตัลเพื่อใช้ควบคุมปืนใหญ่มาน่า แต่ดูเหมือนว่าของฉันจะใช้ไม่ได้....
รอยด์ – ปืนใหญ่มาน่า?
รีฟิล –คุณปิเอโดรที่พวกเราเคยช่วยไว้ที่ไฮม่าก็พูดถึงปืนใหญ่มาน่าเหมือนกัน
จีเนียส – อ้ะ คุณเพรเซียฟื้นแล้ว!
เพรเซ๊ย - ........คุณโคเลท.....ปลอดภัยไหมคะ?
โคเลท – อื้ม ต้องขอบคุณเธอนะ
เพรเซียเงียบอยู่พักหนึ่งก่อนจะยิ้มออกมาด้วยความสบายใจ
รอยด์ – เธอยิ้มด้วย!
รีกัล – คล้ายเธอคนนั้นจริงๆ.....เหมือนที่คิดเอาไว้เลย
เซรอส – งั้นก็ ในเมื่อเพรเซียน้อยที่น่ารักของเรายิ้มออกแล้ว ตอนนี้ก็น่าจะคิดถึงเป้าหมายต่อไปนะ
จีเนียส – ใช่ พวกเราพาตัวโคเลทกลับมาได้แล้ว แล้วยังไงต่อล่ะ?
รอยด์ – จะมีอะไรล่ะ? พวกเราต้องแยกทั้ง 2 โลกออกจากกันน่ะสิ!
เซรอส – งั้นพวกเราก็จะทำพันธะสัญญากับภูติอสูรของทั้ง 2 โลก
ชีน่า – นั่นเป็นงานของชั้นใช่ไหมล่ะ? เริ่มที่ ”โนม ภูติอสูรแห่งดิน” เลยไหม? เขาน่าจะอยู่แถวๆนี้ล่ะ
รอยด์ – ฟังดูไม่เลวนี่ ว่าไงครับ อาจารย์?
รีฟิล – อะไรหรือ?....อืม .....ได้สิ...
รอยด์ – อาจารย์? มีอะไรหรือเปล่า?
รีฟิล – ไม่มีอะไรหรอก ยังไงก็ไปกันเถอะ
เมื่อเดินทางไปอีกนิด ก็มาถึงวิหารแห่งดินซึ่งโนมน่าจะหลับใหลอยู่
เพรเซ๊ย – ฉัน......ถูกเวลาทอดทิ้งเอาไว้จริงๆ.................ใคร....จะคืนเวลาที่ผ่านไปให้ฉันได้......ฉันอยากจะกลับไป...
เพรเซีย – จีเนียส ฉันให้สิ่งนี้กับเธอนะ
จีเนียส – เอ้ะ? อ้ะ? ให้ผมเหรอ.....
เพรเซ๊ย – เป็นการตอบแทนที่เธอเคยช่วยฉันไว้
จีเนียส – ว...ว้าว! ขอบคุณมากครับ ข้างในเป็นอะไรนะ.....
เพรเซีย – ลองเปิดดูสิ เป็นของเธอแล้วนี่
จีเนียส - .....อ้ะ? เอ้? อะไรน่ะ?
เพรเซ๊ย – ตุ้กตาไม้รูปหมีน่ะ
จีเนียส - เอ๋?
เพรเซีย – เป็นเครื่องรางให้สุขภาพดี ไม่ชอบหรือคะ?
จีเนียส - ม...ไม่ๆๆๆๆ ชอบครับ เพราะมันเป็นของขวัญนี่....ของขวัญที่เพรเซียให้ผม.....
เซรอส – ว่าไงล่ะ คิดออกหรือยังว่าจะให้อะไรเป็นของขวัญเพรเซ๊ยจัง?
จีเนียส - ยังตัดสินใจไม่ได้เลย.......
เซรอส – งั้นท่านเซรอสผู้ยิ่งใหญ่คนนี้จะเป็นนักบุญแห่งความรักให้เอง ฟังให้ดี จุดสำคัญของของขวัญก็คือเราต้องให้สิ่งที่จะทำให้ผู้รับดีใจ นายต้องคิดให้ดีๆว่าให้อะไรกับเพรเซียแล้วเธอจะมีความสุขน่ะ
จีเนียส – มีความสุขเหรอ.....
เซรอส – ยังไงก็คิดให้หนักๆหน่อยก็แล้วกัน
โคเลท – ขอบใจนะจ้ะ เพรเซ๊ย
เพรเซ๊ย – เอ๋? อะไรหรือคะ?
โคเลท – ก็ที่เธอช่วยฉันเอาไว้ไง
เพรเซีย – อะ......ไม่หรอกค่ะ...เป็นเพราะฉัน ทำให้คุณโคเลทถูกโรดีลจับตัวไป เพราะฉะนั้น....
โคเลท – ไม่ใช่หรอก คนที่ผิดคือโรดีลต่างหาก เธอไม่เกี่ยวอะไรเลย
เพรเซ๊ย - .......ฉันอยากเป็นได้เหมือนคุณจริงๆ
โคเลท เอ๋?
เพรเซ๊ย – ฉันอยากเป็นคนที่ยิ้มให้แล้วให้อภัยได้ตลอดเวลาเหมือนคุณ
โคเลท – ต้องมีอะไรซักอย่าง.......เกิดขึ้นในตัวฉันแน่......
รอยด์ – มีอะไรหรือเปล่า โคเลท?
โคเลท – อ้ะ.....ไม่มีอะไรหรอก
รอยด์ – ถ้ามีอะไรก็บอกชั้นได้นะ เก็บไว้คนเดียวน่ะไม่ดีหรอก
โคเลท – แหะๆ ขอบคุณนะ
โคเลท - ขอบคุณจริงๆนะรอยด์...แต่ว่า....ฉันบอกใครไม่ได้หรอก.....เรื่องร่างกายของฉันตอนนี้น่ะ....!
ด้านในสุดของวิหารแห่งดิน เมื่อก้าวเข้าไป แผ่นดินรอบๆก็สั่นสะเทือน แท่งหินจำนวนมากพุ่งมาจากพื้นเมื่อโนมปรากฏตัวออกมาในลักษณะที่เหมือน.... ตัวตุ่น?
รอยด์ – นี่เหรอโนม?
จีเนียส – ถ้าอุนดีเน่อยู่ด้านตรงข้ามกับโวลท์ โนมก็...
รอยด์ – อิฟรีท! ถ้าพวกเราปลุกอิฟลีท ก็จะตัดการไหลของมาน่าลงอีกใช่ไหม?!
รีฟิล – ผิดแล้ว! ต้องเป็นซิลฟ์สิ!.....พูดตามตรงนะ ฉันต้องสอนเธออีกกี่ครั้งเธอถึงจะจำได้จริงๆน่ะ?
รีกัล - ....เรารู้สึกว่าการศึกษาของซิลวาแลนด์ก็ตกต่ำเหมือนกับสภาพของโลกสินะ
รอยด์ – นั่นสิ นายจะว่าแบบนั่นก็ได้นะ ฮะๆ
เพรเซีย – คุณรอยด์ นั่นไม่ใช่คำชมนะคะ
ชีน่า – งั้นเริ่มล่ะนะ
โนม - อ้อ.....งั้นหล่อนก็คือผู้อัญเชิญอสูรสินะ หือ? แต่ขอโทษทีนะ ชั้นน่ะทำสัญญากับมิโทสไปแล้ว
โคเลท – มิโทสอีกแล้ว เขาต้องเป็นคนที่น่าทึ่งมากเลยนะ
ชีน่า – เราคือชีน่า! เราต้องการสร้างพันธะสัญญากับโนม ดังนั้น เราขอให้ท่านประกาศยกเลิกสัญญากับมิโทสและรังสรรค์พันธะสัญญาครั้งใหม่กับ เรา
โนม – โอย หล่อนนี่ใช้ภาษาคร่ำครึจริงๆเลยนะ
ชีน่า – อ่า......จะว่าไงดีล่ะ ชั้นถูกสอนมาให้ทำแบบนี้น่ะ
โนม – งั้นเหรอ? เอาเถอะ งั้นก็แสดงให้เห็นว่าพวกหล่อนมีดีอะไร เข้ามาเลย เข้าม้า~!
โนม – วิ้ว~ พวกเธอนี่ไม่ยุติธรรมเลยรู้ไหม? ชั้นหมายถึงว่าทำไมถึงมาสี่รุมหนึ่งกันแบบนี้ล่ะ ถ้าเป็นมิโทสนะ.....เขาจัดการคนเดียวตลอดเลย!
ทุกคน - ............
โนม – เอาเถอะๆ กล่าวสัตย์สาบานของหล่อนมาสิ
ชีน่า - เฮ้อ! หมอนี่นี่เล่นด้วยยากจริงๆ........เพื่อที่จะสร้างที่ซึ่งทั้ง 2 โลกไม่ต้องเสียสละอีกฝ่ายต่อไป มอบพลังให้กับชั้นด้วย!
โนม – หืม...ตกลง ชั้นจะยอมให้ยืมพลังไปใช้ก็ได้
มาน่าแห่งดินของโนมกลั่นตัวเข้าด้วยกันกลายเป็นแหวนอัญมณีรูบี้เพื่อเป็นหลักฐานแห่งพันธะสัญญากับชีน่า
รอยด์ – ต่อไปก็ต้องทำสัญญากับซิลฟ์แล้วจะได้ตัดกระแสมาน่าออกไปอีกสายหนึ่ง
เพรเซ๊ย - ....พวกเราจะไปที่ไหนกันต่อคะ?
รีกัล – เราได้ยินมาว่าภูติอสูร”เซลเซียส“ พำนักอยู่ใกล้ๆเมืองฟลานูล
รอยด์ – ตกลง งั้นก็ลองไปดูกันหน่อย
โคเลท – คุณโนมนี่น่ารักดีนะ~
รอยด์ – น่ารัก........แบบนั้นน่ะนะ.....
โคเลท – ก็ดูริบบิ้นของเขาสิ หมุนติ้วๆๆๆเลย
จีเนียส – ถ้าพูดแบบนั้น ริบบิ้นของคุณเพรเซียก็ดูน่ารักเหมือนกัน~
เพรเซ๊ย - .......ริบบิ้นของฉัน....ไม่หมุนค่ะ
จีเนียส – เอ้ะ?....คุณเพรเซีย? เดี๋ยวก่อนสิ~~
รอยด์ – พูดตามตรงนะ.....ชั้นไม่คิดว่านั่นมันเป็นริบบิ้นหรอก...
~ เมืองแห่งหิมะ ฟลานูล ~
แรร์เบิร์ดบินไปยังเมืองฟลานูลซึ่งอยู่บนทวีปที่ปกคลุมด้วยหิมะตลอดเวลา เมื่อเดินเข้าไปก็เห็นชายคนหนึ่งสลบอยู่กลางหิมะที่โปรยปรายลงมา
รอยด์ – เป็นอะไรหรือเปล่า?
??? – อั่ก....
โคเลท อดทนไว้นะคะ!
??? – ผมต้องขอโทษด้วย ดูเหมือนว่าจะโดนพลังอสูรเล่นงานเอาอีกแล้ว
รอยด์ – พลังอสูร?
เขาสังเกตเห็นบางสิ่งที่ในบรรดาของที่พวกรอยด์เก็บไว้ มันคือจากรัมที่เหมือนกับจะมีลูกตาอยู่ตรงกลางของโคเลท ซึ่งสิ่งนี้รอยด์เก็บมาได้จากในเหมืองทอยซ์
??? - !.....พวกคุณเก็บอาวุธแห่งความมืดได้ด้วยหรือ?
รอยด์ - ? อาวุธแห่งความมืดเหรอ?
??? – ในของที่คุณพกมา มี Evil Eye ซึ่งเป็นหนึ่งในอาวุธแห่งความมืดอยู่ด้วย
รอยด์ – คุณเป็นใครน่ะ?
??? – ต้องขออภัยด้วย ชื่อของผมคือ “อาบิเชี่ยน” ผมเป็นสมาชิกคนสุดท้ายที่ยังเหลือรอดของตระกูล”นักล่าอสูร”
รอยด์ – ผมชื่อรอยด์ อยู่ระหว่างการเดินทางกับเพื่อนๆ
โคเลท – ตระกูลนักล่าอสูรทำอะไรกันหรือคะ?
อาบิเชี่ยน – ครั้งหนึ่ง เคยมีชายนามว่า “เนบิลิม” ซึ่งพยายามจะยึดครองเทเซอาร่า เนบิลิมถูกปราบลงโดยนักดาบคนหนึ่ง แต่ความแค้นความเกลียดชังของเนบิลิมก็ได้หลอมรวมตัวเข้ากับอาวุธทั้ง 9 ชั้นของนักดาบผู้นั้น และสาปแช่งลูกหลานของเขา
รอยด์ – โอ....น่ากลัวเหมือนกันนะเนี่ย
อาบิเชี่ยน – ตระกูลนักล่าอสูรเป็นเชื้อสายของนักดาบผู้พิชิตเนบิลิม สมาชิกทุกคนในครอบครัวของผมจึงเสียชีวิตเพราะคำสาปของเนบิลิม
โคเลท – โหดร้ายจริงๆ....ทำอะไรไม่ได้เลยหรือคะ?
อาบิเชี่ยน – ถ้าอาวุธทั้ง 9 ถูกนำกลับมารวมกันและผนึกมันไว้ คำสาปของตระกูลก็จะถูกลบล้างไปครับ
รอยด์ – เพราะงั้นคุณเลยถามถึงอาวุธแห่งความมืดสินะ
อาบิเชี่ยน – ถูกแล้วครับ แต่กระนั้น คำสาปมันก็ส่งผลเร็วกว่าที่คิดเอาไว้ แล้วตอนนี้...ผมก็กำลังถูกกดดันด้วยพลังอสูรของเนบิลิมอยู่.......ผมจึงคิด ว่าด้วยสภาพร่างกายในตอนนี้ คงจะยากที่จะรวบรวมอาวุธแห่งความมืดมาได้หมด
โคเลท – ช่วยเขาเถอะ รอยด์!
รอยด์ – นั่นสิ ถึงยังไงพวกเราก็ได้อาวุธแห่งความมืดมาบ้างแล้วนี่ ลองตามหาที่เหลือดูก็แล้วกัน!
อาบิเชี่ยน – พวกคุณแน่ใจหรือ? นี่ไม่ใช่งานเล็กๆเลยนะ....
รอยด์ – ปฏิญาณของดวอร์ฟ ข้อที่ 2 ห้ามทอดทิ้งผู้คนที่ต้องการความช่วยเหลือ
อาบิเชี่ยน – ถ้าเช่นนั้น กรุณารับดาบและกุญแจนี้ไปด้วย อาวุธแห่งความมืดจะตอบสนองซึ่งกันและกันเพราะพวกมันอัดแน่นไปด้วยความ ปรารถนาของเนบิลิมอยู่ ถ้าดาบเล่มนี้มีปฏิกิริยาก็แน่ใจได้เลยว่าต้องมีอาวุธชิ้นอื่นๆอยู่ในบริเวณ นั้น หากรวบรวมได้ครบแล้วก็กลับมาหาผมที่นี่ด้วยครับ
เขามอบ “ดาบอสูรเนบิลิม” และ”กุญแจแห่งเนบิลิม” ให้กับรอยด์
เพรเซีย - .....คำสาปของอาวุธอสูรจะส่งผลถึงคนอื่นนอกจากคนของตระกูลคุณหรือเปล่า?
อาบิเชี่ยน – หืม?....คิดว่าคงจะไม่.....
โคเลท – มีอะไรเหรอ? เพรเซีย
เพรเซีย – ไม่......ไม่ค่ะ
รอยด์ – งั้นพวกเราจะรีบกลับมานะ คุณอาบิเชี่ยน
อาบิเชี่ยน – ขอบคุณมาก ผมเป็นหนี้พวกคุณแล้ว
เพรเซ๊ย - ...........
รอยด์เดินทางไปยังวิหารแห่งน้ำแข็งทางใต้ของเมืองฟลานูลตามคำบอกเล่าของชาว เมือง และพบกับลานพิธีกรรมของผนึกแห่งน้ำแข็งภายในนั้นเอง รอบๆลานพิธีกลายเป็นน้ำแข็งไปหมดพร้อมๆกับเสียงทีดังก้องขึ้นมา
“เจ้าผู้แสวงหาซึ่งพันธะสัญญา เราคือเซลเซียส ผู้ถูกผูกพันกับวีรบุรุษมิโทส”
ชีน่า – ฉันแสวงหาพันธะสัญญากับเซลเซียส ฉันขอให้ท่านประกาศยกเลิกพันธะสัญญาเดิมกับมิโทส และรังสรรค์สัญญาครั้งใหม่กับฉัน
“เจ้าแสวงหาพันธะสัญญากับเราหรือ? น่าประหลาดใจเสียจริง ต้องขอดูหน่อยว่าเจ้าจะรับมือเราได้ไหม”
เฟนริล สัตว์เลี้ยงของเซลเซียสปรากฏตัวขึ้น อากาศโดยรอบเย็นลงจนจับตัวกลายเป็นน้ำแข็งและแตกสลายออก ปรากฏให้เห็นหญิงสาวผิวสีน้ำเงิน
เซลเซียส – แสดงพลังของเจ้าให้เราดูสิ!
เซลเซียส – เยี่ยมมาก สำหรับพวกเจ้า ดูเหมือนว่าลมหายใจเยือกแข็งของเราจะเป็นเพียงแค่สายลมเบาๆของฤดูร้อน เท่านั้น ประกาศสัตย์สาบานของเจ้าสิ สัตย์สาบานที่ควรคู่กับพลังของเราสิ!
ชีน่า – เพื่อสร้างที่ซึ่งทั้ง 2 โลกจะไม่ต้องเสียสละให้กันอีก ฉันขอให้ท่านมอบพลังให้ด้วย!
เซลเซียส – เข้าใจแล้ว ใช้พลังของเราให้ดีล่ะ
เกล็ดน้ำแข็งลอยออกมาจากตัวเซลเซียส แล้วกลั่นตัวกลายเป็นแหวนอัญมณีแซฟไฟร์
รอยด์ – ต่อไปก็ต้องทำสัญญากับอิฟรีท เพื่อตัดกระแสมาน่าสายนี้ ครั้งต่อไปก็ฝากด้วยนะ ชีน่า!
ชีน่า – ได้เลย!
ขณะเดินทางออกจากวิหาร เมื่อมองไปที่ท้องฟ้าเหนือหมู่บ้านโอเซท....ทุกคนก็สังเกตุเห็นความผิดปกติ เมฆก่อตัวอย่างหนาแน่นบริเวณนั้นก่อนสายฟ้าจะฟาดลงมาอย่างรุนแรงใส่หมู่ บ้าน....
เซรอส – อะไรน่ะ!?
เพรเซ๊ย - ....ทางนั้นคือ....โอเซท....
รีกัล - ....ใช่แล้ว
จีเนียส – มันคืออะไรน่ะ? ผมรู้สึกได้ถึงมาน่ามายมายมหาศาลที่พุ่งออกมาจากสายฟ้านั่น....
รีฟิล – ฉันรู้สึกไม่ดีกับเรื่องนี้แล้วสิ
รอยด์ – ลองไปดูกันเถอะ!
เมื่อบินไปถึงหมู่บ้านโอเซท ทุกคนก็ต้องตกตะลึงเมื่อเห็นหมู่บ้านถูกทำลายจนย่อยยับ มีเพลิงลุกไหม้อยู่แทบจะทุกที่ ส่วนผุ้รอดชีวิตก็แทบจะไม่ต้องพูดถึง...
โคเลท – ไม่นะ!....
เพรเซีย – นี่มัน....เลวร้ายมาก...
รอยด์ – เกิดอะไรขึ้นที่นี่น่ะ!?
โคเลท – ดูตรงนั้นสิ!
จีเนียส – รอยด์ ดูนั่นสิ!
กลางหมู่บ้าน มีร่างของมนุษย์นอนไร้สติอยู่ ขณะที่อาคารใกล้ๆเริ่มพังทลายเพราะไฟ รอยด์วิ่งเข้าเรียกแต่ก็ไร้การตอบสนอง เขาจึงต้องพาร่างนั้นหลบมาทางบ้านของเพรเซ๊ยที่ยังปลอดภัยดีอยู่แทน
รอยด์ – มันเกิดอะไรขึ้นน่ะ?
???? – ผมก็ไม่ทราบครับ จู่ๆก็มีแสงพุ่งลงมาจากท้องฟ้า แล้วก็มีเทวทูตมาโจมตีหมู่บ้าน
รีฟิล – เทวฑูตหรือ?
???? – พวกนั้นมีปีกด้วย คนที่มีปีกก็คือเทวทูตใช่ไหมล่ะครับ?
รอยด์ – บ้าจริง! ต้องเป็นพวกครูซิสนั่นแน่เลย!
เพรเซ๊ย – ครูซิส....ถ้างั้นเทวฑูตก็เป็นคนทำลายหมู่บ้าน.....
รีกัล – เพรเซีย? เป็นอะไรหรือเปล่า?
เพรเซ๊ย - ...ฉันไม่เป็นอะไรค่ะ........แต่ความรู้สึกที่ระงับไม่ได้นี่.....คือความโกรธหรือ?
เซรอส – เราประทับใจที่นายรอดตายมาได้นะ แล้วมีแค่คนเดียวเองหรื? ชื่ออะไรล่ะ?
???? – ผมชื่อมิโทส ผมอาศัยอยู่ตัวคนข้างนอกเมือง ดังนั้น.....
รอยด์ – นายชื่อเดียวกับวีรบุรษมิโทสเลยนี่!
จีเนียส – เดี๋ยวก่อนนะ.....คุณเป็นฮาล์ฟเอล์ฟเหรอ?
มิโทส – ผ...ผม......ไม่ใช่!
มิโทสเดินถอยไปอย่างหวาดกลัว
รีฟิล – สบายใจเถอะ เธอก็รู้ไม่ใช่หรือ ว่าฉัน 2 คนก็มีเลือดที่ไหลเวียนอยู่แบบเดียวกับเธอ
มิโทส – คุณก็เป็นฮาล์ฟเอลฟ์ด้วยหรือ ?! แต่คุณอยู่กับมนุษย์นี่!
โคเลท – ไม่เป้นอะไรหรอกค่ะ พวกเราเป็นเพื่อนกันหมด
มิโทส – มนุษย์กับฮาล์ฟเอล์ฟเป้นเพื่อนกัน? โกหกน่า?!
จีเนียส – ไม่นะ นี่เป็นเรื่องจริง ผมกับพี่เป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มด้วย
รีฟิล – ทำใจให้สบายเถอะ
มิโทส – ครับ....แต่ว่า.....
รีกัล – ปฏิกิริยาของเธอนั้นพอจะเข้าใจได้ เราเคยได้ยินว่าหมู่บ้านโอเซทเป็นที่รู้จักกันดีในเรื่องการเหยียดหยามที่มี ต่อฮาล์ฟเอลฟ์ หากเธออาศัยอยู่ที่นี่ เธอก็คงเคยทนทุกข์มามากแน่
เวลานั้น อัลเทสต้าก็เดินเข้ามาพร้อมทาบาธ่า
อัลเทสต้า – มันเกิดบ้าอะไรขึ้นที่นี่?.......
มิโทสชะงักไปชั่วครู่เมื่อเห็นอัลเทสต้า
รอยด์ – คุณอัลเทสต้านี่? มาทำอะไรที่นี่น่ะ ?
อัลเทสต้า – ฉันเห็นสายฟ้าแห่งการพิพากษาพุ่งลงมาที่หมู่บ้านนี้......แต่มันอะไรกัน...
เพรเซ๊ย – เป็นผลงานของเทวทูตจากครูซิสค่ะ.....
อัลเทสต้า – เพรเซีย! .....เธอกลับมาเป็นคนเดิมแล้วหรือ ?! พวกมันทำแบบนี้ได้ยังไงกัน หรือว่านี่เป็นการลงโทษเพราะการทดลองล้มเหลว?.....
ชีน่า – คุณหมายความว่ายังไงที่ว่า...ลงโทษน่ะ?
อัลเทสต้า - .......ไม่มีอะไร ......ไม่มีอะไรหรอก!
อัลเทสต้ารีบเดินหนีไปทันที รอยด์พยายามจะตามไปรั้งตัวไว้แต่ทาบาธ่าเข้ามาขวาง
ทาบาธ่า – นายท่านเชื่อว่าเป็นความผิดของท่าน หมู่บ้านนี้จึงถูกทำลาย
โคเลท – คุณอัลเทสต้ามีความเกี่ยวข้องกับโอเซทเหรอ?
ทาบาธ่า - ......ค่ะ ขอโทษด้วย แต่ฉันเป็นห่วงนายท่าน
เธอหันหลังเดินตามอัลเทสต้าไป
เพรเซ๊ย - ....ฉัน.....จะตามเขาไป
รอยด์ – นั่นสิ.....มิโทส นายน่าจะไปกับพวกเราด้วย
มิโทส – แต่ผมเป็นฮาล์ฟเอล์ฟ แล้วก็.....
รอยด์ – นั่นไม่สำคัญหรอก แล้วอีกอย่าง นายจะทำยังไงถ้าพวกเทวทูตกลับมาอีก?
จีเนียส – รอยด์พูดถูกแล้ว! ไปด้วยกันทั้งหมดเถอะ!
จีเนียสเดินเข้าไปยื่นมือให้ มิโทสชะงักลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยอมจับมือกัน
รอยด์ – นี่ๆ จีเนียส ให้ชั้นยืมเคนทามะของนายมาลองหน่อยสิ~
จีเนียส – เอ๋? อย่าบอกนะว่านายอยากสู้ด้วยเคนทามะนี่น่ะ?
รอยด์ – ไม่ใช่แบบนั้น ชั้นอยากจะลองเล่นดูนะ ท่าทางน่าสนุกดี
จีเนียส ก็ได้....แต่ฉันสงสัยว่านายจะทำได้เร้อ.....
รอยด์ – อย่ามาดูถูกกันนะ! ดูซะ ไฮย่า~~ ฮัดช่า~~ เอ้ะ เอ้ะ อ้ะ........ยากจริงๆแฮะ...
จีเนียส – เห็นไหมล่ะ....
เซรอส – ไหนๆ ขอท่านเซรอสผู้นี้ลองบ้างซิ ไหโย่ว เอ้สๆ......อะไรเนี่ย......
ชีน่า – ไหนๆ สนุกกันใหญ่เชียว ขอชั้นลองบ้างนะ ...เอ้า! ฮึบ! .....เอ้ะ.....แปลกจัง.....
จีเนียส – ก็บอกแล้ว....
รอยด์ – ไหนขอลองอีกทีซิ ย้าก!....เอ้ะ?
เคนทามะหลุดจากมือรอยด์ไปตกใส่หัวรีฟิลที่อ่านหนังสืออยู่.......
รีฟิล – ใครปามาโดนหัวฉันน่ะ!!
รอยด์+ชีน่า+เซรอส+จีเนียส – เผ่นเถอะ!!!
เพรเซ๊ย - .....ฉัน.....ไม่มีหมู่บ้านจะให้กลับไปอีกแล้ว
จีเนียส - .....ผมคิดว่าคงจะให้กำลังใจคุณเพรเซ๊ยไม่ได้เท่าไหร่นะ เพราะผมกับรอยด์ก็ถูกไล่ออกจากหมู่บ้านเหมือนกัน
เพรเซีย – จริงหรือ?.......
จีเนียส – เพราะแบบนั้น ผมถึงเข้าใจความรุ้สึกของคุณได้นิดหน่อย.......แล้วก็นะ ถ้าพวกเราทำอะไรกับโลกนี้ไปบ้าง บางทีอาจจะมีดินแดนแห่งใหม่ที่พวกเราจะไปอยู่ได้ก็ได้
เพรเซีย – นั่นสิ......ถึงอย่างไรโลกก็กว้างใหญ่ขนาดนี้ ....จีเนียส ถึงเธอจะเป็นเด็กแต่ก็ฉลาดมากเลยนะ
จีเนียส – เอ๋? เดี๋ยวสิ คุณเพรเซียก็ยิ่งเด็กกว่าผมอีกไม่ใช่เหรอ?.....
เพรเซีย - .....จริงๆด้วยสินะ
เพรเซีย - ทำไมครูซิสถึงต้องทำลายโอเซทด้วย.....
รอยด์ – คงเพราะหมู่บ้านนี้เกลียดฮาล์ฟเอลฟ์ล่ะมั้ง?
รีฟิล – ถ้าเป็นเพราะแค่นั้น...ฉันคิดว่ามันก็แปลกๆอยู่ที่จู่ๆก็ลงมือขนาดนี้
รีกัล – เราคิดว่าน่าจะมีเหตุผลอะไรมากว่านั้น
รอยด์ – เอ๋? เช่นอะไรล่ะ?
รีกัล – บางทีอาจจะเป็นการทดลองทำอะไรซักอย่าง....หรือไม่ก็เป็นการปิดบังบางสิ่ง ถ้าเป็นกรณีนี้ก็ค่อนข้างมีเหตุผลที่จะทำถึงขนาดนี้
รีฟิล – ใช่แล้ว บางทีหมู่บ้านโอเซทอาจจะมีความลับอะไรอยู่ก็ได้
ทุกคนเดินไปที่บ้านของอัลเทสต้า และเห็นเขายืนรออยู่หน้าบ้าน
อัลเทสต้า - ....ฉันเคยทำงานในฐานะนักประดิษฐ์ให้กับครูซิส
รอยด์ – งั้นคุณก็เป็นพวกเดียวกับเทวทูต.....พวกเดียวกับอิกดราซิล!
อัลเทสต้า – เธอรู้จักท่านอิกดราซิลด้วยหรือ?!
รอยด์ – รู้จักเหรอ ?! เป็นเพราะเขานั่นล่ะ ซิลวาแลนด์กับเทเซอาร่าถึงกลายเป็นโลกที่บิดเบือน ต้องคอยแย่งชิงมาน่ากันแบบนี้!
อัลเทสต้าเงียบไปพักหนึ่งก่อนจะเห็นที่คอของโคเลท
อัลเทสต้า – นั่นมันครูซิสคริสตัล........เธอคงเป็นมิโกะของโลกที่เสื่อมโทรมสินะ...... นี่อาจจะสายไปแล้ว แต่สิ่งที่เกิดกับโอเซทเป็นความผิดของฉัน
เพรเซีย – หมาย.....ความว่าอย่างไรคะ?
อัลเทสต้า – ฉันทำการทดลองล้มเหลว จึงหนีมาที่โอเซท แต่ก็ถูกพบตัวโดยคนของดีไซแอนท์ชื่อโรดีล เขาสั่งให้ฉันสร้างครูซิสคริสตัลให้เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนกับชีวิตของฉัน
เซรอส – งั้นก็หมายความว่าการทดลองกับเพรเซียถูกเริ่มโดยโรดีลกับสันตะปาปา ซึ่งสั่งให้เคทกับคุณเป็นคนทำอีกทีสินะ?
อัลเทสต้า – ถูกต้อง โรดีลเอง ถึงจะทำหน้าที่ในฐานะดีไซแอนท์ แต่ก็กำลังวางแผนที่จะก่อการกบฏต่อครูซิส เพราะฉันไปช่วยเขา....ท่านอิกดราซิลจึงโกรธ ......ท่านจึงทำลายโอเซทที่ปกป้องฉัน!
รีกัล – เป็นเพราะแบบนี้ เพรเซีย.......เด็กสาวที่สะท้อนในความทรงจำของเราถึงเป็นแบบนี้.......นี่มันเลวร้ายเกินจะพูดออกมาได้แล้ว
อัลเทสต้า – ฉันต้องขอโทษด้วย ถึงขอโทษเท่าไหร่ก็ไม่อาจเพียงพอ แต่ที่ฉันทำได้ตอนนี้ก็มีแค่การขอโทษ
เพรเซีย – เวลาของฉัน....จะไม่ย้อนกลับมาอีก.....ผู้คนของหมู่บ้านกับพ่อก็ไม่มีวันกลับมา
จีเนียส – คุณเพรเซีย......
อัลเทสต้า – ฉันขอโทษ......
เพรเซีย – อย่าขอโทษเลย ถึงจะขอโทษ .........แต่ตอนนี้ฉันก็ให้อภัยคุณไม่ได้อยู่ดีค่ะ......
อัลเทสต้า - ...........
เขาเดินกลับเข้าบ้านไปเงียบๆ
ทาบาธ่า – คุณเพรเซ๊ย ....ฉันทราบว่าความสูญเสียของคุณนั้นมากมายนัก แต่ได้โปรดเถอะ อย่าสูญเสียความเป็นตัวของคุณไปด้วย
มิโทส - !........
ทาบาธ่าเดินตามกลับเข้าไปในบ้าน
มิโทส - ....ผม.....พอจะเข้าใจความรู้สึกของคุณเพรเซียอยู่บ้าง.....บางสิ่ง....ไม่ สามารถย้อนกลับได้อีก ถึงเขาจะขอโทษ ถึงคุณอยากจะให้อภัย คุณก็ควบคุมความรู้สึกนั้นไม่ได้หรอก
รีกัล – การที่ไม่ได้รับการให้อภัย.....อาจจะเป็นการลงโทษก็ได้
รอยด์ - .....ชั้นคิดว่านั่นไม่ถูกแล้ว การให้อภัยหรือไม่ให้อภัยมันไม่ใช่การลงโทษ.....ชั้นก็อธิบายไม่ถูกเท่าไหร่ แต่....
เซรอส – เอาน่าๆ อย่าพึ่งเข้าชั่วโมงสนทนาทางปรัชญากันตอนนี้เลย เพรเซียจังก็ไม่จำเป็นต้องบังคับให้ให้อภัยเขาตอนนี้หรอก มาคิดกันก่อนว่าพวกเราจะทำอะไรได้ดีกว่า
รีฟิล – เธอพูดถูกแล้ว สำหรับฉัน คิดว่าพวกเราน่าจะใช้โอกาสนี้ถามคุณอัลเทสต้าเกี่ยวกับทุกเรื่องของครูซิ สที่เขารู้ ตอนนี้พวกเราไม่รู้รายละเอียดเลยใช่ไหมล่ะ?
รอยด์ – นั่นสิ...เพรเซีย เธอจะรอที่นี่ก่อนไหม?
เพรเซีย - ....ไม่ค่ะ ฉันจะไปฟังด้วย
อัลเทสต้า - .....ครูซิสเป็นองค์กรที่ประกอบด้วยฮาล์ฟเอลฟ์เกือบทั้งหมด แล้วก็ยังมีดวอร์ฟกลุ่มใหญ่เหมือนฉันเข้าไปเกี่ยวข้องด้วย
รอยด์ – ถ้างั้นก็มีดวอร์ฟคนอื่นๆนอกจากคุณกับพ่อผมด้วยสิ
อัลเทสต้า – เป้าหมายของพวกเขาคือการเริ่มต้นยุคของฮาล์ฟเอลฟ์และการคืนชีพของมาร์เทล เพื่อการนั้น พวกเขาจึงใช้ประโยชน์จากวิหารมาร์เทล และพยายามที่จะรวมร่างของมิโกะเข้ากับจิตวิญญาณของมาร์เทล
จีเนียส – ถ้าเป็นแบบนั้นจริง แล้วทำไมดีไซแอนท์ถึงต้องพยายามฆ่ามิโกะล่ะครับ?
อัลเทสต้า – เอกซ์เฟียร์และครูซิสคริสตัลจะถูกกระตุ้นโดยความหวาดกลัวและความทุกข์ของ มนุษย์ นอกจากนั้นก็ยังรวมไปถึงสัญชาติญาณการต่อสู้ด้วย เพราะแบบนี้ดีไซแอนท์ถึงเข้าไปแทรกแซงยังโลกที่เสื่อมโทรม ก็เพื่อจะเร่งการแปรสภาพสู่เทวทูตด้วยการทำให้มิโกะตกอยู่ในอันตราย
รีกัล – โรดีล.....แผนการของมันคืออะไร?
อัลเทสต้า – คือการฟื้นคืนปืนใหญ่มาน่าขึ้นอีกครั้ง เขาได้แบบแปลนของปืนใหญ่มาน่ามาได้ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง แล้วก่อสร้างมันขึ้นบนซิลวาแลนด์ เขายังมีค่ายกักกันมนุษย์ของตัวเองด้วย ดูเหมือนว่าเขาจะใช้คนที่จับมาไปก่อสร้างปืน เมื่อสร้างสำเร็จ บางทีเขาอาจจะตั้งอาณาจักรของเขาเองขึ้นก็ได้
เพรเซ๊ย – เขาทำให้ทุกคนทรมานเพราะของแบบนั้นได้ยังไงกัน........
ชีน่า – งั้นช่วยบอกหน่อยสิ ว่าเป็นเรื่องจริงหรือที่ว่าอิกดราซิลเป็นคนสร้าง 2 โลกนี้?
อัลเทสต้า – นั่นก็เป็นเรื่องที่ฉันได้ยินมาว่าท่านเป็นคนเชื่อมโลกทั้ง2โลกที่ไม่อาจจะ สัมผัสกันได้ด้วยกระแสมาน่า จากนั้นจึงนำ “เมล็ดผลอันยิ่งใหญ่ (Great seed)” ไปไว้ตรงกลางเพื่อปกป้องมัน
รอยด์ – Great seed? รู้สึกเหมือนเคยได้ยินจากที่ไหนนะ?
มิโทส – นั่นเป็นเรื่องที่ปรากฏในตำนานของวีรบุรุษมิโทส เป็นชื่อที่ผู้คนใช้เรียกวิญญาณของมิโทสที่เสียชีวิตบนดินแดนศักดิ์สิทธิ์คา รานหลังจากการสิ้นสุดของมหาสงคราม
จีเนียส – เดี๋ยวก่อนสิ นั่นก็จริงนะ แต่........ทำไมตำนานเดียวกันของมิโทสบนซิลวาแลนด์ถึงมีอยู่ที่นี่ด้วยล่ะ? ผมสงสัยเรื่องนั้นมานานแล้ว มีดินแดนศักดิ์สิทธิ์คาราน 2 ที่ มีหอคอยแห่งการชำระล้าง 2 แห่ง แล้วนี่ตำนานของมิโทสก็ยังเหมือนกันอีกเหรอ?
อัลเทสต้า – ดูเหมือนว่ามีความเป็นไปได้ที่จะเดินทางข้ามระหว่าง 2 โลกได้ผ่านทางขั้วของแต่ละโลก ฉันก็ไม่รู้ว่าขั้วนั้นอยู่ที่ไหน แต่บางทีคนที่เรารู้จักในชื่อมิโทสอาจจะเดินทางข้ามโลกได้ทางขั้วนั้น
รีฟิล - ......สองขั้วหรือ..แบบนี้นี่เอง
เซรอส – คุณครูรีฟิล? มีอะรหรือ?
รีฟิล – นี่เป็นทฤษฎีของฉันนะ บางทีแล้ว มหาสงครามในอดีตนั้นอาจจะเป็นสงครามระหว่างซิลวาแลนด์และเทเซอาร่า และจากนั้นวีรบุรุษมิโทสได้ทำให้เกิดความเชื่อมั่นจนยุติสงครามลงได้
รอยด์ – แล้วเพราะอย่างนั้น ตำนานของมิโทสจึงปรากฏบนทั้ง 2 โลก
รีฟิล – ถูกต้อง จากนั้น ถ้าพวกเราสมมติว่า 1 ใน 2 ขั้วนั้นคือดินแดนศักดิ์สิทธิ์คาราน ดังนั้นพวกเราก็จะเข้าใจความหมายของการมีอยู่ของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ 2 แห่ง เพราะว่ามันคือประตูสู่อีกโลกนั่นเอง
รีกัล - .....ใช่แล้ว นั่นฟังดูเป็นไปได้มาก เราเคยได้ยินความคิดเกี่ยวโครงสร้าง 2 ขั้วของโลก แต่สิ่งที่เธอพูดยึดหลักตรรกะทั้งหมด
รีฟิล – ความคิดที่ว่านั้นเป็นอย่างไรคะ?
รีกัล – ที่อัลตามิร่า มีตำนานที่สืบต่อกันมาเกี่ยวกับสิ่งที่เรียกว่าประตูสู่ต่างโลก บางคนก็พูดว่านั่นคือ ขั้ว นั่นเอง
รีฟิล – ประตูสู่ต่างโลก.....
โคเลท – งั้น Great seed คือะไรล่ะคะ?
อัลเทสต้า – ฉันก็ไม่รู้เรื่องนั้นเหมือนกัน แต่ท่านอิกดราซิลเคยกล่าวว่ามันสำคัญยิ่งกว่าชีวิตท่าน
รอยด์ - .........ชั้นคิดตามเรื่องพวกนี้ไม่ทันแล้วแฮะ
อัลเทสต้า – พวกเธอคงจะเหนื่อยกันแล้ว คืนนี้ก็พักที่นี้ก่อนไหม? .........คนนั้นคือมิโทส ใช่ไหม? ถ้าเธอไม่มีที่จะไป จะอยู่กับฉันก่อนซักพักก็ได้
มิโทส – คุณแน่ใจหรือครับ? ผมเป็นฮาล์ฟเอลฟ์.........
อัลเทสต้า – คนที่อาศัยที่นี่มีเพียงทาบาธ่าที่ฉันสร้างขึ้น แล้วก็ดวอร์ฟแบบฉัน
โคเลท – คุณสร้างคุณทาบาธ่าหรือคะ?
อัลเทสต้า – ถูกต้อง ทาบาธ่าเป็นตุ๊กตามีชีวิต ดังนั้นถ้าจะมีฮาล์ฟเอลฟ์ที่นี่ก็ไม่เป็นอะไรหรอก
โคเลท คุณทาบาธ่า....เป็นตุ๊กตา.........
มิโทส - .....ได้ครับ
รอยด์ – งั้นพวกเราก็พักที่นี่ก่อนล่ะนะ เพรเซีย ตกลงไหม?
เพรเซีย - .........อย่าห่วงฉันเลยค่ะ
ทาบาธ่า – ถ้าเช่นนั้น ฉันจะเตรียมอาหารเย็นนะคะ
มิโทส – ถ้างั้นคืนนี้ จีเนียสกับคุณรีฟิลก็จะอยู่ที่นี่ใช่ไหม?
จีเนียส – ใช่! มาเล่นด้วยกันเถอะ! นายเป็นเพื่อนคนแรกของผมที่เป้นฮาล์ฟเอลฟ์เลยนะเนี่ย!
มิโทส – เธอ....จะเป็นเพื่อนผมหรือ?
จีเนียส – แน่นอน!
มิโทส - .....ขอบคุณมาก!
ราตรีนั้นผ่านไป......
รอยด์.......
ตื่น...........
โคเลท – รอยด์!! ตื่นได้แล้ว!! อาจารย์หายไปแล้วนะ!
รอยด์ – อ...อะไรนะ!
เขาวิ่งออกไปนอกบ้านก็เห็นทุกคนตื่นกันหมด
รอยด์ – พูดถึงเรื่องอะไรกันน่ะ ?
จีเนียส – ดูเหมือนว่าพี่จะออกไปคนเดียวแล้วทิ้งข้อความไว้ว่ามีสิ่งที่อยากจะตรวจสอบซักนิดน่ะ
ทาบาธ่า – ก่อนพระอาทิตย์จะขึ้นเล็กน้อย ฉันเห็นแรร์เบิรด์มุ่งหน้าไปทางใต้ บางทีอาจจะเป็นคุณรีฟิลก็ได้
รีกัล – ทางใต้.....นั่นเป็นทิศของอัลตามิร่า
เซรอส – พอพูดแบบนั้นแล้วก็นึกได้ว่าเมื่อวานนี้เธอมีท่าทีแปลกไปนะ เธอคงไปที่ประตูสู่ต่างโลกแน่นอน
เพรเซีย – พวกเราจะทำอย่างไรคะ รอยด์?
จีเนียส – ฉันเป็นห่วงพี่จริงๆ...ไปคนเดียวแบบนั้น
รอยด์ – ไปตามหาอาจาร์ยกันเถอะ เวลาแบบนี้จะแตกกลุ่มไปก็ไม่ดีหรอก
มิโทส – เอ่อ.....พาผมไปด้วยได้ไหม?
จีเนียส – นายพูดอะไรน่ะ มันอันตรายนะ
มิโทส – ผมรู้ แต่ผมก็เป็นห่วงคุณรีฟิลเหมือนกัน ตอนนี้ทั่วเทเซอาร่าก็เต็มไปด้วยปีศาจ แล้วนี่ก็ยังเป็นครั้งแรกที่ผมได้พบฮาล์ฟเอลฟ์คนอื่นด้วย....ผมอยากให้เธอ ปลอดภัย
รอยด์ – ไม่ได้หรอก มันอันตรายเกินไป
จีเนียส – รอยด์! ขอร้องล่ะ!
มิโทส – ผมสัญญาว่าจะไม่ขวางทาง เพราะฉะนั้น....
รอยด์ - ....เฮ้อ.....ก็ได้ๆ ทำตามใจก็แล้วกัน
มิโทส – ขอบคุณมาก รอยด์!
รอยด์ – อย่าคิดมากน่า เพื่อนของจีเนียสก็คือเพื่อนของชั้นด้วย
มิโทส - ....ตกลง! มาพยายามด้วยกันนะ จีเนียส!
จีเนียส – มิโทส....ขอบใจนะ
รอยด์ – จีเนียส ให้เขาขึ้นแรร์เบิร์ดไปกับนายก็แล้วกัน
จีเนียส – ได้สิ!
ทุกคนเริ่มออกเดินทางกัน อัลเทสต้าเรียกรอยด์เอาไว้ก่อน
อัลเทสต้า – เดี๋ยวก่อน.....ฝากสิ่งนี้ให้เพรเซียด้วย....
รอยด์ – ตราผนึกหรือ?....
อัลเทสต้า – คงจะแทนคำขอโทษไม่ได้ แต่ฉันก็ทำมาให้แล้ว มันน่าจะให้ผลดีกว่าตราผนึกชั่วคราวที่เธอมีอยู่ตอนนี้
รอยด์ – เพรเซีย รับไว้เถอะ
เพรเซ๊ย -.......ค่ะ....
Play time : 53.52 Hr.
Lv. 65
--------มือบอนโดย Next Farecery @ 9 Mar, 2007, 10:24 pm----------
มาให้กำลังใจครับสุดยอดจิงๆ
asd
บทที่ 10 – โนม, เซลเซียส, การทำลายล้าง....และผู้รอดตาย
เมื่อขึ้น EC และขับเลาะลงมาทางใต้เรื่อยๆ ก็พบกับโขดหินที่ปกคลุมด้วยหิมะมากมาย เมื่อลองตรวจสอบอย่างละเอียดจึงพบท่าเรือและประตูทางเข้าซ่อนอยู่ในบริเวณ นั้นนั่นเอง ซึ่งโอโรจิได้มารออยู่ที่ทางเข้าอยู่แล้ว ข้างๆเขามีคนใส่ชุดทหารเรเนเกทอยู่
รอยด์ – เอ้ะ? นั่นไม่ใช่พวกเรเนเกทเหรอ?
โอโรจิ – สบายใจได้ เขาเป็นสายลับที่พวกเราส่งเข้ามาแทรกซึมพวกเรเนเกท นี่เป็นวิธีที่ง่ายที่สุดที่จะตรวจสอบซิลวาแลนด์ที่เสื่อมโทรมได้
รอยด์ – พวกนายก็จับตาดูซิลวาแลนด์มาตลอดเลยสิ?
สายลับ – ตอนนี้ผมรับหน้าที่เป็นเวรยามอยู่ รีบเข้าไปตอนนี้เลยดีกว่า
เซรอส – งั้นก็ถึงเวลาที่พวกเราต้องเข้าไปข้างในแล้วเอาแรร์เบิร์ดมาแล้วสิ
รีกัล – พวกเรากำลังรีบไม่ใช่หรือ รอยด์?
เซรอส – นั่นสิ ไปกันเถอะ
~ ฐานเทเซอาร่า ~
รอยด์ – หืม? แล้วเซรอสไปไหนแล้วล่ะ?
เพรเซ๊ย – นั่นสิคะ ฉันสงสัยว่ามีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า?
ซักครู่หนึ่ง เจ้าตัวก็เดินเข้ามา
เซรอส – โอ ขอโทษที่ทำให้ต้องรอนะ ที่รักของเรา เหงาไหมจ้ะ~
รีกัล – เธอกำลังทำอะไรอยู่? ทุกคนเป็นเป็นห่วงเธอนะ
เซรอส – เราแค่ลองเดินดูรอบๆน่ะ พวกเราคงไม่อยากเดินไปติดกับดักใช่ไหมล่ะ? เอาล่ะ ตอนนี้ได้เวลาเริ่มการผจญผัยของท่านเซรอสผุ้ใหญ่ และหวานใจของเขาแล้ว~
โอโรจิ – เวลาไม่ค่อยมีแล้ว ผมจะบอกอย่างเร็วๆ พวกเราพบทางเข้าห้องเก็บแรร์เบิรด์แล้ว ซึ่งต้องขึ้นลิฟต์ตัวหนึ่งไป
เซรอส – นั่นมันง่ายสนิทเลย~
โอโรจิ – ฟังให้จบก่อน ถึงจะขึ้นลิฟต์ไปได้ แต่ประตูก็ยังปิดอยู่
รีฟิล – ประตูถูกล็อกไว้สินะ
โอโรจิ – ถ้าจะผ่านประตูเข้าไปได้ คุณต้องใส่รหัสผ่าน
รอยด์ – ตกลง งั้นก็บอกรหัสพวกเรามาเลย
โอโรจิ – ต้องขอโทษด้วยแต่พวกเราพยายามอย่างสุดความสามารถแล้ว แต่ก็ยังหารหัสมาไม่ได้ แต่พวกเราก็รู้มาว่ารหัสผ่านนั้นมี 3 ตัว และแต่ละตัวก็อยู่ที่ทหารดีไซแอนท์ 3 คน
รอยด์ – พูดง่ายๆก็คือพวกเราต้องจับตัว 3 คนนั้นมาเค้นคอหารหัสสินะ
โอโรจิ – ข้อสุดท้าย ถึงพวกคุณจะได้แรร์เบิร์ดมา แต่เป็นไปได้มากว่ามันคงยังไม่สามารถเคลื่อนย้ายไปยังซิลวาแลนด์ได้
รอยด์ – ทำไมล่ะ?
โอโรจิ – ระบบเคลื่อนย้ายผ่านมิติของแรร์เบิร์ดทำงานได้โดยการใช้พลังงานจากฐานเรเนเก ทของทั้ง 2 โลก การบินขึ้นฟ้าคงไม่มีปัญหาอะไรตราบที่ยังมีโวลท์อยู่ แต่ถ้าไม่มีการชาร์จพลังงานจากฐานแล้วล่ะก็.....
ชีน่า – งั้นที่พวกเราสามารถข้ามจากซิลวาแลนด์มาที่นี่ได้ก็......
รีฟิล – บางทีพวกมันคงจะถูกชาร์จพลังเอาไว้อยู่แล้ว พวกเราน่ะโชคดีจริงๆ
รอยด์ – ยังไงก็ไม่มีทางเลือกแล้ว พวกเราต้องการความสามารถที่จะบินขึ้นฟ้าได้
รีกัล – ถูกต้อง รีบไปกันเถอะ
รอยด์ตะลุยไปทั่วฐานและหารหัสผ่านมาต่อกันได้ว่า “พลังแห่งเมล็ดคือสิ่งค้ำจุนโลก” จึงสามารถเข้าไปยังห้องเก็บแรร์เบิรด์ได้ แต่เมื่อเข้าไป....
ยูอัน – แล้วแกก็มาจริงๆด้วย เหมือนแมงเม่าบินเข้ากองไฟ!
ยูอันและบอตต้ามาดักรออยู่แล้ว
รอยด์ – นี่นายเคยพูดอะไรที่เป็นของตัวเองบ้างไหมน่ะ?
เซรอส – นายต้องยอมรับนะ ว่าประโยคนั้นน่ะ มันโบราณจริงๆ
ยูอัน – ข้าเห็นแล้วว่าความคิดของแกน่ะไม่เปลี่ยนไปเลย แต่ความโอหังของแกต้องจบลงที่นี่ล่ะ เตรียมตัวตายได้!
เพราะถูกรุม(?)จากทั้ง2คน รอยด์จึงเอาชนะได้อย่างยากเย็นยิ่ง
ยูอัน - .เป็นไปไม่ได้!......ชั้นแพ้ได้ยังไงกัน!....รอยด์....เอกซ์เฟียร์ของแก......มันคงจะวิวัฒนาการขึ้นแล้ว....
รอยด์ – เอกซ์เฟียร์ของชั้น?
เวลานั้น พื้นดินก็สั่นสะเทือนอย่างแรงจนรู้สึกได้...
ยูอัน – การสั่นสะเทือนนี่มันอะไรกัน ?!
รีกัล – รอยด์! นี่เป็นโอกาสของพวกเราแล้ว เอาแรร์เบิร์ดไปเถอะ!
รอยด์ – อ่ะ...ตกลง
ทุกคนกระโดดขึ้นแรร์เบิร์ดและเร่งเครื่องบินออกสู่ฟากฟ้าไป
บอตต้า – ท่านครับ! แผ่นดินไหวนั่น! หรือว่ากระแสมาน่าถูกตัดขาดแล้ว ?
ยูอัน – เป็นไปได้ รีบไปตรวจสอบสาเหตุของแผ่นดินไหวเดี๋ยวนี้!
ทหาร – แล้วแรร์เบิร์ดล่ะครับ
ยูอัน – ปล่อยพวกเขาไป ถึงอย่างไรเพื่อนตัวน้อยของพวกเราก็จะบอกตำแหน่งให้รู้เอง
แรร์เบิร์ดมุ่งหน้าสู่เกาะลอยฟ้า ซึ่งโคเลทยืนอยู่กลางม่านพลังที่กักขังเธอเอาไว้
รอยด์ – โคเลท!
โคเลท – อย่านะ รอยด์! ถอยออกไป นี่มันเป็นกับดัก!
รอยด์ – อะไรนะ....?
โรดีลเดินเข้ามาขวางรอยด์เอาไว้
เพรเซีย – แกต้องชดใช้ที่หลอกฉัน ปล่อยคุณโคเลทนะ!
เธอพุ่งเข้าไปเหวี่ยงขวานโจมตี แต่ร่างของเป้าหมายก็เลือนหายไป
รีฟิล – ภาพลวงตาหรือ?
ร่างของโรดีลไปปรากฏที่อีกตำแหน่ง
โรดีล – ฮะฮ่าๆๆๆๆ พวกแกจะเอามิโกะที่ไร้ค่านี่ไปก็ได้ ตอนนี้กระผมก็รู้แล้วว่าทำไมท่านอิกดราซิลถึงปล่อยเธอไว้
รอยด์ – ไร้ค่าเหรอ?
โรดีล – แน่นอน มิโกะที่เต็มไปด้วยบาปเช่นนี้ไร้ประโยชน์กับปืนใหญ่มาน่าของประผม หล่อนช่วยโลกไม่ได้ แล้วหล่อนยังผสานร่างกับมาร์เทลไม่ได้ด้วยซ้ำ! แล้วหล่อนยังทำให้เพื่อนอยู่ในอันตรายอีก ช่างเป็นมิโกะที่น่าสมเพชซะจริง
เพรเซีย – เลิกพูดให้ร้ายคุณโคเลทในสิ่งที่เธอไม่ได้ทำซะที!
รีกัล – มีแค่เราที่ต้องแบกรับน้ำหนักของบาปก็เพียงพอแล้ว ทั้งเราและแกเป็นตัวอย่างของบาปนั้น เราจะลากแกลงไปนรกกับเราด้วย!
โรดีล – พากระผมไปนรกรึ ? เป็นมุขตลกที่งี่เง่าของสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำจริงๆ
โคเลท – ทุกคน! หนีไป เร็วเข้า!
โรดีล – ตอนนี้ล่ะ สัตว์เลี้ยงที่น่ารักของกระผม จงกัดกินเนื้อสดๆของเจ้าพวกต่ำต้อยนี่ซะ!
ร่างของโรดีลวาร์ปหายไป และมังกรขนาดย่อม 2 ตัวร่อนลงมา หัวของมังกรยักษ์อีกตัวโผล่มาจากรูของเกาะนั้นราวกับว่าทั้งเกาะคือตัวของ มัน....
โคเลท – หนีไปสิ!!
เพรเซ๊ย – มังกรฟ้า สิ่งมีชีวิตในหมวดย่อยของมังกร มีความเร็วสูงในการหลอกล่อและจับเหยื่อ ความน่าจะเป็นที่จะสามารถหลบหลีกบนพื้นผิวขนาดเล็กนี้ได้สำเร็จ เท่ากับ 1 เปอร์เซ็นต์
เซรอส – ขอเถอะน่า! ถ้าจะตายล่ะก็เราไม่ยอมหรอก!
รอยด์ – ที่ต้องทำก็แค่ฆ่าพวกมันก่อนที่จะฆ่าพวกเราเท่านั้นล่ะ!
รีกัล – แน่นอน เราก็ไม่อยากเป็นส่วนหนึ่งของห่วงโซ่อาหารโดยไม่สู้หรอก
มังกรทุกตัวสิ้นชีวิตลง แต่พื้นผิวของเกาะก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างหนัก พื้นใต้เท้าโคเลทส่งแสงที่ทำให้เกิดความสั่นสะเทือนนั้นออกมา และขยายตัวจนคลุมพื้นที่เกือบทั้งเกาะ
โคเลท - .ไม่นะ สายไปแล้วเหรอ!!
รีกัล – แสงที่นี่มันอะไรกัน! แสงที่เหมือนจะพยายามจะคุกคามและดูดกลืนพวกเรานี่!
ชีน่า - ....อ้ะ! ชั้นขยับไม่ได้!
จีเนียส – เพราะโคเลทน่ะ! มาน่าจากร่างของโคเลทกำลังไหลออกมาทางพวกเรา!
รีฟิล – นี่เป็นเพราะวงมนตราที่อยู่ใต้เท้าเธอ!
รอยด์ – โคเลท! ออกมาจากที่นั่นสิ!
โคเลท – ฉันทำไม่ได้.....ฉันถูกตรึงเอาไว้กับมัน...ฉันขยับไม่ได้!....ฉันขอโทษนะ.. ฉันก็เป็นแค่มิโกะที่นอกจากจะช่วยโลกไม่ได้แล้ว....ยังช่วยเพื่อนไม่ได้อีก บางทีฉันคงเป็นแบบที่โรดีลพูด....”มิโกะที่น่าสมเพช”....
เพรเซ๊ย - .....ไม่ค่ะ คุณโคเลท อย่าเหยียดหยามตัวเอง คุณไม่ได้ทำอะไรผิดเลย สิ่งที่ผิดคือระบบที่ต้องมีการสังเวยมิโกะต่างหาก!
เธอฝืนก้าวเท้าเดินเข้าไป และยกขวานโจมตีวงมนตรานั้น ถึงจะถูกสะท้อนพลังกลับมาอย่างรุนแรงจนสลบไป แต่เธอก็สามารถทำลายมันได้สำเร็จ
เพรเซีย – อึ้ก!....
โคเลท – เพรเซีย!.........ขอบใจนะ.....
เกาะสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงอีกครั้ง
เซรอส – เอ้า! เกิดอะไรขึ้นอีกเนี่ย!
รอยด์ – พวกเราต้องไปจากที่นี่แล้ว!
โคเลท – รอยด์ ......ฉัน.....
รอยด์ – โคเลท! เธอต้องอยู่ต่อไป!
โคเลท – ฉัน.....ฉันรู้...
ทุกคนขึ้นแรร์เบิรด์หนีออกมา ก่อนที่เกาะนั้นจะร่วงจากฟ้าลงสู่ทะเลและแหลกจนไม่เหลือซากในที่สุด.....
รอยด์ – ทุกคนปลอดภัยใช่ไหม?
เซรอส – เรายังอยู่ดีมีสุข!
ชีน่า – ดูเหมือนทุกคนจะไม่เป็นอะไรนะ
รีกัล – แต่โรดีลวางแผนอะไรอยู่ถึงจับตัวโคเลทไป ?
โคเลท – เขาพูดว่าเขาต้องการครูซิสคริสตัลเพื่อใช้ควบคุมปืนใหญ่มาน่า แต่ดูเหมือนว่าของฉันจะใช้ไม่ได้....
รอยด์ – ปืนใหญ่มาน่า?
รีฟิล –คุณปิเอโดรที่พวกเราเคยช่วยไว้ที่ไฮม่าก็พูดถึงปืนใหญ่มาน่าเหมือนกัน
จีเนียส – อ้ะ คุณเพรเซียฟื้นแล้ว!
เพรเซ๊ย - ........คุณโคเลท.....ปลอดภัยไหมคะ?
โคเลท – อื้ม ต้องขอบคุณเธอนะ
เพรเซียเงียบอยู่พักหนึ่งก่อนจะยิ้มออกมาด้วยความสบายใจ
รอยด์ – เธอยิ้มด้วย!
รีกัล – คล้ายเธอคนนั้นจริงๆ.....เหมือนที่คิดเอาไว้เลย
เซรอส – งั้นก็ ในเมื่อเพรเซียน้อยที่น่ารักของเรายิ้มออกแล้ว ตอนนี้ก็น่าจะคิดถึงเป้าหมายต่อไปนะ
จีเนียส – ใช่ พวกเราพาตัวโคเลทกลับมาได้แล้ว แล้วยังไงต่อล่ะ?
รอยด์ – จะมีอะไรล่ะ? พวกเราต้องแยกทั้ง 2 โลกออกจากกันน่ะสิ!
เซรอส – งั้นพวกเราก็จะทำพันธะสัญญากับภูติอสูรของทั้ง 2 โลก
ชีน่า – นั่นเป็นงานของชั้นใช่ไหมล่ะ? เริ่มที่ ”โนม ภูติอสูรแห่งดิน” เลยไหม? เขาน่าจะอยู่แถวๆนี้ล่ะ
รอยด์ – ฟังดูไม่เลวนี่ ว่าไงครับ อาจารย์?
รีฟิล – อะไรหรือ?....อืม .....ได้สิ...
รอยด์ – อาจารย์? มีอะไรหรือเปล่า?
รีฟิล – ไม่มีอะไรหรอก ยังไงก็ไปกันเถอะ
เมื่อเดินทางไปอีกนิด ก็มาถึงวิหารแห่งดินซึ่งโนมน่าจะหลับใหลอยู่
เพรเซ๊ย – ฉัน......ถูกเวลาทอดทิ้งเอาไว้จริงๆ.................ใคร....จะคืนเวลาที่ผ่านไปให้ฉันได้......ฉันอยากจะกลับไป...
เพรเซีย – จีเนียส ฉันให้สิ่งนี้กับเธอนะ
จีเนียส – เอ้ะ? อ้ะ? ให้ผมเหรอ.....
เพรเซ๊ย – เป็นการตอบแทนที่เธอเคยช่วยฉันไว้
จีเนียส – ว...ว้าว! ขอบคุณมากครับ ข้างในเป็นอะไรนะ.....
เพรเซีย – ลองเปิดดูสิ เป็นของเธอแล้วนี่
จีเนียส - .....อ้ะ? เอ้? อะไรน่ะ?
เพรเซ๊ย – ตุ้กตาไม้รูปหมีน่ะ
จีเนียส - เอ๋?
เพรเซีย – เป็นเครื่องรางให้สุขภาพดี ไม่ชอบหรือคะ?
จีเนียส - ม...ไม่ๆๆๆๆ ชอบครับ เพราะมันเป็นของขวัญนี่....ของขวัญที่เพรเซียให้ผม.....
เซรอส – ว่าไงล่ะ คิดออกหรือยังว่าจะให้อะไรเป็นของขวัญเพรเซ๊ยจัง?
จีเนียส - ยังตัดสินใจไม่ได้เลย.......
เซรอส – งั้นท่านเซรอสผู้ยิ่งใหญ่คนนี้จะเป็นนักบุญแห่งความรักให้เอง ฟังให้ดี จุดสำคัญของของขวัญก็คือเราต้องให้สิ่งที่จะทำให้ผู้รับดีใจ นายต้องคิดให้ดีๆว่าให้อะไรกับเพรเซียแล้วเธอจะมีความสุขน่ะ
จีเนียส – มีความสุขเหรอ.....
เซรอส – ยังไงก็คิดให้หนักๆหน่อยก็แล้วกัน
โคเลท – ขอบใจนะจ้ะ เพรเซ๊ย
เพรเซ๊ย – เอ๋? อะไรหรือคะ?
โคเลท – ก็ที่เธอช่วยฉันเอาไว้ไง
เพรเซีย – อะ......ไม่หรอกค่ะ...เป็นเพราะฉัน ทำให้คุณโคเลทถูกโรดีลจับตัวไป เพราะฉะนั้น....
โคเลท – ไม่ใช่หรอก คนที่ผิดคือโรดีลต่างหาก เธอไม่เกี่ยวอะไรเลย
เพรเซ๊ย - .......ฉันอยากเป็นได้เหมือนคุณจริงๆ
โคเลท เอ๋?
เพรเซ๊ย – ฉันอยากเป็นคนที่ยิ้มให้แล้วให้อภัยได้ตลอดเวลาเหมือนคุณ
โคเลท – ต้องมีอะไรซักอย่าง.......เกิดขึ้นในตัวฉันแน่......
รอยด์ – มีอะไรหรือเปล่า โคเลท?
โคเลท – อ้ะ.....ไม่มีอะไรหรอก
รอยด์ – ถ้ามีอะไรก็บอกชั้นได้นะ เก็บไว้คนเดียวน่ะไม่ดีหรอก
โคเลท – แหะๆ ขอบคุณนะ
โคเลท - ขอบคุณจริงๆนะรอยด์...แต่ว่า....ฉันบอกใครไม่ได้หรอก.....เรื่องร่างกายของฉันตอนนี้น่ะ....!
ด้านในสุดของวิหารแห่งดิน เมื่อก้าวเข้าไป แผ่นดินรอบๆก็สั่นสะเทือน แท่งหินจำนวนมากพุ่งมาจากพื้นเมื่อโนมปรากฏตัวออกมาในลักษณะที่เหมือน.... ตัวตุ่น?
รอยด์ – นี่เหรอโนม?
จีเนียส – ถ้าอุนดีเน่อยู่ด้านตรงข้ามกับโวลท์ โนมก็...
รอยด์ – อิฟรีท! ถ้าพวกเราปลุกอิฟลีท ก็จะตัดการไหลของมาน่าลงอีกใช่ไหม?!
รีฟิล – ผิดแล้ว! ต้องเป็นซิลฟ์สิ!.....พูดตามตรงนะ ฉันต้องสอนเธออีกกี่ครั้งเธอถึงจะจำได้จริงๆน่ะ?
รีกัล - ....เรารู้สึกว่าการศึกษาของซิลวาแลนด์ก็ตกต่ำเหมือนกับสภาพของโลกสินะ
รอยด์ – นั่นสิ นายจะว่าแบบนั่นก็ได้นะ ฮะๆ
เพรเซีย – คุณรอยด์ นั่นไม่ใช่คำชมนะคะ
ชีน่า – งั้นเริ่มล่ะนะ
โนม - อ้อ.....งั้นหล่อนก็คือผู้อัญเชิญอสูรสินะ หือ? แต่ขอโทษทีนะ ชั้นน่ะทำสัญญากับมิโทสไปแล้ว
โคเลท – มิโทสอีกแล้ว เขาต้องเป็นคนที่น่าทึ่งมากเลยนะ
ชีน่า – เราคือชีน่า! เราต้องการสร้างพันธะสัญญากับโนม ดังนั้น เราขอให้ท่านประกาศยกเลิกสัญญากับมิโทสและรังสรรค์พันธะสัญญาครั้งใหม่กับ เรา
โนม – โอย หล่อนนี่ใช้ภาษาคร่ำครึจริงๆเลยนะ
ชีน่า – อ่า......จะว่าไงดีล่ะ ชั้นถูกสอนมาให้ทำแบบนี้น่ะ
โนม – งั้นเหรอ? เอาเถอะ งั้นก็แสดงให้เห็นว่าพวกหล่อนมีดีอะไร เข้ามาเลย เข้าม้า~!
โนม – วิ้ว~ พวกเธอนี่ไม่ยุติธรรมเลยรู้ไหม? ชั้นหมายถึงว่าทำไมถึงมาสี่รุมหนึ่งกันแบบนี้ล่ะ ถ้าเป็นมิโทสนะ.....เขาจัดการคนเดียวตลอดเลย!
ทุกคน - ............
โนม – เอาเถอะๆ กล่าวสัตย์สาบานของหล่อนมาสิ
ชีน่า - เฮ้อ! หมอนี่นี่เล่นด้วยยากจริงๆ........เพื่อที่จะสร้างที่ซึ่งทั้ง 2 โลกไม่ต้องเสียสละอีกฝ่ายต่อไป มอบพลังให้กับชั้นด้วย!
โนม – หืม...ตกลง ชั้นจะยอมให้ยืมพลังไปใช้ก็ได้
มาน่าแห่งดินของโนมกลั่นตัวเข้าด้วยกันกลายเป็นแหวนอัญมณีรูบี้เพื่อเป็นหลักฐานแห่งพันธะสัญญากับชีน่า
รอยด์ – ต่อไปก็ต้องทำสัญญากับซิลฟ์แล้วจะได้ตัดกระแสมาน่าออกไปอีกสายหนึ่ง
เพรเซ๊ย - ....พวกเราจะไปที่ไหนกันต่อคะ?
รีกัล – เราได้ยินมาว่าภูติอสูร”เซลเซียส“ พำนักอยู่ใกล้ๆเมืองฟลานูล
รอยด์ – ตกลง งั้นก็ลองไปดูกันหน่อย
โคเลท – คุณโนมนี่น่ารักดีนะ~
รอยด์ – น่ารัก........แบบนั้นน่ะนะ.....
โคเลท – ก็ดูริบบิ้นของเขาสิ หมุนติ้วๆๆๆเลย
จีเนียส – ถ้าพูดแบบนั้น ริบบิ้นของคุณเพรเซียก็ดูน่ารักเหมือนกัน~
เพรเซ๊ย - .......ริบบิ้นของฉัน....ไม่หมุนค่ะ
จีเนียส – เอ้ะ?....คุณเพรเซีย? เดี๋ยวก่อนสิ~~
รอยด์ – พูดตามตรงนะ.....ชั้นไม่คิดว่านั่นมันเป็นริบบิ้นหรอก...
~ เมืองแห่งหิมะ ฟลานูล ~
แรร์เบิร์ดบินไปยังเมืองฟลานูลซึ่งอยู่บนทวีปที่ปกคลุมด้วยหิมะตลอดเวลา เมื่อเดินเข้าไปก็เห็นชายคนหนึ่งสลบอยู่กลางหิมะที่โปรยปรายลงมา
รอยด์ – เป็นอะไรหรือเปล่า?
??? – อั่ก....
โคเลท อดทนไว้นะคะ!
??? – ผมต้องขอโทษด้วย ดูเหมือนว่าจะโดนพลังอสูรเล่นงานเอาอีกแล้ว
รอยด์ – พลังอสูร?
เขาสังเกตเห็นบางสิ่งที่ในบรรดาของที่พวกรอยด์เก็บไว้ มันคือจากรัมที่เหมือนกับจะมีลูกตาอยู่ตรงกลางของโคเลท ซึ่งสิ่งนี้รอยด์เก็บมาได้จากในเหมืองทอยซ์
??? - !.....พวกคุณเก็บอาวุธแห่งความมืดได้ด้วยหรือ?
รอยด์ - ? อาวุธแห่งความมืดเหรอ?
??? – ในของที่คุณพกมา มี Evil Eye ซึ่งเป็นหนึ่งในอาวุธแห่งความมืดอยู่ด้วย
รอยด์ – คุณเป็นใครน่ะ?
??? – ต้องขออภัยด้วย ชื่อของผมคือ “อาบิเชี่ยน” ผมเป็นสมาชิกคนสุดท้ายที่ยังเหลือรอดของตระกูล”นักล่าอสูร”
รอยด์ – ผมชื่อรอยด์ อยู่ระหว่างการเดินทางกับเพื่อนๆ
โคเลท – ตระกูลนักล่าอสูรทำอะไรกันหรือคะ?
อาบิเชี่ยน – ครั้งหนึ่ง เคยมีชายนามว่า “เนบิลิม” ซึ่งพยายามจะยึดครองเทเซอาร่า เนบิลิมถูกปราบลงโดยนักดาบคนหนึ่ง แต่ความแค้นความเกลียดชังของเนบิลิมก็ได้หลอมรวมตัวเข้ากับอาวุธทั้ง 9 ชั้นของนักดาบผู้นั้น และสาปแช่งลูกหลานของเขา
รอยด์ – โอ....น่ากลัวเหมือนกันนะเนี่ย
อาบิเชี่ยน – ตระกูลนักล่าอสูรเป็นเชื้อสายของนักดาบผู้พิชิตเนบิลิม สมาชิกทุกคนในครอบครัวของผมจึงเสียชีวิตเพราะคำสาปของเนบิลิม
โคเลท – โหดร้ายจริงๆ....ทำอะไรไม่ได้เลยหรือคะ?
อาบิเชี่ยน – ถ้าอาวุธทั้ง 9 ถูกนำกลับมารวมกันและผนึกมันไว้ คำสาปของตระกูลก็จะถูกลบล้างไปครับ
รอยด์ – เพราะงั้นคุณเลยถามถึงอาวุธแห่งความมืดสินะ
อาบิเชี่ยน – ถูกแล้วครับ แต่กระนั้น คำสาปมันก็ส่งผลเร็วกว่าที่คิดเอาไว้ แล้วตอนนี้...ผมก็กำลังถูกกดดันด้วยพลังอสูรของเนบิลิมอยู่.......ผมจึงคิด ว่าด้วยสภาพร่างกายในตอนนี้ คงจะยากที่จะรวบรวมอาวุธแห่งความมืดมาได้หมด
โคเลท – ช่วยเขาเถอะ รอยด์!
รอยด์ – นั่นสิ ถึงยังไงพวกเราก็ได้อาวุธแห่งความมืดมาบ้างแล้วนี่ ลองตามหาที่เหลือดูก็แล้วกัน!
อาบิเชี่ยน – พวกคุณแน่ใจหรือ? นี่ไม่ใช่งานเล็กๆเลยนะ....
รอยด์ – ปฏิญาณของดวอร์ฟ ข้อที่ 2 ห้ามทอดทิ้งผู้คนที่ต้องการความช่วยเหลือ
อาบิเชี่ยน – ถ้าเช่นนั้น กรุณารับดาบและกุญแจนี้ไปด้วย อาวุธแห่งความมืดจะตอบสนองซึ่งกันและกันเพราะพวกมันอัดแน่นไปด้วยความ ปรารถนาของเนบิลิมอยู่ ถ้าดาบเล่มนี้มีปฏิกิริยาก็แน่ใจได้เลยว่าต้องมีอาวุธชิ้นอื่นๆอยู่ในบริเวณ นั้น หากรวบรวมได้ครบแล้วก็กลับมาหาผมที่นี่ด้วยครับ
เขามอบ “ดาบอสูรเนบิลิม” และ”กุญแจแห่งเนบิลิม” ให้กับรอยด์
เพรเซีย - .....คำสาปของอาวุธอสูรจะส่งผลถึงคนอื่นนอกจากคนของตระกูลคุณหรือเปล่า?
อาบิเชี่ยน – หืม?....คิดว่าคงจะไม่.....
โคเลท – มีอะไรเหรอ? เพรเซีย
เพรเซีย – ไม่......ไม่ค่ะ
รอยด์ – งั้นพวกเราจะรีบกลับมานะ คุณอาบิเชี่ยน
อาบิเชี่ยน – ขอบคุณมาก ผมเป็นหนี้พวกคุณแล้ว
เพรเซ๊ย - ...........
รอยด์เดินทางไปยังวิหารแห่งน้ำแข็งทางใต้ของเมืองฟลานูลตามคำบอกเล่าของชาว เมือง และพบกับลานพิธีกรรมของผนึกแห่งน้ำแข็งภายในนั้นเอง รอบๆลานพิธีกลายเป็นน้ำแข็งไปหมดพร้อมๆกับเสียงทีดังก้องขึ้นมา
“เจ้าผู้แสวงหาซึ่งพันธะสัญญา เราคือเซลเซียส ผู้ถูกผูกพันกับวีรบุรุษมิโทส”
ชีน่า – ฉันแสวงหาพันธะสัญญากับเซลเซียส ฉันขอให้ท่านประกาศยกเลิกพันธะสัญญาเดิมกับมิโทส และรังสรรค์สัญญาครั้งใหม่กับฉัน
“เจ้าแสวงหาพันธะสัญญากับเราหรือ? น่าประหลาดใจเสียจริง ต้องขอดูหน่อยว่าเจ้าจะรับมือเราได้ไหม”
เฟนริล สัตว์เลี้ยงของเซลเซียสปรากฏตัวขึ้น อากาศโดยรอบเย็นลงจนจับตัวกลายเป็นน้ำแข็งและแตกสลายออก ปรากฏให้เห็นหญิงสาวผิวสีน้ำเงิน
เซลเซียส – แสดงพลังของเจ้าให้เราดูสิ!
เซลเซียส – เยี่ยมมาก สำหรับพวกเจ้า ดูเหมือนว่าลมหายใจเยือกแข็งของเราจะเป็นเพียงแค่สายลมเบาๆของฤดูร้อน เท่านั้น ประกาศสัตย์สาบานของเจ้าสิ สัตย์สาบานที่ควรคู่กับพลังของเราสิ!
ชีน่า – เพื่อสร้างที่ซึ่งทั้ง 2 โลกจะไม่ต้องเสียสละให้กันอีก ฉันขอให้ท่านมอบพลังให้ด้วย!
เซลเซียส – เข้าใจแล้ว ใช้พลังของเราให้ดีล่ะ
เกล็ดน้ำแข็งลอยออกมาจากตัวเซลเซียส แล้วกลั่นตัวกลายเป็นแหวนอัญมณีแซฟไฟร์
รอยด์ – ต่อไปก็ต้องทำสัญญากับอิฟรีท เพื่อตัดกระแสมาน่าสายนี้ ครั้งต่อไปก็ฝากด้วยนะ ชีน่า!
ชีน่า – ได้เลย!
ขณะเดินทางออกจากวิหาร เมื่อมองไปที่ท้องฟ้าเหนือหมู่บ้านโอเซท....ทุกคนก็สังเกตุเห็นความผิดปกติ เมฆก่อตัวอย่างหนาแน่นบริเวณนั้นก่อนสายฟ้าจะฟาดลงมาอย่างรุนแรงใส่หมู่ บ้าน....
เซรอส – อะไรน่ะ!?
เพรเซ๊ย - ....ทางนั้นคือ....โอเซท....
รีกัล - ....ใช่แล้ว
จีเนียส – มันคืออะไรน่ะ? ผมรู้สึกได้ถึงมาน่ามายมายมหาศาลที่พุ่งออกมาจากสายฟ้านั่น....
รีฟิล – ฉันรู้สึกไม่ดีกับเรื่องนี้แล้วสิ
รอยด์ – ลองไปดูกันเถอะ!
เมื่อบินไปถึงหมู่บ้านโอเซท ทุกคนก็ต้องตกตะลึงเมื่อเห็นหมู่บ้านถูกทำลายจนย่อยยับ มีเพลิงลุกไหม้อยู่แทบจะทุกที่ ส่วนผุ้รอดชีวิตก็แทบจะไม่ต้องพูดถึง...
โคเลท – ไม่นะ!....
เพรเซีย – นี่มัน....เลวร้ายมาก...
รอยด์ – เกิดอะไรขึ้นที่นี่น่ะ!?
โคเลท – ดูตรงนั้นสิ!
จีเนียส – รอยด์ ดูนั่นสิ!
กลางหมู่บ้าน มีร่างของมนุษย์นอนไร้สติอยู่ ขณะที่อาคารใกล้ๆเริ่มพังทลายเพราะไฟ รอยด์วิ่งเข้าเรียกแต่ก็ไร้การตอบสนอง เขาจึงต้องพาร่างนั้นหลบมาทางบ้านของเพรเซ๊ยที่ยังปลอดภัยดีอยู่แทน
รอยด์ – มันเกิดอะไรขึ้นน่ะ?
???? – ผมก็ไม่ทราบครับ จู่ๆก็มีแสงพุ่งลงมาจากท้องฟ้า แล้วก็มีเทวทูตมาโจมตีหมู่บ้าน
รีฟิล – เทวฑูตหรือ?
???? – พวกนั้นมีปีกด้วย คนที่มีปีกก็คือเทวทูตใช่ไหมล่ะครับ?
รอยด์ – บ้าจริง! ต้องเป็นพวกครูซิสนั่นแน่เลย!
เพรเซ๊ย – ครูซิส....ถ้างั้นเทวฑูตก็เป็นคนทำลายหมู่บ้าน.....
รีกัล – เพรเซีย? เป็นอะไรหรือเปล่า?
เพรเซ๊ย - ...ฉันไม่เป็นอะไรค่ะ........แต่ความรู้สึกที่ระงับไม่ได้นี่.....คือความโกรธหรือ?
เซรอส – เราประทับใจที่นายรอดตายมาได้นะ แล้วมีแค่คนเดียวเองหรื? ชื่ออะไรล่ะ?
???? – ผมชื่อมิโทส ผมอาศัยอยู่ตัวคนข้างนอกเมือง ดังนั้น.....
รอยด์ – นายชื่อเดียวกับวีรบุรษมิโทสเลยนี่!
จีเนียส – เดี๋ยวก่อนนะ.....คุณเป็นฮาล์ฟเอล์ฟเหรอ?
มิโทส – ผ...ผม......ไม่ใช่!
มิโทสเดินถอยไปอย่างหวาดกลัว
รีฟิล – สบายใจเถอะ เธอก็รู้ไม่ใช่หรือ ว่าฉัน 2 คนก็มีเลือดที่ไหลเวียนอยู่แบบเดียวกับเธอ
มิโทส – คุณก็เป็นฮาล์ฟเอลฟ์ด้วยหรือ ?! แต่คุณอยู่กับมนุษย์นี่!
โคเลท – ไม่เป้นอะไรหรอกค่ะ พวกเราเป็นเพื่อนกันหมด
มิโทส – มนุษย์กับฮาล์ฟเอล์ฟเป้นเพื่อนกัน? โกหกน่า?!
จีเนียส – ไม่นะ นี่เป็นเรื่องจริง ผมกับพี่เป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มด้วย
รีฟิล – ทำใจให้สบายเถอะ
มิโทส – ครับ....แต่ว่า.....
รีกัล – ปฏิกิริยาของเธอนั้นพอจะเข้าใจได้ เราเคยได้ยินว่าหมู่บ้านโอเซทเป็นที่รู้จักกันดีในเรื่องการเหยียดหยามที่มี ต่อฮาล์ฟเอลฟ์ หากเธออาศัยอยู่ที่นี่ เธอก็คงเคยทนทุกข์มามากแน่
เวลานั้น อัลเทสต้าก็เดินเข้ามาพร้อมทาบาธ่า
อัลเทสต้า – มันเกิดบ้าอะไรขึ้นที่นี่?.......
มิโทสชะงักไปชั่วครู่เมื่อเห็นอัลเทสต้า
รอยด์ – คุณอัลเทสต้านี่? มาทำอะไรที่นี่น่ะ ?
อัลเทสต้า – ฉันเห็นสายฟ้าแห่งการพิพากษาพุ่งลงมาที่หมู่บ้านนี้......แต่มันอะไรกัน...
เพรเซ๊ย – เป็นผลงานของเทวทูตจากครูซิสค่ะ.....
อัลเทสต้า – เพรเซีย! .....เธอกลับมาเป็นคนเดิมแล้วหรือ ?! พวกมันทำแบบนี้ได้ยังไงกัน หรือว่านี่เป็นการลงโทษเพราะการทดลองล้มเหลว?.....
ชีน่า – คุณหมายความว่ายังไงที่ว่า...ลงโทษน่ะ?
อัลเทสต้า - .......ไม่มีอะไร ......ไม่มีอะไรหรอก!
อัลเทสต้ารีบเดินหนีไปทันที รอยด์พยายามจะตามไปรั้งตัวไว้แต่ทาบาธ่าเข้ามาขวาง
ทาบาธ่า – นายท่านเชื่อว่าเป็นความผิดของท่าน หมู่บ้านนี้จึงถูกทำลาย
โคเลท – คุณอัลเทสต้ามีความเกี่ยวข้องกับโอเซทเหรอ?
ทาบาธ่า - ......ค่ะ ขอโทษด้วย แต่ฉันเป็นห่วงนายท่าน
เธอหันหลังเดินตามอัลเทสต้าไป
เพรเซ๊ย - ....ฉัน.....จะตามเขาไป
รอยด์ – นั่นสิ.....มิโทส นายน่าจะไปกับพวกเราด้วย
มิโทส – แต่ผมเป็นฮาล์ฟเอล์ฟ แล้วก็.....
รอยด์ – นั่นไม่สำคัญหรอก แล้วอีกอย่าง นายจะทำยังไงถ้าพวกเทวทูตกลับมาอีก?
จีเนียส – รอยด์พูดถูกแล้ว! ไปด้วยกันทั้งหมดเถอะ!
จีเนียสเดินเข้าไปยื่นมือให้ มิโทสชะงักลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยอมจับมือกัน
รอยด์ – นี่ๆ จีเนียส ให้ชั้นยืมเคนทามะของนายมาลองหน่อยสิ~
จีเนียส – เอ๋? อย่าบอกนะว่านายอยากสู้ด้วยเคนทามะนี่น่ะ?
รอยด์ – ไม่ใช่แบบนั้น ชั้นอยากจะลองเล่นดูนะ ท่าทางน่าสนุกดี
จีเนียส ก็ได้....แต่ฉันสงสัยว่านายจะทำได้เร้อ.....
รอยด์ – อย่ามาดูถูกกันนะ! ดูซะ ไฮย่า~~ ฮัดช่า~~ เอ้ะ เอ้ะ อ้ะ........ยากจริงๆแฮะ...
จีเนียส – เห็นไหมล่ะ....
เซรอส – ไหนๆ ขอท่านเซรอสผู้นี้ลองบ้างซิ ไหโย่ว เอ้สๆ......อะไรเนี่ย......
ชีน่า – ไหนๆ สนุกกันใหญ่เชียว ขอชั้นลองบ้างนะ ...เอ้า! ฮึบ! .....เอ้ะ.....แปลกจัง.....
จีเนียส – ก็บอกแล้ว....
รอยด์ – ไหนขอลองอีกทีซิ ย้าก!....เอ้ะ?
เคนทามะหลุดจากมือรอยด์ไปตกใส่หัวรีฟิลที่อ่านหนังสืออยู่.......
รีฟิล – ใครปามาโดนหัวฉันน่ะ!!
รอยด์+ชีน่า+เซรอส+จีเนียส – เผ่นเถอะ!!!
เพรเซ๊ย - .....ฉัน.....ไม่มีหมู่บ้านจะให้กลับไปอีกแล้ว
จีเนียส - .....ผมคิดว่าคงจะให้กำลังใจคุณเพรเซ๊ยไม่ได้เท่าไหร่นะ เพราะผมกับรอยด์ก็ถูกไล่ออกจากหมู่บ้านเหมือนกัน
เพรเซีย – จริงหรือ?.......
จีเนียส – เพราะแบบนั้น ผมถึงเข้าใจความรุ้สึกของคุณได้นิดหน่อย.......แล้วก็นะ ถ้าพวกเราทำอะไรกับโลกนี้ไปบ้าง บางทีอาจจะมีดินแดนแห่งใหม่ที่พวกเราจะไปอยู่ได้ก็ได้
เพรเซีย – นั่นสิ......ถึงอย่างไรโลกก็กว้างใหญ่ขนาดนี้ ....จีเนียส ถึงเธอจะเป็นเด็กแต่ก็ฉลาดมากเลยนะ
จีเนียส – เอ๋? เดี๋ยวสิ คุณเพรเซียก็ยิ่งเด็กกว่าผมอีกไม่ใช่เหรอ?.....
เพรเซีย - .....จริงๆด้วยสินะ
เพรเซีย - ทำไมครูซิสถึงต้องทำลายโอเซทด้วย.....
รอยด์ – คงเพราะหมู่บ้านนี้เกลียดฮาล์ฟเอลฟ์ล่ะมั้ง?
รีฟิล – ถ้าเป็นเพราะแค่นั้น...ฉันคิดว่ามันก็แปลกๆอยู่ที่จู่ๆก็ลงมือขนาดนี้
รีกัล – เราคิดว่าน่าจะมีเหตุผลอะไรมากว่านั้น
รอยด์ – เอ๋? เช่นอะไรล่ะ?
รีกัล – บางทีอาจจะเป็นการทดลองทำอะไรซักอย่าง....หรือไม่ก็เป็นการปิดบังบางสิ่ง ถ้าเป็นกรณีนี้ก็ค่อนข้างมีเหตุผลที่จะทำถึงขนาดนี้
รีฟิล – ใช่แล้ว บางทีหมู่บ้านโอเซทอาจจะมีความลับอะไรอยู่ก็ได้
ทุกคนเดินไปที่บ้านของอัลเทสต้า และเห็นเขายืนรออยู่หน้าบ้าน
อัลเทสต้า - ....ฉันเคยทำงานในฐานะนักประดิษฐ์ให้กับครูซิส
รอยด์ – งั้นคุณก็เป็นพวกเดียวกับเทวทูต.....พวกเดียวกับอิกดราซิล!
อัลเทสต้า – เธอรู้จักท่านอิกดราซิลด้วยหรือ?!
รอยด์ – รู้จักเหรอ ?! เป็นเพราะเขานั่นล่ะ ซิลวาแลนด์กับเทเซอาร่าถึงกลายเป็นโลกที่บิดเบือน ต้องคอยแย่งชิงมาน่ากันแบบนี้!
อัลเทสต้าเงียบไปพักหนึ่งก่อนจะเห็นที่คอของโคเลท
อัลเทสต้า – นั่นมันครูซิสคริสตัล........เธอคงเป็นมิโกะของโลกที่เสื่อมโทรมสินะ...... นี่อาจจะสายไปแล้ว แต่สิ่งที่เกิดกับโอเซทเป็นความผิดของฉัน
เพรเซีย – หมาย.....ความว่าอย่างไรคะ?
อัลเทสต้า – ฉันทำการทดลองล้มเหลว จึงหนีมาที่โอเซท แต่ก็ถูกพบตัวโดยคนของดีไซแอนท์ชื่อโรดีล เขาสั่งให้ฉันสร้างครูซิสคริสตัลให้เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนกับชีวิตของฉัน
เซรอส – งั้นก็หมายความว่าการทดลองกับเพรเซียถูกเริ่มโดยโรดีลกับสันตะปาปา ซึ่งสั่งให้เคทกับคุณเป็นคนทำอีกทีสินะ?
อัลเทสต้า – ถูกต้อง โรดีลเอง ถึงจะทำหน้าที่ในฐานะดีไซแอนท์ แต่ก็กำลังวางแผนที่จะก่อการกบฏต่อครูซิส เพราะฉันไปช่วยเขา....ท่านอิกดราซิลจึงโกรธ ......ท่านจึงทำลายโอเซทที่ปกป้องฉัน!
รีกัล – เป็นเพราะแบบนี้ เพรเซีย.......เด็กสาวที่สะท้อนในความทรงจำของเราถึงเป็นแบบนี้.......นี่มันเลวร้ายเกินจะพูดออกมาได้แล้ว
อัลเทสต้า – ฉันต้องขอโทษด้วย ถึงขอโทษเท่าไหร่ก็ไม่อาจเพียงพอ แต่ที่ฉันทำได้ตอนนี้ก็มีแค่การขอโทษ
เพรเซีย – เวลาของฉัน....จะไม่ย้อนกลับมาอีก.....ผู้คนของหมู่บ้านกับพ่อก็ไม่มีวันกลับมา
จีเนียส – คุณเพรเซีย......
อัลเทสต้า – ฉันขอโทษ......
เพรเซีย – อย่าขอโทษเลย ถึงจะขอโทษ .........แต่ตอนนี้ฉันก็ให้อภัยคุณไม่ได้อยู่ดีค่ะ......
อัลเทสต้า - ...........
เขาเดินกลับเข้าบ้านไปเงียบๆ
ทาบาธ่า – คุณเพรเซ๊ย ....ฉันทราบว่าความสูญเสียของคุณนั้นมากมายนัก แต่ได้โปรดเถอะ อย่าสูญเสียความเป็นตัวของคุณไปด้วย
มิโทส - !........
ทาบาธ่าเดินตามกลับเข้าไปในบ้าน
มิโทส - ....ผม.....พอจะเข้าใจความรู้สึกของคุณเพรเซียอยู่บ้าง.....บางสิ่ง....ไม่ สามารถย้อนกลับได้อีก ถึงเขาจะขอโทษ ถึงคุณอยากจะให้อภัย คุณก็ควบคุมความรู้สึกนั้นไม่ได้หรอก
รีกัล – การที่ไม่ได้รับการให้อภัย.....อาจจะเป็นการลงโทษก็ได้
รอยด์ - .....ชั้นคิดว่านั่นไม่ถูกแล้ว การให้อภัยหรือไม่ให้อภัยมันไม่ใช่การลงโทษ.....ชั้นก็อธิบายไม่ถูกเท่าไหร่ แต่....
เซรอส – เอาน่าๆ อย่าพึ่งเข้าชั่วโมงสนทนาทางปรัชญากันตอนนี้เลย เพรเซียจังก็ไม่จำเป็นต้องบังคับให้ให้อภัยเขาตอนนี้หรอก มาคิดกันก่อนว่าพวกเราจะทำอะไรได้ดีกว่า
รีฟิล – เธอพูดถูกแล้ว สำหรับฉัน คิดว่าพวกเราน่าจะใช้โอกาสนี้ถามคุณอัลเทสต้าเกี่ยวกับทุกเรื่องของครูซิ สที่เขารู้ ตอนนี้พวกเราไม่รู้รายละเอียดเลยใช่ไหมล่ะ?
รอยด์ – นั่นสิ...เพรเซีย เธอจะรอที่นี่ก่อนไหม?
เพรเซีย - ....ไม่ค่ะ ฉันจะไปฟังด้วย
อัลเทสต้า - .....ครูซิสเป็นองค์กรที่ประกอบด้วยฮาล์ฟเอลฟ์เกือบทั้งหมด แล้วก็ยังมีดวอร์ฟกลุ่มใหญ่เหมือนฉันเข้าไปเกี่ยวข้องด้วย
รอยด์ – ถ้างั้นก็มีดวอร์ฟคนอื่นๆนอกจากคุณกับพ่อผมด้วยสิ
อัลเทสต้า – เป้าหมายของพวกเขาคือการเริ่มต้นยุคของฮาล์ฟเอลฟ์และการคืนชีพของมาร์เทล เพื่อการนั้น พวกเขาจึงใช้ประโยชน์จากวิหารมาร์เทล และพยายามที่จะรวมร่างของมิโกะเข้ากับจิตวิญญาณของมาร์เทล
จีเนียส – ถ้าเป็นแบบนั้นจริง แล้วทำไมดีไซแอนท์ถึงต้องพยายามฆ่ามิโกะล่ะครับ?
อัลเทสต้า – เอกซ์เฟียร์และครูซิสคริสตัลจะถูกกระตุ้นโดยความหวาดกลัวและความทุกข์ของ มนุษย์ นอกจากนั้นก็ยังรวมไปถึงสัญชาติญาณการต่อสู้ด้วย เพราะแบบนี้ดีไซแอนท์ถึงเข้าไปแทรกแซงยังโลกที่เสื่อมโทรม ก็เพื่อจะเร่งการแปรสภาพสู่เทวทูตด้วยการทำให้มิโกะตกอยู่ในอันตราย
รีกัล – โรดีล.....แผนการของมันคืออะไร?
อัลเทสต้า – คือการฟื้นคืนปืนใหญ่มาน่าขึ้นอีกครั้ง เขาได้แบบแปลนของปืนใหญ่มาน่ามาได้ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง แล้วก่อสร้างมันขึ้นบนซิลวาแลนด์ เขายังมีค่ายกักกันมนุษย์ของตัวเองด้วย ดูเหมือนว่าเขาจะใช้คนที่จับมาไปก่อสร้างปืน เมื่อสร้างสำเร็จ บางทีเขาอาจจะตั้งอาณาจักรของเขาเองขึ้นก็ได้
เพรเซ๊ย – เขาทำให้ทุกคนทรมานเพราะของแบบนั้นได้ยังไงกัน........
ชีน่า – งั้นช่วยบอกหน่อยสิ ว่าเป็นเรื่องจริงหรือที่ว่าอิกดราซิลเป็นคนสร้าง 2 โลกนี้?
อัลเทสต้า – นั่นก็เป็นเรื่องที่ฉันได้ยินมาว่าท่านเป็นคนเชื่อมโลกทั้ง2โลกที่ไม่อาจจะ สัมผัสกันได้ด้วยกระแสมาน่า จากนั้นจึงนำ “เมล็ดผลอันยิ่งใหญ่ (Great seed)” ไปไว้ตรงกลางเพื่อปกป้องมัน
รอยด์ – Great seed? รู้สึกเหมือนเคยได้ยินจากที่ไหนนะ?
มิโทส – นั่นเป็นเรื่องที่ปรากฏในตำนานของวีรบุรุษมิโทส เป็นชื่อที่ผู้คนใช้เรียกวิญญาณของมิโทสที่เสียชีวิตบนดินแดนศักดิ์สิทธิ์คา รานหลังจากการสิ้นสุดของมหาสงคราม
จีเนียส – เดี๋ยวก่อนสิ นั่นก็จริงนะ แต่........ทำไมตำนานเดียวกันของมิโทสบนซิลวาแลนด์ถึงมีอยู่ที่นี่ด้วยล่ะ? ผมสงสัยเรื่องนั้นมานานแล้ว มีดินแดนศักดิ์สิทธิ์คาราน 2 ที่ มีหอคอยแห่งการชำระล้าง 2 แห่ง แล้วนี่ตำนานของมิโทสก็ยังเหมือนกันอีกเหรอ?
อัลเทสต้า – ดูเหมือนว่ามีความเป็นไปได้ที่จะเดินทางข้ามระหว่าง 2 โลกได้ผ่านทางขั้วของแต่ละโลก ฉันก็ไม่รู้ว่าขั้วนั้นอยู่ที่ไหน แต่บางทีคนที่เรารู้จักในชื่อมิโทสอาจจะเดินทางข้ามโลกได้ทางขั้วนั้น
รีฟิล - ......สองขั้วหรือ..แบบนี้นี่เอง
เซรอส – คุณครูรีฟิล? มีอะรหรือ?
รีฟิล – นี่เป็นทฤษฎีของฉันนะ บางทีแล้ว มหาสงครามในอดีตนั้นอาจจะเป็นสงครามระหว่างซิลวาแลนด์และเทเซอาร่า และจากนั้นวีรบุรุษมิโทสได้ทำให้เกิดความเชื่อมั่นจนยุติสงครามลงได้
รอยด์ – แล้วเพราะอย่างนั้น ตำนานของมิโทสจึงปรากฏบนทั้ง 2 โลก
รีฟิล – ถูกต้อง จากนั้น ถ้าพวกเราสมมติว่า 1 ใน 2 ขั้วนั้นคือดินแดนศักดิ์สิทธิ์คาราน ดังนั้นพวกเราก็จะเข้าใจความหมายของการมีอยู่ของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ 2 แห่ง เพราะว่ามันคือประตูสู่อีกโลกนั่นเอง
รีกัล - .....ใช่แล้ว นั่นฟังดูเป็นไปได้มาก เราเคยได้ยินความคิดเกี่ยวโครงสร้าง 2 ขั้วของโลก แต่สิ่งที่เธอพูดยึดหลักตรรกะทั้งหมด
รีฟิล – ความคิดที่ว่านั้นเป็นอย่างไรคะ?
รีกัล – ที่อัลตามิร่า มีตำนานที่สืบต่อกันมาเกี่ยวกับสิ่งที่เรียกว่าประตูสู่ต่างโลก บางคนก็พูดว่านั่นคือ ขั้ว นั่นเอง
รีฟิล – ประตูสู่ต่างโลก.....
โคเลท – งั้น Great seed คือะไรล่ะคะ?
อัลเทสต้า – ฉันก็ไม่รู้เรื่องนั้นเหมือนกัน แต่ท่านอิกดราซิลเคยกล่าวว่ามันสำคัญยิ่งกว่าชีวิตท่าน
รอยด์ - .........ชั้นคิดตามเรื่องพวกนี้ไม่ทันแล้วแฮะ
อัลเทสต้า – พวกเธอคงจะเหนื่อยกันแล้ว คืนนี้ก็พักที่นี้ก่อนไหม? .........คนนั้นคือมิโทส ใช่ไหม? ถ้าเธอไม่มีที่จะไป จะอยู่กับฉันก่อนซักพักก็ได้
มิโทส – คุณแน่ใจหรือครับ? ผมเป็นฮาล์ฟเอลฟ์.........
อัลเทสต้า – คนที่อาศัยที่นี่มีเพียงทาบาธ่าที่ฉันสร้างขึ้น แล้วก็ดวอร์ฟแบบฉัน
โคเลท – คุณสร้างคุณทาบาธ่าหรือคะ?
อัลเทสต้า – ถูกต้อง ทาบาธ่าเป็นตุ๊กตามีชีวิต ดังนั้นถ้าจะมีฮาล์ฟเอลฟ์ที่นี่ก็ไม่เป็นอะไรหรอก
โคเลท คุณทาบาธ่า....เป็นตุ๊กตา.........
มิโทส - .....ได้ครับ
รอยด์ – งั้นพวกเราก็พักที่นี่ก่อนล่ะนะ เพรเซีย ตกลงไหม?
เพรเซีย - .........อย่าห่วงฉันเลยค่ะ
ทาบาธ่า – ถ้าเช่นนั้น ฉันจะเตรียมอาหารเย็นนะคะ
มิโทส – ถ้างั้นคืนนี้ จีเนียสกับคุณรีฟิลก็จะอยู่ที่นี่ใช่ไหม?
จีเนียส – ใช่! มาเล่นด้วยกันเถอะ! นายเป็นเพื่อนคนแรกของผมที่เป้นฮาล์ฟเอลฟ์เลยนะเนี่ย!
มิโทส – เธอ....จะเป็นเพื่อนผมหรือ?
จีเนียส – แน่นอน!
มิโทส - .....ขอบคุณมาก!
ราตรีนั้นผ่านไป......
รอยด์.......
ตื่น...........
โคเลท – รอยด์!! ตื่นได้แล้ว!! อาจารย์หายไปแล้วนะ!
รอยด์ – อ...อะไรนะ!
เขาวิ่งออกไปนอกบ้านก็เห็นทุกคนตื่นกันหมด
รอยด์ – พูดถึงเรื่องอะไรกันน่ะ ?
จีเนียส – ดูเหมือนว่าพี่จะออกไปคนเดียวแล้วทิ้งข้อความไว้ว่ามีสิ่งที่อยากจะตรวจสอบซักนิดน่ะ
ทาบาธ่า – ก่อนพระอาทิตย์จะขึ้นเล็กน้อย ฉันเห็นแรร์เบิรด์มุ่งหน้าไปทางใต้ บางทีอาจจะเป็นคุณรีฟิลก็ได้
รีกัล – ทางใต้.....นั่นเป็นทิศของอัลตามิร่า
เซรอส – พอพูดแบบนั้นแล้วก็นึกได้ว่าเมื่อวานนี้เธอมีท่าทีแปลกไปนะ เธอคงไปที่ประตูสู่ต่างโลกแน่นอน
เพรเซีย – พวกเราจะทำอย่างไรคะ รอยด์?
จีเนียส – ฉันเป็นห่วงพี่จริงๆ...ไปคนเดียวแบบนั้น
รอยด์ – ไปตามหาอาจาร์ยกันเถอะ เวลาแบบนี้จะแตกกลุ่มไปก็ไม่ดีหรอก
มิโทส – เอ่อ.....พาผมไปด้วยได้ไหม?
จีเนียส – นายพูดอะไรน่ะ มันอันตรายนะ
มิโทส – ผมรู้ แต่ผมก็เป็นห่วงคุณรีฟิลเหมือนกัน ตอนนี้ทั่วเทเซอาร่าก็เต็มไปด้วยปีศาจ แล้วนี่ก็ยังเป็นครั้งแรกที่ผมได้พบฮาล์ฟเอลฟ์คนอื่นด้วย....ผมอยากให้เธอ ปลอดภัย
รอยด์ – ไม่ได้หรอก มันอันตรายเกินไป
จีเนียส – รอยด์! ขอร้องล่ะ!
มิโทส – ผมสัญญาว่าจะไม่ขวางทาง เพราะฉะนั้น....
รอยด์ - ....เฮ้อ.....ก็ได้ๆ ทำตามใจก็แล้วกัน
มิโทส – ขอบคุณมาก รอยด์!
รอยด์ – อย่าคิดมากน่า เพื่อนของจีเนียสก็คือเพื่อนของชั้นด้วย
มิโทส - ....ตกลง! มาพยายามด้วยกันนะ จีเนียส!
จีเนียส – มิโทส....ขอบใจนะ
รอยด์ – จีเนียส ให้เขาขึ้นแรร์เบิร์ดไปกับนายก็แล้วกัน
จีเนียส – ได้สิ!
ทุกคนเริ่มออกเดินทางกัน อัลเทสต้าเรียกรอยด์เอาไว้ก่อน
อัลเทสต้า – เดี๋ยวก่อน.....ฝากสิ่งนี้ให้เพรเซียด้วย....
รอยด์ – ตราผนึกหรือ?....
อัลเทสต้า – คงจะแทนคำขอโทษไม่ได้ แต่ฉันก็ทำมาให้แล้ว มันน่าจะให้ผลดีกว่าตราผนึกชั่วคราวที่เธอมีอยู่ตอนนี้
รอยด์ – เพรเซีย รับไว้เถอะ
เพรเซ๊ย -.......ค่ะ....
Play time : 53.52 Hr.
Lv. 65
--------มือบอนโดย Next Farecery @ 9 Mar, 2007, 10:24 pm----------