บทที่ 11 – หนี้แค้น, สู่ซิลวาแลนด์ และอีกครั้งกับค่ายกักกันพัลมาคอสต้า
แรร์เบิร์ดบินไปยังเมืองอัลตามิร่า ซึ่งเป็นเมืองท่องเที่ยวที่ตั้งอยู่บนเกาะกลางทะเล ทุกคนเข้าไปในเมือง ยกเว้นรีกัลที่หยุดอยู่หน้าประตู
รีกัล – เราต้องขอโทษด้วย แต่เราจะรออยู่ที่นี่ล่ะ
รอยด์ – มีอะไรเหรอ?
รีกัล - ..........
เซรอส – จะไม่ตอบใช่ไหมว่าเพราะอะไร? เอาเถอะ ถ้านายไม่อยากตอบก็เรื่องของนาย รอยด์ ให้เขาทำอย่างที่ต้องการเถอะ
รอยด์ – ตกลง พวกเราจะมาหาตอนจะกลับนะ
รอยด์เดินเข้าไปในเมือง และเห็นชายแก่คนหนึ่งยืนอยู่หน้าอนุสรณ์สถานอยู่คนเดียว เมื่อเดินเข้าไปใกล้ เขาก็หันกลับมามอง และทำสีหน้าตกตะลึงเมื่อเห็นเพรเซีย
จอร์จ - .....อลิเซีย! ใช่เธอจริงๆหรือ?
เพรเซ๊ย - ....! คุณ......รู้จักอลิเซียด้วยหรือคะ?!
จอร์จ – อะไรนะ?.....เดี๋ยวก่อน เธอเป็นใครกัน
เพรเซ๊ย – อลิเซียเป็น......พี่น้องของฉันค่ะ
จอร์จ – โอ....งั้นหรือ.....นั่นสินะ อลิเซียจากไปเมื่อหลายปีก่อนแล้ว เธอก็ไม่น่าจะมายืนอยู่ที่นี่ได้อยู่แล้ว
เพรเซีย - ......จากไปแล้ว ?!
รอยด์ – เกิดอะไรขึ้นน่ะครับ ?
จอร์จ – อลิเซียเข้ามาทำหน้าที่รับใช้ตระกูลไบรอันท์ แต่เธอก็ไปพบกับเหตุการณ์ที่เลวร้ายที่ทำให้เธอเสียชีวิต
โคเลท – เธอตายแล้วหรือคะ?.....อย่างไรกันคะ ?!
จอร์จ – ฉันคงไม่กล้าที่จะพูดถึงรายละเอียดหรอก แต่สุสานของอลิเซียตั้งอยู่บนดาดฟ้าของสำนักงานใหญ่บริษัทเรซาเรโน่ ถ้าพวกดฑแมีเวลาก็แวะไปหน่อยเถอะ อลิเซียคงจะยินดีที่เห็นน้องสาวของเธอมาเยี่ยม ถ้าเธอแสดงบัตรนี้ให้ประชาสัมพันธ์ดู พวกเขาต้องให้ผ่านเข้าไปได้แน่
จอร์จปลีกตัวกลับไปก่อน
จีเนียส – น้องสาวเหรอ? ผมนึกว่าคุณเพรเซียเป็นพี่สาวซะอีก
เซรอส – แปลกนะ เพรเซียจังเคยพูดนี่ว่าเธอมีน้องสาวอยู่
โคเลท – อ้ะ ฉันรู้แล้ว บางทีอาจจะมีพี่น้อง 3 คนก็ได้นะ
เซรอส – โอ....ขอเถอะน่า....
ทุกคนนั่งเรือรางไปยังบริษัทเรซาเรโน่ซึ่งเป็นเจ้าของรีสอร์ทอัลตามิร่านี้ และใช้บัตรผ่านที่จอร์จให้มาแสดงให้เจ้าหน้าที่ดูเพื่อขึ้นลิฟต์ไปยังดาดฟ้า บนนั้นเป็นส่วนหย่อมขนาดใหญ่ ใจกลางของสวนมีสุสานหนึ่งตั้งอยู่....
เพรเซีย - ......อลิเซีย.......เกิดอะไรขึ้นกับเธอกัน....
มิโทส – นั่นอะไรน่ะครับ?
บนศิลาของสุสาน มีหินสีแดงที่ส่งประกายฝังอยู่
รอยด์ – เฮ้ นี่มันเอกซ์เฟียร์นี่หน่า!
เพรเซีย – ทำไมเอกซ์เฟียร์ถึงอยู่ที่นี่?
เธอเดินเข้าไปใกล้สุสาน เอกซ์เฟียร์ส่งแสงแรงขึ้น และมีเงาลางๆของมนุษย์ปรากฏให้เห็น
“……พี่เพรเซียไม่ใช่หรือคะ.....!”
เพรเซีย – อลิเซีย ?!
“ฉันดีใจจริงๆที่ได้เจอพี่อีกครั้งก่อนที่ฉันจะหายไป….”
เพรเซีย – เกิดอะไรขึ้นน่ะ ? เธอยังมีชีวิตอยู่หรือ?
“ฉัน....ฉันมีตัวตนอยู่แค่ในเอกซ์เฟียร์เท่านั้น......อีกไม่นาน สติของฉันก็คงจะจางหายไปด้วย …เอกซ์เฟียร์นี้ทำให้ร่างของฉันตายแล้วก็ดูดซึมสัมปชัญญะของฉันเข้ามา”
เพรเซ๊ย - .....ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่าเธอก็ตกเป็นเหยื่อของเอกซ์เฟียร์เหมือนกัน......
“พี่คะ.....ช่วยทำความหวังของฉันให้เป็นจริงก่อนที่ฉันจะหายไปด้วย......ช่วยตามหานายท่านของฉัน ท่านไบรอันท์”
เพรเซ๊ย – ไบรอันท์? เศรษฐีที่เธอมารับใช้หรือ?
“ใช่ค่ะ เพราะท่านสังหารฉัน ท่านจึง....”
ร่างของอลิเซียจางหายไปก่อนจะได้พูดจบ
เพรเซีย – อลิเซีย! เขาฆ่าเธอหรือ?! บอกฉันสิว่าเกิดอะไรขึ้น!
“ได้โปรดเถอะค่ะ.....พี่เพรเซีย…..”
เพรเซีย - ....คุณรอยด์ กรุณาช่วยฉันตามหาคนฆ่าอลิเซียด้วยเถอะค่ะ
รอยด์ - ....แน่นอน พวกเราจะสั่งสอนเจ้าไบรอันท์นั่นให้สำนึกแล้วลากมาที่นี่เลย!
จีเนียส – ใช่! ผมไม่ยอมปล่อยให้คนฆ่าน้องของคุณเพรเซียลอยนวลไปแบบนี้หรอก!
เพรเซีย - .......ขอบคุณนะ
ทุกคนเดินออกมาจากที่แห่งนั้น ยกเว้นมิโทสที่ยังคงจ้องเอกซ์เฟียร์ของอลิเซียอยู่
จีเนียส – มีอะไรหรือ?
มิโทส - .....เอกซ์เฟียร์เป็นสิ่งที่เลวร้ายใช่ไหมครับ?.........
จีเนียส – ใช่.......
รอยด์ – ได้เวลาไปกันแล้วล่ะ
มิโทส – ครับ......
รอยด์ลงลิฟต์มายังชั้นล่างสุด และเห็นเจ้าหน้าที่กำลังคุยกันอยู่
จนท1. – ประตูสู่ต่างโลกจะเปิดออกในคืนนี้ใช่หรือเปล่า?
จนท2. – ฉันไม่อยากจะคิดเรื่องนี้เลยจริงๆนะ มันอาจจะดูดพวกเราตกไปบนโลกนรกแบบซิลวาแลนด์ก็ได้
มิโทส – รอยด์! ได้ยินไหมครับ?
รอยด์ – ขอโทษนะ ประตูสู่ต่างโลกที่พูดถึงเมื่อกี้นี้อยู่ที่ไหนหรือ?
จนท1. – แล้วนายเป็นใครกัน?
มิโทส – ต้องขอโทษด้วยครับ แต่พวกเราต้องการจะไปดูประต฿สู่ต่างโลกนั่น พวกคุณพอจะบอกให้หน่อยได้ไหมครับ?
จนท1. – อ๋อ ถ้ากำลังหาประตูสู่ต่างโลกที่ว่านั่นล่ะก็ มันอยุ่ทางตะวันออกนี่เอง อยู่ข้ามทะเลไปหน่อย
โคเลท – อืม....มีจุดสังเกตุอะไรให้เห็นได้บ้างไหมคะ?
จนท2. – ที่นั่นน่ะมีหินยักษ์เต็มไปหมด ไม่น่าจะพลาดไปได้หรอก แต่คืนนี้ดวงจันทร์จะเต็มดวงด้วย ถ้าตำนานพูดไว้ถูก ประตูก็จะเปิดออก แล้วพวกเธอก็จะถูกดูดไปที่ซิลวาแลนด์!!
มิโทส – ผมสงสัยว่าคุณรีฟิลจะอยู่ที่นั่นหรือเปล่า
รอยด์ - ชั้นก็ไม่รู้นะ แต่อย่างน้อยก็น่าจะไปดูก่อน
เมื่อกลับไปเจอรีกัลที่หน้าเมือง รอยด์ขึ้นแรร์เบิร์ดมุ่งไปทิศทางที่ได้รับการบอกมา และได้เห็นเกาะเล็กๆที่มีหินล้อมกันเป็นรูปวงกลมอยู่บนเกาะนั้น ซึ่งกว่าจะลงไปถึง ท้องฟ้าก็มืดจนเห็นจันทร์เต็มดวงได้ชัดเจน ที่นั่น รีฟิลยืนอยู่คนเดียวกลางความมืด
รอยด์ – อาจารย์!
รีฟิล – ทุกคน!.....ทำไมถึงมาที่นี่กันล่ะ?
จีเนียส – ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะพี่ พวกเราเป็นห่วงพี่กันนะ
มิโทส – มาที่นี่เพียงคนเดียวมันอันตรายนะครับ ในฐานะที่เป็นฮาล์ฟเอลฟ์เหมือนกัน ผมให้คุณรีฟิลมาที่นี่คนเดียวไม่ได้หรอก
โคเลท – อาจาร์ยมาที่นี่ทำไมคะ?
รีฟิล - .....ที่นี่เป็นที่ที่ฉันกับจีเนียสถูกทิ้งน่ะ
รอยด์ - ......อาจาร์ยพูดอะไรน่ะ? ทั้ง 2 คนมาจากซิลวาแลนด์ไม่ใช่เหรอ?
รีฟิล - ......ไม่หรอก ฉันบังเอิญเห็นที่นี่ตอนกำลังไปช่วยโคเลท แล้วหลังจากนั้นมันมันก็ติดค้างในใจฉันมาตลอด พอฉันได้ยินเรื่องเกี่ยวกับขั้ว 2 ขั้วที่เชื่อมต่อโลกเข้าด้วยกัน ฉันก็มั่นใจแล้ว.....ภาพที่อยู่ในความทรงจำของฉัน.....โบราณสถานที่ฉันค้นหา มาตลอดเวลานี้.....คือที่นี่ล่ะ
ชีน่า – เธอจะพูดอะไรน่ะ? เธอ 2 คน เกิดที่เทเซอาร่าหรือ?
จีเนียส – เป็นไปไม่ได้น่า! สิ่งที่ผมจำได้ทั้งหมดอยู่ที่อิเซเรียเท่านั้น! ไม่เห็นจะรู้จักที่นี่เลย
รีฟิล - .....พวกเราเกิดและถูกเลี้ยงดูในหมู่บ้านเอลฟ์ซึ่งขับไล่พวกเรามา พวกเราถูกทิ้งอยู่ที่นี่เพราะที่นี่ ถูกเรียกกันว่าเป็นเส้นทางสู่ซิลวาแลนด์ในตำนาน
มิโทส – หมู่บ้านเอลฟ์? หมู่บ้านลึกลับที่ว่ากันว่าเป็นที่หวงห้ามสำหรับทุกคนยกเว้นเอลฟ์หรือครับ?
รีฟิล – ถูกต้อง ฉันไม่รู้รายละเอียดว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ฉันเชื่อว่าฉันถูกทิ้งไว้ที่นี่กับจีเนียส ซึ่งพึ่งเกิดออกมาไม่นาน ที่สุดแล้วพวกเราก็ไปอยู่ที่ซิลวาแลนด์
???? – งั้นครั้งนี้ ให้ข้าส่งพวกแกไปลงนรกแทนก็แล้วกัน!
ทุกคนหันไปตามที่มาของเสียง และเห็นเพื่อนของชีน่า คุจินาวะ ยืนอยู่ทางนั้น
ชีน่า – คุจินาวะ! นายพูดอะไรน่ะ!
เบื้องหลังเขา ทหารสันตะปาปาจำนวนหนึ่งเดินเข้ามา
คุจินาวะ – ในที่สุด โอกาสที่ข้าจะได้ล้างแค้นให้กับพ่อแม่ก็มาถึงซักที
ทหารสันตะปาปายืนล้มกรอบทุกคนทุกทิศทาง
ชีน่า – ......ล้างแค้นให้พ่อแม่หรือ ?
คุจินาวะ – ถูกต้อง เธอจะะต้องตาย ด้วยโทษฐานที่ฆ่าพ่อแม่ของข้าไปพร้อมๆกับคนในหมู่บ้านคนอื่นๆ เพราะเธอควบคุมโวลท์ไม่ได้
ชีน่า – อะไรนะ!
รอยด์ – นั่นมันเป็นอุบัติเหตุนะ! แล้วทำไมนายถึงจะมาล้างแค้นตอนนี้ล่ะ?
คุจินาวะ – อุบัติเหตุเรอะ ?! ข้าคงพอยอมรับได้ถ้าเธอล้มเหลวกับการทำสัญญากับภูติอสูร แต่เธอก็ยังลอบสังหารมิโกะของซิลวาแลนด์พลาด ทำให้หมู่บ้านต้องตกอยู่ในอันตราย แล้วดูเธอตอนนี้สิ ทำไมเธอยังสร้างพันธะสัญญากับภูติอสูรสำเร็จเลย!
โคเลท – เข้าใจผิดแล้วค่ะ!
คุจินาวะ – งั้นเรอะ?! ข้าคิดว่าเธอไม่ได้พยายามจริงๆตอนทำสัญญาครั้งแรกมากกว่า! เพราะแบบนั้น เธอจึงเป็นคนฆ่าพ่อแม่ของข้าและคนอื่นๆอีก
ชีน่า – ชั้นทำดีที่สุดแล้วนะ ชั้น......
คุจินาวะ – พอทีกับการแก้ตัว!
ทหารรุกเข้ามาโจมตี ถึงจะจัดการได้ไม่ยาก แต่ติดปัญหาที่ปริมาณ....
รอยด์ – บ้าจริง พวกมันมากันเยอะมากๆ!
ชีน่า – คุจินาวะ! ขอร้องล่ะ อย่าให้พวกเขามาเกี่ยวข้องด้วยเลย! ชั้นเป็นคนเดียวที่นายแค้นใช่ไหม? งั้นชั้นก็เป็นคนเดียวที่นายอยากจะฆ่า
รอยด์ – ชีน่า หยุดพูดแบบนั้นนะ!
ชีน่า – ไม่เป็นอะไรหรอก คุจินาวะ....ขอร้องล่ะ!
คุจินาวะ – ก็ได้
เธอเดินเข้าไปหาคุจินาวะ .....ตอนนั้น แสงจากดวงจันทร์ก็ส่องลงมาที่หิน อักขระบนหินส่องประกายทำให้ประตูสู่ต่างโลกเปิดขึ้น!
เซรอส - .....เธอต้องล้อเราเล่นแน่! พอได้แล้ว ชีน่า!
เขาเข้าไปความมือเธอไว้
ชีน่า – โอ้ย+
เซรอส – รอยด์! ไปเถอะ!
เซรอสลากชีน่าวิ่งหายเข้าไปในทางเข้านั้น
รอยด์ – เข้าไปในนั้นเร็ว!
ทุกคนวิ่งเข้าไปในประตูโดยมีคุจินาวะวิ่งตามมาติดๆ แต่ก็ไม่ทัน ทางเข้าปิดลงก่อนที่เขาจะสามารถตามไปได้
คุจินาวะ – บ้าเอ้ย! สัญญาณแกะรอยจากอสูรพิทักษ์หายไปแล้ว พวกนั้นหนีไปที่ซิลวาแลนด์แล้ว!
~ โลกซิลวาแลนด์ ~
รอยด์ – โอย.....
รีกัล – พวกเราอยู่ที่ไหนกัน....
รีฟิล - .....คงจะเป็นนอกเมืองพัลมาคอสต้า
โคเลท – พวกเรากลับมาที่ซิลวาแลนด์แล้วเหรอคะ?
จีเนียส - ..........ระดับของมาน่าดูเหมือนจะสูงขึ้น แต่ที่นี่เป็นซิลวาแลนด์แน่ๆ
เซรอส – วิ้ว.....เราไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องปลิวมาตกที่นี่แบบนี้นะเนี่ย
ชีน่า – เซรอส! นายเข้ามายุ่งทำไม!
เซรอส – ขอโทษทีเถอะ อย่าบอกเรานะว่าเธอจะยอมตายที่นั่นจริงๆ
ชีน่า – ก็......
เซรอส – นอกจากนั้น คนพวกนั้นก็จะตามล่าพวกเราอยู่ดีไม่ว่าเธอจะตายหรือไม่ เพราะมันเป็นคำสั่งของสันตะปาปานี่
ชีน่า – นายจะบอกว่าคุจินาวะทำงานให้สันตะปาปาหรือ ?
รีฟิล – น่าจะเป็นแบบนั้น ทหารที่มากับเขาเป็นคนของสันตะปาปาใช่ไหมล่ะ?
รีกัล – เราแน่ใจว่าเป็นเช่นนั้น
โคเลท - ....คุณชีน่า อย่าทำอะไรแบบนั้นอีกนะคะ อย่าทำผิดพลาดเหมือนที่ฉันทำ ไม่มีอะไรดีขึ้นหรอกถ้าคุณเสียสละตัวเองน่ะ
รอยด์ – โคเลทพูดถูกแล้ว เธอต้องขอบคุณเซรอสนะ ชีน่า
ชีน่า - .....ข........ขอบใจ
เซรอส – ขอทีเถอะน่า จะเป็นไรไปถ้าเธอจะจูบเราซักทีสองที
เพรเซีย – เซรอส......คุณโหดร้ายจริงๆ
เซรอส – อู้ว...โอ้ย....
มิโทส – แล้วพวกเราจะทำอย่างไรต่อล่ะครับ?
รอยด์ – ไหนๆก็กลับมาซิลวาแลนด์ได้แล้ว ก็น่าจะไปตรวจสอบดูหน่อยนะว่าดีไซแอนท์กำลังทำอะไรกันอยู่
จีเนียส – แล้วมิโทสล่ะ? พวกเราจะลากเขาไปๆมาๆแบบนี้ไม่ได้นะ
โคเลท – พวกเราน่าจะพอให้พัลมาคอสต้าดูแลเขาซักพักได้ไหม?
รอยด์ – นีลเหรอ? หืมมม......ก็ไม่เลวเหมือนกันนะ
มิโทส – ผมก็อยากจะสู้ด้วยนะ!
จีเนียส – นายพูดอะไรน่ะ? การเดินทางนี่มันอันตรายนะ ถึงนายจะมีเอกซ์เฟียร์ก็เถอะ
รีฟิล – เขาพูดถูกแล้วนะ มิโทส แต่พวกเราก็ดีใจกับความรู้สึกของเธอนะ
มิโทส - ....ผมคิดว่าพวกคุณคงพูดถูกนะ....เข้าใจแล้ว
เดินไปเพียงนิดเดียวก็ถึงพัลมาคอสต้า รอยด์ลองเดินดูในเมืองก็ยังดูปกติอยู่ จนไปถึงสถาบันการศึกษาของเมือง...
รอยด์ - นี่ จีเนียส จริงๆแล้วนายน่าจะได้มาเข้าเรียนที่นี่ใช่ไหม?
จีเนียส – อ้อ....ใช่ ฉันมีคนแนะนำให้น่ะ
นักเรียน A – นายน่ะนะ? เด็กตัวเล็กแค่นี้แต่ถูกแนะนำให้เข้าสถาบันอันทรงเกียรตินี้?
นักเรียน B- ฮะๆๆ เขาโม้น่ะ ขนาดฉันยังต้องสอบเข้าตั้ง 6 รอบกว่าจะผ่านแหน่ะ
รอยด์ – อย่าดูถูกเขาแบบนั้นนะ! จีเนียสน่ะยังอธิบายสูตรคูณให้ชั้นเข้าใจได้เลย!
จีเนียส – อ่ะ.....ทำไมยกตัวอย่างซะต่ำแบบนั้นล่ะ?!
รีฟิล – นั่นก็เป็นระดับสูงสำหรับรอยด์แล้วน่ะนะ
นักเรียน B – เขาว่ากันว่านกรังเดียวกันก็ทำอะไรได้พอๆกัน 2คนนี้ก็คงจะอยู่ระดับเดียวกันมั้ง?
รอยด์ – อย่างนายน่ะเทียบจีเนียสไม่ได้หรอก!
นักเรียน A – น่าสนใจนี่...จะประลองกับฉันไหมล่ะ?
รอยด์ – นายจะตกลงใช่ไหม?
จีเนียส – นายแค่พูดมันก็ง่ายนี่!
นักเรียน A นายน่าจะรู้ไว้ว่าฉันเป็นนักเรียนที่ผลการเรียนดีที่สุดในที่นี้นะนายต้องเสียใจแน่
นักเรียน B – ฉันจะไปเตรียมคำถามให้นะ ถ้าพวกนายพร้อมแล้วก็ขึ้นไปที่ห้องเรียนบนชั้น 2 ล่ะ
จีเนียส – .....ฉันไม่ค่อยได้เรียนเท่าไหร่ด้วยสิ พักหลังเนี่ย.....
รีฟิล – ใช่ ถ้างั้นก็คงต้องอบรมแบบรวบรัดกันหน่อย
เซรอส – งั้นก็ไปยืมห้องเรียนว่างๆหน่อยดีกว่านะ
ที่ห้องเรียน 1 ทุกคนเข้าเรียนโดยมีรีฟิลเป็นคนสอน
รีฟิล – เอาล่ะ ระหว่างที่ฉันสอนจีเนียสอยู่ ทุกคนจะเรียนไปด้วยกันก็ได้นะ นี่เป็นโอกาสที่ดีแล้ว
รอยด์ – หง่ะ....
โคเลท – ค่ะ ฉันจะพยายาม
ชีน่า – ชั้นเกลียดการเรียน....
เซรอส – หืมมม เราไม่ได้เรียนตั้งแต่จบมหาวิทยาลัยแล้วนะเนี่ย
เพรเซ๊ย - ........การเรียนทำให้สมองทำงานตลอดเวลาด้วย
รีกัล - ........เราต้องเรียนด้วยหรือ?
จีเนียส - เริ่มด้วยจำนวนจินตภาพนะพี่
รีฟิล – ก็ดีนี่ เธอก็มีปัญหากับเรื่องนี้อยู่แล้ว
….
…
ห้องเรียน 2
นักเรียน A – งั้นก็เริ่มการประลองล่ะนะ
จีเนียส – ผมไม่แพ้หรอกน่า!
อาจาร์ยใหญ่ – ฉันได้ยินเรื่องทั้งหมดแล้ว และเพื่อความยุติธรรม ฉันจะเป็นออกข้อสอบเอง ไปนั่งที่กันได้
รีฟิล – พวกเธอที่เหลือก็เข้าสอบด้วยนะ
รอยด์ – หา? ผมด้วยเหรอ?
รีฟิล – ก็.....ลองดูเถอะ
การสอบเริ่มขึ้น ต้อกๆๆๆๆ.........
อาจารย์ใหญ่ – ฉันจะประกาศผลสอบแล้ว อันดับสุดท้ายคือ.....รอยด์ เออร์วิน 25 คะแนน
รอยด์ – โอ้ว 25 แหน่ะ!
โคเลท – นั้นเป็นคะแนนสูวสุดของเธอเลยนะ รอยด์!
รอยด์ – แหะๆ
อาจารย์ใหญ่ – คนที่เหลือเรียงตามลำดับก็คือ....... ชีน่า ฟูจิบายาชิ 190 คะแนน
อาจารย์ใหญ่ – โคเลท บรูเนล 210 คะแนน
รอยด์ - ......หา? ไม่ใช่เต็ม 100 เหรอ?
จีเนียส - .....เต็ม 400 ต่างหาก
รอยด์ - ..........
อาจารย์ใหญ่ – เพรเซีย คอนบาทีล 240 คะแนน
อาจารย์ใหญ่ – รีกัล 290 คะแนน
อาจารย์ใหญ่ – เซรอส ไวลด์เดอร์ 300 คะแนน
อาจารย์ใหญ่ – รีฟิล เซจ 400 คะแนน
รอยด์ - ........คงหวังสิ่งที่ไม่สมบูรณ์แบบจากอาจารย์ไม่ได้เลยแฮะ
อาจารย์ใหญ่ – ต่อไปคือคะแนนของจีเนียส และไมตี้
อาจารย์ใหญ่ – ไมตี้ วอชิงตัน 398 คะแนน
อาจารย์ใหญ่ – จีเนียส เซจ 398 คะแนน
จีเนียส – คะแนนเท่ากัน.....
ไมตี้ – เป็นไปไม่ได้.....
เซรอส – บ้าจริง...อีกนิดเดียวเอง
ไมตี้ – ไม่มีทางลือกแฮะ ต้องขอโทษที่ล้อนายนะ
จีเนียส – ไม่หรอกครับ คุณเองก็น่าทึ่งมากเลย ขอบคุณจริงๆ
อาจารย์ใหญ่ – คงต้องพูดว่าฉันประทับใจกับจีเนียสจริงๆ
รีฟิล – ค่ะ ถ้าเทียบกับอายุแล้วนับว่าดีมาก
อาจารย์ใหญ่ – ไม่แปลกใจเลยที่ได้รับการแนะนำให้เข้าเรียนที่นี่ ว่าไงล่ะ? เธอสนใจจะอยู่ที่นี่ในฐานะนักเรียนเลยไหม?
ไมตี้ – เอาเลยสื! นายต้องได้เป็นนักเรียนที่อัจฉริยะที่สุดเท่าที่ที่นี่เคยมีมาแน่!
รอยด์ – ว้าว จีเนียส!.........นายจะอยู่ที่นี่ก็ได้นะ ชั้นพูดจริงๆ
จีเนียส – ไม่ล่ะ ผมจะไปด้วยกันกับทุกคน แล้วค่อยกลับมาเรียนเมื่อโลกสงบสุขแล้ว
รอยด์ – นายแน่ใจเหรอ?
จีเนียส – แน่นอน ฉันพูดไปแล้วนี่ว่า ฉันจะไปกับนายตลอดน่ะ
ณ ที่ว่าการเมือง รอยด์ได้พบกับนีลอีกครั้งหลังจากไปนาน
นีล – ท่านมิโกะ! คุณรอยด์! การเดินทางเพื่อปลดผนึกเป็นอย่างไรบ้าง?
โคเลท – ก็.....จริงๆแล้ว..........
รอยด์ – เอ่อ....ทุกอย่างกำลังไปได้สวยเลยล่ะ! แล้วก็พวกเราอยากให้คุณดูแลเขาคนนี้ให้หน่อย
นีล – หืม? ผมไม่เคยเห็นเขาเลย เขาเป็นใครกัน?
รีฟิล – เขาเดินทางมากับเราซักพักแล้วค่ะ แต่พวกเรากำลังจะไปบริเวณที่อันตรายไปสำหรับเขา
นีล – พวกคุณกำลังจะไปค่ายกักกันพัลมาคอสต้าหรือครับ ?!
จีเนียส – พูดถึงอะไรครับ ที่นั่นถูกทำลายไปแล้วนี่?
นีล – อ้อ ไม่ใช่งั้นหรือ? พวกผมได้รับรายงานมาว่ามีดีไซแอนท์เพ่นพ่านอยู่ภายในซากปรักหักพังของค่าย พวกเราจึงเพิ่มการรักษาความปลอดภัยขึ้นอีก
โคเลท – หรือว่าแมกนิสกลับมาอีกคะ?
นีล – ผมก็ไม่ทราบว่าจะเกี่ยวกันหรือเปล่า แต่ก็มีรายงานเข้ามาว่าดีไซแอนท์เข้าโจมตีเส้นทางเดินเรือระหว่างอิซลูทกับ พัลมาคอสต้า ดูเหมือนว่าพวกนั้นกำลังสร้างสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่บนพื้นมหาสมุทรอยู่
รอยด์ – ตรงนั้นมีอะไรกันนะ? หรือว่าจะเป็นปืนใหญ่มาน่าที่โรดีลกำลังสร้างอยู่
เซรอส – ถ้านายเป็นห่วงล่ะก็ทำไมไม่ลองไปดูหน่อยล่ะ
ชีน่า – ถึงจะไม่ใช่ปืนใหญ่มาน่า แต่เมืองนี้ก็จะกลายเป็นเหมือนรุยน์ถ้าค่ายกักกันกลับมาทำงานอีกครั้ง
รอยด์ – ใช่ งั้นก็ลองไปตรวจสอบดูดีกว่า
รีฟิล – ดูเหมือนว่าจะวางแผนกันได้แล้วสินะ งั้นค่อยกลับมาหามิโทสทีหลังก็แล้วกัน
นีล – เข้าใจแล้วครับ
มิโทส – จีเนียส ระวังตัวนะ แล้วก็คุณรีฟิลกับรอยด์แล้วก็ทุกคนด้วย
รอยด์ – รออยู่ที่นี่ซักพักไม่เป็นอะไรใช่ไหม มิโทส?
มิโทส – ครับ แล้วก็ จีเนียส รับนี่ไปด้วยสิ
จีเนียส – อะไรน่ะ?
มิโทส – นี่...เป็นของดูต่างหน้าของพี่สาวที่จากไปแล้วของผม
จีเนียส – ผมรับไว้ไม่ได้หรอก!
มิโทส – ถ้าเธอตกอยู่ในอันตรายก็เป่ามันนะ ผมก็ไม่รู้ว่ามันจะทำอะไรได้ไหม แต่บางทีมันอาจจะช่วยได้
จีเนียส – ตกลง....ขอบคุณนะ ผมจะกลับมาแล้วเอามาคืนให้
จีเนียสรับขลุ่ยไม้มาเก็บเอาไว้ ก่อนจะเดินทางไปยังซากค่ายกักกันพัลมาคอสต้า
โคเลท – ถ้าค่ายกักกันถูกสร้างขึ้นมากอีก พวกเราจะทำอย่างไรกันล่ะ?
รอยด์ – ก็ให้อาจาร์ยระเบิดมันทิ้งอีกก็พอนี่
รีกัล - ........รีฟิลมีพลังเช่นนั้นด้วยหรือ?
เพรเซีย – น่าทึ่งจริงๆค่ะ....นอกจากจะมีพลังในการรักษาแล้ว เธอยังมีพลังในการทำลายอีกด้วย
รีกัล – น่าจะเรียกเธอว่า Human bomb ได้สินะ....
โคเลท - อาจารย์ไม่ใช่มนุษย์นี่คะ เธอเป็นฮาล์ฟเอลฟ์ ก็ต้องเรียกว่า Half-Elven Bomb สิ?
รอยด์ – ชื่อยาวเรียกยากไปนะ
เพรเซีย - ....แล้วถ้าย่อเป็น HE-Bomb ล่ะคะ?
โคเลท – ว้าว! ไม่ใช่แค่อาจารย์จะสร้างระเบิดได้ เธอยังทำระเบิดผู้ชายได้ด้วยเหรอ! (He…..)
รีกัล - .....ถ้าเจ้าตัวได้ยินแบบนี้ เธอคงระเบิดจริงๆแน่
โคเลท – คงจะเลวร้ายมากเลยนะ ถ้าค่ายกักกันถูกสร้างขึ้นอีก
รอยด์ – ใช่....เมืองคงจะถูกโจมตี แล้วคงมีคนที่ไม่รู้เรื่องต้องตายอีกมากมาย...
จีเนียส – แล้วก็.....ผลิตเอกซ์เฟียร์อีกมาอีก
รีกัล – การผลิตเอกซ์เฟียร์หรือ....เราก็พอจะเคยมาได้ยินถึงวิธีผลิต แต่การสร้างเป็นค่ายกักกันนี่ช่างน่ารังเกียจจริง
รอยด์ – ชั้นไม่อยากเห็นใครต้องตายเพื่อเอกซ์เฟียร์อีกแล้วล่ะ.....
รีกัล - ....แน่นอน....จะต้องไม่มีเหยื่อเช่นอลิเซียอีกต่อไป......ไม่มีทาง
~ ค่ายกักกัน พัลมาคอสต้า ~
เมื่อลงจากยาน รอยด์ก็เห็นบอตต้ากับทหารอีก2-3คนยืนอยู่
รอยด์ – เรเนเกท!
จีเนียส – แบบนี้นี่เอง คุณนีลกับคนอื่นๆแยกแยะความแตกต่างระหว่างดีไซแอนท์กับเรเนเกทไม่ได้
บอตต้า – พวกเรากำลังรอนายอยู่
รีกัล – จะบอกว่าคาดได้ว่าพวกเราจะมาที่นี่หรือ?
บอตต้า – เรื่องนั้นสำคัญด้วยหรือ พวกเรายังมีเรื่องที่สำคัญกว่านั้น เช่นการ”ร่วมมือกัน”
รีฟิล - ....ไม่น่าเชื่อจริงๆ พวกคุณคิดจริงๆหรือว่าพวกเราจะเชื่อพวกคุณหลังจากเรื่องมากมายที่ทำกับรอยด์และโคเลทน่ะ?
ยูอัน – สถานการณ์ได้เปลี่ยนไปแล้ว
ชีน่า - ยูอัน!!
ยูอัน – พวกเธอรุ้จัก “พฤกษายักษ์ คาราน” ไหม?
เซรอส – ต้นไม้ยักษ์ในตำนาน ที่ว่ากันว่าคงอยู่บนดินแดนศักดิ์สิทธิ์คาราน ใช่ไหมล่ะ มันเป็นต้นไม้แห่งชีวิตที่สร้างมาน่าอันไร้ขีดจำกัด
โคเลท – นั่นไม่ใช่แค่นิยายหรือคะ?
ยูอัน – จริงๆแล้ว ต้นไม้ยักษ์คารานมีอยู่จริง แต่สงครามคารานก็สูบมาน่าของมันไปจนหมดแล้วทำให้ต้นไม้ตายไป และสิ่งที่เหลืออยู่ตอนนี้คือเมล็ดของมันบนดินแดนศักดิ์สิทธิ์คาราน
โคเลท – เมล็ดของคารานคือผนึกสุดท้ายหรือคะ?
ยูอัน – มันเป็นที่รู้จักกันในชื่อ “เมล็ดผลอันยิ่งใหญ่” (Great Seed)
จีเนียส – พูดถึงวิญญาณของมิโทสเหรอ?
บอตต้า – นั่นน่ะล่ะที่เป็นแค่นิยาย จริงๆแล้ว Great Seed ซึ่งเป็นแหล่งของมาน่าของโลก คือเมล็ดของพฤกษายักษ์
ยูอัน – Great Seed เป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดในการจะรวมโลกทั้ง 2 อีกครั้ง
รอยด์ – รวมโลกทั้ง2 ?!
ยูอัน – เราคิดว่าเคยบอกนายไปแล้ว อิกดราซิลเป็นคนสร้างโลกทั้ง 2 ก่อนหน้านั้น โลกนี้เคยมีเพียงหนึ่งเดียว ก่อนที่อิกดราซิลจะแบ่งออกเป็น 2 ส่วน
รอยด์ – จะเป็นไปได้ยังไงกันที่ใครซักคนจะแบ่งโลกออกจากกัน....
ยูอัน – สำหรับอิกดราซิลแล้วนั่นเป็นสิ่งที่เป็นไปได้ โลกที่ขาดแคลนมาน่าทั้ง 2 จึงสามารถคงอยู่ได้ด้วยการแย่งชิงมาน่าจำนวนน้อยนิดที่ซึมออกมาจาก Great Seed
โคเลท – เพราะแบบนั้น วัฏจักรของการเจริญรุ่งเรืองและการเสื่อมโทรมถึงคงอยู่ต่อไป แล้วมิโกะถึงต้องออกเดินทางเพื่อฟื้นฟูโลก......
ยูอัน – แต่ถ้า Great Seed ได้ผลิใบออกมา พฤกษายักษ์ก็จะเติบโตขึ้นอีกครั้ง และ วัฏจักรนั้นก็จะถึงจุดสิ้นสุด
รอยด์ – พวกเราจะชุบชีวิตพฤกษายักษ์ได้ยังไงล่ะ?
ยูอัน – ตอนนี้ Great Seed ใกล้จะตายแล้ว พวกเราต้องส่งมาน่าในปริมาณมหาศาลให้กับมันเพื่อจะรักษามันไว้
รีฟิล – บนโลกนี้ไม่มีที่ไหนที่จะรองรับมาน่าขนาดนั้นได้หรอกนะ
ยูอัน – ฐานของครูซิส “เดริส-คาราน” เป็นดาวเคราะห์ที่ก่อตัวจากมาน่ามหาศาล มันลอยตัวอยู่เงียบๆสูงขึ้นไปเหนือพื้นดิน ที่เราต้องทำก็แค่ใช้สิ่งนั้น
รอยด์ – ถ้านั่นเป็นเรื่องจริง แล้วทำไมอิกดราซิลไม่ชุบชีวิตพฤกษายักษ์ล่ะ?
ยูอัน – เพราะมาน่าทั้งหมดของเดริส-คาราน ถูกถ่ายเทให้กับมาร์เทลเพื่อจะชุบชีวิตเธอ
โคเลท – อะไรนะ?.....
ยูอัน – จิตวิญญาณของมาร์เทลสามารถคงอยู่ได้ด้วยพลังของครูซิสคริสตัล ตอนนี้เธออยู่ในฐานะส่วนหนึ่งของ Great Seed
บอตต้า – หากมาร์เทลตื่นขึ้น Great Seed ก็จะถูกดูดซึมเข้าไปในตัวเธอและหายไป ซึ่งก็เช่นเดียวกันในทางตรงกันข้าม เพื่อป้องกันเรื่องนั้น อิกดราซิลจึงปกป้อง Great Seed ด้วยผนึกของภูติอสูร
รีฟิล – เพราะเช่นนั้น เรเนเกทถึงพยายามหยุดยั้งการคืนชีวิตของมาร์เทลหรือ
ยูอัน – ถูกต้อง พวกเราจะทำให้ Great Seed ผลิใบออกมา และผลของมันคือ มาร์เทลจะถูกดูดซับเข้าไปในเมล็ด และจากนั้น....
รอยด์ – พฤกษายักษ์ คาราน จะคืนชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง
โคเลท – ถ้านั่นเกิดขึ้นแล้ว โลกจะกลับมาเป็นหนึ่งเดียวกันไหมคะ?
ยูอัน – นั่นเป็นสิ่งที่เราก็ไม่รู้ แต่สิ่งที่แน่นอนคือโลกนี้จะถึงจุดจบ ถ้าเมล็ดนั้นหายไป
เซรอส – ถ้างั้นพวกนายก็อยากให้มาร์เทลทำตัวดีๆแล้วหายไปเงียบๆล่ะสิ
ยูอัน – มาร์เทลน่ะตายไปแล้ว ถ้าไม่มีมาน่าของเดริส-คาราน วิญญาณของเธอก็คงสูญสลายไปนานแล้ว
จีเนียส – ทำไมอิกดราซิลถึงผูกพันกับมาร์เทลนักล่ะ?
ยูอัน – นั่นไม่สำคัญหรอก ที่พวกเรารอคอยก็คือให้Great Seed ผลิใบออกมาเท่านั้น
บอตต้า – จนถึงเวลานี้ Great Seed ถูกปกป้องโดยภูติอสูรของโลกที่เสื่อมโทรม
รอยด์ – กระแสมาน่าสินะ
บอตต้า – ถูกต้องแล้ว และตอนนี้ กระแสมาน่าเริ่มไม่คงตัว ความคุ้มครองต่อ Great Seed จึงอ่อนแอลง
เพรเซีย - ....เพราะพวกเราได้ทำพันธะสัญญากับภูติอสูรของทั้ง 2 โลกแล้ว
รีฟิล – ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมพวกคุณถึงต้องการให้พวกเราร่วมมือด้วย เพราะพวกเรามีผู้อัญเชิญอสูร ชีน่า อยู่
รอยด์ – ยูอัน นายอยู่ฝ่ายเดียวกับครูซิส หรือเรเนเกทกันแน่?
ยูอัน - .....เราเป็นคนของครูซิส และเราก็เป็นหัวหน้าของเรเนเกทด้วย
รีกัล - .....นก 2 หัวหรือ?
เซรอส – พูดอีกอย่างก็คือ.....คนทรยศ
ยูอัน – พวกนายจะตัดสินใจอย่างไรล่ะ?
รอยด์ - ........ก็ได้
รีฟิล – รอยด์ เธอจะเชื่อเขาหรือ?
รอยด์ – ครับ เขายอมเผยตัวแล้วนี่ว่าเขาเป็นคนทรยศ เขายอมเอาตัวเองมาถึงนี่แล้ว มันต้องหมายถึงอะไรบ้างแน่ๆ
โคเลท - ....ฉันก็จะเชื่อเขาเหมือนกัน
ยูอัน – นายจะมุ่งหน้าไปที่ค่ายกักกันของโรดีลใช่ไหม?
เซรอส – รู้สึกนายจะรู้ไปหมดว่าพวกเราทำอะไรนะ นายส่งสายลับมาหรือไงน่ะ?
รอยด์ – นั่นสินะ แต่ถึงยังไงพวกเราก็ต้องไปหยุดปืนใหญ่มาน่าก่อนที่มันจะสมบูรณ์
เพรเซีย – พวกเรายังมีหนี้ค้างกับโรดีลด้วย……
ยูอัน – ระบบของค่ายกักกันกับปืนใหญ่มาน่าจะเชื่อมโยงถึงกัน การเข้ายึดห้องควบคุมเป็นเป้าหมายหลักของเรา
รีฟิล – ดูท่าทางคุณจะ....รู้เรื่องของพวกนั้นเยอะมาก
บอตต้า – พวกเราก็มีเหตุผลที่ต้องแทรกซึมค่ายของโรดีลเหมือนกัน พวกเราสามารถนำทางเข้าไปได้ถ้าต้องการ
รอยด์ – พวกเราร่วมมือกันแล้วใช่ไหมล่ะ? งั้นนำทางไปได้เลย
ชีน่า – พวกนายจะทำอะไรที่ค่ายกัน?
ยูอัน – พวกเราจะยิงมาน่าไปที่ Great Seed ...อ้อ แล้วก็ ระบบการเดินทางข้ามมิติของแรร์เบิร์ดจะหยุดทำงานระหว่างที่พวกเราเตรียมตัว พวกนายต้องรอจนกว่าพวกเราจะแทรกซึมเข้าไปในค่าย ถึงจะกลับไปเทเซอาร่าได้
รอยด์ – ตกลง
ยูอัน – ถ้าพร้อมแล้วก็บอกเขา...........บอตต้า ฝากที่เหลือกับนายด้วยนะ
บอตต้า – รับทราบ
โคเลท – อาจารย์เกลียดทะเลหรือคะ?
รีฟิล – ป...เปล่า ฉันไม่ได้เกลียดทะเล
โคเลท – งั้นก็กลัวน้ำ ?
รีฟิล – ...ไม่ ฉันก็ไม่ได้กลัวน้ำ………
โคเลท – หืม..... ฉันกำลังคิดว่าถ้ามีโบราณสถานอยู่ใต้ทะเล อาจารย์น่าจะกล้าลงไปสำรวจได้หรือเปล่าคะ?
รีฟิล -.....โบราณสถานใต้ทะเลหรือ...เลิศ!
โคเลท – เอ้ะ....แต่ก็หายใจใต้น้ำไม่ได้สินะคะ? หรือว่าจะเอาถุงเก็บอากาศครอบหัวไว้แล้วค่อยดำลงไป?
รีฟิล – โบราณสถานใต้ทะเล.....ไม่สิ อารยธรรมที่อาศัยอยู่ใต้ท้องทะเล .....เลิศจริงๆ!
โคเลท – อ้ะ? แต่ถ้าแบบนั้นก็ต้องกินแต่ปลาเป็นอาหารทุกวันสินะคะ?
รีฟิล – แค่ทำอาหารได้ก็ไม่เป็นอะไรหรอก!
โคเลท – แล้วจะมีไฟที่จุดในน้ำได้หรือเปล่าคะ?
รีฟิล – ถ้ามี มันก็ต้องเป็นอารยธรรมที่รุ่งเรืองมากเลยล่ะ เลิศจริงๆ!!
รีกัล - ..........เราว่าทั้ง 2 คนนี้ไม่ได้พูดเรื่องเดียวกันนะ.....
ชีน่า – บางทีนะ.....ชั้นก็อยากจะแงะหัวทั้ง 2 คนมาดูจริงๆว่ามีตัวอะไรวิ่งอยู่น่ะ.......
รอยด์ – ไม่อยากเชื่อเลยว่าพวกเราต้องมาลงเอยที่การร่วมมือกับเรเนเกทเนี่ย
รีฟิล – แต่ระวังให้ดีล่ะ พวกเขาอาจจะแทงข้างหลังก็ได้ถ้าเปิดโอกาสให้
เซรอส – คุณครูรีฟิล~ คุณนี่ยังเป็นคนไม่เชื่อใครง่ายๆเหมือนเดิมเลยนะ~
รีฟิล – อยากจะให้เรียกว่ารอบคอบมากกว่านะ เพราะพวกเธอเป็นคนหัวอ่อน เชื่อใครง่ายๆไปหมดนี่ ในกลุ่มก็ต้องมีคนแบบฉันไว้ซักคนล่ะ
เซรอส – ฮะๆๆ นั่นสินะ อย่างรอยด์นี่ก็เชื่อไปหมดทุกคนที่เขาเจอจริงๆ
รอยด์ – อ....อะไรเล่า! ปฏิญาณของดวอร์ฟข้อที่ 18 – โดนเขาหลอกยังดีกว่าไปหลอกเขานะ!
เซรอส – แหม่ๆ งั้นคราวหน้าเราลองวางแผนหลอกรอยด์บ้างดีกว่ามั้ง
รีฟิล – เซรอส
เซรอส – ครับ?
รีฟิล – ถ้าเธอหลอกรอยด์ล่ะก็ เธอถูกลงโทษแน่
เซรอส – อย่าเอาจริงแบบนั้นสิครับ เราแค่ล้อเล่นน่ะ.......ล่ะมั้งนะ?
โคเลท - ......จะเป็นอะไรหรือเปล่าคะ...ที่ฉันกลับมานี่.....
รีฟิล – ทำไมหรือ?
โคเลท – ฉัน.....ทิ้งการเดินทางไว้เบื้องหลัง....ทั้งๆที่ผู้คนให้กำลังใจฉันมากมายขนาดนั้น
รีฟิล – ช่วยไม่ได้หรอก พวกเราทำดีที่สุดที่ทำได้แล้วนะ
โคเลท – แต่.....ตอนที่ฉันได้วิญญาณกลับคืนมา ......ฉันก็ดีใจจนลืมซิลวาแลนด์ไป และยังตื่นเต้นมาก.... จนไม่ได้คิดว่าผู้คนที่นี่กำลังทรมานกันแค่ไหน......
รีฟิล - ....แม้แต่มิโกะก็ต้องยิ้มเวลาดีใจ หรือร้องไห้เวลาเสียใจนะ แล้วนอกจากนั้น โคเลท ตราบใดที่เธอยังคงเป็นห่วงคนของโลกนี้ ฉันก็ยังเชื่อว่าเธอคือมิโกะแห่งการฟื้นฟูอยู่ตลอดเวลา
โคเลท - .......อาจาร์ย.........ขอบคุณนะคะ.....
บอตต้านำทางรอยด์ไปถึงอุโมงค์เข้าค่ายกักกันของโรดีล
บอตต้า – พวกเราต้องไปจัดการกับเตาปฏิกรณ์มาน่าก่อน ถ้าพวกนายตรงเข้าไปก็น่าจะเข้าไปถึงค่ายได้
บอตต้า – อีกเรื่องหนึ่ง ดูเหมือนว่าพวกนายจะทำลายค่ายกักกันทุกค่ายที่ไป แต่ที่นี่ พวกเราต้องการใช้เตาปฏิกรณ์มาน่าเพื่อกระตุ้น Great Seed ดังนั้นอย่าทำลายที่นี่ซะล่ะ
ชีน่า – ได้ยินไหม รีฟิล?
รีฟิล - .......ฉันไม่ได้ทำลายเพราะสนุกนะ
รีกัล – ถ้าจะหยุดปืนใหญ่มาน่า พวกเราต้องเข้าไปที่ห้องควบคุมก่อน
รอยด์ – สัญชาติญาณของชั้นมันบอกว่าต้องเป็นห้องที่อยู่ลึกที่สุด ในกรณีนี้ก็ต้องเป็นห้องบนชั้นบนสุดแน่ๆเลยล่ะ
โคเลท – เก่งจังเลย รอยด์!
จีเนียส – ก็พวกเราเคยมาที่แบบนี้ตั้งหลายทีแล้วนี่ครับ ก็น่าจะติดได้แบบนั้นอยู่หรอก
รอยด์ - .....
เซรอส – ถ้างั้นก็เข้าไปหาห้องควบคุมกันเถอะ
เมื่อบุกเข้าไปถึงชั้นบนสุด ทุกคนก็พบว่าโรดีลกำลังรออยู่แล้ว
โรดีล – กระผมเห็นแล้วว่ามิโกะที่ล้มเหลวกับพวกพ้องงี่เง่ายังมีชีวิตอยู่อีก พวกแกนี่หัวดื้อพอๆกับแมลงสาบจริงๆ
เพรเซีย – แกกับวารีย์.......หลอกใช้ฉัน
โรดีล – เพรเซียเอ๋ย...กระผมก็ดูแลเธอดีขึ้นกว่าเดิมมากแล้ว แล้วเธอได้สร้างครูซิสคริสตัลในตัวเธอให้กระผมได้หรือยังล่ะ
เพรเซีย - ........ไปตายซะเถอะ!
โรดีล – อะฮ่าๆๆๆๆๆ ใจเย็นก่อน ลองดูที่โปรเจกเตอร์นี่ก่อนจะเป็นไร กระผมมีการแสดงใต้น้ำให้พวกแกดูเป็นพิเศษด้วยล่ะ
บนจอนั้นแสดงภาพของคนที่ถูกจับมาเดินอยู่บนสะพานเชื่อม.....ซึ่งเบื้องล่างมีกระแสน้ำที่กำลังเอ่อล้นท่วมสูงขึ้นมาเรื่อยๆ
จีเนียส - ......ท.....ทำแบบนี้ได้ยังไงกัน!
โคเลท – พวกเขาจะตายกันหมดนะ!
รีฟิล – ......เจ้าบ้านี่!
รอยด์ – เลวจริงๆ! หยุดน้ำนั่นเดี๋ยวนี้นะ!
โรดีล – สายไปแล้วล่ะ
รอยด์โมโหและชักอาวุธเข้าโจมตี แต่โรดีลก็หลบไปได้
โรดีล – กระผมรู้ว่าพวกแกมาที่นี่ทำไม กระผมแน่ใจว่าพวกแกต้องการจะมาปิดปืนใหญ่มาน่าของกระผม แต่พวกแกทำไม่สำเร็จหรอก ตอนนี้ทางเชื่อมที่จะไปยังปืนใหญ่ก็เต็มไปด้วยน้ำทะเลแล้ว!
โคเลท – คุณจะฆ่าคนพวกนั้นทั้งหมดก็เพื่อแค่จะหยุดพวกเรางั้นเหรอ!
โรดีล – ใครจะไปสนใจชีวิตของสิ่งมีชีวิตต่ำต้อยไร้ค่าแบบนั้นล่ะ?! ปืนใหญ่มาน่าจะเสร็จสมบูรณ์เมื่อกระผมได้ครูซิสคริสตัลมา และเมื่อ ”ทอร์แฮมเมอร์” ตกอยุ่ในมือของกระผมแล้ว อิกดราซิลกับครูซิสก็ต้องอ้อนวอนขอความปราณีจากกระผมแน่! แม้แต่หอคอยที่ขวางหูขวางตานั่นก็จะถล่มลงมาเพราะปืนใหญ่นี่!
รอยด์ – แกหวังว่าจะได้อะไรกัน กับการทำลายหอคอยแห่งการชำระล้างน่ะ!
โรดีล – ฮิฮี่ๆๆๆๆๆๆ ไม่มีอะไรหรอก สิ่งมีชีวิตชั้นต่ำอย่างพวกแกน่าจะเป็นห่วงตัวเองมากกว่า เพราะตอนนี้กระผมมีครูซิสคริสตัลแล้ว! กระผมคิดว่าจะลองคิดมันบนตัวกระผมดูซักหน่อย
เขาติดคริสตัลที่ได้จากการบังคับให้อัลเทสต้าสร้างให้ เข้ากับตัวเอง ฉับพลันนั้น ร่างของเขาก็ขยายใหญ่ขึ้น กลายเป็นปีศาจหุ้มเกราะผิวสีเขียว!
โรดีลทำท่าทีเจ็บปวดเมื่อการต่อสู้สิ้นสุดลง
โรดีล – อั่ก......เกิดอะไรขึ้น?.....ร่างกาย.......ร่ายกายของข้ากำลังแตกสลาย! ......โพรนีม่า! แกหลอกข้า!
เขาใช้แรงเฮือกสุดท้าย พาร่างตัวเองโซซัดโซเซไปที่แผงควบคุม
โรดีล – แต่ข้าจะไม่ยอมตายคนเดียวหรอก! ข้าจะพาพวกแกไปด้วย!
สวิตช์ถูกทุบก่อนที่ร่างของโรดีลจะแหลกสลายไป พร้อมกับสัญญาณเตือนภัยที่ดังขึ้น
รีฟิล – ไม่นะ! เขาเปิดระบบทำลายตัวเองแล้ว!
โคเลท – คุณบอตต้าบอกว่าอย่าทำลายที่นี่ด้วย!
รอยด์ – บ้าจริงๆ! พวกเราต้องหยุดมันล่ะ!
เพรเซีย -ไม่ไหวค่ะ ในพวกเราทุกคน มีเพียงคุณรีฟิลคนเดียวที่ใช้งานเครื่องกลนี้ได้.....
เซรอส - ชาวเทเซอาร่าก็ไม่ได้ศึกษาด้านเวทยาการมากมายเท่าไหร่ด้วย
รีฟิล – ฉันรู้น่า! แต่ฉันจัดการเรื่องนี้คนเดียวไม่ได้!
ตอนนั้น บอตต้ากับทหารก็เปิดประตูเข้าห้องควบคุมเข้ามา
บอตต้า – พวกเราจะรับหน้าที่ต่อเอง ส่วนพวกเธอก็หนีไปทางรังทางนั้นซะ
รอยด์ – บอตต้า! นายปลอดภัยเหรอ!
บอตต้า – ยังมีเวลาให้คุยเล่นกันที่หลังนะ ไปซะ พวกนายจะรังแต่ขวางทางพวกเราเท่านั้น
รอยด์ ......ตกลง
เขาและทหารเข้าไปแก้ไขสถานการณ์ขณะที่พวกรอยเดินขึ้นบันไดออกมาอีกห้องหนึ่ง ซึ่งมีกระจกหนากั้นกับห้องควบคุมเอาไว้ เมื่อทุกคนขึ้นมาหมด ประตูนั้นก็ปิดลง เมื่อรอยด์กลับไปมองผ่านกระจก ก็พบว่าน้ำได้ไหลซึมเข้าไปในห้องที่บอตต้าอยู่แล้ว
รอยด์ – ไม่ได้การแล้ว ! พวกเราต้องเปิดประตูนั่น!
จีเนียส – ไม่ไหว! มันไม่ขยับเลย!
รีกัล – หลบไป!
รีกัลเข้าไปกระโดดถีบกระจกเต็มแรงอยู่หลายครั้ง แต่ก็ไม่เกิดแม้แต่รอยร้าว...
รีฟิล – บอตต้าคงรู้อยู่แล้วว่าน้ำจะไหลเข้าไปในนั้น...พวกเขาเลยล็อกปะตูจากด้านใน
โคเลท – พวกเขาจะทำแบบนั้นทำไมคะ!
รีฟิล – ถ้าเปิดประตูนั่น ห้องนี้ก็จะถูกน้ำท่วมเหมือนกัน แล้วก็อย่างที่เธอเห็น ที่นี่ถูกล้อมด้วยโครงสร้างรูปโดม จึงไม่มีทางอื่นอีกที่จะให้น้ำไหลออกไปได้
เพรเซีย – พวกเขา.....ทำเพื่อช่วยพวกเราหรือ?
โคเลท – ไม่ได้นะ! พวกเราต้องทำอะไรบ้างสิ!
รอยด์ – บ้าจริง! พวกเราทำอะไรไม่ได้เลยเหรอ?!
เสียงของบอตต้าดังขึ้นมาจากลำโพง
บอตต้า – พวกเราหยุดระบบทำลายตัวเองได้แล้ว
รอยด์ – บอตต้า! เปิดประตูสิ! ถ้าหาทางทำลายโดมตอนนี้ก็ยังทันนะ!
เขา และทหาร เดินสูงขึ้นมาจนพวกรอยด์สามารถเห็นตัวได้ผ่านทางกระจก
บอตต้า – เป้าหมายของพวกเราคือการดัดแปลงเตาปฏิกรณ์มาน่าของค่ายกักกันแต่ละที่ เพื่อที่จะให้ยิงมาน่าไปให้ Great Seed และตอนนี้พวกเราก็แก้ไขระบบของที่นี่เสร็จแล้ว ปฏิบัติการของพวกเราเสร็จสมบูรณ์แล้ว พวกเราอยากให้พวกเธอส่งข้อความให้ท่านยูอันว่าพวกเราทำสำเร็จ
รอยด์ – นายก็ไปบอกเขาเองสิ! เปิดประตูเดี๋ยวนี้!
น้ำท่วมสูงจนเกือบถึงเอวของพวกเขา......
บอตต้า – พวกเราจะภาวนาให้พวกเธอฟื้นฟูโลกได้สำเร็จ ฝากดูแทนพวกเราด้วย ว่ามาร์เทลได้หลับใหลไปตลอดกาลซักที.....เพื่อท่านยูอันด้วย
ก่อนที่น้ำจะท่วมจนมิด บานเลื่อนก็เลื่อนลงมาปิดไม่ให้ทุกคนเห็นภาพภายในได้ พร้อมๆกับเสียงของบอตต้าที่หายไป.......
โคเลท – ไม่นะ!
เซรอส - .......ให้ตายเถอะ
เพรเซีย – ทุกคน ข้างหลังค่ะ!
ด้านหลังของทุกคนมีประตูกรงขังอยู่ติดกำแพง ซึ่งมันถูกเลื่อนเปิดขึ้น และมังกรขนาดย่อมจำนวนหนึ่งก็บินออกมาจากช่องนั้น!
รอยด์ – อะไรน่ะ!
รีฟิล – พวกมันดูเหมือนมังกรขนส่ง บางทีกรงขังพวกมันอาจจะเปิดออกเมื่อระบบทำลายตัวเองทำงาน
รักัล – ระวัง! พวกมันมาแล้ว!
รอยด์ – บ้าจริงๆ!
รอยด์วิ่งเข้าไปฟันดาบสวนมังกรที่โฉบลงมา แต่ก็คงมีตัวใหม่ๆออกมาจากกรงอยู่เรื่อยๆ....
ชีน่า – พวกมันมีมากจริงๆ!
รอยด์ – พวกนี้มันอึดซะด้วย!
โคเลท – ถ้าพวกเราแพ้ พวกเราก็ส่งต่อข้อความของคุณบอตต้าไม่ได้
จีเนียส - .........มิโทส!
จีเนียสหยิบขลุ่ยของมิโทสขึ้นมาเป่าเป็นท่วงทำนอง ซึ่งเมื่อสิ้นสุดเสียงเพลงนั้น บนฟากฟ้าเหนือโดมก็มีเสียงเหมือนบางสิ่งบินผ่าน....กระจกโดมแตกกระจายมื่อ กระสุนแสงตกลงมาจากเบื้องบนลงมาโดนมังกรจนร่วงลงไปในครั้งเดียว!
รอยด์ – อะไรน่ะ?!
ทุกคนมองขึ้นไป และเห็นนกสีทองขนาดใหญ่บินผ่านพร้อมๆกับปล่อยกระสุนแสงมากมายลงมาโจมตีมังกรที่เหลือจนล้มตายหมด!
จีเนียส – นั่นเป็นภูติอสูรหรือเปล่า?
เสียงของคนๆหนึ่งดังมาจากบนฟ้า
มิโทส – จีเนียส! คุณรีฟิล! ทุกคน!
จีเนียส – นั่นเสียงมิโทสนี่!
รอยด์ – มิโทสมาทำอะไรที่นี่น่ะ?
มิโทส – รีบๆขึ้นบนแรร์เบิร์ดสิครับ !
รีฟิล – เอาไว้คิดถึงว่าทำไมยังไงที่หลังเถอะ
รอยด์ – ครับ
ทุกคนขึ้นแรร์เบิร์ดขึ้นมาบนท้องฟ้าซึ่งมิโทสก็รออยู่บนแรร์เบิร์ดเช่นกัน
จีเนียส – มิโทส! นายจริงๆด้วย! แล้วที่มาโจมตีเมื่อกี้คืออะไรน่ะ? แล้วนายเอาแรร์เบิร์ดนั่นมาได้ยังไงกัน?
มิโทส – ขอโทษนะ แต่ผมเป็นห่วงทุกคนแล้วก็ทนอยู่เฉยๆคนเดียวไม่ได้ ผมจึงขอยืมแรร์เบิร์ดมาจากเรเนเกทได้
โคเลท – แล้วการโจมตีทรงพลังเมื่อกี้ล่ะคะ?
มิโทส – นั่นคือ.....จริงๆผมก็ไม่รู้เหมือนกัน พอผมได้ยินเสียงขลุ่ย ผมก็พยายามที่จะเข้าไปข้างในให้ได้ ผมเลยยิงไฟร์บอลเข้าใส่โดม พอถึงตอนนั้น ก็มีนกยักษ์สีทองที่ส่องประกายเข้ามาช่วยผม
ชีน่า – นกยักษ์สีทองที่เปล่งประกาย.....หรือว่าจะเป็น.....อาสก้า?
รีฟิล – เป็นไปไม่ได้! ทำไมภูติอสูรถึง.....
เพรเซีย – หมายความว่าอย่างไรคะ?
รอยด์ – อาจารย์คิดว่าจีเนียสเรียกอาสก้าออกมาตอนเขาเป่าขลุ่ยเหรอ?
จีเนียส – ขลุ่ยของมิโทสน่ะเหรอ?
รีฟิล – ฉันสงสัยจริงๆ พวกเราคงต้องตรวจสอบขลุ่ยเพื่อหาสาเหตุแล้วล่ะ
มิโทส – ทุกคนจะไม่พักผ่อนก่อนหรือครับ? น่าจะกลับไปที่พัลมาคอสต้าก่อน ผมต้องไปขอโทษคุณนีลด้วย ผมออกมาโดยไม่ได้บอกเขา
รอยด์ – ตกลง........ไปเรื่อยๆแบบนี้ต่อไปพวกเราก็คงคิดอะไรไม่ออกล่ะ ตอนนี้กลับไปกันก่อนเถอะ
เซรอส – เห็นด้วย.....
จีเนียส – ขอบใจนะ มิโทส! พวกผมเป็นหนี้ชีวิตนายแล้ว! ผมไม่รู้เลยว่านายน่าทึ่งขนาดนี้!
มิโทส – ม....ไม่หรอก....
จีเนียส – ผมดีใจจริงๆที่เราเป็นเพื่อนกัน!
มิโทส - .......อื้ม....ผมด้วย
~ พัลมาคอสต้า ~
นีล – ทุกคนกลับมาแล้วหรือ !
มิโทส – คุณนีล ผมต้องขอโทษด้วยที่ออกไปโดยไม่บอกคุณ.....
นีล – ผมดีใจจริงๆที่คุณปลอดภัย! ผมเป็นห่วงคุณมาก ถ้าคุณปลอดภัย แค่นั้นก็พอแล้ว
รีฟิล – คุณสบายใจได้แล้วล่ะ ตอนนี้ค่ายกักกันจะไม่ทำงานอีกต่อไปแล้ว
นีล – งั้นหรือครับ! ดีจริงๆที่ได้ยินแบบนั้น แล้วพวกคุณจะทำอย่างไรต่อไปล่ะ?
รอยด์ – ก็...พวกเราจะออกเดินทางฟื้นฟูโลกต่อไป....ใช่ไหม โคเลท?
โคเลท – อ้ะ.....ค....ค่ะ พวกเรา....เอ่อ....กำลังทำงานหนักเลย
นีล – ผมก็คิดเช่นนั้น! พวกเราขอฝ่ากด้วยนะ ท่านมิโกะ!
จีเนียส – อ้ะ จริงด้วย ผมต้องคืนขลุ่ยให้มิโทสก่อน....อ้ะ!
มิโทส - ......มันหักแล้วล่ะ
จีเนียส – ข.....ขอโทษนะ! ทั้งๆที่รู้ว่าสำคัญกับนายขนาดไหนแท้ๆ!
มิโทส - .......ไม่เป็นอะไรหรอก ขลุ่ยนั้นอาจจะแตกหักไปแล้ว แต่ความทรงจำถึงพี่สาวผมก็จะยังคงอยู่
รอยด์ – มิโทส.....ชั้นเสียใจด้วยนะ....ถ้าชั้นซ่อมมันได้ล่ะก็....
มิโทส – ไม่เป็นอะไรหรอกครับ มันก็เก่ามากแล้วด้วย แต่ก็ขอบคุณมาก
รีฟิล – มิโทส ขลุ่ยนี่มีพลังพิเศษอะไรอยู่หรือเปล่า?
มิโทส - ....ผมก็ไม่ทราบครับ แต่พี่เคยบอกไว้ว่ามันทำจากลูกนัทของต้นไม้ที่สูญพันธุ์ไปเมื่อนานมาแล้ว
รอยด์ – หืมมมม....ลูกนัทของต้นไม้ที่สูญพันธุ์ไปแล้ว....
รีฟิล – นั่นอาจจะมีประโยชน์ทีหลังนะ จำเอาไว้ก่อนแล้วกัน
เซรอส – แล้วจะยังไงต่อไปล่ะ?
โคเลท – พวกเราต้องไปบอกคุณยูอันเกี่ยวกับคุณบอตต้า
มิโทส - ........
รอยด์ – ใช่ พวกเราต้องไปดูด้วยว่าจะใช้แรร์เบิร์ดพามิโทสกลับเทเซอาร่าได้หรือเปล่า
รีกัล – พวกเราต้องไปที่เรเนเกทสินะ
มิโทส – นั่นสิครับ.........
เพรเซีย – เอกซ์เฟียร์....ถูกสร้างที่ค่ายกักกันสินะ
จีเนียส – ครับ มันถูกสร้างด้วยชีวิตของคนที่ถูกขังในนั้น
เพรเซีย - ....เอกซ์เฟียร์ของฉัน....ก็คงมาจากชีวิตของใครซักคนหนึ่งบนโลกนี้.......ต้องมีอะไรผิดปกติกับฉันแน่ๆ....
จีเนียส – ทำไมหรือครับ?
เพรเซีย – ฉันไม่รู้สึกเสียใจกับคนเหล่านั้นเลย
จีเนียส – คุณเพรเซียจะพูดว่าไม่เป็นไรที่คนถูกมาทำเป็นเอกซ์เฟียร์หรือ?
เพรเซ๊ย - .........ต้องมีอะไรผิดปกติ....ในตัวฉันแน่.........
จีเนียส – คุณเพรเซีย....ดูไม่สบายใจเลยนะ
เพรเซีย - ......ไม่ค่ะ ฉันก็เป็นเหมือนปกติ........
จีเนียส – ผมหมายถึง.....
มิโทส – ผมก็เหมือนคุณนะ เพรเซีย
เพรเซีย – อะไรคะ?
มิโทส – ผมก็อยู่ตัวคนเดียวเหมือนกัน....ในโลกนี้คงมีคนอีกมากที่เป็นเหมือนพวกเรา.......
เพรเซีย – ค่ะ.......
จีเนียส – ไม่ใช่นะ! นายยังมีผมอยู่! ผมชอบมิโทสนะ แล้วก็....ชอบคุณเพรเซียด้วย ถ้าทั้ง 2 คนอ้างว้าง ผมก็อยากจะอยู่ข้างๆ....นั่นมันไม่ดีเหรอ?.........
มิโทส - ........นั่นสินะ ผมยังมีจีเนียสและคนอื่นๆอยู่อีก ขอบคุณนะ
เพรเซีย – แต่ฉัน.........ไม่สิ ถูกแล้วล่ะ พวกเราเป็นเพื่อนกัน ขอบคุณมากนะ จีเนียส
โคเลท – รอยด์.........ทำใจให้สบายหน่อยสิ....
รอยด์ – ไม่ได้หรอก......ชั้นสบายใจไม่ได้ทั้งๆที่พึ่งเห็นคนตายต่อหน้าต่อตามาแบบ นี้......ถึงชั้นจะพูดว่าจะไม่ยอมให้ใครตายอีกแล้ว แต่ถึงที่สุด ชั้นก็รอดมาได้เพราะมีบางคนยอมสละชีวิตช่วยชั้น.......ชั้นเริ่มสับสนอีก แล้วว่าจะทำยังไงดี.......
โคเลท – อย่างน้อย.....เธอก็น่าจะทำสิ่งที่ตัวเองคิดว่าดีที่สุดสิ
รอยด์ – สิ่งที่...ชั้นคิดว่าดีที่สุดเหรอ....
โคเลท – ฉันเชื่อว่าคุณบอตต้าก็ทำในสิ่งที่เขาคิดว่าดีที่สุด เพราะฉะนั้น พวกเราก็เหมือนกัน ทำในสิ่งที่ดีที่สุด ...ถึงแม้สิ่งนั้นจะเจ็บปวด ฉันก็จะช่วยเธอด้วยนะ
รอยด์ – นั่นสินะ.....คงเป็นสิ่งเดียวที่พวกเราทำได้ในตอนนี้
~ เรเนเกท ฐานซิลวาแลนด์ ~
มิโทส – ผมจะรออยู่ที่นี่นะ อยากจะอยู่คนเดียวซักพัก
จีเนียส – มิโทส.............
มิโทส – อ้ะ ไม่ใช่เรื่องขลุ่ยหรอกนะ ขอโทษด้วย
รอยด์ – ก็ได้...แต่แถวนี้อันตราย อย่าไปไหนไกลล่ะ
มิโทส – ไม่หรอก
รีฟิล – ถ้าเช่นนั้นพวกเราก็เอาแรร์เบิร์ดที่มิโทสยืมไป ไปคืนให้ด้วยเถอะ
มิโทส – อะไรนะครับ?....อ้อ ใช่สิ เชิญครับ
ยูอัน - ......นายกลับมาแล้ว
โคเลท – คุณยูอันคะ.....คุณบอตต้า.........
ยูอัน - ..........เขาตายแล้ว
รอยด์ – ใช่ ......เขาขอให้พวกเรามาบอกว่าเขาทำภารกิจสมบูรณ์แล้ว
ยูอัน – งั้นหรือ.........ถ้าเช่นนั้นพวกเราจะเปิดระบบเคลื่อนย้ายข้ามมิติให้ พวกนายจะเดินทางข้ามไปมาได้ตามสะดวก
รอยด์ – นายจะพูดแค่นั้นเหรอ ?! บอตต้ายกชีวิตตัวเองเพื่อเรเนเกทแล้วก็.........
รีกัล – รอยด์!........นั่นไม่ใช่เรื่องที่พวกเราสมควรจะพูดนะ
เซรอส – หมอนี่นะอยู่กับบอตต้ามานานแล้ว พวกเราพูดอะไรไปก็ไม่ต่างกันหรอก
รอยด์ - ......ก็ได้
รีฟิล – อ้ะ ใช่ ฉันเกือบลืมไปแล้ว เพื่อนของพวกเรายืมแรร์เบิร์ดไปจากคุณ พวกเราเลยเอามาคืนให้
ยูอัน – ยืมแรร์เบิร์ดไปหรือ? พวกเราไม่ได้.........?
เพรเซีย – มีอะไรหรือคะ?
ยูอัน - .........ไม่มีอะไรหรอก พวกเราจะรับมันไว้ ไปที่ห้องควบคุมเพื่อเติมพลังงานในการข้ามมิติเถอะ
ยูอันรับแรร์เบิร์ดมา ก่อนที่ทุกคนจะเดินออกไป
รอยด์ – .......ยูอัน ชั้นเสียใจด้วย
รอยด์และรีฟิลเดินออกไปขณะยูอันยังคงคิดอะไรอยู่
ยูอัน – แรร์เบิรด์ทั้งหมดที่มียังถูกเก็บเอาไว้อยู่เลย..............เกิดอะไรขึ้นกันนะ?
พวกรอยด์ข้ามมิติกลับมายังเทเซอาร่า และพามิโทสมาส่งยังบ้านของอัลเทสต้า
มิโทส – ทุกคนจะออกเดินทางเพื่อล้างแค้นให้คุณเพรเซียใช่ไหมครับ?
รีกัล – ล้างแค้น....ให้เพรเซียหรือ?
รอยด์ – อ้อ ใช่ พวกเรายังไม่ได้บอกนายนี่นะ
เซรอส – อ้ะๆๆๆ......นายคิดไหมว่ามันไม่น่าใช่หัวข้อที่จะขุดมาพูดตอนนี้น่ะ....
จีเนียส – นายพูดอะไรน่ะ เซรอส! นี่มันเรื่องสำคัญนะ! น้องสาวของคุณเพรเซียถูกฆ่านะ!
รีกัล – ถูกฆ่า ?!
โคเลท – ค่ะ ดูเหมือนว่าน้องสาวของคุณเพรเซียจะไปรับใช้เศรษฐีชื่อไบรอันท์......แต่ท่านไบรอันท์ของเธอ....
รีกัล - !................
ชีน่า – มันเป็นอสูรชัดๆ! ฆ่าเด็กขนาดนั้นได้!
รีกัล – น้องสาวหรือ ?! เป็นไปไม่ได้! เพรเซีย......น้องสาวเธอชื่ออะไรหรือ?
เพรเซีย – อลิเซีย........ค่ะ
รีกัล - !..........งั้นหรือ
รอยด์ – นายรู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้หรือ?
รีกัล – เราอาจจะรู้ว่าใครเป็นฆาตกร
เพรเซีย – .......จริงหรือคะ!?
รีกัล - ........พาเราไปที่อัลตามิร่าก่อนเถอะ
ตอนต่อไป
เมื่อทำตามคำขอร้องครั้งสุดท้ายของอลิเซียได้สำเร็จ รอยด์จึงเริ่มเดินทางไปมาระหว่างซิลวาแลนด์และเทเซอาร่า เพื่อให้ชีน่าสร้างพันธะสัญญากับภูติอสูรที่เหลือและหวังว่าจะทำให้เมล็ดผล อันยิ่งใหญ่ผลิใบออกมาได้อีกครั้ง แต่จะเป็นอย่างไร.....หากสิ่งที่คาดหวังไว้ไม่อาจจะเป็นไปได้?
Lv : 71
Play time : 59.14 Hr
Now saving………complete.
--------มือบอนโดย Next Farecery @ 9 Mar, 2007, 10:24 pm----------
บทที่ 11 – หนี้แค้น, สู่ซิลวาแลนด์ และอีกครั้งกับค่ายกักกันพัลมาคอสต้า
แรร์เบิร์ดบินไปยังเมืองอัลตามิร่า ซึ่งเป็นเมืองท่องเที่ยวที่ตั้งอยู่บนเกาะกลางทะเล ทุกคนเข้าไปในเมือง ยกเว้นรีกัลที่หยุดอยู่หน้าประตู
รีกัล – เราต้องขอโทษด้วย แต่เราจะรออยู่ที่นี่ล่ะ
รอยด์ – มีอะไรเหรอ?
รีกัล - ..........
เซรอส – จะไม่ตอบใช่ไหมว่าเพราะอะไร? เอาเถอะ ถ้านายไม่อยากตอบก็เรื่องของนาย รอยด์ ให้เขาทำอย่างที่ต้องการเถอะ
รอยด์ – ตกลง พวกเราจะมาหาตอนจะกลับนะ
รอยด์เดินเข้าไปในเมือง และเห็นชายแก่คนหนึ่งยืนอยู่หน้าอนุสรณ์สถานอยู่คนเดียว เมื่อเดินเข้าไปใกล้ เขาก็หันกลับมามอง และทำสีหน้าตกตะลึงเมื่อเห็นเพรเซีย
จอร์จ - .....อลิเซีย! ใช่เธอจริงๆหรือ?
เพรเซ๊ย - ....! คุณ......รู้จักอลิเซียด้วยหรือคะ?!
จอร์จ – อะไรนะ?.....เดี๋ยวก่อน เธอเป็นใครกัน
เพรเซ๊ย – อลิเซียเป็น......พี่น้องของฉันค่ะ
จอร์จ – โอ....งั้นหรือ.....นั่นสินะ อลิเซียจากไปเมื่อหลายปีก่อนแล้ว เธอก็ไม่น่าจะมายืนอยู่ที่นี่ได้อยู่แล้ว
เพรเซีย - ......จากไปแล้ว ?!
รอยด์ – เกิดอะไรขึ้นน่ะครับ ?
จอร์จ – อลิเซียเข้ามาทำหน้าที่รับใช้ตระกูลไบรอันท์ แต่เธอก็ไปพบกับเหตุการณ์ที่เลวร้ายที่ทำให้เธอเสียชีวิต
โคเลท – เธอตายแล้วหรือคะ?.....อย่างไรกันคะ ?!
จอร์จ – ฉันคงไม่กล้าที่จะพูดถึงรายละเอียดหรอก แต่สุสานของอลิเซียตั้งอยู่บนดาดฟ้าของสำนักงานใหญ่บริษัทเรซาเรโน่ ถ้าพวกดฑแมีเวลาก็แวะไปหน่อยเถอะ อลิเซียคงจะยินดีที่เห็นน้องสาวของเธอมาเยี่ยม ถ้าเธอแสดงบัตรนี้ให้ประชาสัมพันธ์ดู พวกเขาต้องให้ผ่านเข้าไปได้แน่
จอร์จปลีกตัวกลับไปก่อน
จีเนียส – น้องสาวเหรอ? ผมนึกว่าคุณเพรเซียเป็นพี่สาวซะอีก
เซรอส – แปลกนะ เพรเซียจังเคยพูดนี่ว่าเธอมีน้องสาวอยู่
โคเลท – อ้ะ ฉันรู้แล้ว บางทีอาจจะมีพี่น้อง 3 คนก็ได้นะ
เซรอส – โอ....ขอเถอะน่า....
ทุกคนนั่งเรือรางไปยังบริษัทเรซาเรโน่ซึ่งเป็นเจ้าของรีสอร์ทอัลตามิร่านี้ และใช้บัตรผ่านที่จอร์จให้มาแสดงให้เจ้าหน้าที่ดูเพื่อขึ้นลิฟต์ไปยังดาดฟ้า บนนั้นเป็นส่วนหย่อมขนาดใหญ่ ใจกลางของสวนมีสุสานหนึ่งตั้งอยู่....
เพรเซีย - ......อลิเซีย.......เกิดอะไรขึ้นกับเธอกัน....
มิโทส – นั่นอะไรน่ะครับ?
บนศิลาของสุสาน มีหินสีแดงที่ส่งประกายฝังอยู่
รอยด์ – เฮ้ นี่มันเอกซ์เฟียร์นี่หน่า!
เพรเซีย – ทำไมเอกซ์เฟียร์ถึงอยู่ที่นี่?
เธอเดินเข้าไปใกล้สุสาน เอกซ์เฟียร์ส่งแสงแรงขึ้น และมีเงาลางๆของมนุษย์ปรากฏให้เห็น
“……พี่เพรเซียไม่ใช่หรือคะ.....!”
เพรเซีย – อลิเซีย ?!
“ฉันดีใจจริงๆที่ได้เจอพี่อีกครั้งก่อนที่ฉันจะหายไป….”
เพรเซีย – เกิดอะไรขึ้นน่ะ ? เธอยังมีชีวิตอยู่หรือ?
“ฉัน....ฉันมีตัวตนอยู่แค่ในเอกซ์เฟียร์เท่านั้น......อีกไม่นาน สติของฉันก็คงจะจางหายไปด้วย …เอกซ์เฟียร์นี้ทำให้ร่างของฉันตายแล้วก็ดูดซึมสัมปชัญญะของฉันเข้ามา”
เพรเซ๊ย - .....ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่าเธอก็ตกเป็นเหยื่อของเอกซ์เฟียร์เหมือนกัน......
“พี่คะ.....ช่วยทำความหวังของฉันให้เป็นจริงก่อนที่ฉันจะหายไปด้วย......ช่วยตามหานายท่านของฉัน ท่านไบรอันท์”
เพรเซ๊ย – ไบรอันท์? เศรษฐีที่เธอมารับใช้หรือ?
“ใช่ค่ะ เพราะท่านสังหารฉัน ท่านจึง....”
ร่างของอลิเซียจางหายไปก่อนจะได้พูดจบ
เพรเซีย – อลิเซีย! เขาฆ่าเธอหรือ?! บอกฉันสิว่าเกิดอะไรขึ้น!
“ได้โปรดเถอะค่ะ.....พี่เพรเซีย…..”
เพรเซีย - ....คุณรอยด์ กรุณาช่วยฉันตามหาคนฆ่าอลิเซียด้วยเถอะค่ะ
รอยด์ - ....แน่นอน พวกเราจะสั่งสอนเจ้าไบรอันท์นั่นให้สำนึกแล้วลากมาที่นี่เลย!
จีเนียส – ใช่! ผมไม่ยอมปล่อยให้คนฆ่าน้องของคุณเพรเซียลอยนวลไปแบบนี้หรอก!
เพรเซีย - .......ขอบคุณนะ
ทุกคนเดินออกมาจากที่แห่งนั้น ยกเว้นมิโทสที่ยังคงจ้องเอกซ์เฟียร์ของอลิเซียอยู่
จีเนียส – มีอะไรหรือ?
มิโทส - .....เอกซ์เฟียร์เป็นสิ่งที่เลวร้ายใช่ไหมครับ?.........
จีเนียส – ใช่.......
รอยด์ – ได้เวลาไปกันแล้วล่ะ
มิโทส – ครับ......
รอยด์ลงลิฟต์มายังชั้นล่างสุด และเห็นเจ้าหน้าที่กำลังคุยกันอยู่
จนท1. – ประตูสู่ต่างโลกจะเปิดออกในคืนนี้ใช่หรือเปล่า?
จนท2. – ฉันไม่อยากจะคิดเรื่องนี้เลยจริงๆนะ มันอาจจะดูดพวกเราตกไปบนโลกนรกแบบซิลวาแลนด์ก็ได้
มิโทส – รอยด์! ได้ยินไหมครับ?
รอยด์ – ขอโทษนะ ประตูสู่ต่างโลกที่พูดถึงเมื่อกี้นี้อยู่ที่ไหนหรือ?
จนท1. – แล้วนายเป็นใครกัน?
มิโทส – ต้องขอโทษด้วยครับ แต่พวกเราต้องการจะไปดูประต฿สู่ต่างโลกนั่น พวกคุณพอจะบอกให้หน่อยได้ไหมครับ?
จนท1. – อ๋อ ถ้ากำลังหาประตูสู่ต่างโลกที่ว่านั่นล่ะก็ มันอยุ่ทางตะวันออกนี่เอง อยู่ข้ามทะเลไปหน่อย
โคเลท – อืม....มีจุดสังเกตุอะไรให้เห็นได้บ้างไหมคะ?
จนท2. – ที่นั่นน่ะมีหินยักษ์เต็มไปหมด ไม่น่าจะพลาดไปได้หรอก แต่คืนนี้ดวงจันทร์จะเต็มดวงด้วย ถ้าตำนานพูดไว้ถูก ประตูก็จะเปิดออก แล้วพวกเธอก็จะถูกดูดไปที่ซิลวาแลนด์!!
มิโทส – ผมสงสัยว่าคุณรีฟิลจะอยู่ที่นั่นหรือเปล่า
รอยด์ - ชั้นก็ไม่รู้นะ แต่อย่างน้อยก็น่าจะไปดูก่อน
เมื่อกลับไปเจอรีกัลที่หน้าเมือง รอยด์ขึ้นแรร์เบิร์ดมุ่งไปทิศทางที่ได้รับการบอกมา และได้เห็นเกาะเล็กๆที่มีหินล้อมกันเป็นรูปวงกลมอยู่บนเกาะนั้น ซึ่งกว่าจะลงไปถึง ท้องฟ้าก็มืดจนเห็นจันทร์เต็มดวงได้ชัดเจน ที่นั่น รีฟิลยืนอยู่คนเดียวกลางความมืด
รอยด์ – อาจารย์!
รีฟิล – ทุกคน!.....ทำไมถึงมาที่นี่กันล่ะ?
จีเนียส – ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะพี่ พวกเราเป็นห่วงพี่กันนะ
มิโทส – มาที่นี่เพียงคนเดียวมันอันตรายนะครับ ในฐานะที่เป็นฮาล์ฟเอลฟ์เหมือนกัน ผมให้คุณรีฟิลมาที่นี่คนเดียวไม่ได้หรอก
โคเลท – อาจาร์ยมาที่นี่ทำไมคะ?
รีฟิล - .....ที่นี่เป็นที่ที่ฉันกับจีเนียสถูกทิ้งน่ะ
รอยด์ - ......อาจาร์ยพูดอะไรน่ะ? ทั้ง 2 คนมาจากซิลวาแลนด์ไม่ใช่เหรอ?
รีฟิล - ......ไม่หรอก ฉันบังเอิญเห็นที่นี่ตอนกำลังไปช่วยโคเลท แล้วหลังจากนั้นมันมันก็ติดค้างในใจฉันมาตลอด พอฉันได้ยินเรื่องเกี่ยวกับขั้ว 2 ขั้วที่เชื่อมต่อโลกเข้าด้วยกัน ฉันก็มั่นใจแล้ว.....ภาพที่อยู่ในความทรงจำของฉัน.....โบราณสถานที่ฉันค้นหา มาตลอดเวลานี้.....คือที่นี่ล่ะ
ชีน่า – เธอจะพูดอะไรน่ะ? เธอ 2 คน เกิดที่เทเซอาร่าหรือ?
จีเนียส – เป็นไปไม่ได้น่า! สิ่งที่ผมจำได้ทั้งหมดอยู่ที่อิเซเรียเท่านั้น! ไม่เห็นจะรู้จักที่นี่เลย
รีฟิล - .....พวกเราเกิดและถูกเลี้ยงดูในหมู่บ้านเอลฟ์ซึ่งขับไล่พวกเรามา พวกเราถูกทิ้งอยู่ที่นี่เพราะที่นี่ ถูกเรียกกันว่าเป็นเส้นทางสู่ซิลวาแลนด์ในตำนาน
มิโทส – หมู่บ้านเอลฟ์? หมู่บ้านลึกลับที่ว่ากันว่าเป็นที่หวงห้ามสำหรับทุกคนยกเว้นเอลฟ์หรือครับ?
รีฟิล – ถูกต้อง ฉันไม่รู้รายละเอียดว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ฉันเชื่อว่าฉันถูกทิ้งไว้ที่นี่กับจีเนียส ซึ่งพึ่งเกิดออกมาไม่นาน ที่สุดแล้วพวกเราก็ไปอยู่ที่ซิลวาแลนด์
???? – งั้นครั้งนี้ ให้ข้าส่งพวกแกไปลงนรกแทนก็แล้วกัน!
ทุกคนหันไปตามที่มาของเสียง และเห็นเพื่อนของชีน่า คุจินาวะ ยืนอยู่ทางนั้น
ชีน่า – คุจินาวะ! นายพูดอะไรน่ะ!
เบื้องหลังเขา ทหารสันตะปาปาจำนวนหนึ่งเดินเข้ามา
คุจินาวะ – ในที่สุด โอกาสที่ข้าจะได้ล้างแค้นให้กับพ่อแม่ก็มาถึงซักที
ทหารสันตะปาปายืนล้มกรอบทุกคนทุกทิศทาง
ชีน่า – ......ล้างแค้นให้พ่อแม่หรือ ?
คุจินาวะ – ถูกต้อง เธอจะะต้องตาย ด้วยโทษฐานที่ฆ่าพ่อแม่ของข้าไปพร้อมๆกับคนในหมู่บ้านคนอื่นๆ เพราะเธอควบคุมโวลท์ไม่ได้
ชีน่า – อะไรนะ!
รอยด์ – นั่นมันเป็นอุบัติเหตุนะ! แล้วทำไมนายถึงจะมาล้างแค้นตอนนี้ล่ะ?
คุจินาวะ – อุบัติเหตุเรอะ ?! ข้าคงพอยอมรับได้ถ้าเธอล้มเหลวกับการทำสัญญากับภูติอสูร แต่เธอก็ยังลอบสังหารมิโกะของซิลวาแลนด์พลาด ทำให้หมู่บ้านต้องตกอยู่ในอันตราย แล้วดูเธอตอนนี้สิ ทำไมเธอยังสร้างพันธะสัญญากับภูติอสูรสำเร็จเลย!
โคเลท – เข้าใจผิดแล้วค่ะ!
คุจินาวะ – งั้นเรอะ?! ข้าคิดว่าเธอไม่ได้พยายามจริงๆตอนทำสัญญาครั้งแรกมากกว่า! เพราะแบบนั้น เธอจึงเป็นคนฆ่าพ่อแม่ของข้าและคนอื่นๆอีก
ชีน่า – ชั้นทำดีที่สุดแล้วนะ ชั้น......
คุจินาวะ – พอทีกับการแก้ตัว!
ทหารรุกเข้ามาโจมตี ถึงจะจัดการได้ไม่ยาก แต่ติดปัญหาที่ปริมาณ....
รอยด์ – บ้าจริง พวกมันมากันเยอะมากๆ!
ชีน่า – คุจินาวะ! ขอร้องล่ะ อย่าให้พวกเขามาเกี่ยวข้องด้วยเลย! ชั้นเป็นคนเดียวที่นายแค้นใช่ไหม? งั้นชั้นก็เป็นคนเดียวที่นายอยากจะฆ่า
รอยด์ – ชีน่า หยุดพูดแบบนั้นนะ!
ชีน่า – ไม่เป็นอะไรหรอก คุจินาวะ....ขอร้องล่ะ!
คุจินาวะ – ก็ได้
เธอเดินเข้าไปหาคุจินาวะ .....ตอนนั้น แสงจากดวงจันทร์ก็ส่องลงมาที่หิน อักขระบนหินส่องประกายทำให้ประตูสู่ต่างโลกเปิดขึ้น!
เซรอส - .....เธอต้องล้อเราเล่นแน่! พอได้แล้ว ชีน่า!
เขาเข้าไปความมือเธอไว้
ชีน่า – โอ้ย+
เซรอส – รอยด์! ไปเถอะ!
เซรอสลากชีน่าวิ่งหายเข้าไปในทางเข้านั้น
รอยด์ – เข้าไปในนั้นเร็ว!
ทุกคนวิ่งเข้าไปในประตูโดยมีคุจินาวะวิ่งตามมาติดๆ แต่ก็ไม่ทัน ทางเข้าปิดลงก่อนที่เขาจะสามารถตามไปได้
คุจินาวะ – บ้าเอ้ย! สัญญาณแกะรอยจากอสูรพิทักษ์หายไปแล้ว พวกนั้นหนีไปที่ซิลวาแลนด์แล้ว!
~ โลกซิลวาแลนด์ ~
รอยด์ – โอย.....
รีกัล – พวกเราอยู่ที่ไหนกัน....
รีฟิล - .....คงจะเป็นนอกเมืองพัลมาคอสต้า
โคเลท – พวกเรากลับมาที่ซิลวาแลนด์แล้วเหรอคะ?
จีเนียส - ..........ระดับของมาน่าดูเหมือนจะสูงขึ้น แต่ที่นี่เป็นซิลวาแลนด์แน่ๆ
เซรอส – วิ้ว.....เราไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องปลิวมาตกที่นี่แบบนี้นะเนี่ย
ชีน่า – เซรอส! นายเข้ามายุ่งทำไม!
เซรอส – ขอโทษทีเถอะ อย่าบอกเรานะว่าเธอจะยอมตายที่นั่นจริงๆ
ชีน่า – ก็......
เซรอส – นอกจากนั้น คนพวกนั้นก็จะตามล่าพวกเราอยู่ดีไม่ว่าเธอจะตายหรือไม่ เพราะมันเป็นคำสั่งของสันตะปาปานี่
ชีน่า – นายจะบอกว่าคุจินาวะทำงานให้สันตะปาปาหรือ ?
รีฟิล – น่าจะเป็นแบบนั้น ทหารที่มากับเขาเป็นคนของสันตะปาปาใช่ไหมล่ะ?
รีกัล – เราแน่ใจว่าเป็นเช่นนั้น
โคเลท - ....คุณชีน่า อย่าทำอะไรแบบนั้นอีกนะคะ อย่าทำผิดพลาดเหมือนที่ฉันทำ ไม่มีอะไรดีขึ้นหรอกถ้าคุณเสียสละตัวเองน่ะ
รอยด์ – โคเลทพูดถูกแล้ว เธอต้องขอบคุณเซรอสนะ ชีน่า
ชีน่า - .....ข........ขอบใจ
เซรอส – ขอทีเถอะน่า จะเป็นไรไปถ้าเธอจะจูบเราซักทีสองที
เพรเซีย – เซรอส......คุณโหดร้ายจริงๆ
เซรอส – อู้ว...โอ้ย....
มิโทส – แล้วพวกเราจะทำอย่างไรต่อล่ะครับ?
รอยด์ – ไหนๆก็กลับมาซิลวาแลนด์ได้แล้ว ก็น่าจะไปตรวจสอบดูหน่อยนะว่าดีไซแอนท์กำลังทำอะไรกันอยู่
จีเนียส – แล้วมิโทสล่ะ? พวกเราจะลากเขาไปๆมาๆแบบนี้ไม่ได้นะ
โคเลท – พวกเราน่าจะพอให้พัลมาคอสต้าดูแลเขาซักพักได้ไหม?
รอยด์ – นีลเหรอ? หืมมม......ก็ไม่เลวเหมือนกันนะ
มิโทส – ผมก็อยากจะสู้ด้วยนะ!
จีเนียส – นายพูดอะไรน่ะ? การเดินทางนี่มันอันตรายนะ ถึงนายจะมีเอกซ์เฟียร์ก็เถอะ
รีฟิล – เขาพูดถูกแล้วนะ มิโทส แต่พวกเราก็ดีใจกับความรู้สึกของเธอนะ
มิโทส - ....ผมคิดว่าพวกคุณคงพูดถูกนะ....เข้าใจแล้ว
เดินไปเพียงนิดเดียวก็ถึงพัลมาคอสต้า รอยด์ลองเดินดูในเมืองก็ยังดูปกติอยู่ จนไปถึงสถาบันการศึกษาของเมือง...
รอยด์ - นี่ จีเนียส จริงๆแล้วนายน่าจะได้มาเข้าเรียนที่นี่ใช่ไหม?
จีเนียส – อ้อ....ใช่ ฉันมีคนแนะนำให้น่ะ
นักเรียน A – นายน่ะนะ? เด็กตัวเล็กแค่นี้แต่ถูกแนะนำให้เข้าสถาบันอันทรงเกียรตินี้?
นักเรียน B- ฮะๆๆ เขาโม้น่ะ ขนาดฉันยังต้องสอบเข้าตั้ง 6 รอบกว่าจะผ่านแหน่ะ
รอยด์ – อย่าดูถูกเขาแบบนั้นนะ! จีเนียสน่ะยังอธิบายสูตรคูณให้ชั้นเข้าใจได้เลย!
จีเนียส – อ่ะ.....ทำไมยกตัวอย่างซะต่ำแบบนั้นล่ะ?!
รีฟิล – นั่นก็เป็นระดับสูงสำหรับรอยด์แล้วน่ะนะ
นักเรียน B – เขาว่ากันว่านกรังเดียวกันก็ทำอะไรได้พอๆกัน 2คนนี้ก็คงจะอยู่ระดับเดียวกันมั้ง?
รอยด์ – อย่างนายน่ะเทียบจีเนียสไม่ได้หรอก!
นักเรียน A – น่าสนใจนี่...จะประลองกับฉันไหมล่ะ?
รอยด์ – นายจะตกลงใช่ไหม?
จีเนียส – นายแค่พูดมันก็ง่ายนี่!
นักเรียน A นายน่าจะรู้ไว้ว่าฉันเป็นนักเรียนที่ผลการเรียนดีที่สุดในที่นี้นะนายต้องเสียใจแน่
นักเรียน B – ฉันจะไปเตรียมคำถามให้นะ ถ้าพวกนายพร้อมแล้วก็ขึ้นไปที่ห้องเรียนบนชั้น 2 ล่ะ
จีเนียส – .....ฉันไม่ค่อยได้เรียนเท่าไหร่ด้วยสิ พักหลังเนี่ย.....
รีฟิล – ใช่ ถ้างั้นก็คงต้องอบรมแบบรวบรัดกันหน่อย
เซรอส – งั้นก็ไปยืมห้องเรียนว่างๆหน่อยดีกว่านะ
ที่ห้องเรียน 1 ทุกคนเข้าเรียนโดยมีรีฟิลเป็นคนสอน
รีฟิล – เอาล่ะ ระหว่างที่ฉันสอนจีเนียสอยู่ ทุกคนจะเรียนไปด้วยกันก็ได้นะ นี่เป็นโอกาสที่ดีแล้ว
รอยด์ – หง่ะ....
โคเลท – ค่ะ ฉันจะพยายาม
ชีน่า – ชั้นเกลียดการเรียน....
เซรอส – หืมมม เราไม่ได้เรียนตั้งแต่จบมหาวิทยาลัยแล้วนะเนี่ย
เพรเซ๊ย - ........การเรียนทำให้สมองทำงานตลอดเวลาด้วย
รีกัล - ........เราต้องเรียนด้วยหรือ?
จีเนียส - เริ่มด้วยจำนวนจินตภาพนะพี่
รีฟิล – ก็ดีนี่ เธอก็มีปัญหากับเรื่องนี้อยู่แล้ว
….
…
…
ห้องเรียน 2
นักเรียน A – งั้นก็เริ่มการประลองล่ะนะ
จีเนียส – ผมไม่แพ้หรอกน่า!
อาจาร์ยใหญ่ – ฉันได้ยินเรื่องทั้งหมดแล้ว และเพื่อความยุติธรรม ฉันจะเป็นออกข้อสอบเอง ไปนั่งที่กันได้
รีฟิล – พวกเธอที่เหลือก็เข้าสอบด้วยนะ
รอยด์ – หา? ผมด้วยเหรอ?
รีฟิล – ก็.....ลองดูเถอะ
การสอบเริ่มขึ้น ต้อกๆๆๆๆ.........
อาจารย์ใหญ่ – ฉันจะประกาศผลสอบแล้ว อันดับสุดท้ายคือ.....รอยด์ เออร์วิน 25 คะแนน
รอยด์ – โอ้ว 25 แหน่ะ!
โคเลท – นั้นเป็นคะแนนสูวสุดของเธอเลยนะ รอยด์!
รอยด์ – แหะๆ
อาจารย์ใหญ่ – คนที่เหลือเรียงตามลำดับก็คือ....... ชีน่า ฟูจิบายาชิ 190 คะแนน
อาจารย์ใหญ่ – โคเลท บรูเนล 210 คะแนน
รอยด์ - ......หา? ไม่ใช่เต็ม 100 เหรอ?
จีเนียส - .....เต็ม 400 ต่างหาก
รอยด์ - ..........
อาจารย์ใหญ่ – เพรเซีย คอนบาทีล 240 คะแนน
อาจารย์ใหญ่ – รีกัล 290 คะแนน
อาจารย์ใหญ่ – เซรอส ไวลด์เดอร์ 300 คะแนน
อาจารย์ใหญ่ – รีฟิล เซจ 400 คะแนน
รอยด์ - ........คงหวังสิ่งที่ไม่สมบูรณ์แบบจากอาจารย์ไม่ได้เลยแฮะ
อาจารย์ใหญ่ – ต่อไปคือคะแนนของจีเนียส และไมตี้
อาจารย์ใหญ่ – ไมตี้ วอชิงตัน 398 คะแนน
อาจารย์ใหญ่ – จีเนียส เซจ 398 คะแนน
จีเนียส – คะแนนเท่ากัน.....
ไมตี้ – เป็นไปไม่ได้.....
เซรอส – บ้าจริง...อีกนิดเดียวเอง
ไมตี้ – ไม่มีทางลือกแฮะ ต้องขอโทษที่ล้อนายนะ
จีเนียส – ไม่หรอกครับ คุณเองก็น่าทึ่งมากเลย ขอบคุณจริงๆ
อาจารย์ใหญ่ – คงต้องพูดว่าฉันประทับใจกับจีเนียสจริงๆ
รีฟิล – ค่ะ ถ้าเทียบกับอายุแล้วนับว่าดีมาก
อาจารย์ใหญ่ – ไม่แปลกใจเลยที่ได้รับการแนะนำให้เข้าเรียนที่นี่ ว่าไงล่ะ? เธอสนใจจะอยู่ที่นี่ในฐานะนักเรียนเลยไหม?
ไมตี้ – เอาเลยสื! นายต้องได้เป็นนักเรียนที่อัจฉริยะที่สุดเท่าที่ที่นี่เคยมีมาแน่!
รอยด์ – ว้าว จีเนียส!.........นายจะอยู่ที่นี่ก็ได้นะ ชั้นพูดจริงๆ
จีเนียส – ไม่ล่ะ ผมจะไปด้วยกันกับทุกคน แล้วค่อยกลับมาเรียนเมื่อโลกสงบสุขแล้ว
รอยด์ – นายแน่ใจเหรอ?
จีเนียส – แน่นอน ฉันพูดไปแล้วนี่ว่า ฉันจะไปกับนายตลอดน่ะ
ณ ที่ว่าการเมือง รอยด์ได้พบกับนีลอีกครั้งหลังจากไปนาน
นีล – ท่านมิโกะ! คุณรอยด์! การเดินทางเพื่อปลดผนึกเป็นอย่างไรบ้าง?
โคเลท – ก็.....จริงๆแล้ว..........
รอยด์ – เอ่อ....ทุกอย่างกำลังไปได้สวยเลยล่ะ! แล้วก็พวกเราอยากให้คุณดูแลเขาคนนี้ให้หน่อย
นีล – หืม? ผมไม่เคยเห็นเขาเลย เขาเป็นใครกัน?
รีฟิล – เขาเดินทางมากับเราซักพักแล้วค่ะ แต่พวกเรากำลังจะไปบริเวณที่อันตรายไปสำหรับเขา
นีล – พวกคุณกำลังจะไปค่ายกักกันพัลมาคอสต้าหรือครับ ?!
จีเนียส – พูดถึงอะไรครับ ที่นั่นถูกทำลายไปแล้วนี่?
นีล – อ้อ ไม่ใช่งั้นหรือ? พวกผมได้รับรายงานมาว่ามีดีไซแอนท์เพ่นพ่านอยู่ภายในซากปรักหักพังของค่าย พวกเราจึงเพิ่มการรักษาความปลอดภัยขึ้นอีก
โคเลท – หรือว่าแมกนิสกลับมาอีกคะ?
นีล – ผมก็ไม่ทราบว่าจะเกี่ยวกันหรือเปล่า แต่ก็มีรายงานเข้ามาว่าดีไซแอนท์เข้าโจมตีเส้นทางเดินเรือระหว่างอิซลูทกับ พัลมาคอสต้า ดูเหมือนว่าพวกนั้นกำลังสร้างสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่บนพื้นมหาสมุทรอยู่
รอยด์ – ตรงนั้นมีอะไรกันนะ? หรือว่าจะเป็นปืนใหญ่มาน่าที่โรดีลกำลังสร้างอยู่
เซรอส – ถ้านายเป็นห่วงล่ะก็ทำไมไม่ลองไปดูหน่อยล่ะ
ชีน่า – ถึงจะไม่ใช่ปืนใหญ่มาน่า แต่เมืองนี้ก็จะกลายเป็นเหมือนรุยน์ถ้าค่ายกักกันกลับมาทำงานอีกครั้ง
รอยด์ – ใช่ งั้นก็ลองไปตรวจสอบดูดีกว่า
รีฟิล – ดูเหมือนว่าจะวางแผนกันได้แล้วสินะ งั้นค่อยกลับมาหามิโทสทีหลังก็แล้วกัน
นีล – เข้าใจแล้วครับ
มิโทส – จีเนียส ระวังตัวนะ แล้วก็คุณรีฟิลกับรอยด์แล้วก็ทุกคนด้วย
รอยด์ – รออยู่ที่นี่ซักพักไม่เป็นอะไรใช่ไหม มิโทส?
มิโทส – ครับ แล้วก็ จีเนียส รับนี่ไปด้วยสิ
จีเนียส – อะไรน่ะ?
มิโทส – นี่...เป็นของดูต่างหน้าของพี่สาวที่จากไปแล้วของผม
จีเนียส – ผมรับไว้ไม่ได้หรอก!
มิโทส – ถ้าเธอตกอยู่ในอันตรายก็เป่ามันนะ ผมก็ไม่รู้ว่ามันจะทำอะไรได้ไหม แต่บางทีมันอาจจะช่วยได้
จีเนียส – ตกลง....ขอบคุณนะ ผมจะกลับมาแล้วเอามาคืนให้
จีเนียสรับขลุ่ยไม้มาเก็บเอาไว้ ก่อนจะเดินทางไปยังซากค่ายกักกันพัลมาคอสต้า
โคเลท – ถ้าค่ายกักกันถูกสร้างขึ้นมากอีก พวกเราจะทำอย่างไรกันล่ะ?
รอยด์ – ก็ให้อาจาร์ยระเบิดมันทิ้งอีกก็พอนี่
รีกัล - ........รีฟิลมีพลังเช่นนั้นด้วยหรือ?
เพรเซีย – น่าทึ่งจริงๆค่ะ....นอกจากจะมีพลังในการรักษาแล้ว เธอยังมีพลังในการทำลายอีกด้วย
รีกัล – น่าจะเรียกเธอว่า Human bomb ได้สินะ....
โคเลท - อาจารย์ไม่ใช่มนุษย์นี่คะ เธอเป็นฮาล์ฟเอลฟ์ ก็ต้องเรียกว่า Half-Elven Bomb สิ?
รอยด์ – ชื่อยาวเรียกยากไปนะ
เพรเซีย - ....แล้วถ้าย่อเป็น HE-Bomb ล่ะคะ?
โคเลท – ว้าว! ไม่ใช่แค่อาจารย์จะสร้างระเบิดได้ เธอยังทำระเบิดผู้ชายได้ด้วยเหรอ! (He…..)
รีกัล - .....ถ้าเจ้าตัวได้ยินแบบนี้ เธอคงระเบิดจริงๆแน่
โคเลท – คงจะเลวร้ายมากเลยนะ ถ้าค่ายกักกันถูกสร้างขึ้นอีก
รอยด์ – ใช่....เมืองคงจะถูกโจมตี แล้วคงมีคนที่ไม่รู้เรื่องต้องตายอีกมากมาย...
จีเนียส – แล้วก็.....ผลิตเอกซ์เฟียร์อีกมาอีก
รีกัล – การผลิตเอกซ์เฟียร์หรือ....เราก็พอจะเคยมาได้ยินถึงวิธีผลิต แต่การสร้างเป็นค่ายกักกันนี่ช่างน่ารังเกียจจริง
รอยด์ – ชั้นไม่อยากเห็นใครต้องตายเพื่อเอกซ์เฟียร์อีกแล้วล่ะ.....
รีกัล - ....แน่นอน....จะต้องไม่มีเหยื่อเช่นอลิเซียอีกต่อไป......ไม่มีทาง
~ ค่ายกักกัน พัลมาคอสต้า ~
เมื่อลงจากยาน รอยด์ก็เห็นบอตต้ากับทหารอีก2-3คนยืนอยู่
รอยด์ – เรเนเกท!
จีเนียส – แบบนี้นี่เอง คุณนีลกับคนอื่นๆแยกแยะความแตกต่างระหว่างดีไซแอนท์กับเรเนเกทไม่ได้
บอตต้า – พวกเรากำลังรอนายอยู่
รีกัล – จะบอกว่าคาดได้ว่าพวกเราจะมาที่นี่หรือ?
บอตต้า – เรื่องนั้นสำคัญด้วยหรือ พวกเรายังมีเรื่องที่สำคัญกว่านั้น เช่นการ”ร่วมมือกัน”
รีฟิล - ....ไม่น่าเชื่อจริงๆ พวกคุณคิดจริงๆหรือว่าพวกเราจะเชื่อพวกคุณหลังจากเรื่องมากมายที่ทำกับรอยด์และโคเลทน่ะ?
ยูอัน – สถานการณ์ได้เปลี่ยนไปแล้ว
ชีน่า - ยูอัน!!
ยูอัน – พวกเธอรุ้จัก “พฤกษายักษ์ คาราน” ไหม?
เซรอส – ต้นไม้ยักษ์ในตำนาน ที่ว่ากันว่าคงอยู่บนดินแดนศักดิ์สิทธิ์คาราน ใช่ไหมล่ะ มันเป็นต้นไม้แห่งชีวิตที่สร้างมาน่าอันไร้ขีดจำกัด
โคเลท – นั่นไม่ใช่แค่นิยายหรือคะ?
ยูอัน – จริงๆแล้ว ต้นไม้ยักษ์คารานมีอยู่จริง แต่สงครามคารานก็สูบมาน่าของมันไปจนหมดแล้วทำให้ต้นไม้ตายไป และสิ่งที่เหลืออยู่ตอนนี้คือเมล็ดของมันบนดินแดนศักดิ์สิทธิ์คาราน
โคเลท – เมล็ดของคารานคือผนึกสุดท้ายหรือคะ?
ยูอัน – มันเป็นที่รู้จักกันในชื่อ “เมล็ดผลอันยิ่งใหญ่” (Great Seed)
จีเนียส – พูดถึงวิญญาณของมิโทสเหรอ?
บอตต้า – นั่นน่ะล่ะที่เป็นแค่นิยาย จริงๆแล้ว Great Seed ซึ่งเป็นแหล่งของมาน่าของโลก คือเมล็ดของพฤกษายักษ์
ยูอัน – Great Seed เป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดในการจะรวมโลกทั้ง 2 อีกครั้ง
รอยด์ – รวมโลกทั้ง2 ?!
ยูอัน – เราคิดว่าเคยบอกนายไปแล้ว อิกดราซิลเป็นคนสร้างโลกทั้ง 2 ก่อนหน้านั้น โลกนี้เคยมีเพียงหนึ่งเดียว ก่อนที่อิกดราซิลจะแบ่งออกเป็น 2 ส่วน
รอยด์ – จะเป็นไปได้ยังไงกันที่ใครซักคนจะแบ่งโลกออกจากกัน....
ยูอัน – สำหรับอิกดราซิลแล้วนั่นเป็นสิ่งที่เป็นไปได้ โลกที่ขาดแคลนมาน่าทั้ง 2 จึงสามารถคงอยู่ได้ด้วยการแย่งชิงมาน่าจำนวนน้อยนิดที่ซึมออกมาจาก Great Seed
โคเลท – เพราะแบบนั้น วัฏจักรของการเจริญรุ่งเรืองและการเสื่อมโทรมถึงคงอยู่ต่อไป แล้วมิโกะถึงต้องออกเดินทางเพื่อฟื้นฟูโลก......
ยูอัน – แต่ถ้า Great Seed ได้ผลิใบออกมา พฤกษายักษ์ก็จะเติบโตขึ้นอีกครั้ง และ วัฏจักรนั้นก็จะถึงจุดสิ้นสุด
รอยด์ – พวกเราจะชุบชีวิตพฤกษายักษ์ได้ยังไงล่ะ?
ยูอัน – ตอนนี้ Great Seed ใกล้จะตายแล้ว พวกเราต้องส่งมาน่าในปริมาณมหาศาลให้กับมันเพื่อจะรักษามันไว้
รีฟิล – บนโลกนี้ไม่มีที่ไหนที่จะรองรับมาน่าขนาดนั้นได้หรอกนะ
ยูอัน – ฐานของครูซิส “เดริส-คาราน” เป็นดาวเคราะห์ที่ก่อตัวจากมาน่ามหาศาล มันลอยตัวอยู่เงียบๆสูงขึ้นไปเหนือพื้นดิน ที่เราต้องทำก็แค่ใช้สิ่งนั้น
รอยด์ – ถ้านั่นเป็นเรื่องจริง แล้วทำไมอิกดราซิลไม่ชุบชีวิตพฤกษายักษ์ล่ะ?
ยูอัน – เพราะมาน่าทั้งหมดของเดริส-คาราน ถูกถ่ายเทให้กับมาร์เทลเพื่อจะชุบชีวิตเธอ
โคเลท – อะไรนะ?.....
ยูอัน – จิตวิญญาณของมาร์เทลสามารถคงอยู่ได้ด้วยพลังของครูซิสคริสตัล ตอนนี้เธออยู่ในฐานะส่วนหนึ่งของ Great Seed
บอตต้า – หากมาร์เทลตื่นขึ้น Great Seed ก็จะถูกดูดซึมเข้าไปในตัวเธอและหายไป ซึ่งก็เช่นเดียวกันในทางตรงกันข้าม เพื่อป้องกันเรื่องนั้น อิกดราซิลจึงปกป้อง Great Seed ด้วยผนึกของภูติอสูร
รีฟิล – เพราะเช่นนั้น เรเนเกทถึงพยายามหยุดยั้งการคืนชีวิตของมาร์เทลหรือ
ยูอัน – ถูกต้อง พวกเราจะทำให้ Great Seed ผลิใบออกมา และผลของมันคือ มาร์เทลจะถูกดูดซับเข้าไปในเมล็ด และจากนั้น....
รอยด์ – พฤกษายักษ์ คาราน จะคืนชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง
โคเลท – ถ้านั่นเกิดขึ้นแล้ว โลกจะกลับมาเป็นหนึ่งเดียวกันไหมคะ?
ยูอัน – นั่นเป็นสิ่งที่เราก็ไม่รู้ แต่สิ่งที่แน่นอนคือโลกนี้จะถึงจุดจบ ถ้าเมล็ดนั้นหายไป
เซรอส – ถ้างั้นพวกนายก็อยากให้มาร์เทลทำตัวดีๆแล้วหายไปเงียบๆล่ะสิ
ยูอัน – มาร์เทลน่ะตายไปแล้ว ถ้าไม่มีมาน่าของเดริส-คาราน วิญญาณของเธอก็คงสูญสลายไปนานแล้ว
จีเนียส – ทำไมอิกดราซิลถึงผูกพันกับมาร์เทลนักล่ะ?
ยูอัน – นั่นไม่สำคัญหรอก ที่พวกเรารอคอยก็คือให้Great Seed ผลิใบออกมาเท่านั้น
บอตต้า – จนถึงเวลานี้ Great Seed ถูกปกป้องโดยภูติอสูรของโลกที่เสื่อมโทรม
รอยด์ – กระแสมาน่าสินะ
บอตต้า – ถูกต้องแล้ว และตอนนี้ กระแสมาน่าเริ่มไม่คงตัว ความคุ้มครองต่อ Great Seed จึงอ่อนแอลง
เพรเซีย - ....เพราะพวกเราได้ทำพันธะสัญญากับภูติอสูรของทั้ง 2 โลกแล้ว
รีฟิล – ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมพวกคุณถึงต้องการให้พวกเราร่วมมือด้วย เพราะพวกเรามีผู้อัญเชิญอสูร ชีน่า อยู่
รอยด์ – ยูอัน นายอยู่ฝ่ายเดียวกับครูซิส หรือเรเนเกทกันแน่?
ยูอัน - .....เราเป็นคนของครูซิส และเราก็เป็นหัวหน้าของเรเนเกทด้วย
รีกัล - .....นก 2 หัวหรือ?
เซรอส – พูดอีกอย่างก็คือ.....คนทรยศ
ยูอัน – พวกนายจะตัดสินใจอย่างไรล่ะ?
รอยด์ - ........ก็ได้
รีฟิล – รอยด์ เธอจะเชื่อเขาหรือ?
รอยด์ – ครับ เขายอมเผยตัวแล้วนี่ว่าเขาเป็นคนทรยศ เขายอมเอาตัวเองมาถึงนี่แล้ว มันต้องหมายถึงอะไรบ้างแน่ๆ
โคเลท - ....ฉันก็จะเชื่อเขาเหมือนกัน
ยูอัน – นายจะมุ่งหน้าไปที่ค่ายกักกันของโรดีลใช่ไหม?
เซรอส – รู้สึกนายจะรู้ไปหมดว่าพวกเราทำอะไรนะ นายส่งสายลับมาหรือไงน่ะ?
รอยด์ – นั่นสินะ แต่ถึงยังไงพวกเราก็ต้องไปหยุดปืนใหญ่มาน่าก่อนที่มันจะสมบูรณ์
เพรเซีย – พวกเรายังมีหนี้ค้างกับโรดีลด้วย……
ยูอัน – ระบบของค่ายกักกันกับปืนใหญ่มาน่าจะเชื่อมโยงถึงกัน การเข้ายึดห้องควบคุมเป็นเป้าหมายหลักของเรา
รีฟิล – ดูท่าทางคุณจะ....รู้เรื่องของพวกนั้นเยอะมาก
บอตต้า – พวกเราก็มีเหตุผลที่ต้องแทรกซึมค่ายของโรดีลเหมือนกัน พวกเราสามารถนำทางเข้าไปได้ถ้าต้องการ
รอยด์ – พวกเราร่วมมือกันแล้วใช่ไหมล่ะ? งั้นนำทางไปได้เลย
ชีน่า – พวกนายจะทำอะไรที่ค่ายกัน?
ยูอัน – พวกเราจะยิงมาน่าไปที่ Great Seed ...อ้อ แล้วก็ ระบบการเดินทางข้ามมิติของแรร์เบิร์ดจะหยุดทำงานระหว่างที่พวกเราเตรียมตัว พวกนายต้องรอจนกว่าพวกเราจะแทรกซึมเข้าไปในค่าย ถึงจะกลับไปเทเซอาร่าได้
รอยด์ – ตกลง
ยูอัน – ถ้าพร้อมแล้วก็บอกเขา...........บอตต้า ฝากที่เหลือกับนายด้วยนะ
บอตต้า – รับทราบ
โคเลท – อาจารย์เกลียดทะเลหรือคะ?
รีฟิล – ป...เปล่า ฉันไม่ได้เกลียดทะเล
โคเลท – งั้นก็กลัวน้ำ ?
รีฟิล – ...ไม่ ฉันก็ไม่ได้กลัวน้ำ………
โคเลท – หืม..... ฉันกำลังคิดว่าถ้ามีโบราณสถานอยู่ใต้ทะเล อาจารย์น่าจะกล้าลงไปสำรวจได้หรือเปล่าคะ?
รีฟิล -.....โบราณสถานใต้ทะเลหรือ...เลิศ!
โคเลท – เอ้ะ....แต่ก็หายใจใต้น้ำไม่ได้สินะคะ? หรือว่าจะเอาถุงเก็บอากาศครอบหัวไว้แล้วค่อยดำลงไป?
รีฟิล – โบราณสถานใต้ทะเล.....ไม่สิ อารยธรรมที่อาศัยอยู่ใต้ท้องทะเล .....เลิศจริงๆ!
โคเลท – อ้ะ? แต่ถ้าแบบนั้นก็ต้องกินแต่ปลาเป็นอาหารทุกวันสินะคะ?
รีฟิล – แค่ทำอาหารได้ก็ไม่เป็นอะไรหรอก!
โคเลท – แล้วจะมีไฟที่จุดในน้ำได้หรือเปล่าคะ?
รีฟิล – ถ้ามี มันก็ต้องเป็นอารยธรรมที่รุ่งเรืองมากเลยล่ะ เลิศจริงๆ!!
รีกัล - ..........เราว่าทั้ง 2 คนนี้ไม่ได้พูดเรื่องเดียวกันนะ.....
ชีน่า – บางทีนะ.....ชั้นก็อยากจะแงะหัวทั้ง 2 คนมาดูจริงๆว่ามีตัวอะไรวิ่งอยู่น่ะ.......
รอยด์ – ไม่อยากเชื่อเลยว่าพวกเราต้องมาลงเอยที่การร่วมมือกับเรเนเกทเนี่ย
รีฟิล – แต่ระวังให้ดีล่ะ พวกเขาอาจจะแทงข้างหลังก็ได้ถ้าเปิดโอกาสให้
เซรอส – คุณครูรีฟิล~ คุณนี่ยังเป็นคนไม่เชื่อใครง่ายๆเหมือนเดิมเลยนะ~
รีฟิล – อยากจะให้เรียกว่ารอบคอบมากกว่านะ เพราะพวกเธอเป็นคนหัวอ่อน เชื่อใครง่ายๆไปหมดนี่ ในกลุ่มก็ต้องมีคนแบบฉันไว้ซักคนล่ะ
เซรอส – ฮะๆๆ นั่นสินะ อย่างรอยด์นี่ก็เชื่อไปหมดทุกคนที่เขาเจอจริงๆ
รอยด์ – อ....อะไรเล่า! ปฏิญาณของดวอร์ฟข้อที่ 18 – โดนเขาหลอกยังดีกว่าไปหลอกเขานะ!
เซรอส – แหม่ๆ งั้นคราวหน้าเราลองวางแผนหลอกรอยด์บ้างดีกว่ามั้ง
รีฟิล – เซรอส
เซรอส – ครับ?
รีฟิล – ถ้าเธอหลอกรอยด์ล่ะก็ เธอถูกลงโทษแน่
เซรอส – อย่าเอาจริงแบบนั้นสิครับ เราแค่ล้อเล่นน่ะ.......ล่ะมั้งนะ?
โคเลท - ......จะเป็นอะไรหรือเปล่าคะ...ที่ฉันกลับมานี่.....
รีฟิล – ทำไมหรือ?
โคเลท – ฉัน.....ทิ้งการเดินทางไว้เบื้องหลัง....ทั้งๆที่ผู้คนให้กำลังใจฉันมากมายขนาดนั้น
รีฟิล – ช่วยไม่ได้หรอก พวกเราทำดีที่สุดที่ทำได้แล้วนะ
โคเลท – แต่.....ตอนที่ฉันได้วิญญาณกลับคืนมา ......ฉันก็ดีใจจนลืมซิลวาแลนด์ไป และยังตื่นเต้นมาก.... จนไม่ได้คิดว่าผู้คนที่นี่กำลังทรมานกันแค่ไหน......
รีฟิล - ....แม้แต่มิโกะก็ต้องยิ้มเวลาดีใจ หรือร้องไห้เวลาเสียใจนะ แล้วนอกจากนั้น โคเลท ตราบใดที่เธอยังคงเป็นห่วงคนของโลกนี้ ฉันก็ยังเชื่อว่าเธอคือมิโกะแห่งการฟื้นฟูอยู่ตลอดเวลา
โคเลท - .......อาจาร์ย.........ขอบคุณนะคะ.....
บอตต้านำทางรอยด์ไปถึงอุโมงค์เข้าค่ายกักกันของโรดีล
บอตต้า – พวกเราต้องไปจัดการกับเตาปฏิกรณ์มาน่าก่อน ถ้าพวกนายตรงเข้าไปก็น่าจะเข้าไปถึงค่ายได้
รอยด์ – ตกลง
บอตต้า – อีกเรื่องหนึ่ง ดูเหมือนว่าพวกนายจะทำลายค่ายกักกันทุกค่ายที่ไป แต่ที่นี่ พวกเราต้องการใช้เตาปฏิกรณ์มาน่าเพื่อกระตุ้น Great Seed ดังนั้นอย่าทำลายที่นี่ซะล่ะ
ชีน่า – ได้ยินไหม รีฟิล?
รีฟิล - .......ฉันไม่ได้ทำลายเพราะสนุกนะ
รีกัล – ถ้าจะหยุดปืนใหญ่มาน่า พวกเราต้องเข้าไปที่ห้องควบคุมก่อน
รอยด์ – สัญชาติญาณของชั้นมันบอกว่าต้องเป็นห้องที่อยู่ลึกที่สุด ในกรณีนี้ก็ต้องเป็นห้องบนชั้นบนสุดแน่ๆเลยล่ะ
โคเลท – เก่งจังเลย รอยด์!
จีเนียส – ก็พวกเราเคยมาที่แบบนี้ตั้งหลายทีแล้วนี่ครับ ก็น่าจะติดได้แบบนั้นอยู่หรอก
รอยด์ - .....
เซรอส – ถ้างั้นก็เข้าไปหาห้องควบคุมกันเถอะ
เมื่อบุกเข้าไปถึงชั้นบนสุด ทุกคนก็พบว่าโรดีลกำลังรออยู่แล้ว
โรดีล – กระผมเห็นแล้วว่ามิโกะที่ล้มเหลวกับพวกพ้องงี่เง่ายังมีชีวิตอยู่อีก พวกแกนี่หัวดื้อพอๆกับแมลงสาบจริงๆ
เพรเซีย – แกกับวารีย์.......หลอกใช้ฉัน
โรดีล – เพรเซียเอ๋ย...กระผมก็ดูแลเธอดีขึ้นกว่าเดิมมากแล้ว แล้วเธอได้สร้างครูซิสคริสตัลในตัวเธอให้กระผมได้หรือยังล่ะ
เพรเซีย - ........ไปตายซะเถอะ!
โรดีล – อะฮ่าๆๆๆๆๆ ใจเย็นก่อน ลองดูที่โปรเจกเตอร์นี่ก่อนจะเป็นไร กระผมมีการแสดงใต้น้ำให้พวกแกดูเป็นพิเศษด้วยล่ะ
บนจอนั้นแสดงภาพของคนที่ถูกจับมาเดินอยู่บนสะพานเชื่อม.....ซึ่งเบื้องล่างมีกระแสน้ำที่กำลังเอ่อล้นท่วมสูงขึ้นมาเรื่อยๆ
จีเนียส - ......ท.....ทำแบบนี้ได้ยังไงกัน!
โคเลท – พวกเขาจะตายกันหมดนะ!
รีฟิล – ......เจ้าบ้านี่!
รอยด์ – เลวจริงๆ! หยุดน้ำนั่นเดี๋ยวนี้นะ!
โรดีล – สายไปแล้วล่ะ
รอยด์โมโหและชักอาวุธเข้าโจมตี แต่โรดีลก็หลบไปได้
โรดีล – กระผมรู้ว่าพวกแกมาที่นี่ทำไม กระผมแน่ใจว่าพวกแกต้องการจะมาปิดปืนใหญ่มาน่าของกระผม แต่พวกแกทำไม่สำเร็จหรอก ตอนนี้ทางเชื่อมที่จะไปยังปืนใหญ่ก็เต็มไปด้วยน้ำทะเลแล้ว!
โคเลท – คุณจะฆ่าคนพวกนั้นทั้งหมดก็เพื่อแค่จะหยุดพวกเรางั้นเหรอ!
โรดีล – ใครจะไปสนใจชีวิตของสิ่งมีชีวิตต่ำต้อยไร้ค่าแบบนั้นล่ะ?! ปืนใหญ่มาน่าจะเสร็จสมบูรณ์เมื่อกระผมได้ครูซิสคริสตัลมา และเมื่อ ”ทอร์แฮมเมอร์” ตกอยุ่ในมือของกระผมแล้ว อิกดราซิลกับครูซิสก็ต้องอ้อนวอนขอความปราณีจากกระผมแน่! แม้แต่หอคอยที่ขวางหูขวางตานั่นก็จะถล่มลงมาเพราะปืนใหญ่นี่!
รอยด์ – แกหวังว่าจะได้อะไรกัน กับการทำลายหอคอยแห่งการชำระล้างน่ะ!
โรดีล – ฮิฮี่ๆๆๆๆๆๆ ไม่มีอะไรหรอก สิ่งมีชีวิตชั้นต่ำอย่างพวกแกน่าจะเป็นห่วงตัวเองมากกว่า เพราะตอนนี้กระผมมีครูซิสคริสตัลแล้ว! กระผมคิดว่าจะลองคิดมันบนตัวกระผมดูซักหน่อย
เขาติดคริสตัลที่ได้จากการบังคับให้อัลเทสต้าสร้างให้ เข้ากับตัวเอง ฉับพลันนั้น ร่างของเขาก็ขยายใหญ่ขึ้น กลายเป็นปีศาจหุ้มเกราะผิวสีเขียว!
โรดีลทำท่าทีเจ็บปวดเมื่อการต่อสู้สิ้นสุดลง
โรดีล – อั่ก......เกิดอะไรขึ้น?.....ร่างกาย.......ร่ายกายของข้ากำลังแตกสลาย! ......โพรนีม่า! แกหลอกข้า!
เขาใช้แรงเฮือกสุดท้าย พาร่างตัวเองโซซัดโซเซไปที่แผงควบคุม
โรดีล – แต่ข้าจะไม่ยอมตายคนเดียวหรอก! ข้าจะพาพวกแกไปด้วย!
สวิตช์ถูกทุบก่อนที่ร่างของโรดีลจะแหลกสลายไป พร้อมกับสัญญาณเตือนภัยที่ดังขึ้น
รีฟิล – ไม่นะ! เขาเปิดระบบทำลายตัวเองแล้ว!
โคเลท – คุณบอตต้าบอกว่าอย่าทำลายที่นี่ด้วย!
รอยด์ – บ้าจริงๆ! พวกเราต้องหยุดมันล่ะ!
เพรเซีย -ไม่ไหวค่ะ ในพวกเราทุกคน มีเพียงคุณรีฟิลคนเดียวที่ใช้งานเครื่องกลนี้ได้.....
เซรอส - ชาวเทเซอาร่าก็ไม่ได้ศึกษาด้านเวทยาการมากมายเท่าไหร่ด้วย
รอยด์ – อาจารย์!
รีฟิล – ฉันรู้น่า! แต่ฉันจัดการเรื่องนี้คนเดียวไม่ได้!
ตอนนั้น บอตต้ากับทหารก็เปิดประตูเข้าห้องควบคุมเข้ามา
บอตต้า – พวกเราจะรับหน้าที่ต่อเอง ส่วนพวกเธอก็หนีไปทางรังทางนั้นซะ
รอยด์ – บอตต้า! นายปลอดภัยเหรอ!
บอตต้า – ยังมีเวลาให้คุยเล่นกันที่หลังนะ ไปซะ พวกนายจะรังแต่ขวางทางพวกเราเท่านั้น
รอยด์ ......ตกลง
เขาและทหารเข้าไปแก้ไขสถานการณ์ขณะที่พวกรอยเดินขึ้นบันไดออกมาอีกห้องหนึ่ง ซึ่งมีกระจกหนากั้นกับห้องควบคุมเอาไว้ เมื่อทุกคนขึ้นมาหมด ประตูนั้นก็ปิดลง เมื่อรอยด์กลับไปมองผ่านกระจก ก็พบว่าน้ำได้ไหลซึมเข้าไปในห้องที่บอตต้าอยู่แล้ว
รอยด์ – ไม่ได้การแล้ว ! พวกเราต้องเปิดประตูนั่น!
จีเนียส – ไม่ไหว! มันไม่ขยับเลย!
รีกัล – หลบไป!
รีกัลเข้าไปกระโดดถีบกระจกเต็มแรงอยู่หลายครั้ง แต่ก็ไม่เกิดแม้แต่รอยร้าว...
รีฟิล – บอตต้าคงรู้อยู่แล้วว่าน้ำจะไหลเข้าไปในนั้น...พวกเขาเลยล็อกปะตูจากด้านใน
โคเลท – พวกเขาจะทำแบบนั้นทำไมคะ!
รีฟิล – ถ้าเปิดประตูนั่น ห้องนี้ก็จะถูกน้ำท่วมเหมือนกัน แล้วก็อย่างที่เธอเห็น ที่นี่ถูกล้อมด้วยโครงสร้างรูปโดม จึงไม่มีทางอื่นอีกที่จะให้น้ำไหลออกไปได้
เพรเซีย – พวกเขา.....ทำเพื่อช่วยพวกเราหรือ?
โคเลท – ไม่ได้นะ! พวกเราต้องทำอะไรบ้างสิ!
รอยด์ – บ้าจริง! พวกเราทำอะไรไม่ได้เลยเหรอ?!
เสียงของบอตต้าดังขึ้นมาจากลำโพง
บอตต้า – พวกเราหยุดระบบทำลายตัวเองได้แล้ว
รอยด์ – บอตต้า! เปิดประตูสิ! ถ้าหาทางทำลายโดมตอนนี้ก็ยังทันนะ!
เขา และทหาร เดินสูงขึ้นมาจนพวกรอยด์สามารถเห็นตัวได้ผ่านทางกระจก
บอตต้า – เป้าหมายของพวกเราคือการดัดแปลงเตาปฏิกรณ์มาน่าของค่ายกักกันแต่ละที่ เพื่อที่จะให้ยิงมาน่าไปให้ Great Seed และตอนนี้พวกเราก็แก้ไขระบบของที่นี่เสร็จแล้ว ปฏิบัติการของพวกเราเสร็จสมบูรณ์แล้ว พวกเราอยากให้พวกเธอส่งข้อความให้ท่านยูอันว่าพวกเราทำสำเร็จ
รอยด์ – นายก็ไปบอกเขาเองสิ! เปิดประตูเดี๋ยวนี้!
น้ำท่วมสูงจนเกือบถึงเอวของพวกเขา......
บอตต้า – พวกเราจะภาวนาให้พวกเธอฟื้นฟูโลกได้สำเร็จ ฝากดูแทนพวกเราด้วย ว่ามาร์เทลได้หลับใหลไปตลอดกาลซักที.....เพื่อท่านยูอันด้วย
ก่อนที่น้ำจะท่วมจนมิด บานเลื่อนก็เลื่อนลงมาปิดไม่ให้ทุกคนเห็นภาพภายในได้ พร้อมๆกับเสียงของบอตต้าที่หายไป.......
โคเลท – ไม่นะ!
เซรอส - .......ให้ตายเถอะ
เพรเซีย – ทุกคน ข้างหลังค่ะ!
ด้านหลังของทุกคนมีประตูกรงขังอยู่ติดกำแพง ซึ่งมันถูกเลื่อนเปิดขึ้น และมังกรขนาดย่อมจำนวนหนึ่งก็บินออกมาจากช่องนั้น!
รอยด์ – อะไรน่ะ!
รีฟิล – พวกมันดูเหมือนมังกรขนส่ง บางทีกรงขังพวกมันอาจจะเปิดออกเมื่อระบบทำลายตัวเองทำงาน
รักัล – ระวัง! พวกมันมาแล้ว!
รอยด์ – บ้าจริงๆ!
รอยด์วิ่งเข้าไปฟันดาบสวนมังกรที่โฉบลงมา แต่ก็คงมีตัวใหม่ๆออกมาจากกรงอยู่เรื่อยๆ....
ชีน่า – พวกมันมีมากจริงๆ!
รอยด์ – พวกนี้มันอึดซะด้วย!
โคเลท – ถ้าพวกเราแพ้ พวกเราก็ส่งต่อข้อความของคุณบอตต้าไม่ได้
จีเนียส - .........มิโทส!
จีเนียสหยิบขลุ่ยของมิโทสขึ้นมาเป่าเป็นท่วงทำนอง ซึ่งเมื่อสิ้นสุดเสียงเพลงนั้น บนฟากฟ้าเหนือโดมก็มีเสียงเหมือนบางสิ่งบินผ่าน....กระจกโดมแตกกระจายมื่อ กระสุนแสงตกลงมาจากเบื้องบนลงมาโดนมังกรจนร่วงลงไปในครั้งเดียว!
รอยด์ – อะไรน่ะ?!
ทุกคนมองขึ้นไป และเห็นนกสีทองขนาดใหญ่บินผ่านพร้อมๆกับปล่อยกระสุนแสงมากมายลงมาโจมตีมังกรที่เหลือจนล้มตายหมด!
จีเนียส – นั่นเป็นภูติอสูรหรือเปล่า?
เสียงของคนๆหนึ่งดังมาจากบนฟ้า
มิโทส – จีเนียส! คุณรีฟิล! ทุกคน!
จีเนียส – นั่นเสียงมิโทสนี่!
รอยด์ – มิโทสมาทำอะไรที่นี่น่ะ?
มิโทส – รีบๆขึ้นบนแรร์เบิร์ดสิครับ !
รีฟิล – เอาไว้คิดถึงว่าทำไมยังไงที่หลังเถอะ
รอยด์ – ครับ
ทุกคนขึ้นแรร์เบิร์ดขึ้นมาบนท้องฟ้าซึ่งมิโทสก็รออยู่บนแรร์เบิร์ดเช่นกัน
จีเนียส – มิโทส! นายจริงๆด้วย! แล้วที่มาโจมตีเมื่อกี้คืออะไรน่ะ? แล้วนายเอาแรร์เบิร์ดนั่นมาได้ยังไงกัน?
มิโทส – ขอโทษนะ แต่ผมเป็นห่วงทุกคนแล้วก็ทนอยู่เฉยๆคนเดียวไม่ได้ ผมจึงขอยืมแรร์เบิร์ดมาจากเรเนเกทได้
โคเลท – แล้วการโจมตีทรงพลังเมื่อกี้ล่ะคะ?
มิโทส – นั่นคือ.....จริงๆผมก็ไม่รู้เหมือนกัน พอผมได้ยินเสียงขลุ่ย ผมก็พยายามที่จะเข้าไปข้างในให้ได้ ผมเลยยิงไฟร์บอลเข้าใส่โดม พอถึงตอนนั้น ก็มีนกยักษ์สีทองที่ส่องประกายเข้ามาช่วยผม
ชีน่า – นกยักษ์สีทองที่เปล่งประกาย.....หรือว่าจะเป็น.....อาสก้า?
รีฟิล – เป็นไปไม่ได้! ทำไมภูติอสูรถึง.....
เพรเซีย – หมายความว่าอย่างไรคะ?
รอยด์ – อาจารย์คิดว่าจีเนียสเรียกอาสก้าออกมาตอนเขาเป่าขลุ่ยเหรอ?
จีเนียส – ขลุ่ยของมิโทสน่ะเหรอ?
รีฟิล – ฉันสงสัยจริงๆ พวกเราคงต้องตรวจสอบขลุ่ยเพื่อหาสาเหตุแล้วล่ะ
มิโทส – ทุกคนจะไม่พักผ่อนก่อนหรือครับ? น่าจะกลับไปที่พัลมาคอสต้าก่อน ผมต้องไปขอโทษคุณนีลด้วย ผมออกมาโดยไม่ได้บอกเขา
รอยด์ – ตกลง........ไปเรื่อยๆแบบนี้ต่อไปพวกเราก็คงคิดอะไรไม่ออกล่ะ ตอนนี้กลับไปกันก่อนเถอะ
เซรอส – เห็นด้วย.....
จีเนียส – ขอบใจนะ มิโทส! พวกผมเป็นหนี้ชีวิตนายแล้ว! ผมไม่รู้เลยว่านายน่าทึ่งขนาดนี้!
มิโทส – ม....ไม่หรอก....
จีเนียส – ผมดีใจจริงๆที่เราเป็นเพื่อนกัน!
มิโทส - .......อื้ม....ผมด้วย
~ พัลมาคอสต้า ~
นีล – ทุกคนกลับมาแล้วหรือ !
มิโทส – คุณนีล ผมต้องขอโทษด้วยที่ออกไปโดยไม่บอกคุณ.....
นีล – ผมดีใจจริงๆที่คุณปลอดภัย! ผมเป็นห่วงคุณมาก ถ้าคุณปลอดภัย แค่นั้นก็พอแล้ว
รีฟิล – คุณสบายใจได้แล้วล่ะ ตอนนี้ค่ายกักกันจะไม่ทำงานอีกต่อไปแล้ว
นีล – งั้นหรือครับ! ดีจริงๆที่ได้ยินแบบนั้น แล้วพวกคุณจะทำอย่างไรต่อไปล่ะ?
รอยด์ – ก็...พวกเราจะออกเดินทางฟื้นฟูโลกต่อไป....ใช่ไหม โคเลท?
โคเลท – อ้ะ.....ค....ค่ะ พวกเรา....เอ่อ....กำลังทำงานหนักเลย
นีล – ผมก็คิดเช่นนั้น! พวกเราขอฝ่ากด้วยนะ ท่านมิโกะ!
จีเนียส – อ้ะ จริงด้วย ผมต้องคืนขลุ่ยให้มิโทสก่อน....อ้ะ!
มิโทส - ......มันหักแล้วล่ะ
จีเนียส – ข.....ขอโทษนะ! ทั้งๆที่รู้ว่าสำคัญกับนายขนาดไหนแท้ๆ!
มิโทส - .......ไม่เป็นอะไรหรอก ขลุ่ยนั้นอาจจะแตกหักไปแล้ว แต่ความทรงจำถึงพี่สาวผมก็จะยังคงอยู่
รอยด์ – มิโทส.....ชั้นเสียใจด้วยนะ....ถ้าชั้นซ่อมมันได้ล่ะก็....
มิโทส – ไม่เป็นอะไรหรอกครับ มันก็เก่ามากแล้วด้วย แต่ก็ขอบคุณมาก
รีฟิล – มิโทส ขลุ่ยนี่มีพลังพิเศษอะไรอยู่หรือเปล่า?
มิโทส - ....ผมก็ไม่ทราบครับ แต่พี่เคยบอกไว้ว่ามันทำจากลูกนัทของต้นไม้ที่สูญพันธุ์ไปเมื่อนานมาแล้ว
รอยด์ – หืมมมม....ลูกนัทของต้นไม้ที่สูญพันธุ์ไปแล้ว....
รีฟิล – นั่นอาจจะมีประโยชน์ทีหลังนะ จำเอาไว้ก่อนแล้วกัน
เซรอส – แล้วจะยังไงต่อไปล่ะ?
โคเลท – พวกเราต้องไปบอกคุณยูอันเกี่ยวกับคุณบอตต้า
มิโทส - ........
รอยด์ – ใช่ พวกเราต้องไปดูด้วยว่าจะใช้แรร์เบิร์ดพามิโทสกลับเทเซอาร่าได้หรือเปล่า
รีกัล – พวกเราต้องไปที่เรเนเกทสินะ
มิโทส – นั่นสิครับ.........
เพรเซีย – เอกซ์เฟียร์....ถูกสร้างที่ค่ายกักกันสินะ
จีเนียส – ครับ มันถูกสร้างด้วยชีวิตของคนที่ถูกขังในนั้น
เพรเซีย - ....เอกซ์เฟียร์ของฉัน....ก็คงมาจากชีวิตของใครซักคนหนึ่งบนโลกนี้.......ต้องมีอะไรผิดปกติกับฉันแน่ๆ....
จีเนียส – ทำไมหรือครับ?
เพรเซีย – ฉันไม่รู้สึกเสียใจกับคนเหล่านั้นเลย
จีเนียส – คุณเพรเซียจะพูดว่าไม่เป็นไรที่คนถูกมาทำเป็นเอกซ์เฟียร์หรือ?
เพรเซ๊ย - .........ต้องมีอะไรผิดปกติ....ในตัวฉันแน่.........
จีเนียส – คุณเพรเซีย....ดูไม่สบายใจเลยนะ
เพรเซีย - ......ไม่ค่ะ ฉันก็เป็นเหมือนปกติ........
จีเนียส – ผมหมายถึง.....
มิโทส – ผมก็เหมือนคุณนะ เพรเซีย
เพรเซีย – อะไรคะ?
มิโทส – ผมก็อยู่ตัวคนเดียวเหมือนกัน....ในโลกนี้คงมีคนอีกมากที่เป็นเหมือนพวกเรา.......
เพรเซีย – ค่ะ.......
จีเนียส – ไม่ใช่นะ! นายยังมีผมอยู่! ผมชอบมิโทสนะ แล้วก็....ชอบคุณเพรเซียด้วย ถ้าทั้ง 2 คนอ้างว้าง ผมก็อยากจะอยู่ข้างๆ....นั่นมันไม่ดีเหรอ?.........
มิโทส - ........นั่นสินะ ผมยังมีจีเนียสและคนอื่นๆอยู่อีก ขอบคุณนะ
เพรเซีย – แต่ฉัน.........ไม่สิ ถูกแล้วล่ะ พวกเราเป็นเพื่อนกัน ขอบคุณมากนะ จีเนียส
โคเลท – รอยด์.........ทำใจให้สบายหน่อยสิ....
รอยด์ – ไม่ได้หรอก......ชั้นสบายใจไม่ได้ทั้งๆที่พึ่งเห็นคนตายต่อหน้าต่อตามาแบบ นี้......ถึงชั้นจะพูดว่าจะไม่ยอมให้ใครตายอีกแล้ว แต่ถึงที่สุด ชั้นก็รอดมาได้เพราะมีบางคนยอมสละชีวิตช่วยชั้น.......ชั้นเริ่มสับสนอีก แล้วว่าจะทำยังไงดี.......
โคเลท – อย่างน้อย.....เธอก็น่าจะทำสิ่งที่ตัวเองคิดว่าดีที่สุดสิ
รอยด์ – สิ่งที่...ชั้นคิดว่าดีที่สุดเหรอ....
โคเลท – ฉันเชื่อว่าคุณบอตต้าก็ทำในสิ่งที่เขาคิดว่าดีที่สุด เพราะฉะนั้น พวกเราก็เหมือนกัน ทำในสิ่งที่ดีที่สุด ...ถึงแม้สิ่งนั้นจะเจ็บปวด ฉันก็จะช่วยเธอด้วยนะ
รอยด์ – นั่นสินะ.....คงเป็นสิ่งเดียวที่พวกเราทำได้ในตอนนี้
~ เรเนเกท ฐานซิลวาแลนด์ ~
มิโทส – ผมจะรออยู่ที่นี่นะ อยากจะอยู่คนเดียวซักพัก
จีเนียส – มิโทส.............
มิโทส – อ้ะ ไม่ใช่เรื่องขลุ่ยหรอกนะ ขอโทษด้วย
รอยด์ – ก็ได้...แต่แถวนี้อันตราย อย่าไปไหนไกลล่ะ
มิโทส – ไม่หรอก
รีฟิล – ถ้าเช่นนั้นพวกเราก็เอาแรร์เบิร์ดที่มิโทสยืมไป ไปคืนให้ด้วยเถอะ
มิโทส – อะไรนะครับ?....อ้อ ใช่สิ เชิญครับ
ยูอัน - ......นายกลับมาแล้ว
โคเลท – คุณยูอันคะ.....คุณบอตต้า.........
ยูอัน - ..........เขาตายแล้ว
รอยด์ – ใช่ ......เขาขอให้พวกเรามาบอกว่าเขาทำภารกิจสมบูรณ์แล้ว
ยูอัน – งั้นหรือ.........ถ้าเช่นนั้นพวกเราจะเปิดระบบเคลื่อนย้ายข้ามมิติให้ พวกนายจะเดินทางข้ามไปมาได้ตามสะดวก
รอยด์ – นายจะพูดแค่นั้นเหรอ ?! บอตต้ายกชีวิตตัวเองเพื่อเรเนเกทแล้วก็.........
รีกัล – รอยด์!........นั่นไม่ใช่เรื่องที่พวกเราสมควรจะพูดนะ
เซรอส – หมอนี่นะอยู่กับบอตต้ามานานแล้ว พวกเราพูดอะไรไปก็ไม่ต่างกันหรอก
รอยด์ - ......ก็ได้
รีฟิล – อ้ะ ใช่ ฉันเกือบลืมไปแล้ว เพื่อนของพวกเรายืมแรร์เบิร์ดไปจากคุณ พวกเราเลยเอามาคืนให้
ยูอัน – ยืมแรร์เบิร์ดไปหรือ? พวกเราไม่ได้.........?
เพรเซีย – มีอะไรหรือคะ?
ยูอัน - .........ไม่มีอะไรหรอก พวกเราจะรับมันไว้ ไปที่ห้องควบคุมเพื่อเติมพลังงานในการข้ามมิติเถอะ
ยูอันรับแรร์เบิร์ดมา ก่อนที่ทุกคนจะเดินออกไป
รอยด์ – .......ยูอัน ชั้นเสียใจด้วย
รอยด์และรีฟิลเดินออกไปขณะยูอันยังคงคิดอะไรอยู่
ยูอัน – แรร์เบิรด์ทั้งหมดที่มียังถูกเก็บเอาไว้อยู่เลย..............เกิดอะไรขึ้นกันนะ?
พวกรอยด์ข้ามมิติกลับมายังเทเซอาร่า และพามิโทสมาส่งยังบ้านของอัลเทสต้า
มิโทส – ทุกคนจะออกเดินทางเพื่อล้างแค้นให้คุณเพรเซียใช่ไหมครับ?
รีกัล – ล้างแค้น....ให้เพรเซียหรือ?
รอยด์ – อ้อ ใช่ พวกเรายังไม่ได้บอกนายนี่นะ
เซรอส – อ้ะๆๆๆ......นายคิดไหมว่ามันไม่น่าใช่หัวข้อที่จะขุดมาพูดตอนนี้น่ะ....
จีเนียส – นายพูดอะไรน่ะ เซรอส! นี่มันเรื่องสำคัญนะ! น้องสาวของคุณเพรเซียถูกฆ่านะ!
รีกัล – ถูกฆ่า ?!
โคเลท – ค่ะ ดูเหมือนว่าน้องสาวของคุณเพรเซียจะไปรับใช้เศรษฐีชื่อไบรอันท์......แต่ท่านไบรอันท์ของเธอ....
รีกัล - !................
ชีน่า – มันเป็นอสูรชัดๆ! ฆ่าเด็กขนาดนั้นได้!
รีกัล – น้องสาวหรือ ?! เป็นไปไม่ได้! เพรเซีย......น้องสาวเธอชื่ออะไรหรือ?
เพรเซีย – อลิเซีย........ค่ะ
รีกัล - !..........งั้นหรือ
รอยด์ – นายรู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้หรือ?
รีกัล – เราอาจจะรู้ว่าใครเป็นฆาตกร
เพรเซีย – .......จริงหรือคะ!?
รีกัล - ........พาเราไปที่อัลตามิร่าก่อนเถอะ
ตอนต่อไป
เมื่อทำตามคำขอร้องครั้งสุดท้ายของอลิเซียได้สำเร็จ รอยด์จึงเริ่มเดินทางไปมาระหว่างซิลวาแลนด์และเทเซอาร่า เพื่อให้ชีน่าสร้างพันธะสัญญากับภูติอสูรที่เหลือและหวังว่าจะทำให้เมล็ดผล อันยิ่งใหญ่ผลิใบออกมาได้อีกครั้ง แต่จะเป็นอย่างไร.....หากสิ่งที่คาดหวังไว้ไม่อาจจะเป็นไปได้?
Lv : 71
Play time : 59.14 Hr
Now saving………complete.
--------มือบอนโดย Next Farecery @ 9 Mar, 2007, 10:24 pm----------