Topic #18: [in depth] Tales of Symphonia - Chapter 13
..... จะบ้าตาย บทนี้ต้องพิมพ์ใหม่ 2 รอบ
ต้องโหลดเซฟชั่วโมงที่ 55 กว่าๆ มาเล่นแล้วพิมพ์ใหม่ยาวเลย - -' (ราวๆ 15 ชั่วโมง จากจุดนั้น กดแบบรีบๆ ข้ามๆเนื้อเรื่องที่พืมพ์ไปหมดแล้ว เบ็ดเสร็จกินเวลาไปอีก 5 ชั่วโมง.....
บทที่ 13 – ถล่มค่ายอิเซเรีย,โรคของโคเลท , และจุดมุ่งหมายของสันตะปาปา
ค่ายกักกันอิเซเรีย
รอยด์ – ไม่อยากจะเชื่อเลย ว่าพวกเราจะได้มาสู้ด้วยกันอีกน่ะ
คราโทส – หึ นั่นทำให้เธอไม่สบายใจหรือ?
รอยด์ – เฮ้อ....ขอทีเถอะน่า แน่นอนล่ะ ชั้นไม่สบายใจแน่ และชั้นก็ยังไม่เชื่อใจนายเหมือนกัน
คราโทส – เป็นการตัดสินใจที่ฉลาดแล้วล่ะ เพราะอย่างไรเสีย พวกเราก็....เป็นศัตรูกัน
โคเลท – ที่นี่คือเตาปฏิกรณ์มาน่า....
จีเนียส – พวกเราทำลายที่นี่ไปเลยไม่ได้เหรอ?
รอยด์ – ถ้าจะทำแบบนั้น พวกเราต้องช่วยคนที่ถูกจับออกมาก่อนนะ
รีฟิล – ครั้งนี้พวกเราไม่มีเวลามากนาดนั้น เพียงแค่ทำลายหรือหยุดเตาปฏิกรณ์ไปพร้อมๆกับการช่วยเหลือชาวบ้านก็น่าจะเพียงพอแล้ว
รีกัล – สถานกักกันอยู่ส่วนไหนหรือ?
เซรอส – น่าจะเป็นแถวๆนี้นะ เราว่า...
รอยด์ – ตรงนั้นเป็นทางผ่านไปยังเตาปฏิกรณ์ด้วย น่าจะช่วยพวกเขาได้ด้วยเลยมั้ง
เพรเซีย – มีเวลาไม่เพียงพอค่ะ มีโอกาสล้มเหลวถึง 70%
คราโทส – พวกเราคงจะต้องแบ่งออกเป็น 2 กลุ่มเหมือนครั้งค่ายของคุวาล
โคเลท – จะทำยังไงดีล่ะ รอยด์?
รอยด์ – ชั้นจะไปที่เตาปฏิกรณ์ เพราะยังไงคุณโชโคล่าก็ไม่ชอบหน้าชั้นอยู่แล้ว
เมื่อบุกเข้าไป รอยด์ได้แบ่งคนออกเป็น 2 กลุ่ม ซึ่งกลุ่มของเขาจะไปปิดเตาปฏิกรณ์ ขณะที่อีกกลุ่มจะทำหน้าที่นำทางชาวบ้านที่ถูกจับมาออกไป และเพราะการบุกเข้ามาในนี้ ทำให้ผู้คนที่ถูกจับอยู่ ทำการต่อต้านทหารดีไซแอนท์จนหลบหนีออกไปได้กันบ้างแล้ว หลังเข้าไปพักหนึ่ง ก็ได้พบโชโคล่าที่ถูกทหารควบคุมตัวอยู่กับชาวบ้านคนหนึ่ง
โชโคล่า – มิโกะ!
ทหาร – อย่าขยับ!
ทหาร – พวกแกนี่เองที่เป็นคนบุกเข้ามา! พอพวกร่างต้นได้ยินเข้าก็ก่อจลาจลจนหนีไปหมด! พวกแกต้องชดใช้แน่!
หลังกระทืบศัตรูเสร็จแล้ว..
รอยด์ – คนอื่นยังอยู่ที่นี่กันอีกหรือเปล่า?
ชาวบ้าน – ฉันคิดว่าคนที่อยู่ในห้องอื่นน่าจะออกไปกันได้หมดแล้ว
คราโทส – ถ้าเช่นนั้นเราจะพาทุกคนออกไปตามที่วางแผนเอาไว้
โชโคล่า – ฉัน.....
รอยด์- ถ้าคุณไม่อยากให้ผมช่วย ก็คิดซะว่าโคเลทเป็นคนช่วยคุณก็แล้วกัน รีบไปเถอะ!
เมื่อให้อีกกลุ่มพาชาวบ้านออกไปภายนอกได้แล้ว รอยด์ก็บุกเข้าไปต่อพร้อมเพรเซีย โคเลท และรีฟิล จนถึงเตาปฏิกรณ์มาน่า....ซึ่งฟอร์ซีเทสรออยู่แล้ว
ฟอร์ซีเทส – พวกแกมาได้แค่นี้ล่ะ
รอยด์ – แกคือ....ฟอร์ซีเทส!
ฟอร์ซีเทส – โอ้ แกจำข้าได้ด้วยหรือนี่? ข้าทำพลาดไปจริงๆที่ปล่อยให้แกรอดชีวิตไปได้ ข้าคงต้องจัดการแกเองซะแล้ว
โคเลท – ให้พวกเราผ่านไปเถอะค่ะ! Great Seed ก็ควบคุมไม่ได้แล้ว ทั้งโลกนี้จะถึงจุดจบถ้าพวกเราไม่หยุดมันนะ!
ฟอร์ซีเทส – ข้าจะสนใจทำไมล่ะ? ถึงโลกนี้จะถูกทำลาย ก็ไม่มีอะไรที่พวกเรา ฮาล์ฟเอล์ฟจะต้องกังวล
โคเลท – ทำไมล่ะ?! โลกคือชีวิตของทุกคนไม่ใช่เหรอคะ?
ฟอร์ซีเทส – ข้ายังมีเดริส-คาราน โลกแห่งมาน่า ต้นกำเนิดของทุกชีวิตอยู่! โลกที่แปดเปื้อนแบบนี้จะถูกทำลายไป พวกข้าก็ไม่สนใจหรอก!
เพรเซีย - ....แตหากเป็นอย่างนี้ต่อไป ไม่เพียงแค่โลกนี้ แต่ Great Seed ก็จะสูญสลายไปเช่นกัน นั่นเป็นสิ่งที่คุณต้องการหรือ?
ฟอร์ซีเทส – นั่นเป็นคำสั่งของท่านอิกดราซิลที่ต้องการจะให้ปล่อย Great Seed เอาไว้เช่นนั้น
รีฟิล – ไม่มีประโยชน์ที่พวกเราจะมาโต้เถียงกับเขานะ พวกเราต้องรีบแล้ว
ฟอร์ซีเทส – แกผ่านข้าไปไม่ได้หรอก! พวกแกทุกคนต้องตายไปพร้อมกับโลกนี้ พวกข้าไม่ต้องการโลกที่ควบคุมโดยคนที่ขับไล่พวกข้าอยู่แล้ว!
พวกรอยด์เข้าสู้กับฟอร์ซีเทส และสามารถเอาชนะได้ในที่สุด
ฟอร์ซีเทส – อั่ก....เป็นไปไม่ได้....ข้าแพ้ให้กับพวกนี้รึ.....อ้าก!
เขาเดินโซเซเพราะบาดแผลและก้าวตกลงไปในเตาปฏิกรณ์........รอยด์จึงสามารถเข้าควบคุมสวิตช์พลังงานได้ แต่ก็ใช้งานมันไม่เป็น
รอยด์ - ...ไม่ไหวแฮะ ชั้นใช่ไม่เป็นเลย
โคเลท – จริงเหรอ? แล้วพวกเราจะทำยังไงล่ะ...
โคเลทลองเดินเข้าไปดู และก็.....หกล้มอีกตามเคย คราวนี้ถึงกับทำเครื่องควบคุมเตาปฏิกรณ์พัง
โคเลท – อ้ะ....
เตาปฏิกรณ์มาน่าแห่งสุดท้ายก็ถูกปิดลง กระแสมาน่าที่ถูกส่งให้กับพฤกษายักษ์ก็ไม่มีอีกต่อไป
รอยด์ - ....หือ? รู้สึกมันจะหยุดแล้วนะ.....ทำได้ดีนี่โคเลท ดวงของเธอนี่ยังแข็งเหมือนเคยเลย
โคเลท – แหะๆ
รอยด์จึงออกมานอกค่าย และพบทุกคนรออยู่ข้างนอก
จีเนียส – รอยด์! นายทำสำเร็จแล้ว!
รอยด์ – อืม ที่เหลือก็แค่ส่งสัญญาณให้ชีน่า--....
ด้านหลังของเขา ซึ่งเป็นประตูทางออก ปรากฏร่างของฟอร์ซีเทสก้าวออกมา! อาวุธปืนที่ติดอยู่บนแขนของเขากางออก และยิงกระสุนแสงใส่รอยด์เข้าเต็มหลัง!
รอยด์ – อ้าก!
เพรเซีย - .....อย่านะ!
ฟอร์ซีเทส - ....หึ....อย่าคิดว่าหนึ่งในห้าแม่ทัพเช่นข้าจะตายง่ายดายเช่นนั้น....ข้าจะพาพวกแกทุกคนไปกับข้าด้วย!
คราโทส - .......ฟอร์ซีเทส บุรุษผู้เคยถูกเรียกว่าวีรบุรุษของเหล่าฮาล์ฟเอลฟ์กลายเป็นคนเช่นนี้นี่เอง หรือ? เราผิดหวังจริงๆที่ต้องเห็นเขามาลงเอยแบบนี้
ฟอร์ซีเทส - .......อย่างนี้นี่เอง......แกคือคราโทสนี่....... มิน่าล่ะ ข้าถึงได้กลิ่นอายมาน่ามาจากในกลุ่มมนุษย์ ท่านอิกดราซิลเชื่อใจแก....แต่สุดท้ายแกก็ทรยศ! เพราะอย่างนี้ล่ะ มนุษย์ถึงเป็นสิ่งไม่สมควรไว้วางใจที่สุด!
อาวุธของเขาถูกยิงออกมาอีกครั้ง....กระสุนพุ่งเข้าหาโชโคล่าอย่างรวดเร็ว! เปรี้ยง! โคเลทเข้ามาขวางเอาไว้จนรับการโจมตีเข้าไปที่แขนซ้ายเต็มๆ!
โคเลท –อึ้ก!
รอยด์ – อย่านะ! เจ้าสารเลวนี่!
รอยด์พุ่งเข้าไปแทงดาบสวนด้วยความโกรธจนมิดด้าม
ฟอร์ซีเทส – ท่านอิกดราซิล! ขอความรุ่งโรจน์จงมาสู่ยุคใหม่แห่งฮาลฟ์เอลฟ์!
เมื่อสิ้นคำ ฟอร์ซีเทสก็สิ้นใจตายไป
รอยด์ – โคเลท ! เป็นอะไรหรือเปล่า……! อะ....อะไรน่ะ....
ที่ไหล่ซ้ายของโคเลท ซึ่งถูกการโจมตีของฟอร์ซีเทส แขนเสื้อของเธอขาดหายไปจนหมด..... และทำให้เห็นเขาสิ่งที่ซ่อนอยุ่ใต้เนื้อผ้านั้น ...เกินครึ่งของแขนซ้ายเธอ กลายสภาพเป็นผลึกคริสตัลสีฟ้าที่เรียงตัวกันอย่างหนาแน่น.....
โคเลท – ไม่นะ......อย่ามอง! อย่ามองฉัน!
โคเลทพยายามปิดบังแขนนั้นด้วยสีหน้าที่เจ็บปวด
คราโทส – รอยด์ ส่งสัญญาณเร็วเข้าเถอะ!
รอยด์ – แต่...โคเลท.....
คราโทส – มิโกะน่ะยังไม่ตายตอนนี้หรอก แต่ถ้าปล่อยไว้นานกว่านี้ โลกก็จะถูกทำลายไปซะก่อนนะ!
รอยด์ -.......ก็ได้!
ที่ทะเลด้านใต้ของพัลมาคอสต้าซึ่งย่อยยับ น้ำทะเลหมุนวนอย่างรุนแรงขณะที่หอคอยหนึ่งค่อยๆยกตัวขึ้นมาเหนือผิวน้ำ ......มันคือปืนใหญ่มาน่าที่ชีน่ามารอสัญญาณจากรอยด์อยู่แล้ว
ชีน่า – นั่นมันสัญญาณนี่! เอาล่ะ...........ผู้สร้างไอเย็นแห่งนิรันดร์กาล! ขุนขวานอัสนีแห่งทวยเทพ! ข้ารับใช้แห่งพระแม่ธรณี! ผู้ส่งสารจากนรกอันมืดมิด!
เซลเซียส, โวลท์, โนม และชาโดว์ปรากฏกายตามคำเชิญของเธอรอบๆแกนพลังงานของปืนใหญ่มาน่า
ชีน่า – เราขอมอบคำบัญชาแก่ท่าน จงรวมตัวกัน ณ ที่แห่งนี้ และปลดปล่อยพลังออกมา! เอาล่ะนะ ทุกคน!
ภูติทั้ง 4 ตนหันกลับไปและถ่ายเทมาน่าของตนเข้าไปในแกนพลังงานจนเต็มเปี่ยม
ชีน่า – ปืนใหญ่มาน่า! ยิงได้!
บนยอดหอคอย ความกดดันเริ่มก่อตัวขึ้นจนเห็นภาพรอบๆบิดเบี้ยว ขณะมาน่ารวมตัวกันแน่นหนาจนกลายเป็นกลุ่มก้อนพลังงานขนาดใหญ่ และถูกยิงออกไปอย่างรวดเร็ว! เทือกเขาที่มันวิ่งผ่านถูกทำลายจนไม่เหลือซากในพริบตา มันพุ่งตรงไปอย่างรวดเร็วและยาวไกลจนเหมือนจะไปถึงอีกซีกโลกหนึ่ง และพุ่งชนคริสตัลใจกลายของต้นไม้ยักษ์ที่บ้าคลั่ง! เสียงร้องของหญิงสาวเสียงหนึ่งดังลั่นมาจากต้นไม้นั้น ขณะร่างของเธอและต้นไม้แตกสลายกลายเป็นอณูแสงจนไม่เหลือร่องรอย.....เสียง ร้องนั้นดังไปไกลจนแม้แต่ยูอันซึ่งอยู่ที่ฐานซิลวาแลนด์ก็ยังได้ยินจนนิ่ง เงียบไป.....ขณะที่ด้านเทเซอาร่า มิโทสซึ่งหมดสติไปเพราะถูกหินถล่มก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาในเวลาเดียวกัน
อัลเทสต้า – ไม่ได้นะ! เธอยังลุกขึ้นมาไม่ได้!
มิโทส - !........
จีเนียส - ........เสียงร้องนั่นอะไรน่ะครับ?
คราโทส – เราคาดว่าคงเป็นเสียงของมาร์เทล ..... เมล็ดผลอันยิ่งใหญ่ที่บ้าคลั่ง ก็คือตัวของมาร์เทลเอง
เสียงสัญญาณดังมาจากเครื่องส่งสัญญาณที่รอยด์ใช้ติดต่อกับชีน่า
ยูอัน – Great Seed ได้ถูกผนึกกลับไปยังดินแดนศักดิ์สิทธิ์คารานแล้ว เราต้องขอชมพวกนาย และขอบคุณมาก ในที่สุดดูเหมือนว่าพวกนายจะช่วย Great Seed เอาไว้ได้ เช่นเดียวกับโลกนี้
คราโทส – หาก Great Seed ยังคงมีชีวิตอยู่ แสดงว่ามาร์เทลที่รวมอยู่กับมันก็ยังปลอดภัยหรือ?
ยูอัน – เราเชื่อว่านั่นเป็นข่าวดีของนาย...และเราก็อยากจะพูดแบบนั้นกับตัวเราเองเหมือนกัน
รอยด์ – โคเลท.....เรื่องมันจบลงแล้วล่ะ....
โคเลท – มัน.....ประหลาดใช่ไหม?......มัน....น่าขยะแขยงใช่ไหม?....... มัน
รอยด์ – ไม่หรอก...
เขาพยายามเดินเข้าไป แต่โคเลทก็ยังคงเดินหนีห่างออกไปอีก
โคเลท – ถอยไปนะ! อย่ามองฉัน!
เธอตะโกนออกมาดังลั่นก่อนจะล้มลงไป
รอยด์ – โคเลท!
รีฟิล - ....ไม่เป็นอะไรหรอก เธอแค่หมดสติไปน่ะ ตอนนี้พาเธอกลับไปพักที่หมู่บ้านก่อนเถอะนะ
จีเนียส – หมู่บ้าน....อิเซเรียเหรอพี่! แต่ผมกับรอยด์ถูกขับไล่ออกมาแล้วนะ!
รีฟิล – บ้านของโคเลทคืออิเซเรียนะ และตอนนี้พวกเราก็ยังมีชาวบ้านที่ถูกจับมาเป็นจำนวนมากอยู่ด้วย พวกเราปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้หรอก
รอยด์ - .....ได้ครับ.....กลับกันเถอะ....กลับหมู่บ้านอิเซเรีย
ยูอัน – ถ้าเช่นนั้นเราจะบอกให้ชีน่าตามไปที่นั่นเอง พวกนายคงจะรวมตัวกันได้ทีหลัง สำหรับวันนี้ก็....ขอบคุณมาก
หมู่บ้านอิเซเรีย
ไฟดร้า – งั้นหรือ.....ไม่น่าเชื่อจริงๆว่าครูซิสจริงๆแล้วก็คือฮาล์ฟเอล์ฟ
รอยด์ – อย่าบอกคนอื่นเรื่องนี้นะครับ ผมไม่อยากให้คนอื่นตื่นตระหนกกัน
ไฟดร้า – ฉันไม่กล้าบอกหรอก.....ยิ่งในเวลาแบบนี้ที่หอคอยแห่งการชำระล้างยังหายไปแล้วอีกด้วย....
จีเนียส – หอคอยหายไปหรือครับ? ทำไมกัน?
ไฟดร้า – หลังเกิดแผ่นดินไหวอย่างหนักนั่น หอคอยก็เลือนหายไปจากฟากฟ้าตะวันออกพร้อมๆกับต้นไม้ยักษ์นั้น....
รอยด์ – เป็นไปได้ยังไงกัน ?!
คราโทส – เราก็ไม่อาจรู้ เพราะมิโกะไม่เคยทำการฟื้นฟูโลกได้สำเร็จจริงๆ แต่คิดว่าคงเป็นเพราะระบบศูนย์กลางของครูซิสซึ่งทำหน้าที่ควบคุมการปรากฏของ หอคอยแห่งการชำระล้างเกิดขัดข้องขึ้นน่ะ
รีฟิล – ทุกคนบนซิลวาแลนด์คงกำลังตกใจ เพราะหอคอยที่เป็นสัญลักษณ์แห่งการฟื้นฟูหายไป.....และทุกคนคงจะให้มิโกะรับผิดชอบแน่นอน
เซรอส – เฮ้ๆ ทำไมกันล่ะ? ก่อนหน้าโคเลทจังก็ยังมีมิโกะอีกหลายคนที่ล้มเหลวไม่ใช่หรือ?
ไฟดร้า – มิโกะเหล่านั้น....ได้ชดใช้ความล้มเหลวของตนด้วยชีวิตแล้ว.....แต่ครั้งนี้ โคเลทยังมีชีวิตอยู่....
รีกัล – เมื่อผู้คนทุกข์ทรมาน พวกเขาจะรุ้สึกต้องการจะโทษใครซักคน
เพรเซีย – มันไม่ยุติธรรมกับคุณโคเลทเลยค่ะ
รอยด์ - ....ผมจะออกไปดูหน่อยว่าในหมู่บ้านเป็นยังไงกันบ้าง
จีเนียส – ผมด้วย!
เซรอส – งั้นก็ไปด้วยกันหมดเลยสิ ถ้าจะให้นายไปเดินข้างนอกนั่นคนเดียวก็ดูจะไม่ปลอดภัยเท่าไหร่
คราโทส - ........เราจะอยู่ที่นี่ พวกเธอไปเถอะ
รอยด์เดินดูภายในหมู่บ้านจนถึงหน้าโรงเรียน ซึ่งชาวบ้านกลุ่มใหญ่รวมตัวกันอยู่โดยมีผู้ใหญ่บ้านเป็นแกนนำ
ผู้ใหญ่บ้าน – ช่างบังอาจจริงๆ! คนที่ถูกเนรเทศออกไปแล้วกลับเดินเข้ามาอีกโดยไม่ได้รับอนุญาต!! แล้วมิโกะยังออกเดินทางแล้วล้มเหลวอีก! นี่เป็นจุดจบของโลกแน่ๆ!
จีเนียส - ......เขาไม่เปลี่ยนไปเลยนะเนี่ย
ผู้ใหญ่บ้าน – ยิ่งไปกว่านั้น......คนที่พวกเราเคยคิดว่าเป็นเอลฟ์ก็กลับกลายเป็นฮา ล์ฟเอลฟ์อีก! ฉันพนันเลยว่าเจ้าเด็กนี่ต้องเป็นคนปล่อยให้ดีไซแอนท์มาโจมตีหมู่บ้านแน่!
จีเนียส – พูดอะไรนะครับ!
ชาวบ้าน – เขายังเป็นแค่เด็กนะ ผุ้ใหญ่บ้าน!
ผู้ใหญ่บ้าน – ไม่เกี่ยวหรอกว่าจะเด็กหรือเปล่า ยังไงเขาก็เป็นฮาล์ฟเอลฟ์!!
รอยด์ - .....พอแค่นั่นล่ะ! จีเนียสกับอาจารย์เป็นฮาลฟ์เอลฟ์ก็จริง แต่แล้วยังไงล่ะ ?! ในหมู่ฮาล์ฟเอลฟ์ก็มีคนดี เช่นเดียวกับที่ในหมู่มนุษย์ก็มีคนเลวไม่ใช่หรือไง ?!
ผู้ใหญ่บ้าน – แกจะรู้อะไร แกเองก็ไม่ได้เป็นคนของหมู่บ้านแล้วยังถูกดวอร์ฟเลี้ยงมาอีก ไม่น่าสงสัยเลยว่าเป็นเพราะแก มิโกะถึงล้มเหลว! แล้วแกยังจะพานักโทษสกปรกพวกนี้เข้ามาในหมู่บ้านอีก! แกกำลังทำให้คนดีๆในหมู่บ้านนี้ต้องลำบากรู้ไหม ?!
โชโคล่าที่ฟังอยู่นาน จ้องหน้าผู้ใหญ่บ้านอย่างเหลืออด
ผุ้ใหญ่บ้าน – อะ...อะไรล่ะ?
โชโคล่า – คุณน่ะเงียบซักทีเถอะ! นอกจากปากแล้วส่วนไหนของคุณที่ใช้งานได้อีกน่ะ ?!
รอยด์ – คุณโชโคล่า......
เซรอส – เอาเลย! เราเองก็เหลืออดกับตาแก่นี่แล้ว
เพรเซีย – คุณกำลังว่าร้ายคนโดยตัดสินเขาจากชาติกำเนิดและการเลี้ยงดู ซึ่งพวกเขาไม่อาจจะเปลี่ยนแปลงได้ คุณนั่นล่ะค่ะที่ไม่ใช่มนุษย์
ผู้ใหญ่บ้าน - แต่พวกเรามีข้อตกลงกับดีไซแอนท์อยู่! ฉันจึงต้องปกป้องหมู่บ้านนี้ไม่ใช่หรือ?
เขาหันไปมองชาวบ้านรอบๆ ซึ่งเงียบกันหมด
ผู้ใหญ่บ้าน – พูดอะไรกันบ้างสิ!
เด็กชาย – จีเนียส เป็นคนที่ฉลาดที่สุดในหมู่บ้าน เขารู้วิธีทำของหลายๆอย่างที่ผู้ใหญ่บ้านไม่รู้ด้วยซ้ำ
นักเรียนหญิง – อาจารย์รีฟิล ถึงเธอจะดูน่ากลัว แต่พอฉันรู้คำตอบ เธอก็ยิ้มออกมาได้
เด็กชาย – รอยด์เองถึงจะเรียนไม่ได้เรื่อง แต่เขาก็เป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดในหมู่บ้าน เขายังเคยช่วยผมตอนถูกปีศาจทำร้ายเลย
นักเรียนหญิง – โคเลทถึงจะซุ่มซ่ามหกล้มทำลายข้าวของอยู่เรื่อย แต่เธอก็ไม่เคยร้องให้เลย เธอเติบโตขึ้นมากจริงๆ
รอยด์ – ทุกคน...........
รีฟิลฟังคำพูดของทุกคนแล้วทนไม่ไหวจึงรีบวิ่งหนีไปก่อน
จีเนียส – พี่.....
ผู้ใหญ่บ้าน - .....เด็กน่ะจะรู้เรื่องอะไร! กลับบ้านไปเถอะ!
โชโคล่า – เด็กคนนี้น่ะเข้าใจถึงความเป็นจริงดีกว่าคุณซะอีก คุณคิดว่าคุณเป็นใครกัน ?! และไม่ใช่แค่คุณเท่านั้น ทุกคนเอาแต่ผลักภาระของตนให้กับมิโกะกับคุณรอยด์และคนอื่นๆ แล้วตัวคุณล่ะ? ทำอะไรบ้าง? ไม่ได้ทำอะไรเลย!
ผู้ใหญ่บ้าน – แต่พวกฉันไม่มีพลัง.....
ชาวบ้าน – ใช่..... แต่ถึงพวกเราจะไม่มีพลัง แต่เมื่อมิโกะกลับมาที่นี่ด้วยความเหนื่อยล้า พวกเราก็สามารถช่วยผ่อนคลายให้เธอได้ไม่ใช่หรือ?
ชาวบ้าน – ผู้ใหญ่บ้าน คำพูดของคุณน่ะเบาจนแม้แต่เด็กยังมองได้ทะลุเลยล่ะ
ชาวบ้าน – คุณบอกว่าคุณเองไม่มีพลัง แล้วก็โยนหน้าที่ให้กับมิโกะ แต่พอเธอล้มเหลว คุณก็หันมาโทษเธองั้นเหรอ? มันเกินไปหน่อยนะ!
โชโคล่า – ฟอร์ซีเทสน่ะตายไปแล้ว หมู่บ้านนี้ก็จะไม่มีข้อจำกัดอะไรอีก
ชาวบ้าน – พวกเราจะรับคนจากค่ายกักกันให้อยู่ในหมู่บ้าน และผู้ใหญ่บ้าน พวกเราจะไม่ให้คุณพูดอะไรกับเรื่องนี้อีกเลย
รอยด์ – ทุกคน.....แน่ใจแล้วเหรอครับ?
จีเนียส – ผม....เป็นฮาล์ฟเอล์ฟนะ
ชาวบ้าน – แต่เธอก็เติบโตมาในหมู่บ้านนี้ และรอยด์ก็เป็นเหมือนสมาชิกหมู่บ้านเช่นกัน
จีเนียส – ขอบคุณครับ.....ทุกคน
ผู้ใหญ่บ้าน - .......ก็ได้! จะทำยังไงก็ตามใจเถอะ!
เขาวิ่งหนีไปอย่างร้อนรน
โชโคล่า – คุณรอยด์...ฉันต้องขอโทษด้วยที่ทำแบบนั้นไปทั้งๆที่คุณมาช่วยฉันแท้ๆ ฉันได้ยินมาจากในค่ายแล้วว่าคุณกับจีเนียสใจดีกับคุณยายมากแค่ไหน แล้วฉันก็ยังจะไม่ยอมรับการช่วยเหลือของคุณอีก
รอยด์ – ครับ...ผมจะจำป้ามาร์เบิ้ลไปตลอดชีวิตที่เหลือเลย....
เมื่อทุกอย่างจบลง รอยด์ก็เดินตามหารีฟิลที่หนีมาก่อน และเห็นอยู่ที่หน้าบ้านของเธอเอง
รอยด์ – เป็นอะไรหรือเปล่า อาจารย์?
รีฟิล – ไม่....ไม่เป็นอะไรหรอก
เซรอส – แหม่ แต่เราคิดว่าคุณครูรีฟิลจะเป็นคนสั่งสอนหมอนั่นเองแล้วนะเนี่ย
รีฟิล – ฉันไม่โง่พอที่จะไปเสียเวลาบรรยายให้หมูฟังหรอกนะ
รอยด์ – ดีจริงๆนะจีเนียส ที่คนในหมู่บ้านยอมรับนายแล้ว
จีเนียส - อืม....แต่ผู้ใหญ่บ้าน.....
รอยด์ – ปล่อยหมอนั่นไปแบบนั้นเถอะ.....
รีฟิล – ไม่ว่าที่ไหนๆก็ย่อมจะมีคนงี่เง่าแบบนั้นอยู่แล้ว พวกเราจึงต้องค่อยๆเปลี่ยนคนอื่นๆรอบๆตัวเราไปทีละเล็กทีละน้อยนะ
รอยด์ – ถ้างั้นอิเซเรียก็เป็นก้าวแรกสินะ
รีฟิล – ใช่....แต่สำหรับพวกฉัน นี่เป็นก้าวกระโดดที่ไกลมากๆเลยทีเดียว....
รอยด์ – เป็นเพราะผมหรือเปล่านะ......?
รีฟิล – เรื่องโคเลทหรือ?
รอยด์ – ถ้าผมไม่ทำตราผนึกนั่นให้เธอ บางทีโคเลทอาจจะไม่ต้องทรมานแบบนี้ก็ได้
รีฟิล – ถ้าไม่ทำแบบนั้น โคเลทก็จะยังไม่มีความรู้สึก....ไม่สิ เธออาจจะถูกครูซิสฆ่าเพื่อนำไปใช้ในการคืนชีพให้มาร์เทลแล้วก็ได้
รอยด์ – ก็ใช่ครับ....แต่ว่า....
รีฟิล – “ฉันไม่อยากให้ใครเสียสละอีก” “ฉันไม่อยากให้ใครทรมานอีก” การพูดแบบนั้นมันไม่ผิดหรอกนะ แต่บางครั้ง เธอก็ต้องสับสน เมื่อถึงเวลาที่เธอต้องเลือก.....รอยด์ เธอต้องรับผิดชอบกับสิ่งที่เธอเลือกนะ
รอยด์ – อาจารย์....พูดแรงจริงๆนะครับ...
เขาเดินหนีไปด้วยสีหน้าไม่สบายใจ
รีฟิล – ที่ฉันต้องพูดแรงๆแบบนี้....เพราะฉันคิดว่าเธอต้องผ่านมันไปได้แน่ๆ.....เธอน่ะแข็งแกร่งนะ รอยด์
จากนั้น เมื่อรอยด์เดินไปที่หมู่บ้าน ก็พบโคเลทและคราโทสมายืนรออยู่
รอยด์ – โคเลท ! ไม่เป็นไรแล้วเหรอ?
โคเลท – อื้ม ขอโทษนะที่ทำให้เป็นห่วง
คราโทส – เราได้รับการขอร้องจากไฟดร้าและจอร์จ ให้ช่วยพอโคเลทไปที่บ้านของเดิร์ก
รอยด์ – บ้านของพ่อชั้นเหรอ? ทำไมล่ะ?
โคเลท – ท่านย่าบอกว่า....ดวอร์ฟน่าจะรู้เรื่องทุกอย่างเกี่ยวกับครูซิสคริสตัลดีที่สุด
รอยด์ – งั้นเหรอ...ก็ได้ ชั้นเองก็น่าจะกลับไปเยี่ยมพ่อซะทีล่ะ
รอยด์ – ฟอร์ซีเทส....หมอนั่นดูต่างจาก5แม่ทัพคนอื่นๆอยู่นะ?
คราโทส – เขา.....ได้สังหารกลุ่มของมนุษย์ที่เข้ามาฆ่าฟันฮาล์ฟเอล์ฟจนหมดสิ้น เขาเป็นวีรบุรษที่เต็มไปด้วยจิตวิญญาณแห่งอัศวิน และอ่อนโยนกับสหาย
รอยด์ – แต่ในสายตามนุษย์ เขาคงเป็นเหมือนปีศาจเลยสินะ
คราโทส – ถูกต้อง เพราะเช่นนั้นสงครามจึงเป็นสิ่งที่น่าเศร้า การที่จะชนะ ก็คือการต้องสังหารผู้อื่น และทำให้เกิดความเกลียดชัง
รอยด์ – ถ้าเขาได้เกิดมาในยุคที่ทุกคนอยู่ร่วมกันได้อย่างสงบ ชั้นสงสัยว่าเราจะเป็นเพื่อนที่ไปกันได้ไหมนะ?
คราโทส – เราก็คิดว่าอาจจะเป็นแบบนั้น
~ บ้านของเดิร์ก ~
เดิร์ก – รอยด์!
รอยด์ – พ่อ! เป็นยังไงบ้าง ?! ที่นี่โดนแผ่นดินไหวบ้างไหม?
เดิร์ก – ที่นี่ตั้งอยู่บนชั้นหินแข็งน่ะ อย่าห่วงเลย
คราโทส – เดิร์ก เรามาที่นี่ตามคำขอของครอบครัวโคเลท พวกเขาอยากให้คุณช่วยเธอ
เดิร์ก – ชั้นต้องขอโทษด้วย ถึงแม้ครูซิสคริสตัลจะพัฒนาการมาจากเอกซ์เฟียร์ ชั้นก็ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับสิ่งนี้เลย
รอยด์ – งั้นเหรอ....แม้แต่พ่อก็ไม่รู้สินะ
เดิร์ก – ต้องขอโทษจริงๆที่ช่วยอะไรไม่ได้ งั้นคืนนี้ก็พักกันที่นี่ก่อนเถอะ
คราโทส – เราคงต้องขอปฏิเสธล่ะ
เขาเดินออกไปจากบ้านโดยมีรอยด์วิ่งตามไปติดๆ
รอยด์ – เดี๋ยวก่อน! นายจะกลับไปที่ครูซิสจริงเหรอ?
คราโทส – เราเป็นเทวทูตแห่งครูซิสนะ
รอยด์ – แล้วทำไมนายถึงไม่ทำตามคำสั่งของอิกดราซิลล่ะ?
คราโทส – เราก็มีเหตุผลของเรา และเพราะอย่างนั้น มาร์เทลจึงยังมีชีวิตอยู่ ซึ่งก็ยังเป็นไปตามที่อิกดราซิลหวังเอาไว้
รอยด์ – นายเป็นศัตรูของพวกชั้นจริงๆสินะ
คราโทส – รอยด์
รอยด์ – อะไร?
คราโทส – หากเธอต้องการช่วยมิโกะ ก็จำคำพูดของยูนิคอร์นที่ทะเลสาบยูวมาจิไว้ให้ดี
รอยด์ – เดี๋ยว! ทั้งๆที่นายเป็นมนุษย์แล้วทำไมถึงอยู่กับครูซิสได้ล่ะ?
เขาไม่สนใจคำถามก่อนเดินจากไป และเดินสวนกับชีน่าที่พึ่งตามมาพอดี
รอยด์ – หมอนี่กำลังจะทำอะไรกันนะ?
ชีน่า – นี่ ที่พึ่งเดินออกไปเมื่อกี้มันคราโทสไม่ใช่เหรอ?
รอยด์ – ชีน่า! ใช่แล้ว เขากลับไปครูซิสน่ะ
ชีน่า – งั้นเหรอ เขาเป็นศัตรูจริงๆสินะ
รอยด์ – อืม แต่ก็นะ......ยินดีต้อนรับ
ชีน่า – ขอบใจ! ดีจริงๆที่พวกเราหยุดพฤกษายักษ์ได้น่ะ!
รอยด์ – อืม
รีฟิล – ปัญหาก็คือจะทำอย่างไรต่อไป พวกเราต้องรู้ว่าโลกทั้ง 2 ถูกแยกออกจากกันได้อย่างไร ก่อนที่พวกเราจะหาทางช่วยมัน
รอยด์ – โลกถึงบังคับให้แยกออกจากกันได้ยังไง...ผมก็อยากรู้เหมือนกัน แล้วผมก็อยากรู้ด้วยว่าอิกดราซิลแบ่งโลกออกเป็น 2 ทำไม
รีฟิล – เธอไม่คิดหรือว่าเพื่อปกป้อง Great Seed เพื่อปกป้องมาร์เทล
รอยด์ – แต่เพราะโลกถูกดึงให้แยกออกจากกัน “ช่องว่าง” นั่นถึงเลื่อนไปเลื่อนมา แล้ว Great Seed ถึงเกิดความไม่สมดุลใช่ไหมล่ะครับ? นั่นดูไม่เหมือนปกป้องเท่าไหร่นะ เหมือนกับทำให้เธออยู่ในอันตรายมากกว่า
รีฟิล - ....รอยด์ เธอนี่เริ่มจะพูดอะไรฉลาดๆออกมาได้มากขึ้นเรื่อยๆแล้วนะ
รอยด์ – “มากขึ้นเรื่อยๆ” เหรอครับ? โอย พูดแรงนะเนี่ย
รีฟิล - .......”ใคร ทำไม และอย่างไร” นั่นเป็นสิ่งที่พวกเราต้องรู้
รอยด์ – ตอนนี้ที่พวกเรารู้ก็คือ “ใคร”
รีกัล – ตลอดเวลามานี้ โคเลทซ่อนความเจ็บปวดไว้ในจิตใจของตัวเองตลอดมา และพยายามให้รอยยิ้มอยู่บนใบหน้าเธอเสมอ
รอยด์ - .....ใช่ แล้วชั้นก็สังเกตไม่เห็นอีกครั้งแล้ว
รีกัล – เธอเป็นเด็กสาวที่กล้าหาญ มันต้องใช้ความแข็งแกร่งอย่างมากที่จะยิ้มออกมาไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์อย่างไร
รอยด์ - ......โคเลทซ่อนความรู้สึกตัวเองมากเกินไป จริงๆเธอจะแสดงความรู้สึกจริงๆออกมาหน่อยก็ได้
รีกัล – เธอคงรู้ถึงพลังของคำพูดเป็นอย่างดี
รอยด์ – พลังของคำพูดเหรอ?
รีกัล – เธอจะเป็นเช่นเดียวกับที่เธอพูดออกมา ไม่ว่าจะเป็นคำสาปแช่ง หรือเป็นคำอวยพร คำเหล่านั้นก็จะให้พลังออกมา
รอยด์ – เข้าใจแล้ว งั้นคราวนี้ชั้นจะพูดดังๆ “ชั้นจะช่วยโคเลทและทั้ง 2 โลก!”
เซรอส – เราพนันได้เลยว่านายคงมีชีวิตอย่างลำบากใช่ไหม?
รอยด์ – หึ นายนี่รู้วิธีทำให้คนอื่นสบายใจดีเลยใช่ไหมเนี่ย?
เซรอส – เหอะๆๆๆ อย่าเป็นห่วงอะไรมากเลย แล้วยังไงต่อล่ะ? ความศรัทธาของนายหมดเกลี้ยงหรือยังตอนนี้
รอยด์ - ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะ?
เซรอส – พฤกษายักษ์ที่พวกเราคิดว่าดีเลิศ เกิดบ้าขึ้นมา โคเลทน้อยที่น่ารักของเราก็ป่วยขึ้นมาอีกมันเป็นธรรมชาติของมนุษย์ที่จะ เริ่มเหนื่อยนะ
รอยด์ – ชั้น....ไม่มีวันยอมแพ้หรอก ถ้าชั้นเลิกตอนนี้ ชั้นก็ไม่อาจไปพบหน้าทุกคนที่ทรมานพวกสิ่งที่ชั้นทำมาได้ เพราะ
งั้นชั้นจะสู้! จนถึงที่สุด ชั้นจะไม่ยอมแพ้!
เซรอส - ......ใจร้อน และงี่เง่าเหมือนนรกจริงๆ แต่นะ เราคิดว่านั่นเป็นสิ่งที่เราติดใจนายก็ได้
เพรเซีย – แถวๆนี้คล้ายคลึงกับโอเซทเลยค่ะ
รอยด์ – อืม บริเวณนี้ถูกป่าล้อมไว้หมดเลยนี่
เพรเซีย – คุณรอยด์.....ฉันได้ยินเรื่องของคุณโชโคล่าแล้ว
รอยด์ – แล้วก็เรื่องของป้ามาร์เบิ้ลด้วยเหรอ?
เพรเซีย – ค่ะ และเรื่องอื่นๆด้วย คุณเจ็บปวดหรือเปล่า กับความเกลียดชังที่คุณโชโคล่ามีต่อคุณ
รอยด์ - มันต้องเจ็บอยู่แล้วล่ะเวลามีใครมาเกลียดน่ะ ถึงจะสมควรแล้วก็ตาม
เพรเซีย – งั้น....หรือคะ
รอยด์ – แต่ชั้นจะทำทุกอย่างเพื่อจะอยู่กับมัน ถึงจะไม่สมบูรณ์ก็เถอะ
เพรเซีย – ถึงเธอจะไม่ยกโทษให้คุณหรือคะ?
รอยด์ – จะยกโทษให้หรือไม่มันไม่สำคัญหรอก ความพยายามต่างหากที่สำคัญ อย่างน้อยชั้นก็คิดแบบนั้น
จีเนียส – รอยด์....ฉันคิดว่าเริ่มจะเกลียดมนุษย์มากขึ้นเรื่อยๆแล้วล่ะ
รอยด์ – ขอโทษนะ จีเนียส.....
จีเนียส – นายไม่ต้องขอโทษหรอกรอยด์ ฉันชอบนาย แล้วก็คนอื่นๆที่อิเซเรียด้วย แค่พอฉันคิดถึงว่ายังมีคนอีกมากมายที่เป็นเหมือนผู้ใหญ่บ้าน........
รอยด์ – ชั้นจำได้ว่าอาจารย์เคยพูดว่า “คำพูด มีไว้เพื่อให้ผู้คนสามารถเข้าใจกันและกันได้”
จีเนียส – แล้วนายจะทำยังไงล่ะ กับคนที่ไม่อยากจะเข้าใจน่ะ?
รอยด์ – จีเนียส....
จีเนียส – ขอโทษนะ ฉันไม่ได้อยากมาลงที่นายหรอก อย่ากังวลเลย
โคเลท – รอยด์....ฉันขอโทษนะ ฉันเป็นภาระให้เธออีกแล้วใช่ไหม?
รอยด์ – พูดอะไรน่ะ เธอเป็นคนที่ทรมานนะ เลิกขอโทษเถอะ
โคเลท – ตกลง....ขอโทษนะ ......รอยด์ เธอเห็นไหล่ของฉันแล้วสินะ?
รอยด์ – ใช่......
โคเลท - .....ฉันสงสัยว่าฉันกำลังจะกลายเป็นเอกซ์เฟียร์ก้อนใหญ่
รอยด์ – จะบ้าเหรอ ชั้นไม่ยอมให้เกิดขึ้นหรอก!
โคเลท – แต่มันก็แพร่กระจายมากขึ้นเรื่อยๆนะ! ตอนนี้มันยังซ่อนอยู่ใต้เสื้อของฉัน แต่ที่สุดแล้ว......
รอยด์ – โคเลท..........
โคเลท – ถ้าเป็นแบบนั้น....เธอก็จะเกลียดฉัน..... ฉันสร้างปัญหาให้เธอมากมาย แล้วตอนนี้ร่างกายของฉันกำลังจะกลายเป็นสิ่งที่น่าขยะแขยง....
รอยด์ – มันไม่น่าขยะแขยงหรอก จำที่ชั้นพูดไว้สิ เธอก็คือเธอ ถึงเธอจะกลายเป็นเอกซ์เฟียร์.....ไม่ ชั้นจะไม่ให้เธอกลายเป็นเอกซ์เฟียร์!!
โคเลท - .....จริงเหรอ?
รอยด์ – แน่นอนสิ! ชั้นเคยโกหก......เอ่อ....ก็เคยน่ะนะ แต่ชั้นก็รักษาสัญญาที่จะให้ของขวัญวันเกิดเธอแล้ว ดังนั้นชั้นจะช่วยเธอไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม ชั้นสัญญา
โคเลท – ฮะๆ....เธอช่วยฉันไว้ทุกครั้งเลยนะ...และรอยด์ก็รักษาสัญญาทุกครั้งที่ให้กับฉัน
รอยด์ – ถูกต้อง! งั้นก็ทำใจให้สบายเถอะ! พอเธอไม่สบายใจ ทุกคนก็จะเศร้าไปด้วย.....รวมทั้งชั้นเอง
โคเลท – ฉัน.....อยากขอบคุณจริงๆนะที่ได้เจอเธอ รอยด์ ......ครั้งนี้ ฉันไม่อยากหายไปอีกแล้ว ฉันจะมีชีวิตต่อไปใช่ไหม? ฉัน........จะสามารถอยู่เคียงข้างเธอได้ใช่ไหม?
รอยด์ – แน่นอน! ตอนนี้เธอก็อยู่ตรงนี้ ต่อหน้าชั้น และยังคงมีชีวิตอยู่ ชั้นสัญญาว่าเธอจะไม่เป็นอะไรแน่นอนชัวร์ๆไม่พลาดแน่!
วันรุ่งขึ้น ทุกคนมาปรึกษากันหน้าบ้าน และตกลงที่จะไปหาอัลเทสต้ากันดู
อัลเทสต้า – เป็นอย่างนั้นเองหรือ....เพราะแบบนั้น ที่นี่เลยเกิดแผ่นดินไหวขึ้นสินะ
รอยด์ - ที่นี่ก็ได้รับผลกระทบด้วยหรือครับ?
อัลเทสต้า – ดูเหมือนว่าเขตอื่นๆจะไม่เสียหายเท่าไหร่ แต่ว่า.....
ทาบาธ่า - ที่นี่มีดินถล่มและหินพังทลายลงมาค่ะ เพราะแบบนั้น คุณมิโทสจึง....
จีเนียส – นายบาดเจ็บนี่ มิโทส!
มิโทส – อ้ะ....ไม่เป็นอะไรหรอกครับ ผมสบายดีแล้ว....
ทาบาธ่า – คุณเห็นก้อนหินที่กองอยู่ข้างนอกนั้นไหมคะ? วันที่มีแผ่นดินไหวนั้น ก้อนหินได้พังทลายลงมาที่ฉัน
รีฟิล – งั้นหรือ....ดีจริงๆที่เธอปลอดภัย
รอยด์ – ใช่ แล้วก็น่าประทับใจจริงๆที่นายช่วยปกป้องคุณทาบาธ่า แล้วนายก็ยังเคยช่วยพวกเราด้วย นายนี่เป็นคนดีจริงๆ มิโทส
มิโทส – ...ไม่หรอกครับ
เพรเซีย – คุณมิโทส....เป็นคนใจดี
จีเนียส – ใช่! แล้วนายยังช่วยหาพี่ตอนที่เธอหายตัวไปด้วย น่าทึ่งจริงๆนะมิโทส!
มิโทส – ขอบคุณ.....
เซรอส – คนดีเหรอ? หืมม......
อัลเทสต้า - เกี่ยวกับอาการของโคเลท ดูเหมือนว่าจะเป็นผลของ Chronic Angelus Crystallus Inofficium
รอยด์ – Chr…..Chronic…..Angelus?
อัลเทสต้า – การเกิดปฏิกิริยาต่อต้านของคริสตัลซึ่งพูดกันว่าจะเกิดเพียง 1 ใน ล้านคน แต่ฉันเคยได้ยินว่าวิธีการรักษาได้สูญหายไปนานแล้ว ถ้าพวกเธอสามารถหาบันทึกสมัยสงครามโบราณได้ บางที......
รอยด์ – กลับมาที่สงครามโบราณอีกแล้วสินะ......แล้วพวกเราจะไปหาบันทึกนั่นที่ไหนล่ะ?
รีกัล – ที่ห้องสมุดของไซแบก มีบริเวณที่เก็บรักษาสิ่งต่างๆที่เกี่ยวกับประวัติของมิโทสอยู่
เซรอส – อ้ะ....พอพูดมาแบบนั้นแล้วเราก็นึกขึ้นได้เหมือนกัน...
มิโทส – ครับ...ผมก็พอรู้เรื่องนั้นเหมือนกัน ถ้าต้องการล่ะก็ผมนำทางไปให้ก็ได้ครับ
จีเนียส – เย้! ดีเลย
รอยด์ – นายแค่อยากไปกับมิโทสมากกว่ามั้ง
จีเนียส – ฮะๆ
รอยด์ – ชั้นคิดว่าหอสมุดคงจะปลอดภัยล่ะนะ งั้นก็ไปด้วยกันเถอะ
~ หอสมุด เมืองไซแบก ~
ชีน่า – เฮ้ ดูอันนี้สิ “เพื่อนร่วมทางของมิโทสคนหนึ่ง ได้รับโรคร้ายที่ทำให้ร่างกายเกิดการตกผลึกกลายเป็นคริสตัล”
จีเนียส – ฟังดูเหมือนกับโคเลทเลย
มิโทส – คุณโคเลท....ป่วยหรือครับ
โคเลท – ก็....นิดหน่อยค่ะ.....แล้วเขาคนนั้นเป็นยังไงเหรอ?
เพรเซีย - ....ดูเหมือนจะถูกรักษาได้ค่ะ
จีเนียส – คงจะมีวิธีรักษาเหมือนที่คุณอัลเทสต้าบอกสินะ
รีฟิล -.....ฉันหวังว่าวิธีนั้นคงยังไม่สูญหายไปนะ
รอยด์ – แล้ววิธีรักษาล่ะ ?!
ชีน่า - .......หนังสือบอกไว้ว่ายูนิคอร์นได้ช่วยหญิงสาวคนนั้นไว้ ใช่ยูนิคอร์นตัวเดียวกับที่เจอที่ทะเลสาบยูวมาจิหรือเปล่า?
รีฟิล - ....ถ้าเป็นเช่นนั้น พวกเราก็รู้แล้วว่าศาสตร์ฟื้นฟูเหล่านั้นรักษาโคเลทไม่ได้
เพรเซีย – ฉันสงสัยว่า....สิ่งที่จำเป็นคือตัวของยูนิคอร์นเองหรือเปล่า?
ชีน่า – ชั้นคุ้นๆว่ายูนิคอร์นเคยพูดไว้นะว่า เขามีชีวิตอยู่เพื่อรักษาอาการป่วยของมาร์เทล....หรืออะไรราวๆนั้น
รอยด์ – เหมือนที่คราโทสพูดเลย “จำคำพูดของยูนิคอร์นเอาไว้”
โคเลท – ฉันสงสัยจริงๆว่าคุณคราโทสเป็นใครกันแน่นะ?
เซรอส – พูดอะไรน่ะ เขาเป็นคนทรยศนะ ถ้าเชื่อมากไปเดียวจะเสียใจนา
รอยด์ – ฟังดูไม่สมกับเป็นนายเลยนะ มันก็มีความเป็นไปได้ แต่พวกเราคงต้องลองดูกันก่อนแล้วค่อยมากังวลทีหลังว่าเป็นเรื่องจริงหรือ เปล่า
มิโทส – รอยด์.....คุณแข็งแกร่งจริงๆนะครับ
รอยด์ – นายคิดว่างั้นเหรอ?
มิโทส – คุณยังมองโลกในแง่ดีขนาดนี้ได้อย่างไร ทั้งๆที่มันอาจจะมีกับดักท่ามกลางความมืดมิดข้างหน้านั้น?
รอยด์ – ชั้นคิดว่าคงเพราะเพื่อนๆจะช่วยชั้น ถ้าชั้นอยู่ตัวคนเดียว ชั้นคงจมดินไปเพราะน้ำหนักของภาระที่กำลังแบกรับไว้แล้ว
มิโทส – ผม.....อยากจะมีเพื่อนแบบนั้นบ้างจริงๆ
รอยด์ – นายก็เป็นเพื่อนพวกเราแล้วนี่?
จีเนียส – ใช่! นายก็เป็นเพื่อนรอยด์ ถึงเขาจะโง่ไปหน่อยก็เถอะ
รอยด์ – นายนี่!
มิโทส – ฮะๆ.....ผมอิจฉาคุณจริงๆนะ
เพรเซีย – แต่...พวกเราจะหาข้อมูลของสงครามคารานได้อย่างไรคะ?
มิโทส – ผมเคยได้ยินว่า ราชวงศ์ได้เก็บรักษาวัตถุที่เกี่ยวกับมิโทสและสงครามคารานเอาไว้
เซรอส – เพราะระหว่างสงครามคาราน มิโทสได้เข้าไปเกี่ยวข้องกับผู้ครองอาณาจักรสินะ
รีฟิล – ถ้าเช่นนั้นก็เมลโตกิโอสินะ สันตะปาปาก็ไล่ล่าพวกเราอยู่ มันอันตรายมาก
ชีน่า – พวกเราไม่มีเวลาจะบ่นเรื่องนั้นหรอกนะ
รอยด์ – ใช่ พวกเราจะไปเมลโตกิโอ แต่นายน่าจะกลับไปนะ มิโทส พวกชั้นจะพาไปส่งเอง
มิโทส – ไม่เป็นอะไรครับ ผมกลับเองได้
รอยด์ – ก็ได้ งั้นพวกเราไปกันเถอะ!
ทุกคนเดินออกไปจากห้องสุด เหลือเซรอสที่พึมพำอยู่คนเดียว
เซรอส - .......พวกนี้....เชื่อเขากันจริงๆเหรอน่ะ?!
รอยด์เข้าเมืองเมลโตกิโอ ผ่านทางท่อระบายน้ำเหมือนปกติ แต่ก่อนจะถึงทางออก ก็ได้ยินเสียงคนคุยกันใกล้ๆ
ทหาร – เอ้า นี่เงิน
วารีย์ – ครบแล้วๆ ฮี่ๆ
ทหาร – อีกนานเท่าไหร่กันกว่าที่กษัตริย์จะตายน่ะ?
วารีย์ – ด้วยยาพิษนี้ก็อาจจะอีกซักเดือนหรือมากกว่า ข้าถูกสั่งมาให้ทำให้ดูเหมือนว่าป่วยตาย มันเลยช้าหน่อย แต่เขาตายแน่ ไปบอกให้สันตะปาปารออีกหน่อยเถอะ
เซรอส – งี้นี่เอง เราก็คิดอยู่แล้วว่าต้องมีอะไรเปิดขึ้นกับกษัตริย์ที่ปกติจะแข็งแรงอยู่ตลอด
จีเนียส – ทำยังไงดีล่ะรอยด์!
รอยด์ – ก็ชัดอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ? ถ้าพวกเราช่วยพระราชา....
รีฟิล – ท่านก็จะติดหนี้พวกเรา ไปกันเถอะ
ชีน่า – พูดไปตรงๆเลยไปได้เหรอว่าจะช่วยน่ะ?
ทหาร – ใครน่ะ ?!
เซรอส – ก็ท่านมิโกะเองไงล่ะ
ทหาร – บ้าจริง! นั่นมันเซรอสนี่!
วารีย์ – อะไรนะ!
รีกัล – วารีย์! แกเองหรือ!
เพรเซีย !
วารีย์ – บ้าจริง ข้าจะให้คนอื่นรู้เรื่องการลอบสังหารพระราชาไม่ได้ ตายซะเถอะ!
รีกัล - ......เงียบซะ
เพรเซีย - .........ฉันไม่ยกโทษให้แกแน่!
เพรเซียพุ่งเข้าไปเหวี่ยงคมขวานใส่วารีย์ จนเกิดแผลฉกรรจ์ถึงตายอย่างง่ายดาย...
วารีย์ – ข้าจะตายที่นี่งั้นหรือ....พูด....เล่นน่า...ข้าจะตายแบบนี้...เหมือนกับนังอลิเซียนั่นเหรอ...
เพรเซีย – อย่าว่าอลิเซียนะ!
รอยด์ – งั้นหมอนี่ก็เป็นตัวเชื่อมระหว่างสันตะปาปากับโรดีล
ชีน่า- สันตะปาปาก็เกี่ยวข้องกับคุจินาวะเหมือนกัน
รีฟิล – เอกซ์เฟียร์บนเทเซอาร่าถูกส่งต่อจากวารีย์ไปยังโรดีล และการทดลองเกี่ยวกับครูซิสคริสตัลก็ถูกส่งจากโรดีลมายังวารีย์และไปถึง สันตะปาปาในที่สุด
เซรอส – สันตะปาปาอาจจะขอให้สังหารกษัตริย์เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนกับความร่วมมือของเขาก็ได้
รีกัล – น่ารังเกียจที่สุด !
รอยด์ – งั้นพวกเราก็ไปจัดการสันตะปาปากันเถอะ!
ที่ห้องของสันตะปาปาในวิหารมาร์เทล เมื่อเข้าไปก็พบสันตะปาปายืนหันหลังอยู่คนเดียว
สันตะปาปา – แกมาช้านะ
เซรอส – โอ้ว เราต้องขออภัยจริงๆ
เขาหันกลับมาและตกตะลึงเมื่อเห็นพวกรอยด์มายืนกันเต็มห้อง
สันตะปาปา – พวกแกมาทำอะไรกัน!
รอยด์ – พวกเรามีเรื่องอยากจะถาม
เซรอส – ท่านวางยาพิษองค์กษัตริย์ใช่ไหม?
สันตะปาปา - .......เราไม่รู้ว่าแกพูดเรื่องอะไร
เซรอส – ช่างเป็นจอมโกหกที่งี่เง่าจริงๆ
รีกัล – มียาแก้พิษไหม?
สันตะปาปา - ......เราไม่รู้อะไรทั้งนั้น!
คมขวานของเพรเซียเข้าไปจ่อที่คอหอยของเขาขณะพยายามจะถอยหนี
เพรเซีย - ....อย่าขยับ
รีฟิล – ถ้าเช่นนั้นพวกคงต้องให้ท่านดื่มยาพิษนี่ ถึงยังไงมันก็ไม่เกิดผลทันทีอยู่แล้ว....
สันตะปาปา - ...ก็....ก็ได้! มันอยู่ที่ลิ้นชักในโต้ะ!
โคเลท – เจอแล้วค่ะ!
จีเนียส - .......ผมก็มีเรื่องอยากจะถามเหมือนกัน ทำไมคุณถึงยอมให้คุณเคทถูกประหาร?! เธอเป็นลูกสาวคุณนะ!
สันตะปาปา – เงียบ....เงียบเถอะ! แกจะรู้อะไร!
จีเนียส – ใช่สิ ผมไม่รู้อะไรถึงได้ถามไงล่ะ คุณนี่โง่หรือเปล่าน่ะ?!
รอยด์ – คุณมีลูกสาวเป็นฮาล์ฟเอล์ฟนะ! แล้วทำไมคุณถึงยังจะเป็นตัวตั้งตัวตีสร้างกฎที่กดดันฮาล์ฟเอล์ฟอีก?
สันตะปาปา – ตอนที่เรายังหนุ่ม เราก็เคยคิดว่าการไปกดดันฮาล์ฟเอลฟ์น่ะผิด
โคเลท – แล้วทำไมล่ะคะ? วิหารมีไว้เพื่อชำระบาปให้ทุกคนไม่ใช่หรือ?
สันตะปาปา - เธอจะเข้าใจไหมล่ะ ความรู้สึกกลัวที่เริ่มแก่ลง ในขณะที่ลูกของเธอซึ่งมีสายเลือดเดียวกัน กลับไม่เป็นอย่างนั้น?
จีเนียส – นั่นไม่ใช่ความผิดของคุณเคทนะ นั่นเป็นแค่วิถีทางที่ฮาล์ฟเอล์ฟเป็น
สันตะปาปา – ใช่สิ! เพราะแบบนั้นล่ะถึงต้องหลีกเลี่ยงล่ะ! เราเข้าใจความรู้สึกของคนที่เหยียดหยามฮาล์เอลฟ์ดี เพราะลูกสาวของเราเป็นฮาลฟ์เอลฟ์ เธอทำให้เรากลัว!
เขาเดินถอยหลังไปที่ข้างๆตู้หนังสือ
สันตะปาปา – เราส่งสัญญาณเรียกทหารไปแล้ว! ถ้ามิโกะตายที่นี่ วิหารก็จะเป็นของเราทั้งในนามและความเป็นจริง!
รีกัล – วิหารมาร์เทลจะสามารถคงอยู่ได้หรือหากไม่มีมิโกะ?
สันตะปาปา – เรายังมี ”เซเรส” อยู่!
เซรอส - ......ท่านจะให้น้องสาวเราเข้ามาเกี่ยวด้วยหรือ ตาเฒ่าน่าสมเพชนี่!
สันตะปาปา – เป็นความผิดของแก! ทำไมชายที่ไม่มีความรับผิดชอบและไร้ค่าเช่นแกถึงต้องมาเป็นมิโกะด้วย! ถ้าไม่มีแก ก็คงจะไม่มีใครเข้ามายุ่งกับแผนการขับไล่ฮาล์ฟเอลฟ์ของเราหรอก!
จีเนียส – ทำไมมนุษย์ถึงต้องทำกับพวกเราแบบนั้น….
สันตะปาปา - ผู้ใดที่แปลกแยก มันจะต้องถูกกำจัด
รอยด์ – เงียบซะเถอะ! มันไม่สำคัญหรอกว่าคุณจะเป็นฮาล์ฟเอลฟ์ เป็นมนุษย์หรืออะไรก็ตาม ไม่ว่ายังไงคุณก็ได้เกิดมาบนโลกนี้ คุณก็ต้องมีสิทธิใช้ชีวิตบนโลกนี้!
ทหารเปิดประตูบุกเข้ามาในห้อง ทำให้สันตะปาปาฉวยโอกาสกดสวิตช์เปิดทางลับที่ซ่อนอยู่หลังตู้หนังสือและหลบ หนีไปได้! เมื่อจัดการทหารและรีบตามไปก็พบว่าทางลับนั้นเชื่อมต่อกับภายในปราสาท และสันตะปาปาได้หายตัวไปแล้ว นอกจากนั้น ทหารอีกกลุ่มก็ตรงเข้ามาจะจับกุมทุกคนอีก
ทหาร – ท่าน....ท่านมิโกะ! ข้าต้องขอโทษด้วย! เตรียมตัวไว้!
ปีกแสงของโคเลทกางออกก่อนจะยกร่างเธอลอยสูงขึ้นไปเหนือพื้น
ทหาร – อ้ะ.....อ้า! เทพธิดา......เทพธิดาได้ลงมาจากสวรรค์แล้ว!
ทหาร2- นี่เป็นครั้งที่ 2 ที่ท่านเจ้าวิญญาณลงมาเยือน!!
เซรอส - ..........ดูสิ!! การกระทำอันหยาบช้าของพวกเจ้าทำให้ผู้ส่งสารแห่งครูซิสต้องลงมา!
คนอื่นๆ - ?
ทหาร – ท่านมิโกะ! ถ้าเช่นนั้นนี่ก็คือ.....
เซรอส – ถูกต้องแล้ว นางคือเทพธิดาแห่งความตายและการทำลายล้าง ท่านเจ้าวิญญาณได้กลับมาแล้ว!
ทหาร2 – อ...อภัยให้พวกเราเถอะ ท่านเทพผู้ยิ่งใหญ่!
โคเลท – อ้ะ...เอ่อ....ฉันจะทำยังไงดีล่ะ?
รอยด์ – เฮ้ เกิดอะไรขึ้นน่ะ?
เซรอส (กระซิบ) อย่ากังวลเลย เล่นไปตามบทก็พอ......โอ้ ท่านเทพศักดิ์สิทธิ์ กระหม่อมจะทำเช่นไรกับสิ่งมีชีวิตเหล่านี้ดีเล่า?
รอยด์ - ....(กระซิบ)โคเลท พูดไปสิว่าจะฆ่าพวกเขา
โคเลท – แต่ว่า..........
รอยด์ – ไม่เป็นไร พูดเหมือนกำลังออกคำสั่งน่ะ
โคเลท – เอ่อ......จงตายซะ!
ทหาร2 – ได้....ได้โปรดอภัยให้ด้วย!
เซรอส – ท่านผู้ศักดิ์สิทธิ์! ได้โปรดละเว้นชีวิตของพวกเขาในนามของกระหม่อมเถอะ เราจะกำจัดผู้ต่อต้านท่าน แล้วจะทำหน้าที่แห่งมิโกะเพื่อเผยแพร่คำสอนของมาร์เทล ได้โปรด!
รอยด์ – บอกไปว่าให้อภัยแล้ว
โคเลท – อ้ะ ได้.....เราจะไว้ชีวิตพวกท่าน
เซรอส – ได้ยินไหมนั่น!!! ท่านเทพธิดาพบแล้วว่ามิโกะเป็นเจตนารมณ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งวิหาร! จงจากไปเดี๋ยวนี้ และตามจับกุมศัตรูของเรา สันตะปาปาและเหล่าทหาร!
ทหาร – ครับ.....ครับท่าน!
เซรอส – และจงยกเลิกประกาศล่าตัวของมิโกะและพวกเดี๋ยวนี้!
ทหาร – ครับ! ทุกคนจะทำตามคำสั่งของมิโกะ!
ทหารวิ่งไปทำหน้าที่อย่างรวดเร็ว โคเลทลอยตัวกลับมาที่พื้นและเก็บปีกแสงลง
โคเลท – ว้าว! คุณเซรอส ทุกคนทำตามที่คุณสั่งเลยล่ะ!
รีกัล – พวกเราถูกตำนานแห่งเจ้าวิญญาณช่วยเอาไว้
รีฟิล – เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเจ้าวิญญาณของซิลวาแลนด์ด้วยหรือเปล่า?
เซรอส – ถ้าอยากรู้รายละเอียดก็คงต้องไปอ่านหนังสือในวิหารล่ะนะ แต่ถึงยังไง เจ้าวิญญาณก็เป็นที่รู้จักกันดีเพราะได้สังหารกษัตริย์ที่พยายามจะขับไล่มิ โกะน่ะ
จีเนียส – เหมือนกับที่เป็นอยู่ตอนนี้เลยสินะ
เพรเซีย - หมายความว่าพวกเขาจะไม่ตามล่าเราแล้วหรือคะ?
เซรอส – สำหรับทางวิหารก็ใช่ ที่เหลือก็แค่ด้านกษัตริย์ล่ะ
~ ห้องของกษัตริย์ ~
ฮิลด้า – หยุด...หยุดก่อน!
เซรอส – องค์หญิง ให้เราพบพระองค์เถอะ
ฮิลด้า – เราไม่รู้เรื่องเจ้าวิญญาณหรอก แต่ท่านพ่อกำลังประชวรอยู่ .....ท่านเพียงแค่ต้องการปกป้องเทเซอาร่าเท่านั้น
เซรอส – เรารู้.....แล้วองค์หญิงรู้หรือไม่ว่าพระองค์ถูกวางยาพิษโดยสันตะปาปา?
องค์หญิง – เป็นไปไม่ได้.....
รอยด์ – เป็นเรื่องจริงครับ เขาหลบไประหว่างที่สอบสวนอยู่
รีฟิล – เราต้องรีบสลายพิษให้ ขอทางด้วยเถอะค่ะ
รีฟิล – ดูเหมือนนี่จะเป็นยาแก้พิษจริงๆ
กษัตริย์ – โอ.....หืม......
ฮิลด้า – ท่านพ่อ!
กษัตริย์ – อะไรกัน......
เซรอส – ดูเหมือนพระองค์จะคืนสติแล้ว ท่านจำเราได้ไหม?
กษัตริย์ – คนทรยศเซรอส......แกมาสังหารเราหรือ?
รอยด์ – ไม่ใช่น่ะครับ! เขามาช่วยท่าน!
เซรอส – คนทรยศ......ใช่เลย นั่นเหมาะกับเราแล้วล่ะ อย่างไรก็ตาม พวกเราถูกสันตะปาปาวางแผนหลอก พวกเราไม่ได้ต้องการทำลายเทเซอาร่าเลย
รีฟิล – หากท่านไม่เชื่อพวกเรา ทหาร วิหารมาร์เทลและประชาชนก็คงจะเข้าข้างมิโกะ เพราะพวกเรามีเจ้าวิญญาณที่จุติใหม่อยู่ด้วย
กษัตริย์ - ....ต้องการอะไรกัน?
รอยด์ – พวกผมต้องการดูเอกสารทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับวีรบุรุษมิโทสและสงครามคารานที่ราชนุกูลเก็บเอาไว้
กษัตริย์ – ของพวกนั้นเก็บไว้ที่คลังเอกสารที่ชั้นสอง....จะทำอะไรก็ตามใจ อย่าให้เราเห็นหน้าอีกก็พอ
ที่คลังเอกสาร ทุกคนแยกย้ายกันไปหาข้อมูล.....
เซรอส - .....ไม่ไหวแฮะ~!
จีเนียส – ไม่อยากเชื่อจริงๆว่าหากันมาขนาดนี้แล้วแต่ไม่มีวี่แววเลย....
ชีน่า – ไม่มีเล่มอื่นแล้วเหรอ?
รอยด์ – ชั้นยังไม่ยอมแพ้หรอก มันต้องมีทางอื่นอีกแน่
โคเลท – รอยด์....ขอบคุณนะ แต่.....ไม่เป็นไรหรอก พอได้แล้วล่ะ
เธอเดินเข้าไปหาเขา แล้วก็สะดุดยอดหญ้าล้มไปโดนตั้งหนังสือสูงตระหง่านจนล้มหมด......หนังสือเล่มหนึ่งลอยเข้าสู่มือรีฟิลพอดี
รีฟิล - ......นี่มันภาษาแองเจลิค?.....ไม่สิ ดูเหมือนอักขระเอลฟ์โบราณมากกว่า.....เดี๋ยวก่อน! อันนี้ล่ะ!
รีกัล - เราไม่คิดจริงๆว่าจะหาเจอแบบนี้
ชีน่า – ความซุ่มซ่ามของโคเลทนี่น่ายกย่องจริงๆ
โคเลท – โธ่......คุณชีน่าล่ะก็....
รอยด์ – อาจารย์ ในนั้นว่าไว้ยังไงครับ
รีฟิล – เดี๋ยวนะ.......”เพื่อยับยั้งการแพร่กระจายของครูซิสคริสตัล จะต้องใช้ “สะเก็ดมาน่า” และ “เซอร์คอน” ซึ่งผสานเข้าด้วยกันด้วยศาสตร์ของโบลท์แมน เพื่อสร้าง ”รูนเครส” และใช้เส้นใยจาก “ต้นหญ้ามาน่าลีฟ” วางไว้ในตราผนึก จะช่วยปกป้องจากการกลายสภาพเป็นคริสตัล.....”ที่เหลือก็เป็นแค่ทฤษฎีแล้ว
จีเนียส – งั้นพวกเราก็ต้องการสะเก็ดมาน่า เซอร์คอร์น แล้วก็เขายูนิคอร์น?
รีฟิล – รวมทั้งต้นหญ้ามาน่าลีฟ เพื่อสร้างสิ่งที่เรียกว่า รูนเครส และติดตั้งมันไว้บนตราผนึก ซึ่งจะช่วยให้หยุดการทำงานของครูซิสคริสตัลได้
รอยด์ – ใครจะทำของแบบนั้นล่ะครับ?
เซรอส – เราคิดว่าดวอร์ฟมั้ง
เพรเซีย – ร่างของคุณโคเลทเป็นอะไรหรือคะ?
รีฟิล – หนังสือบอกไว้ว่า “ Chronic Angelus Crystallus Inofficium” เหมือนที่คุณอัลเทสต้าบอกไว้ มันเป็นอาการป่วยที่จะทำให้ทั้งร่างกลายสภาพเป็นครูซิสคริสตัล
รอยด์ – เริ่มมีความหวังแล้วล่ะ!
รีฟิล – แต่พวกเรามีเวลาไม่มาก มันบอกไว้ว่าการกลายสภาพของผิวชั้นนอกจะเกิดขึ้นในไม่กี่เดือน และขั้นสุดท้ายจะทำให้ทั้งร่างกายตกผลึกเป็นคริสตัล อวัยวะภายในจะเริ่มกลายเป็นคริสตัลเมื่อผิวภายนอกเปลี่ยนสภาพหมดแล้ว และในที่สุด.....
โคเลท - ........ร่างต้นก็จะตาย
รีฟิล – จะหาคำพูดเลี่ยงๆไปก็ไม่มีประโยชน์นะ ใช่แล้ว
เซรอส –งั้นก็รีบเถอะ เด็กสาวที่น่ารักสมควรมีชีวิตยาวนาน
เพรเซีย – วัตถุดิบอยู่ที่ไหนหรือคะ?
รีกัล – บริษัทของเราเคยได้ครอบครองเซอร์คอน หากไปที่บริษัทเรซาเรโน่อาจจะมีข้อมูลก็ได้ว่ามันถูกขนส่งไปที่ใด
รีฟิล – มาน่าลีฟ.....อาจจะอยุ่ในเฮมดาลล์
จีเนียส – หมู่บ้านเอล์ฟเหรอ?
รีฟิล – ใช่...ฉันคิดว่าเคยได้ยินชื่อของต้นไม้นี้ตอนที่ยังเด็กอยู่
เซรอส – แต่คนของเฮมดาลล์ห้ามให้คนอื่นที่ไม่ใช่เอลฟ์เข้าหมู่บ้าน
รอยด์ – ทำไมล่ะ?
เซรอส – ดูเหมือนพวกเขาเคยมีปัญหากับมนุษย์เมื่อนานมาแล้ว ตอนนี้เลยไม่มีใครเข้าไปได้จนกว่าจะได้รับอนุญาตจากกษัตริย์
โคเลท – ท่านจะอนุญาตให้พวกเราเข้าไปหรือเปล่านะ?
เซรอส – พระองค์ก็ไม่อยากเจอหน้าเราด้วย คงต้องขอองค์หญิงดู
ชีน่า – สมมติว่าได้มาน่าลีฟกับเซอร์คอนมาแล้ว แล้วสะเก็ดมาน่าล่ะ? มันคืออะไรกัน?
โคเลท - .....ในบันทึกของวิหารมาร์เทล มีบทกลอนว่า “แผ่นดินแม่อันยิ่งใหญ่ เดริส-คาราน ส่งฝนแห่งสะเก็ดมาน่าโปรยปรายลงมาสู่โลก”
รอยด์ – ถ้างั้นก็อยู่ที่เดริส-คารานสินะ?
โคเลท – ก็พิสูจน์ไม่ได้นะ แต่ว่า....
รอยด์ – ที่นั่นเป็นฐานใหญ่ของศัตรู เอาไว้ที่หลังเถอะ พวกเราต้องไปที่เฮมดาลล์หรือไม่ก็บริษัทเรซาเรโน่ก่อน
ตอนต่อไป!
รอยด์เดินทางรวบรวมวัตถุดิบเพื่อใช้รักษาโคเลท และทำได้รับรู้ถึงความจริงที่น่าจกใจของวีรบุรุษมิโทส นอกจากนั้นรอยด์ยังต้องเข้าไปยังเดริส-คาราน ฐานใหญ่ของศัตรู เพื่อเก็บวัตถุดิบชิ้นสุดท้ายอีก ?!!
Lv 81
Playtime 74.00 Hr.
Now saving…..done.
--------มือบอนโดย Next Farecery @ 9 Mar, 2007, 10:26 pm----------