บทที่ 15 – มิโทส และมาร์เทล
~ บ้านของอัลเทสต้า ~
รอยด์ – คุณอัลเทสต้า!
อัลเทสต้า – มีอะไรหรือ?
รอยด์ – อาการของโคเลททรุดลงแล้ว!
อัลเทสต้า - !
รอยด์พาโคเลทไปนอนบนเตียง ซึ่งตอนนั้นเธอก็ไม่มีสติแล้ว
รีฟิล – พวกเรานำวัตถุดิบที่ต้องใช้รักษาเธอมาให้แล้ว ช่วยเธอด้วยเถอะค่ะ
อัลเทสต้า - รู้วิธีรักษาแล้วหรือ ?! แล้วเราทำอะไรได้ล่ะ?
รีฟิล – เราต้องให้คุณสร้างสิ่งที่เรียกว่า รูนเครสท์ ฉันจำวิธีสร้างมันจากหนังสือได้แล้ว
ทาบาธ่า – รีบเข้าเถอะค่ะ นายท่าน
อัลเทสต้า - .....ตกลง คนอื่นๆออกไปข้างนอกก่อนเถอะ
รอยด์ – โคเลทจะปลอดภัยไหมนะ....
ชีน่า – พวกเราทำทุกอย่างที่ทำได้แล้วนี่
เซรอส – เธอพูดถูกแล้วรอยด์ ใจเย็นๆแล้วกินอะไรก่อนเถอะ
รอยด์ – เวลาแบบนี้ชั้นกินอะไรไม่ลงหรอก!
เซรอส – อย่าพูดแบบนั้นเลยน่า เอาอะไรดีล่ะ? แครอทหรือมะเขือ?
รอยด์ - ......ชั้นไม่เอาทั้ง 2 อย่าง
เซรอส – เฮ้.....นาย 2 คนเป็นอะไรน่ะ ทั้งรอยด์ทั้งจีเนียส ทำตัวซึมๆชอบกล
มิโทส – ใช่ เป็นอะไรหรือเปล่าครับ จีเนียส
จีเนียส – มิโทส....จริงๆแล้ว...เอ่อ...
ตอนนั้น ทาบาธ่า อัลเทสต้า และรีฟิลก็เดินออกมาจากห้อง
ทาบาธ่า – การรักษาเสร็จสมบูรณ์แล้วค่ะ
รอยด์ – แล้วโคเลทล่ะ?!
อัลเทสต้า – เธอกำลังหลับอยู่ และพอเธอตื่นขึ้น ร่างกายเธอก็จะกลับเป็นเหมือนเดิมแล้ว และครูซิสคริสตัลก็จะถูกควบคุมอย่างสมบูรณ์โดยรูนเครสท์
เพรเซีย - ......ดีๆจริงๆค่ะ
รอยด์ – งั้นเหรอ.....โคเลทไม่ต้องทรมานอีกแล้วสินะ
เซรอส – เอาล่ะๆ งั้นตอนนี้ก็กินได้แล้วสินะ
รอยด์ - .......นายเป็นอะไรถึงอยากกินมากขนาดนั้นน่ะ?
เซรอส – เพราะพวกเราเป็นเพื่อนแท้กัน ใช่ไหมล่ะ?
เขาเดินมากอดรอยด์จากด้านหลัง
เซรอส - เราเป็นห่วงนายนะ นายคงจะเหนื่อย
มิโทส – ดูเหมือนทั้ง 2 คนจะเป็นเพื่อนสนิทกันจริงๆเลยนะครับ
เซรอส – ใช่ไหมล่ะ ?!
มิโทส – แล้วเธอเหนื่อยหรือเปล่าครับ จีเนียส?
จีเนียส – มิโทส .....พวกเราเป็นเพื่อนกันใช่ไหม?
มิโทส – อะไรหรือ? แน่นอนสิครับ? พูดเรื่องอะไรน่ะ?
จีเนียส – พวกเราเป็นเพื่อนกันจริงๆสินะ? ใช่ไหม?
มิโทส – ช...ใช่....
จีเนียส – ผมเชื่อนายนะ....
มิโทส - .........
เวลาผ่านไปซักพัก รอยด์เริ่มยืนสัปหงก
รอยด์ – อยู่ๆก็เริ่มง่วงขึ้นมาแล้วสิ น่าจะไปนอนซักหน่อย
รีฟิล – หลังรับประทานอาหารเข้าไปแล้วนอนเลย มันจะส่งผลต่อการย่อยของเธอนะ
รีกัล – เป็นอะไรหรือเปล่า? ดูเหมือนความเหนื่อยล้าคงจะเกินกว่าที่เธอจะทนได้แล้ว
รอยด์ – ไม่เป็นไรหรอก แค่จะขอนอนพักซักหน่อยน่ะ
คืนนั้น....ทุกคนต่างนอนพักผ่อนกันหมดแล้ว รอยด์สะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะรู้สึกถึงบางสิ่งที่ผิดปกติ
รอยด์ - !....ร่างกายของฉัน......ขยับไม่ได้เลย
เมื่อลืมตาขึ้นมา ก็เห็นยูอันยืนอยู่ข้างเตียง โดยเขากำลังใช้เวทย์ตรึงร่างของรอยด์อยู่
ยูอัน - ......เธออยากเจอพ่อไหม?
รอยด์ - !! นายทำอะไรกับพ่อชั้นน่ะ ?!
ยูอันหยุดเวทย์ที่ใช้กับรอยด์ และวาร์ปหายไป รอยด์ลองเดินออกไปนอกบ้าน และถูกทหารเรเนเกทชักอาวุธมาจ่อที่คอโดยไม่ทันตั้งตัว เมื่อมองไปก็เห็นยูอัน และคราโทสซึ่งถูกทหารอีก 2 คนควบคุมตัวอยู่
รอยด์ - .....คราโทส ! เรเนเกทกับครูซิสเป็นศัตรูกันไม่ใช่เหรอ ? แล้วทำไม?.....
ยูอัน – เงียบซะ....แต่ถึงยังไงฤทธิ์ยาก็คงทำให้ทุกคนหลับสนิทอยู่แล้ว
รอยด์ – ยาหรือ ?!....พ่อชั้นอยู่ไหนล่ะ ?! ถ้านายทำอะไรกับพ่อชั้นล่ะก็ ชั้นจะฟันนายให้แหลกถึงชิ้นสุดท้ายเลย!
ยูอัน – นั่นเป็นการแสดงออกตอนที่เธอกำลังจะได้พบพ่อเป็นครั้งแรกหรือ?
คราโทส – เป็นนายเองสินะ คนที่พยายามลอบสังหารเราที่ไฮม่า
ยูอัน – คราโทส ถ้านายยังเห็นค่าของชีวิตลูกชาย ก็ทำตามที่เราพูดเถอะ
รอยด์ – นาย...พูดอะไรน่ะ?
ยูอัน – ปลดผนึกของออริจินซะ ไม่อย่างนั้นรอยด์จะตายที่นี่
รอยด์ – ไม่......คราโทสไม่มีทางเป็นพ่อของชั้นหรอก ชั้น.....ชั้นไม่เชื่อหรอก...ชั้นไม่มีวันเชื่อ!
ยูอัน – รู้สึกอย่างไรล่ะ ที่เห็นลูกชายตัวเองปฏิเสธแบบนั้น
คราโทส – หึ......
ยูอัน – เราเดาจากท่าทีแล้ว นายคงไม่ปลดผนึกออริจินสินะ ถ้าเป็นเช่นนั้น นายก็คงต้องตาย
รอยด์ถูกอาวุธของทหารเรเนเกทแทงเข้าไปเล็กน้อย
รอยด์ – โอ้ย!
คราโทส - !
ทหาร – ขยับแม้เพียงนิดเดียว ลูกชายของแกตายแน่!
ยูอัน – ตั้งแต่มีครอบครัว นายก็เปลี่ยนไปมากจริงๆ เหมือนกับครั้งนั้นเมื่อ 15 ปีก่อน ตอนที่แอนนากลายเป็นปีศาจ นายก็ไม่สามารถสู้กลับได้
รอยด์ - ....อะไรนะ?
ยูอัน – ถ้าเธอไม่ได้อยู่กับนาย แอนนาคงไม่ต้องกลายเป็นแบบนั้น เป็นผู้หญิงที่โชคร้ายจริงๆ
รอยด์สะบัดตัวจากการควบคุมของทหาร และเดินเข้ามาหายูอัน
รอยด์ - ....อย่าดูถูกแม่ชั้นนะ!
เขาเหวี่ยงดาบโจมตียูอันซึ่งหลบไปได้ และยิงกระสุนสายฟ้าใส่รอยด์ทันที! คราโทสเข้ามาใช้ร่างของตัวเองกันไว้จนโดนการโจมตีเข้าไปแทน!
รอยด์ - .....คราโทส?
คราโทส - ....เป็นอะไรหรือเปล่า......ดีแล้ว
เขาพยายามลุกขึ้นแต่ก็ล้มตัวลงไปอย่างหมดเรี่ยวแรง
รอยด์ - .....อึ่ก..........อ้า!!!!!!!!!!
ประตูบ้านเปิดออก และโคเลทเดินออกมาเพราะได้ยินเสียงร้อง
โคเลท – รอยด์! เป็นอะไรเหรอ ?! เกิดอะไรขึ้น ?!
รอยด์ – ชั้น......ชั้น....ชั้นควรจะเชื่ออะไรดี?!
โคเลท – รอยด์ ใจเย็นก่อน!
รอยด์ – มันไม่จริงหรอก! คราโทสน่ะไม่ใช่..... ชายที่ทรยศพวกเรา....และทำให้เธอทรมาน.....เขาไม่ใช่....พ่อของชั้นหรอก!
โคเลท – รอยด์ อย่าไขว้เขวสิว่าเธอคือใคร! ไม่ว่าพ่อแม่ของเธอจะเป็นใคร ไม่ว่าภูมิหลังของเธอจะเป็นยังไง เธอก็คือเธอ!
รอยด์ – ชั้น....คือชั้น?
โคเลท – รอยด์เป็นคนบอกฉันเองว่าไม่ว่าฉันจะกลายเป็นยังไง ถึงแม้ฉันจะกลายเป็นเทวทูต ฉันก็คือฉัน.....และอย่าลืมว่าคุณคราโทสช่วยเธอไว้นะ
รอยด์ – นั่นสิ.....เธอพูดถูก
เขาเดินลงไปนั่งใกล้ๆคราโทส
รอยด์ – ขอบใจนะ
คราโทส - ........
รอยด์ – แต่ชั้นยังเรียกนายว่า “พ่อ” ไม่ลงหรอก
โคเลท – รอยด์ .....
รอยด์ – ชั้นเกลียดสิ่งที่นาย....สิ่งที่ครูซิสทำ คนมากมายต้องตายไป ผู้คนของซิลวาแลนด์ ผู้คนของเทเซอาร่า....ดีไซแอนท์และเรเนเกท และสมาชิกของครูซิส พวกเขาทุกคนต่างก็เป็นเหยื่อ ชั้นปฏิเสธที่จะยอมรับความคิดที่จะเสียสละให้ซักคนเพื่อบางอย่าง มันไม่ดีหรอกที่จะเสียชีวิตไหนไป ไม่มีชีวิตใดที่เกิดมาเพื่อตายเท่านั้น ชั้นจะไม่เสียสละโลกเพื่อช่วยโคเลท ชั้นจะไม่ยอมแพ้จนกว่าจะพบทางที่ให้ทุกคนมีชีวิตอยู่ได้
เสียงประตูเปิดออกอีกครั้ง....
มิโทส – นั่นเป็นสุนทรพจน์ที่น่าชื่นชมจริงๆ ยินดีด้วยครับ
มิโทสก้าวออกมาโดยไม่มีใครคาดหมาย
รอยด์ – มิโทส?......
เขาเดินผ่านทหารทั้ง 2 คนหน้าบ้าน และปล่อยกระสุนแสงใส่จนตายทันที และหันมาโจมตีใส่อีก 2 คนจนร่างสลายไปเช่นกัน ก่อนที่มิโทสจะหันมาโจมตีใส่ยูอันจนกระเด็นไป
มิโทส – นายคิดหรือว่าผมจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น? น่าสมเพชจริง ผมได้ให้โพรนีม่าคอยจับตาดูคราโทสไว้อยู่แล้ว เพราะดูเหมือนว่าเขาจะปล่อยข้อมูลรั่วไหลให้พวกรอยด์
ยูอัน – บ้าจริง! อิกดราซิล! ทำไมแกถึงรู้ได้!
รอยด์ – อะไรนะ!?
มิโทส – น่าทึ่งจริงๆ กับแผนที่นายทำอยู่ ไม่น่าเชื่อจริงๆว่าพวกเรเนเกทที่น่ารำคาญ ซึ่งค่อยขัดขวางผมตลอดเวลา.....จริงๆแล้วมีนายเป็นผู้นำ ถ้านี่ไม่ใช่ความต้องการของพี่ ที่อยากให้ละเว้นชีวิตนาย ผมก็ฆ่านายไปแล้ว
เขาเตะใส่ยูอันซึ่งล้มอยู่กับพื้นอย่างนับครั้งไม่ถ้วน
มิโทส – ฮะๆๆๆ ฮ่าๆๆๆ ฮะฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
รอยด์ – หยุด...หยุดนะ! นายทำอะไรกัน ?!
เสียงที่เกิดขึ้น ทำให้ทุกคนตื่นและออกมาข้างนอกกันหมด
อัลเทสต้า – เกิดอะไรขึ้น ?!
จีเนียส – มิโทส......เป็นความจริงสินะ....
เขานึกไปถึงสิ่งที่เก็บมาได้เมื่อครั้งก่อน....มันคือขลุ่ยที่จีเนียสได้คืนให้มิโทสไป
มิโทส – ความจริงอะไรหรือ? ความจริงที่ว่าเธอไม่น่าเชื่อผมหรือ? เดาได้เก่งนี่จีเนียส! เพราะผมก็ไม่เชื่อคุณเหมือนกัน!
มิโทสยิงพลังใส่เพรเซีย แต่อัลเทสต้าเข้ามาขวางไว้จนบาดเจ็บสาหัส!!
ทาบาธ่า – คุณมิโทส....ช่วยฉัน.....
มิโทส – หุบปาก!
เธอถูกโจมไปกระแทกผาหินอย่างรุนแรง!
ทาบาธ่า – คุณมิโทส.....ช่วยฉัน....คุณมิโทส.....
รีฟิล – เธอทำแบบนี้ได้อย่างไรกัน ?! ทั้งๆที่เธอเคยเสี่ยงชีวิตช่วยไว้แท้ๆ!
จีเนียส – มิโทส ทำไมล่ะ! ทำไมถึงทำแบบนี้! ทำไมถึงต้องทำร้ายคุณอัลเทสต้ากับคุณทาบาธ่า! ทั้งๆที่นายก็อยู่กับทั้ง 2 คนได้ดีแท้ๆ!
มิโทส – ทาบาธ่าหรือ! ตุ๊กตานั่นดูเหมือนพี่สาวของผมจนน่ารำคาญ.....ผมไม่เคยทนเธอได้! เธอเป็นภาชนะที่ล้มเหลวซึ่งไม่สามารถรองรับวิญญาณของพี่ได้ แค่มองเธอก็ทำให้รู้สึกไม่ดีแล้ว!
รอยด์ - .....เจ้าสารเลวนี่! นายกล้าดียังไงมาทรยศเพื่อนของชั้น!
เขาโจมตีใส่มิโทสซึ่งไม่ยอมหลบไปครั้งหนึ่ง ก่อนจีเนียสจะเข้ามาหยุดไว้
จีเนียส – หยุดเถอะรอยด์! ขอร้องล่ะ! ทั้ง 2 คนเป็นเพื่อนฉันนะ!!
โพรนีม่าปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง
โพรนีม่า – ท่านอิกดราซิล บาดแผลของท่านยังไม่ได้รับการรักษา โปรดปล่อยที่เหลือให้เหล่าเทวทูตจัดการเถอะ
มิโทสยืนขึ้น ขณะแสงสีขาวเปล่งประกายออกมาจากใต้เท้า ก่อนที่ร่างของเขาจะกลายเป็นอิกดราซิล
มิโทส – ก็ได้.....
มิโทส โพรเน่ม่า และร่างของคราโทสที่นอนฟุบอยู่ ลอยสูงขึ้นก่อนจะแวบหายไป....ทหารเทวฑูตเข้ามาล้อมทุกคนเอาไว้
รอยด์ – ถอยไปนะ!
เมื่อจัดการได้ทั้งหมด ก็เหลือเพียงเสียงของมิโทสที่ดังก้องอยู่
“ไม่มีชีวิตใดที่เกิดมาเพื่อตายเท่านั้นหรือ? เจ้าคิดว่าเอกซ์เฟียร์ที่ใช้อยู่คืออะไรกัน?”
รอยด์เข้าไปดูอาการยูอัน
รอยด์ – เป็นอะไรหรือเปล่า?...
ยูอัน – เพราะเรื่องนี้.....ความพยายามของพวกเราก็กลายเป็นสิ่งไร้ค่าไปแล้ว
รอยด์ – นายวางแผนที่จะทำสัญญากับออริจินเพื่อใช้อีเทอร์นอลซอร์ดสินะ
ยูอัน – ถูกต้อง และจากนั้นเราก็จะใช้ปืนใหญ่มาน่า ทำลายหอคอยนั่น เพื่อให้ Great Seed ผลิใบขึ้นอีกครั้ง....นั่นเป็นแผนของพวกเราตั้งแต่ได้รู้ว่านายมีตัวตนอยู่ เรามั่นใจว่าน่าจะบังคับให้คราโทสทำตามได้
รอยด์ – นาย.....ไม่ยอมรับยุคแห่งฮาล์ฟเอลฟ์ที่มิโทสต้องการเหรอ?
ยูอัน – แผนการนั่นมันเป็นแค่การตีความหมายของความปรารถนาสุดท้ายของมาร์เทลที่บิดเบือนไป นั่นไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการจริงๆ
โคเลท – ความหวังสุดท้ายของมาร์เทลคืออะไรหรือคะ?
ยูอัน – เธอบอกว่าเธออยากเห็นโลกที่ไม่มีความขัดแย้ง
เขายันตัวขึ้นทั้งๆที่บาดเจ็บอยู่
รอยด์ – ยังขยับตัวไม่ได้นะ!
ยูอัน – เราไม่มีเวลาแล้ว....เราต้องรีบอพยพเรเนเกททุกคนออกมาก่อนที่จะถูกอิกดราซิลฆ่า
รอยด์ – เดี๋ยวก่อน คราโทสเป็นคนเดียวที่สามารถปลดผนึกออริจินได้จริงๆหรือ?
ยูอัน – ใช่ ผนึกจะถูกปลดออกเมื่อเขาปลดปล่อยมาน่าออกจากร่างกายจนหมด
รีกัล – หากทำเช่นนั้นเขาก็คงจะเสียชีวิตไปด้วยแน่
ยูอัน – ถูกต้อง ผนึกนั้นผูกพันเข้ากับชีวิตของเขา
รอยด์ – ชีวิตของ....คราโทส.....นายจะบอกว่าพวกเราต้องแลกชีวิตของเขาเพื่อให้ได้อีเทอร์นอลซอร์ดเหรอ?!
ยูอัน – รอยด์ เธอไม่สามารถใช้อีเทอร์นอลซอร์ดนั่นได้ มันไม่จำเป็นต้องใช้พลังของผู้อัญเชิญอสูร แต่เธอต้องได้รับการยอมรับจากอริจิน แต่ก็มีเรื่องหนึ่งที่เธอไม่สามารถทำอะไรกับมันได้
รอยด์ – หมายความว่ายังไงน่ะ? อิกดราซิล.......มิโทสก็พูดแบบนั้น
ยูอัน – มีเพียงฮาล์ฟเอลฟ์ที่สามารถใช้ดาบนั้นได้ ดาบนั่นถูกสร้างโดยออริจิน เพื่อมิโทสเท่านั้น
รอยด์ – อะไรนะ ?!
ยูอันเดินจากไปโดยทิ้งเงื่อนไขที่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้เอาไว้.....
เมื่อรอยด์ไปดูอาการทาบาธ่า ถึงเธอจะเป็นตุ๊กตา แต่ความเสียหายของร่างการทำให้เธออยู่ในย่ำแย่
เพรเซีย – คุณทาบาธ่า....
ทาบาธ่า – ยิน....ยิน.....ยิน...ดี.....ต้อน....รับ....รับ...ค่ะ...ค่ะ....เชิญ....เชิญ....เข้า.....มา.....ก่อน....ก่อน
เพรเซีย - .....ฉันขอโทษ......ฉันช่วยคุณไม่ได้เลย....
รีฟิลเองก็พยายามรักษาอัลเทสต้าอย่างเต็มที่
อัลเทสต้า - ....โอ....รอยด์
รอยด์ – อย่าพึ่งพูดเลย! อย่าฝืนตัวเองมากไปกว่านี้!
โคเลท – คุณอัลเทสต้าช่วยรักษาฉันได้โปรดเถอะค่ะ อาจารย์! ช่วยเขาด้วย!
รีฟิล – ฉันกำลังทุกอย่างเท่าที่ทำได้นะ
จีเนียส – มิโทส....ทำไม....เขาต้องทำแบบนี้ด้วย....?
เมื่อถึงตอนเช้า อาการของอัลเทสต้าก็ดีขึ้น แต่ก็ยังไม่ปลอดภัยซักทีเดียว
เพรเซีย – คุณอัลเทสต้า....จะเป็นอะไรหรือเปล่าคะ?
รีฟิล – ฉันได้รักษาเบื้องต้นให้เขาด้วยเขายูนิคอร์นแล้ว แต่พวกเราน่าจะให้หมอมาดูอาการให้เร็วที่สุด
เซรอส – ใช่ เพราะอัลเทสต้าไม่ได้มีเอกซ์เฟียร์เหมือนพวกเรา ศาสตร์ฟื้นฟูก็เลยไม่ได้ผลมากนัก
ชีน่า – ชั้นรู้จักหมอเก่งๆอยู่ที่ฟลานูล พวกชั้นเคยเรียกเขาครั้งหนึ่งตอนที่หัวหน้าบาดเจ็บ
โคเลท – ไปกันเถอะรอยด์ ไปตามหมอมารักษาคุณอัลเทสต้า!
รอยด์ – ตกลง ฟลานูลใช่ไหม? ไปกันเลย!
จีเนียส – มิโทส....คืออิกดราซิลจริงๆสินะ
รีฟิล – จีเนียส เธอรู้อยู่แล้วใช่ไหม? แล้วทำไมถึงไม่พูดอะไรเลยล่ะ?
จีเนียส – เพราะเขาเป็นเพื่อนของผมนี่.....เขาเป็นคนดีจริงๆ...
รีฟิล – จีเนียส อย่าให้เขาเป็นปัญหากับเธอนะ อย่าให้เขาทำให้เธอเสีย ปนิฐานของเธอไป
จีเนียส – ผมรู้......แต่ว่าน้ำตามันไหลไม่ยอมหยุดเลย.........
~ฟลานูล ~
รอยด์ – หืม? แล้วเซรอสล่ะ?
ชีน่า – หมอนั่นเป็นอะไรกันนะ?! เวลาแบบนี้ยังจะเตร็ดเตร่อีก ?!
รอยด์ – ช่วยไม่ได้ ไปตามหมอกันก่อนเถอะ!
เมื่อเดินไปถึงหน้าบ้านหมอ ก็พบเซรอสยืนอยู่คนเดียว
เซรอส – แร่ไอโอนิสคือหินเล็กๆที่พวกนั้นให้เรากลืนไปหรือ......ให้เอามันมาทำเป็น แหวนแห่งพันธะสัญญาหรือ.....หืมมม เราจะทำได้จริงๆหรือเนี่ย?
รอยด์ – เซรอส! อยู่นี่เอง! ทำไมถึงพึมพำอยู่คนเดียวล่ะ?
เขามีท่าทีตกใจเล็กน้อยก่อนทำตัวเหมือนปกติ
เซรอส – อะไรกัน รอยด์ นายมาสายนะ สถานพยาบาลอยู่ที่นี่แล้ว เข้าไปกันเถอะ
ชีน่าเข้าไปพบหมอและขอให้เขาไปรักษาอัลเทสต้า ซึ่งเขาได้ขอให้รีกัล รีฟิล เซรอส และชีน่าช่วยพาเขาไปที่นั่น ส่วนรอยด์และคนอื่นๆก็ต้องรอที่เมืองนี้ไปก่อน คืนนั้น รอยด์มองหิมะที่โปรยปรายลงมาตลอดเวลาผ่านทางหน้าต่างโรงแรม
รอยด์ - .....ว้าว หิมะเยอะจริงๆนะ
“รอยด์”
รอยด์ – เมื่อกี้มีใครเรียกชื่อชั้นหรือเปล่านะ?
เขาเดินออกไปนอกโรงแรม และไปยังชั้นลอยของเมืองซึ่งอยู่จุดสูงสุดและสามารถมองเห็นเมืองได้ทั่ว
รอยด์ – หือ?......ชั้นคิดว่าได้ยินเสียงใครนะ...
คราโทส - ....รอยด์
คราโทสเดินเข้ามาพร้อมนอยช์
รอยด์ – .....นายรู้มาตลอดอยู่แล้วหรือเปล่าว่าชั้นเป็นลูกของนายน่ะ?
คราโทส - ....เรารู้ก็เมื่อตอนที่เห็นหลุมศพของแอนนาที่บ้านของเธอ
รอยด์ – แม่ตายยังไงหรือ? นายรู้นี่?
คราโทส – เหมือนกับเพรเซีย แอนนาเป็นตัวอย่างของการทดลองแองเจลัสโปรเจค พวกนั้นพยายามสร้างครูซิสคริสตัลในร่างของเธอ เมื่อเราได้รู้ถึงแผนของมิโทสที่จะเริ่มยุคแห่งสิ่งไร้ชีวิต เราจึงหันหลังให้เขาและลงมายังโลกนี้ ซึ่งเป็นที่ๆเราพบแอนนา
รอยด์ – แม่...เป็นตัวอย่างการทดลองเหมือนเพรเซียสินะ
คราโทส – หลังได้พบแอนนา เราก็ได้ตระหนักถึงความผิดพลาดของเราที่ยอมรับว่ามุมมองของมิโทสเป็นหนทาง ที่เร็วที่สุดที่จะรวมโลกทั้งสอง เราจึงเริ่มหาหนทางให้มนุษย์สามารถใช้อีเทอร์นอลซอร์ดได้
รอยด์ - ...งั้นนายก็พบวิธีใช้ดาบนั่นเพื่อรวมโลกทั้งสองได้แล้วหรือ?
คราโทส – ถูกต้อง แต่แอนนาก็ถูกพวกครูซิสไล่ล่าไปด้วย พวกเราเดินทางจากที่หนึ่งไปยังอีกที่หนึ่ง และเมื่อเธอเกิดมา เธอก็เดินทางไปกับพวกเราด้วย แต่สุดท้ายเราก็ถูกคุวาลจับได้
รอยด์ – แล้วแม่ก็ถูกเปลี่ยนร่างกลายเป็นปีศาจ.....
คราโทส – เอกซ์เฟียร์ของเธอถูกดึงออก และเพราะไม่มีตราผนึก มาน่าในตัวแอนนาจึงไม่สามารถควบคุมได้ และกลายเป็นปีศาจในที่สุด และขณะที่กำลังจะกินเธอ รอยด์ นอยช์ก็เข้ามาปกป้อง และแอนนาจึงคืนสติขึ้นมา....ในชั่วเวลาหนึ่ง
รอยด์ – นอยช์ช่วยชั้นเหรอ?
คราโทส – นั่นคงเป็นสาเหตุให้นอยช์ความรู้สึกไวกับปีศาจ ตอนนั้นนอยช์กับแอนนาต่างบาดเจ็บกันทั้งคู่ แม่ของเธอจึงขอให้สังหารเธอซะ
รอยด์ - ....ชั้นฟังมาพอแล้ว
คราโทส – แล้วสติของแอนนาก็หายไปอีกครั้งแล้วเข้าทำร้ายเธอ....เราจึง....
รอยด์ – พอได้แล้ว!
คราโทส – เรา......ฆ่าเธอ
รอยด์ – ชั้นบอกว่าพอแล้ว!!
คราโทส – หลังจากนั้น คุวาลก็เข้ามาโจมตีซ้ำ เธอกับนอยช์ตกจากหน้าผาไปพร้อมๆกับเอกซ์เฟียร์นั้น เราสู้กับคุวาลและทหาร และรีบกระโดดตามลงมา แต่สิ่งที่เหลือก็คือซากของทหารดีไซแอนท์ ซึ่งถูกปีศาจกินไปครึ่งหนึ่ง.....เราคิดว่าคงไม่มีทางที่เธอจะมีชีวิตรอด ได้....
รอยด์ - ....แล้วนายเลยกลับครูซิสไปหรือ?
คราโทส – ตัวเราคือผนึกของออริจิน การฆ่าเราก็คือการปลดผนึกออริจิน อิกดราซิลจึงแค่ปล่อยเราเอาไว้
รอยด์ – แล้วนายก็ไม่ว่าอะไรหรือ? ทั้งๆที่นายต่อต้านกับสิ่งที่เขาทำอยู่?!
คราโทส – ทุกอย่างดูเหมือนจะไร้ความหมาย
มิโทสบอกว่าเขาจะรวมโลกทั้ง 2 เข้าไว้ด้วยกันเช่นเดิมให้เร็วที่สุดหลังมาร์เทลคืนชีพมาแล้ว เราก็คิดว่าตราบใดที่โลกจะได้กลับมาเป็นเหมือนเดิม เท่านั้นก็เพียงพอแล้ว จนกระทั่งเราได้พบเธอ
รอยด์ – ชั้นเหรอ?
คราโทส – เธอทำให้เรานึกถึงมิโทส เขาเหมือนกับเธอ มิโทสพยายามอย่างหนักกับการพยายามช่วยโลก เขาไม่ได้ยอมแพ้ ไม่ว่าเขาจะถูกกดดันมากเพียงใดก็ตาม เขาเต็มไปด้วยความหวัง.....จนกระทั่งเมื่อมาร์เทลถูกฆ่า
รอยด์ – วีรบุรุษ.....ผู้คนเรียกเขาว่าอย่างนั้น
คราโทส – ถูกต้อง แต่มีสิ่งที่แตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด ระหว่างเธอกับมิโทส
รอยด์ – เผ่าพันธุ์เหรอ?
คราโทส – ไม่ใช่สิ่งนั้น แต่เธอสามารถรับได้กับความผิดพลาด....หรือไม่ก็ ถ้าเธอทำผิดพลาดไป เธอสามารถรับรู้ถึงมันได้ และกล้าหาญที่จะกลับมายืนขึ้นใหม่อีกครั้ง ขณะที่มิโทส....และเรา ไม่สามารถทำแบบนั้นได้
รอยด์ – ความกล้าที่จะรับรู้ความผิดพลาด...
คราโทส – พวกเราไม่สามารถแก้ไขหนทางที่แตกร้าวของพวกเราได้ พวกเรายอมแพ้ที่จะแก้ไขความผิดของพวกเรา แต่เธอไม่เป็นเช่นนั้น
รอยด์ – ถ้านายรู้สึกแบบนั้น นายก็น่าจะรู้ตัวแล้ว! ว่าความผิดพลาดน่ะสามารถแก้ไขได้ มันยังไม่สายเกิดไปหรอก มาหาหนทางปลดผนึกออริจินโดยไม่ต้องเสียชีวิตของนายเถอะ.....มาหาหนทางด้วย กัน
คราโทส - ....เรายังมีเรื่องที่ต้องทำอยู่ จนกว่าเราจะสามารถฝากฝังให้เธอได้ เราก็ไม่สามารถสู้ข้างๆเธอได้
รอยด์ – สิ่งที่ต้องทำเหรอ?
คราโทส – อีเทอร์นอลซอร์ด.....จนกว่าเราจะส่งมันให้เธอได้....อย่าตายนะ รอยด์
เขาเดินหลบไป
รอยด์ – คราโทส! นายจะไปไหนน่ะ?
คราโทส – อย่าให้อิกดราซิลทำตามที่เขาต้องการ เขาสามารถเสียสละชีวิตได้มากมายแค่ไหนก็ได้ หยุดอิกดราซิล หยุดมิโทส.....ก่อนที่โคเลทจะถูกพรากไปจากเธออีก
เขาพูดทิ้งท้ายแล้วจากไป
รอยด์ - .....ชั้นจะหยุดเขาแน่ ชั้นจะไปเดริส-คาราน และยุติเรื่องนี้ซักที!
รุ่งเช้าวันต่อมา รอยด์ออกมาหน้าโรงแรมและเห็นนอยช์คาบอะไรบางอย่างอยู่.....มันคือล็อกเก็ต ห้อยคอซึ่งมีรูปของชายหนุ่มกับหญิงสาวและเด็กทารกคนหนึ่ง...
รอยด์ – คราโทส...กับแม่?!......งั้นเด็กคนนี้ก็.....ชั้น?
นอยช์ – อิ๋ง
รอยด์ – คราโทสฝากสิ่งนี้มาให้ชั้นสินะ......ตกลง ชั้นจะห้อยคอ
ซักพัก ทุกคนก็กลับมารวมตัวกัน
รอยด์ – คุณอัลเทสต้าเป็นยังไงบ้าง?!
รีกัล – พวกเราให้หมออยู่ที่นั่น เผื่อจะมีอะไรเกิดขึ้น แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะไม่เป็นอะไรแล้ว
รอยด์ – ดีแล้ว ชั้นมีเรื่องจะพูดกับทุกคน โลกนี้คงไม่เปลี่ยนแปลงถ้าพวกเรารอให้ครูซิสเคลื่อนไหวก่อน ใช่ไหม? ครั้งนี้พวกเราจะเป็นฝ่ายบุกไปก่อน!
เซรอส – โว้ว นายตัดสินใจได้แล้วสินะว่าจะทำอะไร พวกเราจะถล่มครูซิส!
รอยด์ – ใช่ ชั้นมีสองเป้าหมาย คือยับยั้งยุตใหม่ของมิโทส....และปลดผนึกออริจิน
จีเนียส – แต่ถ้านายปลดผนึกออริจิน แล้วคราโทสล่ะ?
รอยด์ - ...ชั้นก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่พวกเราก็ยังไม่แน่ใจว่าเขาจะตายจริงหรือเปล่า พวกเราไม่มีเวลามากังวลกับเรื่องที่ไม่แน่ใจหรอก
รีฟิล – แล้วเธอจะทำอย่างไรกับอีเทอร์นอลซอร์ดหรือ ? ถึงเธอจะทำลายผนึกออริจินได้ เธอก็ใช้มันไม่ได้ จำได้ไหม? และฉันก็ไม่แน่ใจว่าฉันหรือจีเนียสจะถือดาบไหวไหม....
เซรอส – อย่าเป็นห่วงเรื่องนั้นเลย เราเตรียมการเรื่องนี้ไว้แล้ว
รอยด์ – นายพูดอะไรน่ะ?
เซรอส – นายเคยคิดไหมล่ะว่าทำไมเราถึงใช้ดาบผสมมนตราได้ เราได้รับการฉีดมนตราด้วยวิทยาการล่าสุดของเทเซอาร่า
ชีน่า - .........
เซรอส – พูดอีกอย่างก็คือ เราเป็นมนุษย์ที่มีเลือดของเอลฟ์ นั่นน่าจะใช้ได้ใช่ไหมล่ะ?
รีฟิล – ถ้างั้นฉันคิดว่านี่คงเป็นศึกสุดท้ายแล้ว
เพรเซีย – เข้าใจแล้วค่ะ พวกเราไปยุติเรื่องนี้กันเถอะ
รีกัล – เพื่อรวมโลกทั้งสองเป็นหนึ่ง
จีเนียส - .....ใช่ครับ
โคเลท – ฉันก็จะพยายามเหมือนกัน!
รอยด์ - ...โคเลท ฉันอยากให้เธอรออยู่ที่นี่
โคเลท - ....ทำไมล่ะ?
รอยด์ – พวกนั้นต้องการเธอไปเป็นร่างของมาร์เทล พวกเราจะให้เธอไปซ่อนตัวกับเรเนเกทหรือไม่ก็มิสุโฮะ
โคเลท – ถ้า....เธอต้องการแบบนั้น............ไม่! ฉันจะไปด้วย!
รอยด์ – แต่ว่า......
เซรอส – ฮะๆ เรารู้แล้ว นายไม่คิดว่าจะปกป้องเธอได้ใช่ไหมล่ะ น่าเศร้าจริงๆ.......
รอยด์ – พูด...พูดอะไรนะ?
เซรอส – อย่าเป็นห่วงเลยโคเลทจัง เซรอสผู้ยิ่งใหญ่คนนี้จะปกป้องเธอเอง
รอยด์ – เซรอส!
เซรอส – พาเธอไปด้วยซะรอยด์ ถึงยังไงพวกนั้นก็จะตามตัวเธออยู่ดี นายน่าจะรู้เรื่องนี้อยู่แล้วนี่ ทำตัวสมชายหน่อย แสดงให้เธอเห็นเลยว่านายมีดีอะไร!
ชีน่า – ว้าว นี่เป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ยที่เราเห็นตรงกัน ขอโทษนะรอยด์ แต่ครั้งนี้ชั้นเห็นด้วยกับเซรอส
รอยด์ - ...ก็ได้ โคเลทจะไปกับพวกเรา ตกลงไหม?
โคเลท – ขอบคุณนะรอยด์! แล้วก็ทุกคนด้วย
ทุกคนออกเดินทาง แต่ชีน่าดึงตัวเซรอสไว้ก่อน
ชีน่า – เทเซอาร่ามีเทคโนโลยีแบบนั้นด้วยเหรอ?
เซรอส - .....มีสิ.....เพราะเหตุผลแปลกๆน่ะนะ
เซรอส – เอาล่ะ ไปเตะพวกครูซิสกันซักทีนะ รอยด์!
รอยด์ - .....เซรอส ชั้นเชื่อนายได้จริงๆใช่ไหม?
เซรอส – พูดอะไรน่ะ?! นายเชื่อใจเราได้อยู่แล้ว! เราเป็นประเภทที่ชอบตอบสนองกับความเชื่อของคนอื่นด้วยนะ
รอยด์ – จริงเหรอ?
เซรอส – จริงสิๆๆ ไปกันเถอะ!
~ หอคอยแห่งการชำระล้าง ~
เมื่อเดินขึ้นบันไดไปก็พบว่าเหล่าทหารเทวทูตได้เข้ามารักษาความปลอดภัยกัน เต็มที่แล้ว แต่เพราะได้รับการช่วยเหลือจากยูอันที่ยอมมาร่วมมืออีกครั้งเพราะถูกมิโทส รู้ตัวจริงแล้ว พวกรอยด์จึงสามารถเข้าไปภายในหอคอยได้
เซรอส - ....ปล่อยให้เราจัดการเอง
ชีน่า – ให้นายจัดการ? นายจะทำยังไงน่ะ?
เซรอส – เราคาดเอาไว้อยู่แล้วว่าอาจจะเกิดอะไรแบบนี้ขึ้น ครั้งสุดท้ายที่มาที่นี่เราเลยเตรียมการบางอย่างไว้แล้ว
เขาวิ่งเข้าไปใกล้ๆลานพิธีกรรม
เซรอส – โคเลท มาที่นี่ซักเดี๋ยวสิ
โคเลท – หือ? ได้ค่ะ
เธอเดินเข้าไป แล้วเซรอสก็เดินถอยเข้าไปอีก เมื่อโคเลทเดินตามไปถึงหน้าอีเทอร์นอลซอร์ด ทหารเทวทูตจำนวนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นรอบๆ ก่อนที่โพรนีม่าจะปรากฏตัวบนลานพิธี!
โพรนีม่า – ทำงานได้ดีมาก มิโกะ พานางมาให้เราสิ
เซรอส – แน่นอน
วงเวทย์ปรากฏขึ้นใต้เท้าของโคเลท ก่อนจะพาเธอไปอยู่ข้างๆโพรนีม่า!
จีเนียส – เซรอส!
ชีน่า – นายทำบ้าอะไรน่ะ ?!
เซรอส – โธ่ๆ เงียบเถอะน่า เราแค่ถือหางฝ่ายที่จะชนะเท่านั้นเอง สิ่งที่พวกนายกำลังทำมันไร้ความหมายและสิ้นหวัง จะเป็นปัญหาอะไรล่ะ? โคเลทก็ต้องการจะเสียสละอยู่แล้วนี่?
รอยด์ – เซรอส! เจ้าคนทรยศ!
เซรอส – ตลกจริงๆที่นายพูดแบบนั้น นายเองก็ดูไม่ค่อยเชื่อเราตั้งแต่แรกอยู่แล้ว
โพรนีม่า – ทรยศงั้นหรือ? น่าขันจริง เซรอสเป็นสายลับให้พวกเรามาตั้งแต่ต้นแล้ว ใช่ไหม เซรอส?
โคเลท – ไม่จริงใช่ไหม!? บอกสิว่าเธอโกหกน่ะ.....
เซรอส – เราเข้าข้างฝ่ายที่แข็งแกร่งที่สุด ก็แค่ลองชั่งน้ำหนักดูง่ายๆ ระหว่างครูซิส เรเนเกท แล้วก็พวกนาย
ชีน่า – นายปล่อยข่าวไปให้เรเนเกทด้วยเหรอ?! ชั้นไม่อยากเชื่อจริงๆ! นายทำตัวเป็นคนโรคจิตมาตลอด แต่ชั้นก็ไม่สงสัยเพราะคิดว่าในที่สุดแล้วนายก็เป็นคนดี
เซรอส – ทำไมล่ะ ? ต้องขอบคุณจริงๆหวานใจที่รักของเรา แต่สุดท้ายแล้ว เราขอเลือกข้างนี้ เพราะมิโทสสัญญากับเราว่าจะปล่อยเราจากชะตากรรมที่ต้องเป็นมิโกะแห่งมาน่า
รีกัล – นายเกลียดการเป็นมิโกะถึงขนาดทรยศเพื่อนได้เชียวหรือ?
เซรอส - แน่นอนสิ เพราะชื่อมิโกะนี่ ทำให้ชีวิตของเราทั้งชีวิตต้องเป็นตัวตลก เราทนไม่ได้ เรารอไม่ไหวแล้วที่จะให้เซเรสมาเป็นมิโกะแทน
รอยด์ - .....นายโกหกสินะ! ชั้นยังเชื่อนายอยู่ ได้ยินไหม ?! นายเป็นคนบอกเองว่าชั้นเชื่อนายได้!
เซรอส – นายเป็นอะไรน่ะ? โง่หรือเปล่า? คุณหญิงโพรนีม่า รีบพาโคเลทไปเถอะ
โพรนีม่า – เราปล่อยให้ท่านจัดการที่เหลือล่ะนะ
ทหารเข้าไปยืนล้มโคเลทไม่ให้เธอหลบหนี
โคเลท – รอยด์.....รอยด์! รอยด์!
ร่างของทุกคนบนนั้นถูกเคลื่อนย้ายหายไป......
เซรอส – เอาล่ะ......ทุกอย่างมันจะจบแบบนี้ล่ะ
รอยด์ – ทำไมล่ะเซรอส....? นายเป็นเพื่อนของพวกเราแท้ๆ!
เซรอส – เพื่อนหรือ? เราไม่เคยทำให้นายเชื่อได้เลยด้วยซ้ำ
รอยด์ – นั่นมัน......
เซรอส – อย่ารู้สึกผิดเลย เราหมายถึงว่าเราก็หลอกพวกนายจริงๆ
รอยด์ – คงจะมีอะไรอธิบายใช่ไหม นี่มันเรื่องตลกใช่ไหม?
เซรอส – เฮะ! เรารู้จะบอกยังไงดี เราก็แค่คนขี้เกียจ อ่อนแอ สิ่งที่เราต้องการก็แค่ชีวิตที่เรียบง่าย สนุกสนาน แค่นั้นล่ะ ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น
ปีกแสงของเขาถูกกางออกเป็นครั้งแรก และแล้วทุกคนก็ต้องสู้กับเขา!
เมื่อการโจมตีสุดท้ายจบลง....ร่างของเขาก็ไปกองกับพื้น
เซรอส – อึ่ก......ไม่เลวนี่....
รอยด์ – เซรอส...
รอยด์ – ไม่เป็นไรหรอก......พูดจริงๆแล้วเราก็เหนื่อยกับชีวิตเหมือนกัน...
รอยด์ – อย่าพูดแบบนั้นสิ!
เซรอส – อ้อใช่....โคเลทน่ะ......เธออยู่ข้างใต้นี้.....ในห้องโถงของ Great Seed .....ช่วยเธอให้ได้ล่ะ....
รอยด์ – ทำไมนายต้องสู้กับพวกชั้นด้วย!?
เซรอส – เพราะ....ชีวิตของเราเป็นสิ่งที่ผิดพลาด........แต่เมื่อเราตายไป....เซเรส ก็จะ.....มีความสุขมากขึ้น แล้วพวกนั้นจะได้ยอมให้เธอ....ออกมาจากโบสถ์นั่นได้ซักที.......
รอยด์ – อย่าบอกนะว่าเพราะแบบนั้นนายถึง...
เซรอส – ฮะๆๆ.....ก็แค่ของแถมน่ะ .....อย่าลืม...ทำลายครูซิส....คริส....ตัล....ของเรา…ด้วยล่ะ
ชีวิตของเขาหายไปพร้อมคำสั่งเสีย....
ชีน่า – เจ้าโง่เอ้ย......
ทั้งๆที่ยังเสียใจกันอยู่ ทุกคนก็ยังตามไปช่วยโคเลทโดยผ่านทางวงเวทย์ที่โพรนีม่าพาตัวเธอไป
รีฟิล – ฉันมีเรื่องอยากจะปรึกษาคุณซักหน่อย
รีกัล – ปรึกษาเราหรือ?
รีฟิล – เพราะคุณเป็นคนที่มีเหตุผลมากที่สุด.......ครั้งนี้พวกเรากำลังจะมุ่งหน้าไป หาอันตราย ฉันจึงคิดว่าพวกเราคงจะต้องช่วยเหลือให้คนที่มีโอกาสชนะมิโทสได้มากที่สุด สามารถอยู่รอดได้ถึงจุดสุดท้าย
รีกัล – งั้นเองหรือ หากไปพูดเรื่องนี้กับรอยด์ เขาคงต้องโกรธมากแน่ๆ
รีฟิล – สำหรับพวกเราตอนนี้แล้ว สิ่งที่สำคัญที่สุดที่จะสู้กับมิโทสได้ก็คือ....
รีกัล – เอกซ์เฟียร์พิเศษของรอยด์
รีฟิล – ค่ะ อย่างน้อยพวกเราน่าจะเดิมพันกับสิ่งที่มีความเป็นได้สูงที่สุด
รีกัล – เข้าใจแล้ว พวกเราจะปกป้องรอยด์ไม่ไห้ได้รับอันตรายเลย
รอยด์วิ่งลึกเข้าไปภายในจนถึงห้องกว้างขนาดใหญ่ ซึ่งเมื่อก้าวเข้าไปก็มีเสียงระฆังดังขึ้น...
รอยด์ - .......เกิดอะไรขึ้นน่ะ?
ด้านบนของห้องนั้นซึ้งเป็นโดมเปิดกว้าง เต็มไปด้วยทหารเทพที่กำลังหลับนิ่งอยู่! บางตนเริ่มลืมตาขึ้น และลอยออกมาจ้องมองผู้บุกรุก!
รอยด์ – เทวฑูต!
รีกัล – พวกมันมากันแล้ว!
ถึงจะจัดการไปเท่าไหร่ แต่เทวทูตตนอื่นๆก็ยังคงลืมตาตื่นขึ้นมาโจมตีอย่างต่อเนื่อง!
รอยด์ – บ้าจริงๆ! มากันไม่หยุดเลย!
รีกัล – รีบวิ่งไปที่ทางออกเถอะ!
รอยด์รีบวิ่งไปที่ประตูซึ่งอยู่อีกด้านหนึ่ง แต่รีกัลกลับหยุดชะงักที่หน้าประตู และถีบเสาค้ำประตูจนกำแพงลงมาปิดทางเข้าหมด!
รอยด์ – รีกัล!
รีกัล – เราจะถ่วงเวลาพวกมันที่นี่ รีบไปซะ!
รอยด์ – นายก็รู้ว่าชั้นปล่อยนายไว้เบื้องหลังไม่ได้หรอก!
รีกัล – เวลาไม่มีอีกแล้ว เธอก็รู้ดี เธอเป็นคนเดียวที่สามารถช่วยโคเลทได้
รอยด์ – ชั้นรู้น่า! แต่ชั้นทิ้งเพื่อนไปเฉยๆไม่ได้หรอก!
รีกัล - นั่นไม่ใช่สิ่งที่เธอควรทำ! เรา......ครั้งหนึ่ง เราไม่อาจจะปกป้องคนสำคัญของเราได้ ดังนั้น ครั้งนี้ เราจะทำให้สำเร็จ เราจะปกป้องเพื่อนของเรา…..
รอยด์ – รีกัล.....
รีกัล – รอยด์.....ช่วยโคเลทซะ
รอยด์ - .....ตกลง
เขาหันหลังเดินไป และพูดทิ้งท้ายไว้
รอยด์ – รีกัล ห้ามตายนะ อย่าทำให้ชั้นต้องเจ็บปวดเหมือนที่นายเคยเป็นมา นายได้ยินไหม?
พูดจบ รอยด์ก็วิ่งเข้าจุดวาร์ปไป
รีกัล – หึ......ที่เธอพูดมันไม่ง่ายเลยนะ รอยด์.....เราขอโทษด้วย อลิเซีย ดูเหมือนอีกซักพักกว่าที่เราจะไปหาเธอได้
ทหารเทพจำนวนมากลอยตัวอยู่เบื้องบน
รีกัล – พวกแกผ่านที่นี่ไปไม่ได้หรอก!
รอยด์วิ่งผ่านทางวนลงเบื้องล่าง และข้ามสะพานเพื่อไปอีกฝั่ง แต่รากไม้จำนวนหนึ่งก็พุ่งลงมาปักพื้นข้างหน้าเหมือนจะขวางเอาไว้ ข้างบนนั้นมีต้นไม้ขนาดใหญ่ที่เคลื่อนไหวราวกับมีชีวิต
รอยด์ – เจ้านี่ไม่ยอมให้ผ่านไปแน่ๆ!
ชีน่า – รอเดี่ยวนะ! เจ้านี้เหมือนกับส่วนที่เหลือจากครั้งก่อนเลย
รอยด์ – เธอหมายถึง.....พฤกษายักษ์เหรอ?
ชีน่า – ใช่ ไม่ต้องสงสัยเลย ให้ชั้นจัดการเองเถอะ!
ชีน่า – ผู้สร้างไอเย็นแห่งนิรันดร์! ขุนขวานอัสนีแห่งทวยเทพ! ข้ารับใช้แห่งพระแม่ธรณี! ผู้ส่งสารจากนรกอันมืดมิด! เราของมอบโองการแก่พวกท่าน! จงร่วมกัน ณ ที่แห่งนี้ และปลดปล่อยพลังของพวกท่านออกมา!
มาน่าจากภูติแห่งเทเซอาร่าทั้ง 4 ไหลเข้าสู่ตัวชีน่า
รอยด์ – เธอจะทำอะไรน่ะ?
ชีน่า – ปืนใหญ่มาน่าในแบบฉบับของชั้นเองน่ะ ถึงจะทรงพลังไม่ถึงขนาดนั้น แต่น่าจะพอที่จะจัดการเจ้านี่ได้ รอยด์ พอชั้นให้สัญญาณก็วิ่งไปเลย เข้าใจนะ?
รอยด์ – ตกลง แล้วเธอล่ะ?
ชีน่า – อย่างห่วงเลยน่า ชั้นไม่เป็นไรหรอก พร้อมหรือยัง เอาล่ะนะ!
กระแสมาน่าในตัวเธอไปรวมกันที่ฝ่ามือทั้ง 2 อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิงออกไปเป็นลำแสงใส่ต้นไม้นั้น!
ชีน่า – ตอนนี้ล่ะ!
รอยด์รีบวิ่งผ่านไปขณะต้นไม้นั้นกำลังถูกพลังของชีน่ากดดันอยู่
ชีน่า – ฮ่าห์!
คลื่นพลังที่เธอส่งออกไปขยายตัวขึ้น และซัดใส่จนต้นไม้นั้นหลุดจากการยึดเกาะ และตกลงสู่เบื้องล่างจนทำลายสะพานข้ามจนพัง!
รอยด์ – ชีน่า! เป็นอะไรหรือเปล่า ?
ชีน่า - ....อืม ไม่เป็นไร
รอยด์ – น่าทึ่งจริงๆล่ะ!
ชีน่า – เฮ้อ.....อย่าขอให้ชั้นทำอีกครั้งก็พอนะ..... มันดูดมาน่าของชั้นไปหมดตัวเลย คงต้องพักซัก----
รากของต้นไม้ที่น่าจะตกไปเบื้องล่างแล้วกลับพุ่งขึ้นมารวบขาเธอเอาไว้!
ชีน่า – อ้า!
ก่อนที่จะถูกลากลงไป เธอคว้ารากไม้เล็กๆเอาไว้ได้หวุดหวิด...
รอยด์ – ชีน่า! ทนไว้นะ ชั้นจะ....
ชีน่า – ฮะ....ฮะๆๆๆๆๆๆๆ
รอยด์ - .....เธอเป็นอะไรน่ะ หัวเราะทำไมกัน?
ชีน่า – ก็.....ชั้นนึกถึงตอนที่พวกเราเจอกันครั้งแรกน่ะ ดูเหมือนชั้นจะมีดวงที่ต้องตกไปในหลุมจริงๆนะเนี่ย
รอยด์ - .....ทนไว้นะ ชั้นจะไปช่วยเดี่ยวนี้ล่ะ!
ชีน่า – อย่าห่วงชั้นเลย รีบไปช่วยโคเลทเถอะ
รอยด์ – นี่ไม่ใช่เวลาที่จะแกล้งทำเป็นอดทนนะ!
ชีน่า – ชั้นไม่ได้แสดง! ก็แค่มันเหมือนครั้งนั้นที่ชั้นปีนขึ้นจากหลุมมาจัดการพวกนาย และครั้งนี้ ชั้นไม่ยอมพลาดฉากสำคัญหรอก
รอยด์ - .....ขอให้เธอพูดจริงเถอะนะ
ชีน่า – แน่นอน! ปล่อยให้ชั้นแสดงบทบ้างสิ!
รอยด์ - ....ก็ได้ ชั้นจะรอเธอ เข้าใจไหม?
เขารีบวิ่งออกไป....
ชีน่า - .....ชั้นนี่โง่จริงๆ.......หัวรั้นจนถึงที่สุด เวลาแบบนี้ชั้นน่าจะทำตัวให้เป็นผู้หญิงมากกว่านี้ แล้วยอมให้เขามาช่วยมากกว่า.......เฮอะ.....นั่นคงไม่เหมือนตัวชั้นล่ะนะ
เธอปล่อยมือจากรากไม้นั้น....และร่วงลงสู่ความมืดเบื้องล่าง....
“รอยด์........โชคดีนะ....”
ทุกคนวิ่งต่อไปจนถึงห้องที่มีประตูปิดตายอยู่
รอยด์ – บ้าจริง! เปิดนะ!
รีฟิล – ดูเหมือนจะควบคุมได้จากที่นี่นะ
เธอเดินไปยังแท่นควบคุมที่อยู่กลางห้อง
รีฟิล – ให้ฉันจัดการเอง
รอยด์ - รีบเข้าเถอะ อาจารย์!
รีฟิล – อย่าเร่งฉันสิ.....อันนี้ล่ะ
ประตูบานแรกเปิดออก
รอยด์ – ทำได้แล้ว!
พื้นห้องสั่นสะเทือนจนรีฟิลล้มลงไป.....และพื้นห้องบางส่วนก็เริ่มร่วงลงไป รวมทั้งพื้นที่เธอยืนอยู่ด้วย! รีฟิลเกาะขอบพื้นใกล้ๆและปีนขึ้นมาได้
รอยด์ – อาจารย์! เป็นอะไรหรือเปล่า!
รีฟิล - .....ไม่เป็นอะไร ฉันคงใส่คำสั่งผิดน่ะ
รอยด์ – ระวังนะครับ?
รีฟิล – ฉันจะเปิดประตูต่อไปแล้วนะ
ประตูบานที่สองเปิดออก และปีศาจวิ่งเข้ามาโจมตีรอยด์
รอยด์ – นี่ก็ใส่ผิดเหรอ?
รีฟิล – ไม่ใช่! รีบจัดการมันเถอะ!
เขาสู้กับมันโดยไม่ได้มองว่าพื้นห้องยังคงหล่นไปเบื้องล่างอยู่....
รีฟิล - ......นี่คงเป็นกับดักกันไม่ให้มีใครเข้าไป
รอยด์ – อาจารย์ทำพลาดขนาดนี้เลยเหรอ? เดี๋ยวก่อน! อย่าบอกนะว่า.....
รีฟิล – ไม่มีเวลาห่วงเรื่องนั้นแล้วนะ! ฉันจะเปิดประตูต่อไปแล้ว!
ประตูที่ 3 เปิดออก และศัตรูอีกชุดก็วิ่งเข้ามา
รอยด์ – อีกแล้วเหรอ ?!
เขาวิ่งเข้าไปจะสู้กับมัน แต่เสียงบางสิ่งที่ตกลงไปเบื้องล่างทำให้เขาหันมาพบว่าพื้นห้องรอบๆแท่นควบคุมได้ตกลงไปจนเกือบหมดแล้ว...
รอยด์ – อะไรน่ะ! อาจารย์ ผมคิดอยู่แล้วเชียว!
รีฟิล – รอยด์ เธอต้องให้ความสนใจกับการช่วยโคเลทก่อน อย่าสับสนสิ!
รอยด์ – โธ่!
เขาจัดการศัตรูขณะที่ประตูสุดท้ายเปิดออกให้เห็นทางไปต่อ
รอยด์ - อาจารย์ ไปต่อได้แล้วล่ะ! รีบ......
พื้นแผ่นสุดท้ายที่เชื่อมระหว่างแท่นควบคุมกับประตูตกลงไป ห้องทั้งห้องเริ่มสั่นสะเทือนราวกับจะพังทลาย.....
รอยด์ – อาจารย์!!
รีฟิล – รอยด์ ห้องนี้จะพังลงมาในอีกไม่ช้าแล้ว รีบไปซะเถอะ
รอยด์ – ไม่! ผมไม่ทิ้งอาจารย์ไว้หรอก! ผมไม่อยากจะเสียสละใครอีกแล้ว!!
รีฟิล – เสียสละ? มีใครที่ไหนเสียสละกันหรือ? ฉันเชื่อในอุดมคติของเธอ โลกที่อาจจะยอมรับพวกเราที่ยืนอยู่ตรงกลาง ฉันเชื่อในมุมมองของเธอต่อโลก มันกลายเป็นความหวังของฉัน ฉันมาถึงที่นี่เพื่อตระหนักถึงความฝันนั้น ฉันไม่เสียใจหรอก
รอยด์ – การช่วยโลกจะไม่มีความหมายหรอกครับถ้าผมเสียอาจารย์ไป!
รีฟิล – วิญญาณของฉันจะคงอยู่บนโลกใบนี้....โลกที่เธอสร้างขึ้น แต่ถ้าอุดมคติของเธอตายไป ความหวังของฉันก็จะตายเช่นกัน การมีชีวิตอยู่โดยไม่มีความหวังนั้นมันเลวร้ายยิ่งกว่าความตายเสียอีก เธอไม่คิดแบบนั้นหรือ?
รอยด์ – ผม...ผมไม่เข้าใจหรอก!
รีฟิล – ถ้าเธอไม่เข้าใจ.....ก็จงใช้ชีวิตที่เหลือของเธอคิดถึงมันเถอะ คิดถึงความหมายที่ผู้คนมีชีวิตอยู่ นี่เป็นบทเรียนสุดท้ายที่ฉันจะสอนเธอในฐานะอาจารย์ ไปเถอะ ทำตามที่อาจารย์สั่งด้วย
รอยด์ – อาจารย์รีฟิล.....ผมจะไม่ลืมอาจารย์เลย!
เขาวิ่งออกไปจากห้องที่สั่นสะเทือนมากขึ้นเรื่อยๆนั้น....
รีฟิล – ที่เหลืออยู่ในมือของเธอแล้วนะ.........นักเรียนที่รักของฉัน
รอยด์วิ่งผ่านทางเดินที่ถล่มลงมาอย่างรวดเร็ว จนมาถึงประตูที่ปิดล็อกจากภายใน....
รอยด์ – มันล็อกจากข้างใน......ไม่ไหว ไม่ขยับเลย
เพรเซีย – คุณรอยด์ ดูข้างบนนั้นค่ะ
รอยด์ – นั่นเหรอ?
เหนือศรีษะของเขา มีช่องอากาศเล็กๆอยู่
เพรเซีย – ฉันน่าจะเข้าไปข้างในผ่านทางนี้ได้ ฉันจะลองดูค่ะ
รอยด์ – ไปคนเดียวมันอันตรายนะ
เพรเซีย – ฉันไม่เป็นอะไรค่ะ และฉันก็เป็นคนเดียวที่พอจะเข้าไปข้างในนั้นได้
รอยด์ - ....ตกลง แต่ระวังด้วยล่ะ
เพรเซียเข้าไปภายใน และกดสวิตช์เครื่องควบคุม เธอได้ยินเสียงประตูถูกเปิดออก....ขณะที่เพดานด้านที่เป็นหนทางไปต่อก็ เคลื่อนตัวลงมาปิด...
เพรเซีย – ไม่ได้นะ!
เธอวิ่งไปเพื่อจะหยุดมัน แต่รากไม้ก็พุ่งเข้ามารวบขาจนล้ม! ขวานหลุดจากมือเธอตกห่างออกไปเล็กน้อย เพดานเหนือศีรษะของเธอเลื่อนต่ำลงมาเรื่อยๆ....
เพรเซีย –เกือบ....ได้แล้ว....
เธอเอื้อมไปคว้าขวานมาตั้งยันผนังนั้นเอาไว้ได้ทัน ก่อนที่รากต้นไม้จะลากเธอหลุดออกไปมัดติดกับผนัง!
เพรเซีย – อ้า!
รอยด์สิ่งเข้ามาพอดี!
รอยด์ – เพรเซีย!
เพรเซีย – อย่าเข้ามาค่ะ! รีบไปเถอะ!
รอยด์ – ไม่! ชั้น...ชั้น....
เพรเซีย – คุณรอยด์ คุณเป็นคนอ่อนโยน แต่หากคุณยอมให้ความอ่อนโยนนั้นเข้ามายุ่งเกี่ยวกับการตัดสินใจของคุณ ก็จะอ่อนแอลง
ขวานของเธอสั่นสะเทือนเพราะแรงกดทับจากเพดานจนเหมือนกับมันจะแตกหักอยู่ได้ทุกขณะ
เพรเซีย –คุณมีสิ่งที่คุณต้องทำอยู่ อย่าลืมมันสิคะ ....ได้โปรดไปเถอะ หากคุณไม่ไป ฉันคงเสียความนับถือที่มีต่อคุณ ฉันจะไม่เป็นไร ดังนั้นรีบไปเถอะ
รอยด์ – ขอโทษนะ เพรเซีย!
เขาวิ่งสไลด์ตัวผ่านช่องว่างนั้นไป...
เพรเซีย – คุณรอยด์...ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น....คุณจะยอมแพ้ไม่ได้เด็ดขาด ยืนขึ้นและสู้ ฉันรู้ว่าคุณทำได้แน่
กร้อบ......ขวานของเธอถูกแรงกดทับของเพดานทำลาย ก่อนที่เส้นทางนั้นจะปิดลง.....
รอยด์ – เพรเซีย.......ชั้นสาบาน ชั้นจะช่วยโคเลทให้ได้ไม่ว่าจะเป็นยังไงก็ตาม และชั้นจะสร้างโลกที่ทุกคนสามารถมีชีวิตได้อย่างเสรี
รอยด์และจีเนียสวิ่งไปเพียง 2 คน และต้องหยุดชะงักเมื่อพบม่านพลังที่ก่อตัวอยู่เบื้องหน้า
รอยด์ – กับดักอีกเหรอ ?!
จีเนียส – มันกำลังเคลื่อนเข้ามาหาพวกเราด้วย!
รอยด์ - .....วิ่งเถอะ!
ทั้ง 2 คนวิ่งถอยมา แต่ก็มีม่านพลังดักเอาไว้อีก เมื่อวิ่งไปอีกด้านก็ยังมีม่านพลังขวางอีก ในที่สุดก็ถูกล้อมไว้ทั้ง 4 ด้าน
จีเนียส – ไม่ดีเลย ทางนี้ก็มีด้วย.....
รอยด์ – พวกเราต้องโจมตีพร้อมๆกันเพื่อสร้างทางให้ไปต่อได้!
จีเนียส – จะได้ผลเหรอ?
รอยด์ – ปฏิญาณแห่งดวอร์ฟข้อที่ 16 – ทำทุกสิ่งได้หากพยายาม! ถ้าพลาด ยังไงพวกเราก็ตายอยู่ดี เอาให้เต็มที่เลยนะ!
จีเนียส - นั่นล่ะที่จะเป็นนายจริงๆ เอาล่ะ ลงมือเถอะ!
รอยด์ – นับสามนะ.....
จีเนียส – รอยด์....
รอยด์ – อ...อะไร ?
จีเนียส - ....ไม่มีอะไร...ฉันพร้อมแล้ว
รอยด์ – งั้น....หนึ่ง....สอง.....
รอยด์+จีเนียส – สาม!
การโจมตีของทั้ง 2 คน เปิดช่องของม่านพลังออกได้!
รอยด์ – ตอนนี้ล่ะ!
เขาวิ่งผ่านออกไป
รอยด์ – เห็นไหมล่ะ?! ได้ผลจริงๆ!
จีเนียส – เป็นแผนของนายที่ดีจริงๆนะรอยด์ จุดเสียข้อเดียวที่นายไม่ได้นึกถึงก็คือว่าปฏิกิริยาของฉันไม่ได้เร็วขนาดนั้น
รอยด์หันกลับไปมองและเห็นว่าจีเนียสยังอยู่ข้างในม่านพลังอยู่.....และรอยโหว่ที่พวกเขาสร้างขึ้นก็ฟื้นคืนสภาพเดิมแล้ว
รอยด์ – จีเนียส!
จีเนียส – ฮะๆ.....ฉันทำพลาดแล้วล่ะ
รอยด์ – นาย....นายทำแบบนั้นให้ชั้นออกมาได้เหรอ?....
จีเนียส – ไม่...ไม่ใช่!
รอยด์ – โกหก! นายรู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้ ทำไมนายถึงทำแบบนี้กัน ?
จีเนียส – ถ้านายอยู่ในฐานะฉัน นายก็คงทำแบบเดียวกัน นายชอบโดดเข้าไปช่วยใครซักคนโดยไม่คิดก่อน แต่นั่นล่ะคือรอยด์ที่ฉันคาดหวัง ฉันอยากจะเป็นเหมือนนาย
รอยด์ – จีเนียส.......
จีเนียส – รีบไปสิ! ก่อนที่จะสายเกินไป!
รอยด์ – ไม่มีทาง! ชั้นทิ้งนายไว้ไม่ได้หรอก!
จีเนียส – ฉันบอกว่าไปสิ! ฉันไม่เหมือนนาย......ฉันมันขี้ขลาด พอถึงเวลานี้แล้ว ตัวฉันก็สั่นไปหมด.......ฉันไม่อยากให้นายเห็นฉันในสภาพที่น่าสมเพชแบบ นั้น....
รอยด์ – จีเนียส.....
จีเนียส – ไปสิ! ฉันบอกว่าไป!
รอยด์ – นาย....มันโง่จริงๆ!
เขาวิ่งจากไปอย่างไม่เต็มใจ
จีเนียส – นายเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันนะ รอยด์....
รอยด์ – แกบอกว่าไม่อยากเสียสละใครอีกงั้นเหรอ?! เจ้าโง่นี่! ....ทุกคน ชั้นขอโทษนะ...
จากที่เคยเดินทางมา 7 คน เวลานี้รอยด์วิ่งอยู่เพียงตัวคนเดียว เขาวิ่งไปจนที่สะพานข้ามที่เพียงแค่เหยียบ พื้นนั้นก็ร่วงลงเบื้องล่างแล้ว นอกจากนั้นยังมีห่าฝนธนูที่ยิงออกมาจากกำแพงตลอดเวลา รอยด์ตัดสินใจวิ่งเต็มที่อย่างรวดเร็วจนข้ามไปอีกฟาก แต่ตรงนั้นก็มีธนูอีกดอกหนึ่งยิงเข้ามาปักอกเขา!
รอยด์ – อ้าก!........โอ้ย.......ชั้นยังมีชีวิตอยู่เหรอ......ทำไมกัน.....
ที่หน้าอกของเขา ของสิ่งหนึ่งที่ห้อยอยู่ที่คอช่วยป้องกันลูกธนูเอาไว้ได้
รอยด์ - …ล็อกเกตของคราโทส.......เขาปกป้องชั้น........พ่อ
เขาเดินขึ้นบันไดไป และพบทางตันที่มีดาบปักอยู่บนกำแพง เมื่อลองไปสัมผัสดู กำแพงนั้นก็กลับกลายเป็นประตูทางเข้า
รอยด์ - ...อะไรน่ะ? กับดักอีกหรือ?แล้ว....ดาบนี่มันอะไร?......บ้าจริง ไม่มีเวลามากังวลแล้วล่ะ ชั้นต้องช่วยโคเลทเพื่อทุกคน!
ภายในห้องโถงของ Great Seed เมล็ดผลอันยิ่งใหญ่ลอยอยู่กลางห้อง ภายในนั้นมีร่างของมาร์เทลอยู่ ประกายแสงบางอย่างจากร่างของเธอกำลังลอยเข้าไปในร่างของโคเลทซึ่งหลับอยู่ใน แคปซูล มิโทสที่อยู่ในร่างอิกดราซิลซึ่งเป็นร่างผู้ใหญ่ของเขา มองมาร์เทลอยู่ตลอดเวลา
มิโทส – ในที่สุดก็ถึงเวลาแล้ว ท่านพี่ ร่างนี้มีรูปแบบของมาน่าที่ใกล้เคียงกับพี่มากที่สุด ในอดีต เราล้มเหลวมาหลายครั้ง แต่ครั้งนี้เราสัญญาว่าจะทำให้สำเร็จ
โพรนีม่า – การบรรจุมาน่าเสร็จสมบูรณ์แล้วค่ะ ท่าน
มิโทส – ดี เริ่มได้เลย
โพรนีม่าเดินไปที่เครื่องควบคุม....
รอยด์ – ปล่อยเธอนะ!
รอยด์วิ่งเข้ามาโดยไม่คาดฝัน!
มิโทส – รอยด์?! เจ้ามาที่นี่ได้ยังไง?! ผนึกที่ปิดห้องนี้อยู่สามารถเปิดได้โดยสมาชิกขั้นสูงของครูซิสเท่านั้น!
รอยด์ – ไม่ใช่เรื่องของแกหรอก! ที่สำคัญคือ ความฝันที่เห็นแก่ตัวของแกจะจบลงที่นี่!
มิโทส – ความพยายามที่ไร้ประโยชน์...
มิโทสเข้าโจมตีรอยด์ด้วยประกายแสงในมือ! แต่ลูกไฟก็พุ่งเข้ามาโจมตีเขาจากด้านหลัง!
จีเนียส – ผมไม่ให้นายแตะเขาได้หรอกนะ!
บนชั้นลอยของห้องนั้น ทุกคนยืนอยู่กันพร้อมหน้า!
รอยด์ – ทุกคน! ทำไม?......ปลอดภัยกันเหรอ?!!
ชีน่า – ชั้นก็บอกแล้วนี่ ว่าชั้นไม่ยอมพลาดฉากสำคัญหรอก!
รีกัล – เธอไม่อยากเผชิญกับความเจ็บปวดเช่นเดียวกับเราใช่ไหมล่ะ?
รีฟิล – ฉันไม่อาจพลาดโอกาสที่จะได้เห็นโลกใหม่ที่กำลังจะถูกสร้างขึ้นหรอก
เพรเซีย – ฉันยังสามารถสู้ได้ ตราบใดที่ยังสู้ไหว ฉันก็จะขอสู้ข้างๆคุณ
จีเนียส – ฮะๆ ดีใช่ไหมล่ะ?
รอยด์ – ทุกคน! ดีล่ะ จัดการเขาด้วยกันเถอะ!
ทุกคนโดดลงมารวมตัวกันเบื้องล่าง
มิโทส – หึ แย่จริงๆ โพรนี่ม่า นี่เป็นความผิดของเจ้า พวกนี้จึงยังมีชีวิตอยู่ ฆ่าพวกมันซะ!
โพรนีม่า – ค...ค่ะ ท่าน!
โพรนีม่าล้มลงหลังพ่ายแพ้ในการต่อสู้
โพรนีม่า – ท่านอิกดราซิล.....เจ็บเหลือเกิน......ช่วยข้าด้วย....
มิโทสยังคงจ้องมองมาร์เทล ประกายแสงจากร่างของมาร์เทลยังคงเข้าไปในร่างของโคเลท จนกระทั่งร่างนั้นหายไป....
มิโทส – เราทำสำเร็จแล้ว!......พี่มาร์เทลตื่นขึ้นแล้ว!
โพรนีม่า – ท่านอิกดราซิล.....มิโทส......ได้โปรด....
เธอคลานเข้าไปใกล้ๆเขา....
มิโทส – มีเพียงสหายเก่าของเราเท่านั้นที่จะเรียกชื่อนั้นได้! จงไปจากสายตาเราซะ!!
เขาอัดประกายแสงลงสู่ร่างของเธอจนแตกสลายไปทันที!
เพรเซีย - ....โหดร้ายจริงๆ
เขาหันกลับไปมองแคปซูลที่กำลังเปิดออกโคเลทลืมตาตื่นขึ้นและก้าวออกมา
มิโทส - ท่านพี่ที่รัก......ในที่สุดก็กลับมาหาเราแล้ว!
รอยด์ – ไม่......โคเลท....ไม่จริงหรอก!
เสียงของโคเลทที่เอ่ยออกมานั้นเป็นเสียงของมาร์เทล
โคเลท – มิโทส.....เธอทำอะไรลงไป....?
มิโทส – ท่านพี่มาร์เทล?.....อ้อ หมายถึงร่างนี้หรือ เราเร่งการเติบโตเพื่อให้มีรูปลักษณ์ที่เหมาะสมกับการเป็นผู้นำของครูซิส รอซักครู่เถอะ เราจะกลับสู่ร่างเดิมของเรา
แวบตาหนึ่ง มิโทสก็กลับสู่ร่างของมิโทสที่พวกรอยด์รู้จัก
โคเลท – ไม่ใช่ มิโทส....ไม่ใช่เรื่องนั้น เราได้รับรู้ตลอดเวลา ไม่สามารถพูดได้ ไม่สามารถขยับได้ เราได้มองเห็นสิ่งโง่เขลาที่เธอได้ทำ เธอลืมทุกอย่างไปแล้วหรือ? พวกเราหยุดสงครามเพราะพวกเราฝันถึงโลกที่มนุษย์ เอลฟ์ และผู้ที่อยู่ระหว่างพวกเขา จะสามารถอยู่ร่วมกันได้อย่างมีความสุข
มิโทส – พี่พูดอะไรครับ? ทั้งๆที่ผมได้ฝ่าฟันอุปสรรคมากมายเพื่อเตรียมร่างใหม่นี้ให้พี่น่ะหรือ? แต่ผมรู้แล้ว....พี่ไม่ชอบร่างนี้ใช่ไหม?
โคเลท – มิโทส ได้โปรดเถอะ ฟังพี่สิ สิ่งที่เธอทำไป.....มันผิด มันไม่ใช่สิ่งที่พวกเรามุ่งหวัง
มิโทส – ผิด? พี่ปฏิเสธผมเหรอ?
โคเลท – ไม่ใช่ แต่พี่อยากให้เธอจำได้ ได้โปรดหยุดเรื่องเหล่านี้แล้วกลับเธอคนเดิมเถอะ
มิโทส – พี่มาร์เทล....แม้แต่พี่ก็ยังปฏิเสธผมหรือ?.....ไม่..... พี่ไม่มีวันพูดอะไรแบบนี้.........ฮะ....ฮะๆฮะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ผมไม่ยอมหรอก ได้ยินไหม!
เขายกมือขึ้นปล่อยประกายแสงขึ้นเบื้องบน พร้อมๆกับที่ทั้งห้องสั่นสะเทือน และบนชั้นลอยนั้น คราโทสปรากฏตัวขึ้น!
คราโทส – รอยด์ ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?
เขากระโดดลงมาและติดบางสิ่งลงไปยังครูซิสคริสตัลของโคเลท
มิโทส – คราโทส! นายทรยศผมอีกแล้วเหรอ!
คราโทส - ....เราไม่ได้ต้องการจะทรยศเธอ แต่เราเต็มไปด้วยความเสียใจ....เสียใจที่ไม่อาจหยุดเธอได้
รอยด์ - คราโทส ! ชั้นรู้อยู่แล้วว่านายต้องกลับมา!
รีฟิล – ถูกแล้วรอยด์ เขาช่วยพวกเราจากสถานการณ์ที่สิ้นหวังนั้น
คราโทส – เราอยากจะชดเชยบาปที่ได้ทำกับพวกเธอน่ะ
มิโทส – บ้าจริง! เอาท่านพี่คืนมานะ!
โคเลท – ลาก่อน มิโทส นี่เป็นความปรารถนาครั้งสุดท้ายของพี่ ได้โปรดเถอะ ทำให้โลกที่บิดเบือนนี้กลับสู่สภาพที่แท้จริง
มิโทส – อย่านะ! พี่ อย่าไป!
โคเลท – หากทุกสิ่งจะมาจบลงเช่นนี้....บางทีเอลฟ์ไม่ควรจากเดริส-คารานมาก็เป็นได้ เพราะบางที.....คนอย่างพวกเราก็คงจะไม่ต้องเกิดมา......
มาน่าของมาร์เทลฟุ้งกระจายออกมาจากร่างโคเลทจนหมดสิ้น และกลับไปรวมกันในเมล็ดผลอันยิ่งใหญ่เช่นเดิม....
มิโทส - .....เป็น.....เป็นอย่างนี้เองหรือ ฮะๆ......ฮะๆๆๆๆๆๆๆๆ พี่อยากให้ผมไปจากโลกที่แปดเปื้อนนี้สินะ และกลับไปยังเดริส-คาราน......ได้สิครับ ที่นั่นเป็นบ้านเกิดของสายเลือดเอลฟ์ทุกคน
จีเนียส – มิโทส?......
มิโทส – นั่นสิครับ ท่านพี่ที่รัก.........ลืมสิ่งมีชีวิตต้อยต่ำพวกนี้แล้วกลับบ้านของพวกเราด้วยกัน....กลับไปยังเดริส-คาราน
เขายกแขนขึ้น ขณะที่เมล็ดผลอันยิ่งใหญ่เริ่มลอยตัวสูงขึ้น...... โคเลทที่ได้สติแล้วรีบตะโกนบอกทุกคน
โคเลท – ทุกคน พวกเราต้องหยุดมิโทสนะ! มาร์เทลกำลังเรียกฉัน! เธออยากให้พวกเราหยุดเขา!
มิโทส – หุบปาก! พี่ไม่มีวันพูดอะไรแบบนั้นหรอก! แก......ของที่ล้มเหลว!
โคเลท – เธอพูดแบบนั้นจริงๆ! เธอกำลังร้องให้ เธอพูดว่า “ได้โปรดเถอะ อย่าทำให้ทุกคนทรมานมากไปกว่านี้” !
มิโทสไม่สนใจและยังใช้พลังยก Great Seed สูงขึ้นไปเรื่อยๆ
คราโทส – รอยด์ เธอเข้าใจไหม? หากพวกเราสูญเสีย Great Seed ไป พวกเราก็จะทรยศต่อความหวังของทุกคน!
ชีน่า – และชาวมิสุโฮะก็ทนมันไม่ได้เหมือนกัน!
รีฟิล – หากไม่มีสิ่งนั้น พฤกษายักษ์ก็จะไม่มีวันผลิใบออกมา
เพรเซีย – หากไม่มีมาน่า แผ่นดินก็จะตาย
รีกัล – หากเป้าหมายของเธอคือการรวมโลกเป็นหนึ่ง ดังนั้น....
รอยด์ – ชั้นรู้แล้ว! พวกเราต้องหยุดยั้งมิโทสด้วยทุกอย่างที่เรามี!
มิโทส – ผมไม่ยอมให้พวกนายมาขัดขวางหรอก!
เขากลับสู่ร่างของอิกดราซิล
มิโทส – ข้าจะฆ่าพวกแกทุกคน!
เมื่อการต่อสู้สิ้นสุดลงด้วยการแพ้ของมิโทส..........
มิโทส – ทำไม......เราจะแพ้ไม่ได้.......เรากำลังจะกลับบ้าน....เรากำลังจะกลับบ้าน.....กับท่านพี่.....
ร่างของเขาล้มลงและแตกสลายกลายเป็นอณูมาน่า...เหลือเพียงครูซิสคริสตัลของเขาทั้งนั้น จีเนียสเดินไปเก็บมันขึ้นมาอย่างเศร้าๆ
รอยด์ - ......จบแล้วสินะ
คราโทส – ยังหรอก โลกยังคงแยกจากกันอยู่ พฤกษายักษ์ก็ยังไม่ผลิใบ เธอ.....ต้องปลดผนึกออริจิน
รอยด์ - .....นายรู้ไหมว่าหมายความว่ายังไง? นายอาจจะตายก็ได้นะ!
คราโทส – เราพยายามหนีจากทุกสิ่งทุกอย่าง เรายังมีบาปในอดีตที่ต้องชดใช้อยู่ เพื่อปลดปล่อยผนึกแห่งออริจิน และเพื่อจัดการกับอดีตของเรา....รอยด์ เธอต้องจัดการเรา
รอยด์ – นายคิดว่าชั้นจะทำตามเหรอไงกัน ?!
คราโทส - ...เราจะไปรอเธอที่หน้าผนึก
เขาเดินจากไป.....และรอเวลาที่ต้องตัดสินชะตากรรมกับลูกชาวอีกครั้งหนึ่ง...............
ตอนต่อไป!
ทุกคนมุ่งหน้าไปยังเฮมดาลล์เพื่อให้รอยด์ได้ทำศึกตัดสินกับพ่อ เพื่อปลดปล่อยออริจิน เพื่อสร้างพันธะสัญญาและให้สามารถใช้อีเทอร์ซอร์ดได้อีกครั้ง เพื่อรวมโลกทั้งสองกลับเป็นหนึ่งเดียวกันอีกครั้ง แล้วชีวิตของเจ้าของผนึกจะเป็นอย่างไร?! ซิลวาแลนด์และเทเซอาร่าจะสามารถกลับมาเป็นหนึ่งได้หรือไม่? และพฤกษายักษ์จะได้ผลิใบบนโลกอีกครั้งหรือไม่? กับบทสรุปสุดท้ายของการเดินทาง!
Lv 86.
Play time : 84.03 Hr.
--------มือบอนโดย Next Farecery @ 9 Mar, 2007, 10:27 pm----------
บทที่ 15 – มิโทส และมาร์เทล
~ บ้านของอัลเทสต้า ~
รอยด์ – คุณอัลเทสต้า!
อัลเทสต้า – มีอะไรหรือ?
รอยด์ – อาการของโคเลททรุดลงแล้ว!
อัลเทสต้า - !
รอยด์พาโคเลทไปนอนบนเตียง ซึ่งตอนนั้นเธอก็ไม่มีสติแล้ว
รีฟิล – พวกเรานำวัตถุดิบที่ต้องใช้รักษาเธอมาให้แล้ว ช่วยเธอด้วยเถอะค่ะ
อัลเทสต้า - รู้วิธีรักษาแล้วหรือ ?! แล้วเราทำอะไรได้ล่ะ?
รีฟิล – เราต้องให้คุณสร้างสิ่งที่เรียกว่า รูนเครสท์ ฉันจำวิธีสร้างมันจากหนังสือได้แล้ว
ทาบาธ่า – รีบเข้าเถอะค่ะ นายท่าน
อัลเทสต้า - .....ตกลง คนอื่นๆออกไปข้างนอกก่อนเถอะ
รอยด์ – โคเลทจะปลอดภัยไหมนะ....
ชีน่า – พวกเราทำทุกอย่างที่ทำได้แล้วนี่
เซรอส – เธอพูดถูกแล้วรอยด์ ใจเย็นๆแล้วกินอะไรก่อนเถอะ
รอยด์ – เวลาแบบนี้ชั้นกินอะไรไม่ลงหรอก!
เซรอส – อย่าพูดแบบนั้นเลยน่า เอาอะไรดีล่ะ? แครอทหรือมะเขือ?
รอยด์ - ......ชั้นไม่เอาทั้ง 2 อย่าง
เซรอส – เฮ้.....นาย 2 คนเป็นอะไรน่ะ ทั้งรอยด์ทั้งจีเนียส ทำตัวซึมๆชอบกล
มิโทส – ใช่ เป็นอะไรหรือเปล่าครับ จีเนียส
จีเนียส – มิโทส....จริงๆแล้ว...เอ่อ...
ตอนนั้น ทาบาธ่า อัลเทสต้า และรีฟิลก็เดินออกมาจากห้อง
ทาบาธ่า – การรักษาเสร็จสมบูรณ์แล้วค่ะ
รอยด์ – แล้วโคเลทล่ะ?!
อัลเทสต้า – เธอกำลังหลับอยู่ และพอเธอตื่นขึ้น ร่างกายเธอก็จะกลับเป็นเหมือนเดิมแล้ว และครูซิสคริสตัลก็จะถูกควบคุมอย่างสมบูรณ์โดยรูนเครสท์
เพรเซีย - ......ดีๆจริงๆค่ะ
รอยด์ – งั้นเหรอ.....โคเลทไม่ต้องทรมานอีกแล้วสินะ
เซรอส – เอาล่ะๆ งั้นตอนนี้ก็กินได้แล้วสินะ
รอยด์ - .......นายเป็นอะไรถึงอยากกินมากขนาดนั้นน่ะ?
เซรอส – เพราะพวกเราเป็นเพื่อนแท้กัน ใช่ไหมล่ะ?
เขาเดินมากอดรอยด์จากด้านหลัง
เซรอส - เราเป็นห่วงนายนะ นายคงจะเหนื่อย
มิโทส – ดูเหมือนทั้ง 2 คนจะเป็นเพื่อนสนิทกันจริงๆเลยนะครับ
เซรอส – ใช่ไหมล่ะ ?!
มิโทส – แล้วเธอเหนื่อยหรือเปล่าครับ จีเนียส?
จีเนียส – มิโทส .....พวกเราเป็นเพื่อนกันใช่ไหม?
มิโทส – อะไรหรือ? แน่นอนสิครับ? พูดเรื่องอะไรน่ะ?
จีเนียส – พวกเราเป็นเพื่อนกันจริงๆสินะ? ใช่ไหม?
มิโทส – ช...ใช่....
จีเนียส – ผมเชื่อนายนะ....
มิโทส - .........
เวลาผ่านไปซักพัก รอยด์เริ่มยืนสัปหงก
รอยด์ – อยู่ๆก็เริ่มง่วงขึ้นมาแล้วสิ น่าจะไปนอนซักหน่อย
รีฟิล – หลังรับประทานอาหารเข้าไปแล้วนอนเลย มันจะส่งผลต่อการย่อยของเธอนะ
รีกัล – เป็นอะไรหรือเปล่า? ดูเหมือนความเหนื่อยล้าคงจะเกินกว่าที่เธอจะทนได้แล้ว
รอยด์ – ไม่เป็นไรหรอก แค่จะขอนอนพักซักหน่อยน่ะ
คืนนั้น....ทุกคนต่างนอนพักผ่อนกันหมดแล้ว รอยด์สะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะรู้สึกถึงบางสิ่งที่ผิดปกติ
รอยด์ - !....ร่างกายของฉัน......ขยับไม่ได้เลย
เมื่อลืมตาขึ้นมา ก็เห็นยูอันยืนอยู่ข้างเตียง โดยเขากำลังใช้เวทย์ตรึงร่างของรอยด์อยู่
ยูอัน - ......เธออยากเจอพ่อไหม?
รอยด์ - !! นายทำอะไรกับพ่อชั้นน่ะ ?!
ยูอันหยุดเวทย์ที่ใช้กับรอยด์ และวาร์ปหายไป รอยด์ลองเดินออกไปนอกบ้าน และถูกทหารเรเนเกทชักอาวุธมาจ่อที่คอโดยไม่ทันตั้งตัว เมื่อมองไปก็เห็นยูอัน และคราโทสซึ่งถูกทหารอีก 2 คนควบคุมตัวอยู่
รอยด์ - .....คราโทส ! เรเนเกทกับครูซิสเป็นศัตรูกันไม่ใช่เหรอ ? แล้วทำไม?.....
ยูอัน – เงียบซะ....แต่ถึงยังไงฤทธิ์ยาก็คงทำให้ทุกคนหลับสนิทอยู่แล้ว
รอยด์ – ยาหรือ ?!....พ่อชั้นอยู่ไหนล่ะ ?! ถ้านายทำอะไรกับพ่อชั้นล่ะก็ ชั้นจะฟันนายให้แหลกถึงชิ้นสุดท้ายเลย!
ยูอัน – นั่นเป็นการแสดงออกตอนที่เธอกำลังจะได้พบพ่อเป็นครั้งแรกหรือ?
คราโทส – เป็นนายเองสินะ คนที่พยายามลอบสังหารเราที่ไฮม่า
ยูอัน – คราโทส ถ้านายยังเห็นค่าของชีวิตลูกชาย ก็ทำตามที่เราพูดเถอะ
รอยด์ – นาย...พูดอะไรน่ะ?
ยูอัน – ปลดผนึกของออริจินซะ ไม่อย่างนั้นรอยด์จะตายที่นี่
รอยด์ – ไม่......คราโทสไม่มีทางเป็นพ่อของชั้นหรอก ชั้น.....ชั้นไม่เชื่อหรอก...ชั้นไม่มีวันเชื่อ!
ยูอัน – รู้สึกอย่างไรล่ะ ที่เห็นลูกชายตัวเองปฏิเสธแบบนั้น
คราโทส – หึ......
ยูอัน – เราเดาจากท่าทีแล้ว นายคงไม่ปลดผนึกออริจินสินะ ถ้าเป็นเช่นนั้น นายก็คงต้องตาย
รอยด์ถูกอาวุธของทหารเรเนเกทแทงเข้าไปเล็กน้อย
รอยด์ – โอ้ย!
คราโทส - !
ทหาร – ขยับแม้เพียงนิดเดียว ลูกชายของแกตายแน่!
ยูอัน – ตั้งแต่มีครอบครัว นายก็เปลี่ยนไปมากจริงๆ เหมือนกับครั้งนั้นเมื่อ 15 ปีก่อน ตอนที่แอนนากลายเป็นปีศาจ นายก็ไม่สามารถสู้กลับได้
รอยด์ - ....อะไรนะ?
ยูอัน – ถ้าเธอไม่ได้อยู่กับนาย แอนนาคงไม่ต้องกลายเป็นแบบนั้น เป็นผู้หญิงที่โชคร้ายจริงๆ
รอยด์สะบัดตัวจากการควบคุมของทหาร และเดินเข้ามาหายูอัน
รอยด์ - ....อย่าดูถูกแม่ชั้นนะ!
เขาเหวี่ยงดาบโจมตียูอันซึ่งหลบไปได้ และยิงกระสุนสายฟ้าใส่รอยด์ทันที! คราโทสเข้ามาใช้ร่างของตัวเองกันไว้จนโดนการโจมตีเข้าไปแทน!
รอยด์ - .....คราโทส?
คราโทส - ....เป็นอะไรหรือเปล่า......ดีแล้ว
เขาพยายามลุกขึ้นแต่ก็ล้มตัวลงไปอย่างหมดเรี่ยวแรง
รอยด์ - .....อึ่ก..........อ้า!!!!!!!!!!
ประตูบ้านเปิดออก และโคเลทเดินออกมาเพราะได้ยินเสียงร้อง
โคเลท – รอยด์! เป็นอะไรเหรอ ?! เกิดอะไรขึ้น ?!
รอยด์ – ชั้น......ชั้น....ชั้นควรจะเชื่ออะไรดี?!
โคเลท – รอยด์ ใจเย็นก่อน!
รอยด์ – มันไม่จริงหรอก! คราโทสน่ะไม่ใช่..... ชายที่ทรยศพวกเรา....และทำให้เธอทรมาน.....เขาไม่ใช่....พ่อของชั้นหรอก!
โคเลท – รอยด์ อย่าไขว้เขวสิว่าเธอคือใคร! ไม่ว่าพ่อแม่ของเธอจะเป็นใคร ไม่ว่าภูมิหลังของเธอจะเป็นยังไง เธอก็คือเธอ!
รอยด์ – ชั้น....คือชั้น?
โคเลท – รอยด์เป็นคนบอกฉันเองว่าไม่ว่าฉันจะกลายเป็นยังไง ถึงแม้ฉันจะกลายเป็นเทวทูต ฉันก็คือฉัน.....และอย่าลืมว่าคุณคราโทสช่วยเธอไว้นะ
รอยด์ – นั่นสิ.....เธอพูดถูก
เขาเดินลงไปนั่งใกล้ๆคราโทส
รอยด์ – ขอบใจนะ
คราโทส - ........
รอยด์ – แต่ชั้นยังเรียกนายว่า “พ่อ” ไม่ลงหรอก
โคเลท – รอยด์ .....
รอยด์ – ชั้นเกลียดสิ่งที่นาย....สิ่งที่ครูซิสทำ คนมากมายต้องตายไป ผู้คนของซิลวาแลนด์ ผู้คนของเทเซอาร่า....ดีไซแอนท์และเรเนเกท และสมาชิกของครูซิส พวกเขาทุกคนต่างก็เป็นเหยื่อ ชั้นปฏิเสธที่จะยอมรับความคิดที่จะเสียสละให้ซักคนเพื่อบางอย่าง มันไม่ดีหรอกที่จะเสียชีวิตไหนไป ไม่มีชีวิตใดที่เกิดมาเพื่อตายเท่านั้น ชั้นจะไม่เสียสละโลกเพื่อช่วยโคเลท ชั้นจะไม่ยอมแพ้จนกว่าจะพบทางที่ให้ทุกคนมีชีวิตอยู่ได้
เสียงประตูเปิดออกอีกครั้ง....
มิโทส – นั่นเป็นสุนทรพจน์ที่น่าชื่นชมจริงๆ ยินดีด้วยครับ
มิโทสก้าวออกมาโดยไม่มีใครคาดหมาย
รอยด์ – มิโทส?......
เขาเดินผ่านทหารทั้ง 2 คนหน้าบ้าน และปล่อยกระสุนแสงใส่จนตายทันที และหันมาโจมตีใส่อีก 2 คนจนร่างสลายไปเช่นกัน ก่อนที่มิโทสจะหันมาโจมตีใส่ยูอันจนกระเด็นไป
มิโทส – นายคิดหรือว่าผมจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น? น่าสมเพชจริง ผมได้ให้โพรนีม่าคอยจับตาดูคราโทสไว้อยู่แล้ว เพราะดูเหมือนว่าเขาจะปล่อยข้อมูลรั่วไหลให้พวกรอยด์
ยูอัน – บ้าจริง! อิกดราซิล! ทำไมแกถึงรู้ได้!
รอยด์ – อะไรนะ!?
มิโทส – น่าทึ่งจริงๆ กับแผนที่นายทำอยู่ ไม่น่าเชื่อจริงๆว่าพวกเรเนเกทที่น่ารำคาญ ซึ่งค่อยขัดขวางผมตลอดเวลา.....จริงๆแล้วมีนายเป็นผู้นำ ถ้านี่ไม่ใช่ความต้องการของพี่ ที่อยากให้ละเว้นชีวิตนาย ผมก็ฆ่านายไปแล้ว
เขาเตะใส่ยูอันซึ่งล้มอยู่กับพื้นอย่างนับครั้งไม่ถ้วน
มิโทส – ฮะๆๆๆ ฮ่าๆๆๆ ฮะฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
รอยด์ – หยุด...หยุดนะ! นายทำอะไรกัน ?!
เสียงที่เกิดขึ้น ทำให้ทุกคนตื่นและออกมาข้างนอกกันหมด
อัลเทสต้า – เกิดอะไรขึ้น ?!
จีเนียส – มิโทส......เป็นความจริงสินะ....
เขานึกไปถึงสิ่งที่เก็บมาได้เมื่อครั้งก่อน....มันคือขลุ่ยที่จีเนียสได้คืนให้มิโทสไป
มิโทส – ความจริงอะไรหรือ? ความจริงที่ว่าเธอไม่น่าเชื่อผมหรือ? เดาได้เก่งนี่จีเนียส! เพราะผมก็ไม่เชื่อคุณเหมือนกัน!
มิโทสยิงพลังใส่เพรเซีย แต่อัลเทสต้าเข้ามาขวางไว้จนบาดเจ็บสาหัส!!
ทาบาธ่า – คุณมิโทส....ช่วยฉัน.....
มิโทส – หุบปาก!
เธอถูกโจมไปกระแทกผาหินอย่างรุนแรง!
ทาบาธ่า – คุณมิโทส.....ช่วยฉัน....คุณมิโทส.....
รีฟิล – เธอทำแบบนี้ได้อย่างไรกัน ?! ทั้งๆที่เธอเคยเสี่ยงชีวิตช่วยไว้แท้ๆ!
จีเนียส – มิโทส ทำไมล่ะ! ทำไมถึงทำแบบนี้! ทำไมถึงต้องทำร้ายคุณอัลเทสต้ากับคุณทาบาธ่า! ทั้งๆที่นายก็อยู่กับทั้ง 2 คนได้ดีแท้ๆ!
มิโทส – ทาบาธ่าหรือ! ตุ๊กตานั่นดูเหมือนพี่สาวของผมจนน่ารำคาญ.....ผมไม่เคยทนเธอได้! เธอเป็นภาชนะที่ล้มเหลวซึ่งไม่สามารถรองรับวิญญาณของพี่ได้ แค่มองเธอก็ทำให้รู้สึกไม่ดีแล้ว!
รอยด์ - .....เจ้าสารเลวนี่! นายกล้าดียังไงมาทรยศเพื่อนของชั้น!
เขาโจมตีใส่มิโทสซึ่งไม่ยอมหลบไปครั้งหนึ่ง ก่อนจีเนียสจะเข้ามาหยุดไว้
จีเนียส – หยุดเถอะรอยด์! ขอร้องล่ะ! ทั้ง 2 คนเป็นเพื่อนฉันนะ!!
โพรนีม่าปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง
โพรนีม่า – ท่านอิกดราซิล บาดแผลของท่านยังไม่ได้รับการรักษา โปรดปล่อยที่เหลือให้เหล่าเทวทูตจัดการเถอะ
มิโทสยืนขึ้น ขณะแสงสีขาวเปล่งประกายออกมาจากใต้เท้า ก่อนที่ร่างของเขาจะกลายเป็นอิกดราซิล
มิโทส – ก็ได้.....
มิโทส โพรเน่ม่า และร่างของคราโทสที่นอนฟุบอยู่ ลอยสูงขึ้นก่อนจะแวบหายไป....ทหารเทวฑูตเข้ามาล้อมทุกคนเอาไว้
รอยด์ – ถอยไปนะ!
เมื่อจัดการได้ทั้งหมด ก็เหลือเพียงเสียงของมิโทสที่ดังก้องอยู่
“ไม่มีชีวิตใดที่เกิดมาเพื่อตายเท่านั้นหรือ? เจ้าคิดว่าเอกซ์เฟียร์ที่ใช้อยู่คืออะไรกัน?”
รอยด์เข้าไปดูอาการยูอัน
รอยด์ – เป็นอะไรหรือเปล่า?...
ยูอัน – เพราะเรื่องนี้.....ความพยายามของพวกเราก็กลายเป็นสิ่งไร้ค่าไปแล้ว
รอยด์ – นายวางแผนที่จะทำสัญญากับออริจินเพื่อใช้อีเทอร์นอลซอร์ดสินะ
ยูอัน – ถูกต้อง และจากนั้นเราก็จะใช้ปืนใหญ่มาน่า ทำลายหอคอยนั่น เพื่อให้ Great Seed ผลิใบขึ้นอีกครั้ง....นั่นเป็นแผนของพวกเราตั้งแต่ได้รู้ว่านายมีตัวตนอยู่ เรามั่นใจว่าน่าจะบังคับให้คราโทสทำตามได้
รอยด์ – นาย.....ไม่ยอมรับยุคแห่งฮาล์ฟเอลฟ์ที่มิโทสต้องการเหรอ?
ยูอัน – แผนการนั่นมันเป็นแค่การตีความหมายของความปรารถนาสุดท้ายของมาร์เทลที่บิดเบือนไป นั่นไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการจริงๆ
โคเลท – ความหวังสุดท้ายของมาร์เทลคืออะไรหรือคะ?
ยูอัน – เธอบอกว่าเธออยากเห็นโลกที่ไม่มีความขัดแย้ง
เขายันตัวขึ้นทั้งๆที่บาดเจ็บอยู่
รอยด์ – ยังขยับตัวไม่ได้นะ!
ยูอัน – เราไม่มีเวลาแล้ว....เราต้องรีบอพยพเรเนเกททุกคนออกมาก่อนที่จะถูกอิกดราซิลฆ่า
รอยด์ – เดี๋ยวก่อน คราโทสเป็นคนเดียวที่สามารถปลดผนึกออริจินได้จริงๆหรือ?
ยูอัน – ใช่ ผนึกจะถูกปลดออกเมื่อเขาปลดปล่อยมาน่าออกจากร่างกายจนหมด
รีกัล – หากทำเช่นนั้นเขาก็คงจะเสียชีวิตไปด้วยแน่
ยูอัน – ถูกต้อง ผนึกนั้นผูกพันเข้ากับชีวิตของเขา
รอยด์ – ชีวิตของ....คราโทส.....นายจะบอกว่าพวกเราต้องแลกชีวิตของเขาเพื่อให้ได้อีเทอร์นอลซอร์ดเหรอ?!
ยูอัน – รอยด์ เธอไม่สามารถใช้อีเทอร์นอลซอร์ดนั่นได้ มันไม่จำเป็นต้องใช้พลังของผู้อัญเชิญอสูร แต่เธอต้องได้รับการยอมรับจากอริจิน แต่ก็มีเรื่องหนึ่งที่เธอไม่สามารถทำอะไรกับมันได้
รอยด์ – หมายความว่ายังไงน่ะ? อิกดราซิล.......มิโทสก็พูดแบบนั้น
ยูอัน – มีเพียงฮาล์ฟเอลฟ์ที่สามารถใช้ดาบนั้นได้ ดาบนั่นถูกสร้างโดยออริจิน เพื่อมิโทสเท่านั้น
รอยด์ – อะไรนะ ?!
ยูอันเดินจากไปโดยทิ้งเงื่อนไขที่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้เอาไว้.....
เมื่อรอยด์ไปดูอาการทาบาธ่า ถึงเธอจะเป็นตุ๊กตา แต่ความเสียหายของร่างการทำให้เธออยู่ในย่ำแย่
เพรเซีย – คุณทาบาธ่า....
ทาบาธ่า – ยิน....ยิน.....ยิน...ดี.....ต้อน....รับ....รับ...ค่ะ...ค่ะ....เชิญ....เชิญ....เข้า.....มา.....ก่อน....ก่อน
เพรเซีย - .....ฉันขอโทษ......ฉันช่วยคุณไม่ได้เลย....
รีฟิลเองก็พยายามรักษาอัลเทสต้าอย่างเต็มที่
อัลเทสต้า - ....โอ....รอยด์
รอยด์ – อย่าพึ่งพูดเลย! อย่าฝืนตัวเองมากไปกว่านี้!
โคเลท – คุณอัลเทสต้าช่วยรักษาฉันได้โปรดเถอะค่ะ อาจารย์! ช่วยเขาด้วย!
รีฟิล – ฉันกำลังทุกอย่างเท่าที่ทำได้นะ
จีเนียส – มิโทส....ทำไม....เขาต้องทำแบบนี้ด้วย....?
เมื่อถึงตอนเช้า อาการของอัลเทสต้าก็ดีขึ้น แต่ก็ยังไม่ปลอดภัยซักทีเดียว
เพรเซีย – คุณอัลเทสต้า....จะเป็นอะไรหรือเปล่าคะ?
รีฟิล – ฉันได้รักษาเบื้องต้นให้เขาด้วยเขายูนิคอร์นแล้ว แต่พวกเราน่าจะให้หมอมาดูอาการให้เร็วที่สุด
เซรอส – ใช่ เพราะอัลเทสต้าไม่ได้มีเอกซ์เฟียร์เหมือนพวกเรา ศาสตร์ฟื้นฟูก็เลยไม่ได้ผลมากนัก
ชีน่า – ชั้นรู้จักหมอเก่งๆอยู่ที่ฟลานูล พวกชั้นเคยเรียกเขาครั้งหนึ่งตอนที่หัวหน้าบาดเจ็บ
โคเลท – ไปกันเถอะรอยด์ ไปตามหมอมารักษาคุณอัลเทสต้า!
รอยด์ – ตกลง ฟลานูลใช่ไหม? ไปกันเลย!
จีเนียส – มิโทส....คืออิกดราซิลจริงๆสินะ
รีฟิล – จีเนียส เธอรู้อยู่แล้วใช่ไหม? แล้วทำไมถึงไม่พูดอะไรเลยล่ะ?
จีเนียส – เพราะเขาเป็นเพื่อนของผมนี่.....เขาเป็นคนดีจริงๆ...
รีฟิล – จีเนียส อย่าให้เขาเป็นปัญหากับเธอนะ อย่าให้เขาทำให้เธอเสีย ปนิฐานของเธอไป
จีเนียส – ผมรู้......แต่ว่าน้ำตามันไหลไม่ยอมหยุดเลย.........
~ฟลานูล ~
รอยด์ – หืม? แล้วเซรอสล่ะ?
ชีน่า – หมอนั่นเป็นอะไรกันนะ?! เวลาแบบนี้ยังจะเตร็ดเตร่อีก ?!
รอยด์ – ช่วยไม่ได้ ไปตามหมอกันก่อนเถอะ!
เมื่อเดินไปถึงหน้าบ้านหมอ ก็พบเซรอสยืนอยู่คนเดียว
เซรอส – แร่ไอโอนิสคือหินเล็กๆที่พวกนั้นให้เรากลืนไปหรือ......ให้เอามันมาทำเป็น แหวนแห่งพันธะสัญญาหรือ.....หืมมม เราจะทำได้จริงๆหรือเนี่ย?
รอยด์ – เซรอส! อยู่นี่เอง! ทำไมถึงพึมพำอยู่คนเดียวล่ะ?
เขามีท่าทีตกใจเล็กน้อยก่อนทำตัวเหมือนปกติ
เซรอส – อะไรกัน รอยด์ นายมาสายนะ สถานพยาบาลอยู่ที่นี่แล้ว เข้าไปกันเถอะ
ชีน่าเข้าไปพบหมอและขอให้เขาไปรักษาอัลเทสต้า ซึ่งเขาได้ขอให้รีกัล รีฟิล เซรอส และชีน่าช่วยพาเขาไปที่นั่น ส่วนรอยด์และคนอื่นๆก็ต้องรอที่เมืองนี้ไปก่อน คืนนั้น รอยด์มองหิมะที่โปรยปรายลงมาตลอดเวลาผ่านทางหน้าต่างโรงแรม
รอยด์ - .....ว้าว หิมะเยอะจริงๆนะ
“รอยด์”
รอยด์ – เมื่อกี้มีใครเรียกชื่อชั้นหรือเปล่านะ?
เขาเดินออกไปนอกโรงแรม และไปยังชั้นลอยของเมืองซึ่งอยู่จุดสูงสุดและสามารถมองเห็นเมืองได้ทั่ว
รอยด์ – หือ?......ชั้นคิดว่าได้ยินเสียงใครนะ...
คราโทส - ....รอยด์
คราโทสเดินเข้ามาพร้อมนอยช์
รอยด์ – .....นายรู้มาตลอดอยู่แล้วหรือเปล่าว่าชั้นเป็นลูกของนายน่ะ?
คราโทส - ....เรารู้ก็เมื่อตอนที่เห็นหลุมศพของแอนนาที่บ้านของเธอ
รอยด์ – แม่ตายยังไงหรือ? นายรู้นี่?
คราโทส – เหมือนกับเพรเซีย แอนนาเป็นตัวอย่างของการทดลองแองเจลัสโปรเจค พวกนั้นพยายามสร้างครูซิสคริสตัลในร่างของเธอ เมื่อเราได้รู้ถึงแผนของมิโทสที่จะเริ่มยุคแห่งสิ่งไร้ชีวิต เราจึงหันหลังให้เขาและลงมายังโลกนี้ ซึ่งเป็นที่ๆเราพบแอนนา
รอยด์ – แม่...เป็นตัวอย่างการทดลองเหมือนเพรเซียสินะ
คราโทส – หลังได้พบแอนนา เราก็ได้ตระหนักถึงความผิดพลาดของเราที่ยอมรับว่ามุมมองของมิโทสเป็นหนทาง ที่เร็วที่สุดที่จะรวมโลกทั้งสอง เราจึงเริ่มหาหนทางให้มนุษย์สามารถใช้อีเทอร์นอลซอร์ดได้
รอยด์ - ...งั้นนายก็พบวิธีใช้ดาบนั่นเพื่อรวมโลกทั้งสองได้แล้วหรือ?
คราโทส – ถูกต้อง แต่แอนนาก็ถูกพวกครูซิสไล่ล่าไปด้วย พวกเราเดินทางจากที่หนึ่งไปยังอีกที่หนึ่ง และเมื่อเธอเกิดมา เธอก็เดินทางไปกับพวกเราด้วย แต่สุดท้ายเราก็ถูกคุวาลจับได้
รอยด์ – แล้วแม่ก็ถูกเปลี่ยนร่างกลายเป็นปีศาจ.....
คราโทส – เอกซ์เฟียร์ของเธอถูกดึงออก และเพราะไม่มีตราผนึก มาน่าในตัวแอนนาจึงไม่สามารถควบคุมได้ และกลายเป็นปีศาจในที่สุด และขณะที่กำลังจะกินเธอ รอยด์ นอยช์ก็เข้ามาปกป้อง และแอนนาจึงคืนสติขึ้นมา....ในชั่วเวลาหนึ่ง
รอยด์ – นอยช์ช่วยชั้นเหรอ?
คราโทส – นั่นคงเป็นสาเหตุให้นอยช์ความรู้สึกไวกับปีศาจ ตอนนั้นนอยช์กับแอนนาต่างบาดเจ็บกันทั้งคู่ แม่ของเธอจึงขอให้สังหารเธอซะ
รอยด์ - ....ชั้นฟังมาพอแล้ว
คราโทส – แล้วสติของแอนนาก็หายไปอีกครั้งแล้วเข้าทำร้ายเธอ....เราจึง....
รอยด์ – พอได้แล้ว!
คราโทส – เรา......ฆ่าเธอ
รอยด์ – ชั้นบอกว่าพอแล้ว!!
คราโทส – หลังจากนั้น คุวาลก็เข้ามาโจมตีซ้ำ เธอกับนอยช์ตกจากหน้าผาไปพร้อมๆกับเอกซ์เฟียร์นั้น เราสู้กับคุวาลและทหาร และรีบกระโดดตามลงมา แต่สิ่งที่เหลือก็คือซากของทหารดีไซแอนท์ ซึ่งถูกปีศาจกินไปครึ่งหนึ่ง.....เราคิดว่าคงไม่มีทางที่เธอจะมีชีวิตรอด ได้....
รอยด์ - ....แล้วนายเลยกลับครูซิสไปหรือ?
คราโทส – ตัวเราคือผนึกของออริจิน การฆ่าเราก็คือการปลดผนึกออริจิน อิกดราซิลจึงแค่ปล่อยเราเอาไว้
รอยด์ – แล้วนายก็ไม่ว่าอะไรหรือ? ทั้งๆที่นายต่อต้านกับสิ่งที่เขาทำอยู่?!
คราโทส – ทุกอย่างดูเหมือนจะไร้ความหมาย
มิโทสบอกว่าเขาจะรวมโลกทั้ง 2 เข้าไว้ด้วยกันเช่นเดิมให้เร็วที่สุดหลังมาร์เทลคืนชีพมาแล้ว เราก็คิดว่าตราบใดที่โลกจะได้กลับมาเป็นเหมือนเดิม เท่านั้นก็เพียงพอแล้ว จนกระทั่งเราได้พบเธอ
รอยด์ – ชั้นเหรอ?
คราโทส – เธอทำให้เรานึกถึงมิโทส เขาเหมือนกับเธอ มิโทสพยายามอย่างหนักกับการพยายามช่วยโลก เขาไม่ได้ยอมแพ้ ไม่ว่าเขาจะถูกกดดันมากเพียงใดก็ตาม เขาเต็มไปด้วยความหวัง.....จนกระทั่งเมื่อมาร์เทลถูกฆ่า
รอยด์ – วีรบุรุษ.....ผู้คนเรียกเขาว่าอย่างนั้น
คราโทส – ถูกต้อง แต่มีสิ่งที่แตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด ระหว่างเธอกับมิโทส
รอยด์ – เผ่าพันธุ์เหรอ?
คราโทส – ไม่ใช่สิ่งนั้น แต่เธอสามารถรับได้กับความผิดพลาด....หรือไม่ก็ ถ้าเธอทำผิดพลาดไป เธอสามารถรับรู้ถึงมันได้ และกล้าหาญที่จะกลับมายืนขึ้นใหม่อีกครั้ง ขณะที่มิโทส....และเรา ไม่สามารถทำแบบนั้นได้
รอยด์ – ความกล้าที่จะรับรู้ความผิดพลาด...
คราโทส – พวกเราไม่สามารถแก้ไขหนทางที่แตกร้าวของพวกเราได้ พวกเรายอมแพ้ที่จะแก้ไขความผิดของพวกเรา แต่เธอไม่เป็นเช่นนั้น
รอยด์ – ถ้านายรู้สึกแบบนั้น นายก็น่าจะรู้ตัวแล้ว! ว่าความผิดพลาดน่ะสามารถแก้ไขได้ มันยังไม่สายเกิดไปหรอก มาหาหนทางปลดผนึกออริจินโดยไม่ต้องเสียชีวิตของนายเถอะ.....มาหาหนทางด้วย กัน
คราโทส - ....เรายังมีเรื่องที่ต้องทำอยู่ จนกว่าเราจะสามารถฝากฝังให้เธอได้ เราก็ไม่สามารถสู้ข้างๆเธอได้
รอยด์ – สิ่งที่ต้องทำเหรอ?
คราโทส – อีเทอร์นอลซอร์ด.....จนกว่าเราจะส่งมันให้เธอได้....อย่าตายนะ รอยด์
เขาเดินหลบไป
รอยด์ – คราโทส! นายจะไปไหนน่ะ?
คราโทส – อย่าให้อิกดราซิลทำตามที่เขาต้องการ เขาสามารถเสียสละชีวิตได้มากมายแค่ไหนก็ได้ หยุดอิกดราซิล หยุดมิโทส.....ก่อนที่โคเลทจะถูกพรากไปจากเธออีก
เขาพูดทิ้งท้ายแล้วจากไป
รอยด์ - .....ชั้นจะหยุดเขาแน่ ชั้นจะไปเดริส-คาราน และยุติเรื่องนี้ซักที!
รุ่งเช้าวันต่อมา รอยด์ออกมาหน้าโรงแรมและเห็นนอยช์คาบอะไรบางอย่างอยู่.....มันคือล็อกเก็ต ห้อยคอซึ่งมีรูปของชายหนุ่มกับหญิงสาวและเด็กทารกคนหนึ่ง...
รอยด์ – คราโทส...กับแม่?!......งั้นเด็กคนนี้ก็.....ชั้น?
นอยช์ – อิ๋ง
รอยด์ – คราโทสฝากสิ่งนี้มาให้ชั้นสินะ......ตกลง ชั้นจะห้อยคอ
ซักพัก ทุกคนก็กลับมารวมตัวกัน
รอยด์ – คุณอัลเทสต้าเป็นยังไงบ้าง?!
รีกัล – พวกเราให้หมออยู่ที่นั่น เผื่อจะมีอะไรเกิดขึ้น แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะไม่เป็นอะไรแล้ว
รอยด์ – ดีแล้ว ชั้นมีเรื่องจะพูดกับทุกคน โลกนี้คงไม่เปลี่ยนแปลงถ้าพวกเรารอให้ครูซิสเคลื่อนไหวก่อน ใช่ไหม? ครั้งนี้พวกเราจะเป็นฝ่ายบุกไปก่อน!
เซรอส – โว้ว นายตัดสินใจได้แล้วสินะว่าจะทำอะไร พวกเราจะถล่มครูซิส!
รอยด์ – ใช่ ชั้นมีสองเป้าหมาย คือยับยั้งยุตใหม่ของมิโทส....และปลดผนึกออริจิน
จีเนียส – แต่ถ้านายปลดผนึกออริจิน แล้วคราโทสล่ะ?
รอยด์ - ...ชั้นก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่พวกเราก็ยังไม่แน่ใจว่าเขาจะตายจริงหรือเปล่า พวกเราไม่มีเวลามากังวลกับเรื่องที่ไม่แน่ใจหรอก
รีฟิล – แล้วเธอจะทำอย่างไรกับอีเทอร์นอลซอร์ดหรือ ? ถึงเธอจะทำลายผนึกออริจินได้ เธอก็ใช้มันไม่ได้ จำได้ไหม? และฉันก็ไม่แน่ใจว่าฉันหรือจีเนียสจะถือดาบไหวไหม....
เซรอส – อย่าเป็นห่วงเรื่องนั้นเลย เราเตรียมการเรื่องนี้ไว้แล้ว
รอยด์ – นายพูดอะไรน่ะ?
เซรอส – นายเคยคิดไหมล่ะว่าทำไมเราถึงใช้ดาบผสมมนตราได้ เราได้รับการฉีดมนตราด้วยวิทยาการล่าสุดของเทเซอาร่า
ชีน่า - .........
เซรอส – พูดอีกอย่างก็คือ เราเป็นมนุษย์ที่มีเลือดของเอลฟ์ นั่นน่าจะใช้ได้ใช่ไหมล่ะ?
รีฟิล – ถ้างั้นฉันคิดว่านี่คงเป็นศึกสุดท้ายแล้ว
เพรเซีย – เข้าใจแล้วค่ะ พวกเราไปยุติเรื่องนี้กันเถอะ
รีกัล – เพื่อรวมโลกทั้งสองเป็นหนึ่ง
จีเนียส - .....ใช่ครับ
โคเลท – ฉันก็จะพยายามเหมือนกัน!
รอยด์ - ...โคเลท ฉันอยากให้เธอรออยู่ที่นี่
โคเลท - ....ทำไมล่ะ?
รอยด์ – พวกนั้นต้องการเธอไปเป็นร่างของมาร์เทล พวกเราจะให้เธอไปซ่อนตัวกับเรเนเกทหรือไม่ก็มิสุโฮะ
โคเลท – ถ้า....เธอต้องการแบบนั้น............ไม่! ฉันจะไปด้วย!
รอยด์ – แต่ว่า......
เซรอส – ฮะๆ เรารู้แล้ว นายไม่คิดว่าจะปกป้องเธอได้ใช่ไหมล่ะ น่าเศร้าจริงๆ.......
รอยด์ – พูด...พูดอะไรนะ?
เซรอส – อย่าเป็นห่วงเลยโคเลทจัง เซรอสผู้ยิ่งใหญ่คนนี้จะปกป้องเธอเอง
รอยด์ – เซรอส!
เซรอส – พาเธอไปด้วยซะรอยด์ ถึงยังไงพวกนั้นก็จะตามตัวเธออยู่ดี นายน่าจะรู้เรื่องนี้อยู่แล้วนี่ ทำตัวสมชายหน่อย แสดงให้เธอเห็นเลยว่านายมีดีอะไร!
ชีน่า – ว้าว นี่เป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ยที่เราเห็นตรงกัน ขอโทษนะรอยด์ แต่ครั้งนี้ชั้นเห็นด้วยกับเซรอส
รอยด์ - ...ก็ได้ โคเลทจะไปกับพวกเรา ตกลงไหม?
โคเลท – ขอบคุณนะรอยด์! แล้วก็ทุกคนด้วย
ทุกคนออกเดินทาง แต่ชีน่าดึงตัวเซรอสไว้ก่อน
ชีน่า – เทเซอาร่ามีเทคโนโลยีแบบนั้นด้วยเหรอ?
เซรอส - .....มีสิ.....เพราะเหตุผลแปลกๆน่ะนะ
เซรอส – เอาล่ะ ไปเตะพวกครูซิสกันซักทีนะ รอยด์!
รอยด์ - .....เซรอส ชั้นเชื่อนายได้จริงๆใช่ไหม?
เซรอส – พูดอะไรน่ะ?! นายเชื่อใจเราได้อยู่แล้ว! เราเป็นประเภทที่ชอบตอบสนองกับความเชื่อของคนอื่นด้วยนะ
รอยด์ – จริงเหรอ?
เซรอส – จริงสิๆๆ ไปกันเถอะ!
~ หอคอยแห่งการชำระล้าง ~
เมื่อเดินขึ้นบันไดไปก็พบว่าเหล่าทหารเทวทูตได้เข้ามารักษาความปลอดภัยกัน เต็มที่แล้ว แต่เพราะได้รับการช่วยเหลือจากยูอันที่ยอมมาร่วมมืออีกครั้งเพราะถูกมิโทส รู้ตัวจริงแล้ว พวกรอยด์จึงสามารถเข้าไปภายในหอคอยได้
เซรอส - ....ปล่อยให้เราจัดการเอง
ชีน่า – ให้นายจัดการ? นายจะทำยังไงน่ะ?
เซรอส – เราคาดเอาไว้อยู่แล้วว่าอาจจะเกิดอะไรแบบนี้ขึ้น ครั้งสุดท้ายที่มาที่นี่เราเลยเตรียมการบางอย่างไว้แล้ว
เขาวิ่งเข้าไปใกล้ๆลานพิธีกรรม
เซรอส – โคเลท มาที่นี่ซักเดี๋ยวสิ
โคเลท – หือ? ได้ค่ะ
เธอเดินเข้าไป แล้วเซรอสก็เดินถอยเข้าไปอีก เมื่อโคเลทเดินตามไปถึงหน้าอีเทอร์นอลซอร์ด ทหารเทวทูตจำนวนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นรอบๆ ก่อนที่โพรนีม่าจะปรากฏตัวบนลานพิธี!
โพรนีม่า – ทำงานได้ดีมาก มิโกะ พานางมาให้เราสิ
เซรอส – แน่นอน
วงเวทย์ปรากฏขึ้นใต้เท้าของโคเลท ก่อนจะพาเธอไปอยู่ข้างๆโพรนีม่า!
จีเนียส – เซรอส!
ชีน่า – นายทำบ้าอะไรน่ะ ?!
เซรอส – โธ่ๆ เงียบเถอะน่า เราแค่ถือหางฝ่ายที่จะชนะเท่านั้นเอง สิ่งที่พวกนายกำลังทำมันไร้ความหมายและสิ้นหวัง จะเป็นปัญหาอะไรล่ะ? โคเลทก็ต้องการจะเสียสละอยู่แล้วนี่?
รอยด์ – เซรอส! เจ้าคนทรยศ!
เซรอส – ตลกจริงๆที่นายพูดแบบนั้น นายเองก็ดูไม่ค่อยเชื่อเราตั้งแต่แรกอยู่แล้ว
โพรนีม่า – ทรยศงั้นหรือ? น่าขันจริง เซรอสเป็นสายลับให้พวกเรามาตั้งแต่ต้นแล้ว ใช่ไหม เซรอส?
รอยด์ – จริงเหรอ?
โคเลท – ไม่จริงใช่ไหม!? บอกสิว่าเธอโกหกน่ะ.....
เซรอส – เราเข้าข้างฝ่ายที่แข็งแกร่งที่สุด ก็แค่ลองชั่งน้ำหนักดูง่ายๆ ระหว่างครูซิส เรเนเกท แล้วก็พวกนาย
ชีน่า – นายปล่อยข่าวไปให้เรเนเกทด้วยเหรอ?! ชั้นไม่อยากเชื่อจริงๆ! นายทำตัวเป็นคนโรคจิตมาตลอด แต่ชั้นก็ไม่สงสัยเพราะคิดว่าในที่สุดแล้วนายก็เป็นคนดี
เซรอส – ทำไมล่ะ ? ต้องขอบคุณจริงๆหวานใจที่รักของเรา แต่สุดท้ายแล้ว เราขอเลือกข้างนี้ เพราะมิโทสสัญญากับเราว่าจะปล่อยเราจากชะตากรรมที่ต้องเป็นมิโกะแห่งมาน่า
รีกัล – นายเกลียดการเป็นมิโกะถึงขนาดทรยศเพื่อนได้เชียวหรือ?
เซรอส - แน่นอนสิ เพราะชื่อมิโกะนี่ ทำให้ชีวิตของเราทั้งชีวิตต้องเป็นตัวตลก เราทนไม่ได้ เรารอไม่ไหวแล้วที่จะให้เซเรสมาเป็นมิโกะแทน
รอยด์ - .....นายโกหกสินะ! ชั้นยังเชื่อนายอยู่ ได้ยินไหม ?! นายเป็นคนบอกเองว่าชั้นเชื่อนายได้!
เซรอส – นายเป็นอะไรน่ะ? โง่หรือเปล่า? คุณหญิงโพรนีม่า รีบพาโคเลทไปเถอะ
โพรนีม่า – เราปล่อยให้ท่านจัดการที่เหลือล่ะนะ
ทหารเข้าไปยืนล้มโคเลทไม่ให้เธอหลบหนี
โคเลท – รอยด์.....รอยด์! รอยด์!
ร่างของทุกคนบนนั้นถูกเคลื่อนย้ายหายไป......
เซรอส – เอาล่ะ......ทุกอย่างมันจะจบแบบนี้ล่ะ
รอยด์ – ทำไมล่ะเซรอส....? นายเป็นเพื่อนของพวกเราแท้ๆ!
เซรอส – เพื่อนหรือ? เราไม่เคยทำให้นายเชื่อได้เลยด้วยซ้ำ
รอยด์ – นั่นมัน......
เซรอส – อย่ารู้สึกผิดเลย เราหมายถึงว่าเราก็หลอกพวกนายจริงๆ
รอยด์ – คงจะมีอะไรอธิบายใช่ไหม นี่มันเรื่องตลกใช่ไหม?
เซรอส – เฮะ! เรารู้จะบอกยังไงดี เราก็แค่คนขี้เกียจ อ่อนแอ สิ่งที่เราต้องการก็แค่ชีวิตที่เรียบง่าย สนุกสนาน แค่นั้นล่ะ ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น
ปีกแสงของเขาถูกกางออกเป็นครั้งแรก และแล้วทุกคนก็ต้องสู้กับเขา!
เมื่อการโจมตีสุดท้ายจบลง....ร่างของเขาก็ไปกองกับพื้น
เซรอส – อึ่ก......ไม่เลวนี่....
รอยด์ – เซรอส...
รอยด์ – ไม่เป็นไรหรอก......พูดจริงๆแล้วเราก็เหนื่อยกับชีวิตเหมือนกัน...
รอยด์ – อย่าพูดแบบนั้นสิ!
เซรอส – อ้อใช่....โคเลทน่ะ......เธออยู่ข้างใต้นี้.....ในห้องโถงของ Great Seed .....ช่วยเธอให้ได้ล่ะ....
รอยด์ – ทำไมนายต้องสู้กับพวกชั้นด้วย!?
เซรอส – เพราะ....ชีวิตของเราเป็นสิ่งที่ผิดพลาด........แต่เมื่อเราตายไป....เซเรส ก็จะ.....มีความสุขมากขึ้น แล้วพวกนั้นจะได้ยอมให้เธอ....ออกมาจากโบสถ์นั่นได้ซักที.......
รอยด์ – อย่าบอกนะว่าเพราะแบบนั้นนายถึง...
เซรอส – ฮะๆๆ.....ก็แค่ของแถมน่ะ .....อย่าลืม...ทำลายครูซิส....คริส....ตัล....ของเรา…ด้วยล่ะ
ชีวิตของเขาหายไปพร้อมคำสั่งเสีย....
ชีน่า – เจ้าโง่เอ้ย......
ทั้งๆที่ยังเสียใจกันอยู่ ทุกคนก็ยังตามไปช่วยโคเลทโดยผ่านทางวงเวทย์ที่โพรนีม่าพาตัวเธอไป
รีฟิล – ฉันมีเรื่องอยากจะปรึกษาคุณซักหน่อย
รีกัล – ปรึกษาเราหรือ?
รีฟิล – เพราะคุณเป็นคนที่มีเหตุผลมากที่สุด.......ครั้งนี้พวกเรากำลังจะมุ่งหน้าไป หาอันตราย ฉันจึงคิดว่าพวกเราคงจะต้องช่วยเหลือให้คนที่มีโอกาสชนะมิโทสได้มากที่สุด สามารถอยู่รอดได้ถึงจุดสุดท้าย
รีกัล – งั้นเองหรือ หากไปพูดเรื่องนี้กับรอยด์ เขาคงต้องโกรธมากแน่ๆ
รีฟิล – สำหรับพวกเราตอนนี้แล้ว สิ่งที่สำคัญที่สุดที่จะสู้กับมิโทสได้ก็คือ....
รีกัล – เอกซ์เฟียร์พิเศษของรอยด์
รีฟิล – ค่ะ อย่างน้อยพวกเราน่าจะเดิมพันกับสิ่งที่มีความเป็นได้สูงที่สุด
รีกัล – เข้าใจแล้ว พวกเราจะปกป้องรอยด์ไม่ไห้ได้รับอันตรายเลย
รอยด์วิ่งลึกเข้าไปภายในจนถึงห้องกว้างขนาดใหญ่ ซึ่งเมื่อก้าวเข้าไปก็มีเสียงระฆังดังขึ้น...
รอยด์ - .......เกิดอะไรขึ้นน่ะ?
ด้านบนของห้องนั้นซึ้งเป็นโดมเปิดกว้าง เต็มไปด้วยทหารเทพที่กำลังหลับนิ่งอยู่! บางตนเริ่มลืมตาขึ้น และลอยออกมาจ้องมองผู้บุกรุก!
รอยด์ – เทวฑูต!
รีกัล – พวกมันมากันแล้ว!
ถึงจะจัดการไปเท่าไหร่ แต่เทวทูตตนอื่นๆก็ยังคงลืมตาตื่นขึ้นมาโจมตีอย่างต่อเนื่อง!
รอยด์ – บ้าจริงๆ! มากันไม่หยุดเลย!
รีกัล – รีบวิ่งไปที่ทางออกเถอะ!
รอยด์รีบวิ่งไปที่ประตูซึ่งอยู่อีกด้านหนึ่ง แต่รีกัลกลับหยุดชะงักที่หน้าประตู และถีบเสาค้ำประตูจนกำแพงลงมาปิดทางเข้าหมด!
รอยด์ – รีกัล!
รีกัล – เราจะถ่วงเวลาพวกมันที่นี่ รีบไปซะ!
รอยด์ – นายก็รู้ว่าชั้นปล่อยนายไว้เบื้องหลังไม่ได้หรอก!
รีกัล – เวลาไม่มีอีกแล้ว เธอก็รู้ดี เธอเป็นคนเดียวที่สามารถช่วยโคเลทได้
รอยด์ – ชั้นรู้น่า! แต่ชั้นทิ้งเพื่อนไปเฉยๆไม่ได้หรอก!
รีกัล - นั่นไม่ใช่สิ่งที่เธอควรทำ! เรา......ครั้งหนึ่ง เราไม่อาจจะปกป้องคนสำคัญของเราได้ ดังนั้น ครั้งนี้ เราจะทำให้สำเร็จ เราจะปกป้องเพื่อนของเรา…..
รอยด์ – รีกัล.....
รีกัล – รอยด์.....ช่วยโคเลทซะ
รอยด์ - .....ตกลง
เขาหันหลังเดินไป และพูดทิ้งท้ายไว้
รอยด์ – รีกัล ห้ามตายนะ อย่าทำให้ชั้นต้องเจ็บปวดเหมือนที่นายเคยเป็นมา นายได้ยินไหม?
พูดจบ รอยด์ก็วิ่งเข้าจุดวาร์ปไป
รีกัล – หึ......ที่เธอพูดมันไม่ง่ายเลยนะ รอยด์.....เราขอโทษด้วย อลิเซีย ดูเหมือนอีกซักพักกว่าที่เราจะไปหาเธอได้
ทหารเทพจำนวนมากลอยตัวอยู่เบื้องบน
รีกัล – พวกแกผ่านที่นี่ไปไม่ได้หรอก!
รอยด์วิ่งผ่านทางวนลงเบื้องล่าง และข้ามสะพานเพื่อไปอีกฝั่ง แต่รากไม้จำนวนหนึ่งก็พุ่งลงมาปักพื้นข้างหน้าเหมือนจะขวางเอาไว้ ข้างบนนั้นมีต้นไม้ขนาดใหญ่ที่เคลื่อนไหวราวกับมีชีวิต
รอยด์ – เจ้านี่ไม่ยอมให้ผ่านไปแน่ๆ!
ชีน่า – รอเดี่ยวนะ! เจ้านี้เหมือนกับส่วนที่เหลือจากครั้งก่อนเลย
รอยด์ – เธอหมายถึง.....พฤกษายักษ์เหรอ?
ชีน่า – ใช่ ไม่ต้องสงสัยเลย ให้ชั้นจัดการเองเถอะ!
ชีน่า – ผู้สร้างไอเย็นแห่งนิรันดร์! ขุนขวานอัสนีแห่งทวยเทพ! ข้ารับใช้แห่งพระแม่ธรณี! ผู้ส่งสารจากนรกอันมืดมิด! เราของมอบโองการแก่พวกท่าน! จงร่วมกัน ณ ที่แห่งนี้ และปลดปล่อยพลังของพวกท่านออกมา!
มาน่าจากภูติแห่งเทเซอาร่าทั้ง 4 ไหลเข้าสู่ตัวชีน่า
รอยด์ – เธอจะทำอะไรน่ะ?
ชีน่า – ปืนใหญ่มาน่าในแบบฉบับของชั้นเองน่ะ ถึงจะทรงพลังไม่ถึงขนาดนั้น แต่น่าจะพอที่จะจัดการเจ้านี่ได้ รอยด์ พอชั้นให้สัญญาณก็วิ่งไปเลย เข้าใจนะ?
รอยด์ – ตกลง แล้วเธอล่ะ?
ชีน่า – อย่างห่วงเลยน่า ชั้นไม่เป็นไรหรอก พร้อมหรือยัง เอาล่ะนะ!
กระแสมาน่าในตัวเธอไปรวมกันที่ฝ่ามือทั้ง 2 อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิงออกไปเป็นลำแสงใส่ต้นไม้นั้น!
ชีน่า – ตอนนี้ล่ะ!
รอยด์รีบวิ่งผ่านไปขณะต้นไม้นั้นกำลังถูกพลังของชีน่ากดดันอยู่
ชีน่า – ฮ่าห์!
คลื่นพลังที่เธอส่งออกไปขยายตัวขึ้น และซัดใส่จนต้นไม้นั้นหลุดจากการยึดเกาะ และตกลงสู่เบื้องล่างจนทำลายสะพานข้ามจนพัง!
รอยด์ – ชีน่า! เป็นอะไรหรือเปล่า ?
ชีน่า - ....อืม ไม่เป็นไร
รอยด์ – น่าทึ่งจริงๆล่ะ!
ชีน่า – เฮ้อ.....อย่าขอให้ชั้นทำอีกครั้งก็พอนะ..... มันดูดมาน่าของชั้นไปหมดตัวเลย คงต้องพักซัก----
รากของต้นไม้ที่น่าจะตกไปเบื้องล่างแล้วกลับพุ่งขึ้นมารวบขาเธอเอาไว้!
ชีน่า – อ้า!
ก่อนที่จะถูกลากลงไป เธอคว้ารากไม้เล็กๆเอาไว้ได้หวุดหวิด...
รอยด์ – ชีน่า! ทนไว้นะ ชั้นจะ....
ชีน่า – ฮะ....ฮะๆๆๆๆๆๆๆ
รอยด์ - .....เธอเป็นอะไรน่ะ หัวเราะทำไมกัน?
ชีน่า – ก็.....ชั้นนึกถึงตอนที่พวกเราเจอกันครั้งแรกน่ะ ดูเหมือนชั้นจะมีดวงที่ต้องตกไปในหลุมจริงๆนะเนี่ย
รอยด์ - .....ทนไว้นะ ชั้นจะไปช่วยเดี่ยวนี้ล่ะ!
ชีน่า – อย่าห่วงชั้นเลย รีบไปช่วยโคเลทเถอะ
รอยด์ – นี่ไม่ใช่เวลาที่จะแกล้งทำเป็นอดทนนะ!
ชีน่า – ชั้นไม่ได้แสดง! ก็แค่มันเหมือนครั้งนั้นที่ชั้นปีนขึ้นจากหลุมมาจัดการพวกนาย และครั้งนี้ ชั้นไม่ยอมพลาดฉากสำคัญหรอก
รอยด์ - .....ขอให้เธอพูดจริงเถอะนะ
ชีน่า – แน่นอน! ปล่อยให้ชั้นแสดงบทบ้างสิ!
รอยด์ - ....ก็ได้ ชั้นจะรอเธอ เข้าใจไหม?
เขารีบวิ่งออกไป....
ชีน่า - .....ชั้นนี่โง่จริงๆ.......หัวรั้นจนถึงที่สุด เวลาแบบนี้ชั้นน่าจะทำตัวให้เป็นผู้หญิงมากกว่านี้ แล้วยอมให้เขามาช่วยมากกว่า.......เฮอะ.....นั่นคงไม่เหมือนตัวชั้นล่ะนะ
เธอปล่อยมือจากรากไม้นั้น....และร่วงลงสู่ความมืดเบื้องล่าง....
“รอยด์........โชคดีนะ....”
ทุกคนวิ่งต่อไปจนถึงห้องที่มีประตูปิดตายอยู่
รอยด์ – บ้าจริง! เปิดนะ!
รีฟิล – ดูเหมือนจะควบคุมได้จากที่นี่นะ
เธอเดินไปยังแท่นควบคุมที่อยู่กลางห้อง
รีฟิล – ให้ฉันจัดการเอง
รอยด์ - รีบเข้าเถอะ อาจารย์!
รีฟิล – อย่าเร่งฉันสิ.....อันนี้ล่ะ
ประตูบานแรกเปิดออก
รอยด์ – ทำได้แล้ว!
พื้นห้องสั่นสะเทือนจนรีฟิลล้มลงไป.....และพื้นห้องบางส่วนก็เริ่มร่วงลงไป รวมทั้งพื้นที่เธอยืนอยู่ด้วย! รีฟิลเกาะขอบพื้นใกล้ๆและปีนขึ้นมาได้
รอยด์ – อาจารย์! เป็นอะไรหรือเปล่า!
รีฟิล - .....ไม่เป็นอะไร ฉันคงใส่คำสั่งผิดน่ะ
รอยด์ – ระวังนะครับ?
รีฟิล – ฉันจะเปิดประตูต่อไปแล้วนะ
ประตูบานที่สองเปิดออก และปีศาจวิ่งเข้ามาโจมตีรอยด์
รอยด์ – นี่ก็ใส่ผิดเหรอ?
รีฟิล – ไม่ใช่! รีบจัดการมันเถอะ!
เขาสู้กับมันโดยไม่ได้มองว่าพื้นห้องยังคงหล่นไปเบื้องล่างอยู่....
รีฟิล - ......นี่คงเป็นกับดักกันไม่ให้มีใครเข้าไป
รอยด์ – อาจารย์ทำพลาดขนาดนี้เลยเหรอ? เดี๋ยวก่อน! อย่าบอกนะว่า.....
รีฟิล – ไม่มีเวลาห่วงเรื่องนั้นแล้วนะ! ฉันจะเปิดประตูต่อไปแล้ว!
ประตูที่ 3 เปิดออก และศัตรูอีกชุดก็วิ่งเข้ามา
รอยด์ – อีกแล้วเหรอ ?!
เขาวิ่งเข้าไปจะสู้กับมัน แต่เสียงบางสิ่งที่ตกลงไปเบื้องล่างทำให้เขาหันมาพบว่าพื้นห้องรอบๆแท่นควบคุมได้ตกลงไปจนเกือบหมดแล้ว...
รอยด์ – อะไรน่ะ! อาจารย์ ผมคิดอยู่แล้วเชียว!
รีฟิล – รอยด์ เธอต้องให้ความสนใจกับการช่วยโคเลทก่อน อย่าสับสนสิ!
รอยด์ – โธ่!
เขาจัดการศัตรูขณะที่ประตูสุดท้ายเปิดออกให้เห็นทางไปต่อ
รอยด์ - อาจารย์ ไปต่อได้แล้วล่ะ! รีบ......
พื้นแผ่นสุดท้ายที่เชื่อมระหว่างแท่นควบคุมกับประตูตกลงไป ห้องทั้งห้องเริ่มสั่นสะเทือนราวกับจะพังทลาย.....
รอยด์ – อาจารย์!!
รีฟิล – รอยด์ ห้องนี้จะพังลงมาในอีกไม่ช้าแล้ว รีบไปซะเถอะ
รอยด์ – ไม่! ผมไม่ทิ้งอาจารย์ไว้หรอก! ผมไม่อยากจะเสียสละใครอีกแล้ว!!
รีฟิล – เสียสละ? มีใครที่ไหนเสียสละกันหรือ? ฉันเชื่อในอุดมคติของเธอ โลกที่อาจจะยอมรับพวกเราที่ยืนอยู่ตรงกลาง ฉันเชื่อในมุมมองของเธอต่อโลก มันกลายเป็นความหวังของฉัน ฉันมาถึงที่นี่เพื่อตระหนักถึงความฝันนั้น ฉันไม่เสียใจหรอก
รอยด์ – การช่วยโลกจะไม่มีความหมายหรอกครับถ้าผมเสียอาจารย์ไป!
รีฟิล – วิญญาณของฉันจะคงอยู่บนโลกใบนี้....โลกที่เธอสร้างขึ้น แต่ถ้าอุดมคติของเธอตายไป ความหวังของฉันก็จะตายเช่นกัน การมีชีวิตอยู่โดยไม่มีความหวังนั้นมันเลวร้ายยิ่งกว่าความตายเสียอีก เธอไม่คิดแบบนั้นหรือ?
รอยด์ – ผม...ผมไม่เข้าใจหรอก!
รีฟิล – ถ้าเธอไม่เข้าใจ.....ก็จงใช้ชีวิตที่เหลือของเธอคิดถึงมันเถอะ คิดถึงความหมายที่ผู้คนมีชีวิตอยู่ นี่เป็นบทเรียนสุดท้ายที่ฉันจะสอนเธอในฐานะอาจารย์ ไปเถอะ ทำตามที่อาจารย์สั่งด้วย
รอยด์ – อาจารย์รีฟิล.....ผมจะไม่ลืมอาจารย์เลย!
เขาวิ่งออกไปจากห้องที่สั่นสะเทือนมากขึ้นเรื่อยๆนั้น....
รีฟิล – ที่เหลืออยู่ในมือของเธอแล้วนะ.........นักเรียนที่รักของฉัน
รอยด์วิ่งผ่านทางเดินที่ถล่มลงมาอย่างรวดเร็ว จนมาถึงประตูที่ปิดล็อกจากภายใน....
รอยด์ – มันล็อกจากข้างใน......ไม่ไหว ไม่ขยับเลย
เพรเซีย – คุณรอยด์ ดูข้างบนนั้นค่ะ
รอยด์ – นั่นเหรอ?
เหนือศรีษะของเขา มีช่องอากาศเล็กๆอยู่
เพรเซีย – ฉันน่าจะเข้าไปข้างในผ่านทางนี้ได้ ฉันจะลองดูค่ะ
รอยด์ – ไปคนเดียวมันอันตรายนะ
เพรเซีย – ฉันไม่เป็นอะไรค่ะ และฉันก็เป็นคนเดียวที่พอจะเข้าไปข้างในนั้นได้
รอยด์ - ....ตกลง แต่ระวังด้วยล่ะ
เพรเซียเข้าไปภายใน และกดสวิตช์เครื่องควบคุม เธอได้ยินเสียงประตูถูกเปิดออก....ขณะที่เพดานด้านที่เป็นหนทางไปต่อก็ เคลื่อนตัวลงมาปิด...
เพรเซีย – ไม่ได้นะ!
เธอวิ่งไปเพื่อจะหยุดมัน แต่รากไม้ก็พุ่งเข้ามารวบขาจนล้ม! ขวานหลุดจากมือเธอตกห่างออกไปเล็กน้อย เพดานเหนือศีรษะของเธอเลื่อนต่ำลงมาเรื่อยๆ....
เพรเซีย –เกือบ....ได้แล้ว....
เธอเอื้อมไปคว้าขวานมาตั้งยันผนังนั้นเอาไว้ได้ทัน ก่อนที่รากต้นไม้จะลากเธอหลุดออกไปมัดติดกับผนัง!
เพรเซีย – อ้า!
รอยด์สิ่งเข้ามาพอดี!
รอยด์ – เพรเซีย!
เพรเซีย – อย่าเข้ามาค่ะ! รีบไปเถอะ!
รอยด์ – ไม่! ชั้น...ชั้น....
เพรเซีย – คุณรอยด์ คุณเป็นคนอ่อนโยน แต่หากคุณยอมให้ความอ่อนโยนนั้นเข้ามายุ่งเกี่ยวกับการตัดสินใจของคุณ ก็จะอ่อนแอลง
ขวานของเธอสั่นสะเทือนเพราะแรงกดทับจากเพดานจนเหมือนกับมันจะแตกหักอยู่ได้ทุกขณะ
เพรเซีย –คุณมีสิ่งที่คุณต้องทำอยู่ อย่าลืมมันสิคะ ....ได้โปรดไปเถอะ หากคุณไม่ไป ฉันคงเสียความนับถือที่มีต่อคุณ ฉันจะไม่เป็นไร ดังนั้นรีบไปเถอะ
รอยด์ – ขอโทษนะ เพรเซีย!
เขาวิ่งสไลด์ตัวผ่านช่องว่างนั้นไป...
เพรเซีย – คุณรอยด์...ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น....คุณจะยอมแพ้ไม่ได้เด็ดขาด ยืนขึ้นและสู้ ฉันรู้ว่าคุณทำได้แน่
กร้อบ......ขวานของเธอถูกแรงกดทับของเพดานทำลาย ก่อนที่เส้นทางนั้นจะปิดลง.....
รอยด์ – เพรเซีย.......ชั้นสาบาน ชั้นจะช่วยโคเลทให้ได้ไม่ว่าจะเป็นยังไงก็ตาม และชั้นจะสร้างโลกที่ทุกคนสามารถมีชีวิตได้อย่างเสรี
รอยด์และจีเนียสวิ่งไปเพียง 2 คน และต้องหยุดชะงักเมื่อพบม่านพลังที่ก่อตัวอยู่เบื้องหน้า
รอยด์ – กับดักอีกเหรอ ?!
จีเนียส – มันกำลังเคลื่อนเข้ามาหาพวกเราด้วย!
รอยด์ - .....วิ่งเถอะ!
ทั้ง 2 คนวิ่งถอยมา แต่ก็มีม่านพลังดักเอาไว้อีก เมื่อวิ่งไปอีกด้านก็ยังมีม่านพลังขวางอีก ในที่สุดก็ถูกล้อมไว้ทั้ง 4 ด้าน
จีเนียส – ไม่ดีเลย ทางนี้ก็มีด้วย.....
รอยด์ – พวกเราต้องโจมตีพร้อมๆกันเพื่อสร้างทางให้ไปต่อได้!
จีเนียส – จะได้ผลเหรอ?
รอยด์ – ปฏิญาณแห่งดวอร์ฟข้อที่ 16 – ทำทุกสิ่งได้หากพยายาม! ถ้าพลาด ยังไงพวกเราก็ตายอยู่ดี เอาให้เต็มที่เลยนะ!
จีเนียส - นั่นล่ะที่จะเป็นนายจริงๆ เอาล่ะ ลงมือเถอะ!
รอยด์ – นับสามนะ.....
จีเนียส – รอยด์....
รอยด์ – อ...อะไร ?
จีเนียส - ....ไม่มีอะไร...ฉันพร้อมแล้ว
รอยด์ – งั้น....หนึ่ง....สอง.....
รอยด์+จีเนียส – สาม!
การโจมตีของทั้ง 2 คน เปิดช่องของม่านพลังออกได้!
รอยด์ – ตอนนี้ล่ะ!
เขาวิ่งผ่านออกไป
รอยด์ – เห็นไหมล่ะ?! ได้ผลจริงๆ!
จีเนียส – เป็นแผนของนายที่ดีจริงๆนะรอยด์ จุดเสียข้อเดียวที่นายไม่ได้นึกถึงก็คือว่าปฏิกิริยาของฉันไม่ได้เร็วขนาดนั้น
รอยด์หันกลับไปมองและเห็นว่าจีเนียสยังอยู่ข้างในม่านพลังอยู่.....และรอยโหว่ที่พวกเขาสร้างขึ้นก็ฟื้นคืนสภาพเดิมแล้ว
รอยด์ – จีเนียส!
จีเนียส – ฮะๆ.....ฉันทำพลาดแล้วล่ะ
รอยด์ – นาย....นายทำแบบนั้นให้ชั้นออกมาได้เหรอ?....
จีเนียส – ไม่...ไม่ใช่!
รอยด์ – โกหก! นายรู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้ ทำไมนายถึงทำแบบนี้กัน ?
จีเนียส – ถ้านายอยู่ในฐานะฉัน นายก็คงทำแบบเดียวกัน นายชอบโดดเข้าไปช่วยใครซักคนโดยไม่คิดก่อน แต่นั่นล่ะคือรอยด์ที่ฉันคาดหวัง ฉันอยากจะเป็นเหมือนนาย
รอยด์ – จีเนียส.......
จีเนียส – รีบไปสิ! ก่อนที่จะสายเกินไป!
รอยด์ – ไม่มีทาง! ชั้นทิ้งนายไว้ไม่ได้หรอก!
จีเนียส – ฉันบอกว่าไปสิ! ฉันไม่เหมือนนาย......ฉันมันขี้ขลาด พอถึงเวลานี้แล้ว ตัวฉันก็สั่นไปหมด.......ฉันไม่อยากให้นายเห็นฉันในสภาพที่น่าสมเพชแบบ นั้น....
รอยด์ – จีเนียส.....
จีเนียส – ไปสิ! ฉันบอกว่าไป!
รอยด์ – นาย....มันโง่จริงๆ!
เขาวิ่งจากไปอย่างไม่เต็มใจ
จีเนียส – นายเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันนะ รอยด์....
รอยด์ – แกบอกว่าไม่อยากเสียสละใครอีกงั้นเหรอ?! เจ้าโง่นี่! ....ทุกคน ชั้นขอโทษนะ...
จากที่เคยเดินทางมา 7 คน เวลานี้รอยด์วิ่งอยู่เพียงตัวคนเดียว เขาวิ่งไปจนที่สะพานข้ามที่เพียงแค่เหยียบ พื้นนั้นก็ร่วงลงเบื้องล่างแล้ว นอกจากนั้นยังมีห่าฝนธนูที่ยิงออกมาจากกำแพงตลอดเวลา รอยด์ตัดสินใจวิ่งเต็มที่อย่างรวดเร็วจนข้ามไปอีกฟาก แต่ตรงนั้นก็มีธนูอีกดอกหนึ่งยิงเข้ามาปักอกเขา!
รอยด์ – อ้าก!........โอ้ย.......ชั้นยังมีชีวิตอยู่เหรอ......ทำไมกัน.....
ที่หน้าอกของเขา ของสิ่งหนึ่งที่ห้อยอยู่ที่คอช่วยป้องกันลูกธนูเอาไว้ได้
รอยด์ - …ล็อกเกตของคราโทส.......เขาปกป้องชั้น........พ่อ
เขาเดินขึ้นบันไดไป และพบทางตันที่มีดาบปักอยู่บนกำแพง เมื่อลองไปสัมผัสดู กำแพงนั้นก็กลับกลายเป็นประตูทางเข้า
รอยด์ - ...อะไรน่ะ? กับดักอีกหรือ?แล้ว....ดาบนี่มันอะไร?......บ้าจริง ไม่มีเวลามากังวลแล้วล่ะ ชั้นต้องช่วยโคเลทเพื่อทุกคน!
ภายในห้องโถงของ Great Seed เมล็ดผลอันยิ่งใหญ่ลอยอยู่กลางห้อง ภายในนั้นมีร่างของมาร์เทลอยู่ ประกายแสงบางอย่างจากร่างของเธอกำลังลอยเข้าไปในร่างของโคเลทซึ่งหลับอยู่ใน แคปซูล มิโทสที่อยู่ในร่างอิกดราซิลซึ่งเป็นร่างผู้ใหญ่ของเขา มองมาร์เทลอยู่ตลอดเวลา
มิโทส – ในที่สุดก็ถึงเวลาแล้ว ท่านพี่ ร่างนี้มีรูปแบบของมาน่าที่ใกล้เคียงกับพี่มากที่สุด ในอดีต เราล้มเหลวมาหลายครั้ง แต่ครั้งนี้เราสัญญาว่าจะทำให้สำเร็จ
โพรนีม่า – การบรรจุมาน่าเสร็จสมบูรณ์แล้วค่ะ ท่าน
มิโทส – ดี เริ่มได้เลย
โพรนีม่าเดินไปที่เครื่องควบคุม....
รอยด์ – ปล่อยเธอนะ!
รอยด์วิ่งเข้ามาโดยไม่คาดฝัน!
มิโทส – รอยด์?! เจ้ามาที่นี่ได้ยังไง?! ผนึกที่ปิดห้องนี้อยู่สามารถเปิดได้โดยสมาชิกขั้นสูงของครูซิสเท่านั้น!
รอยด์ – ไม่ใช่เรื่องของแกหรอก! ที่สำคัญคือ ความฝันที่เห็นแก่ตัวของแกจะจบลงที่นี่!
มิโทส – ความพยายามที่ไร้ประโยชน์...
มิโทสเข้าโจมตีรอยด์ด้วยประกายแสงในมือ! แต่ลูกไฟก็พุ่งเข้ามาโจมตีเขาจากด้านหลัง!
จีเนียส – ผมไม่ให้นายแตะเขาได้หรอกนะ!
บนชั้นลอยของห้องนั้น ทุกคนยืนอยู่กันพร้อมหน้า!
รอยด์ – ทุกคน! ทำไม?......ปลอดภัยกันเหรอ?!!
ชีน่า – ชั้นก็บอกแล้วนี่ ว่าชั้นไม่ยอมพลาดฉากสำคัญหรอก!
รีกัล – เธอไม่อยากเผชิญกับความเจ็บปวดเช่นเดียวกับเราใช่ไหมล่ะ?
รีฟิล – ฉันไม่อาจพลาดโอกาสที่จะได้เห็นโลกใหม่ที่กำลังจะถูกสร้างขึ้นหรอก
เพรเซีย – ฉันยังสามารถสู้ได้ ตราบใดที่ยังสู้ไหว ฉันก็จะขอสู้ข้างๆคุณ
จีเนียส – ฮะๆ ดีใช่ไหมล่ะ?
รอยด์ – ทุกคน! ดีล่ะ จัดการเขาด้วยกันเถอะ!
ทุกคนโดดลงมารวมตัวกันเบื้องล่าง
มิโทส – หึ แย่จริงๆ โพรนี่ม่า นี่เป็นความผิดของเจ้า พวกนี้จึงยังมีชีวิตอยู่ ฆ่าพวกมันซะ!
โพรนีม่า – ค...ค่ะ ท่าน!
โพรนีม่าล้มลงหลังพ่ายแพ้ในการต่อสู้
โพรนีม่า – ท่านอิกดราซิล.....เจ็บเหลือเกิน......ช่วยข้าด้วย....
มิโทสยังคงจ้องมองมาร์เทล ประกายแสงจากร่างของมาร์เทลยังคงเข้าไปในร่างของโคเลท จนกระทั่งร่างนั้นหายไป....
มิโทส – เราทำสำเร็จแล้ว!......พี่มาร์เทลตื่นขึ้นแล้ว!
โพรนีม่า – ท่านอิกดราซิล.....มิโทส......ได้โปรด....
เธอคลานเข้าไปใกล้ๆเขา....
มิโทส – มีเพียงสหายเก่าของเราเท่านั้นที่จะเรียกชื่อนั้นได้! จงไปจากสายตาเราซะ!!
เขาอัดประกายแสงลงสู่ร่างของเธอจนแตกสลายไปทันที!
เพรเซีย - ....โหดร้ายจริงๆ
เขาหันกลับไปมองแคปซูลที่กำลังเปิดออกโคเลทลืมตาตื่นขึ้นและก้าวออกมา
มิโทส - ท่านพี่ที่รัก......ในที่สุดก็กลับมาหาเราแล้ว!
รอยด์ – ไม่......โคเลท....ไม่จริงหรอก!
เสียงของโคเลทที่เอ่ยออกมานั้นเป็นเสียงของมาร์เทล
โคเลท – มิโทส.....เธอทำอะไรลงไป....?
มิโทส – ท่านพี่มาร์เทล?.....อ้อ หมายถึงร่างนี้หรือ เราเร่งการเติบโตเพื่อให้มีรูปลักษณ์ที่เหมาะสมกับการเป็นผู้นำของครูซิส รอซักครู่เถอะ เราจะกลับสู่ร่างเดิมของเรา
แวบตาหนึ่ง มิโทสก็กลับสู่ร่างของมิโทสที่พวกรอยด์รู้จัก
โคเลท – ไม่ใช่ มิโทส....ไม่ใช่เรื่องนั้น เราได้รับรู้ตลอดเวลา ไม่สามารถพูดได้ ไม่สามารถขยับได้ เราได้มองเห็นสิ่งโง่เขลาที่เธอได้ทำ เธอลืมทุกอย่างไปแล้วหรือ? พวกเราหยุดสงครามเพราะพวกเราฝันถึงโลกที่มนุษย์ เอลฟ์ และผู้ที่อยู่ระหว่างพวกเขา จะสามารถอยู่ร่วมกันได้อย่างมีความสุข
มิโทส – พี่พูดอะไรครับ? ทั้งๆที่ผมได้ฝ่าฟันอุปสรรคมากมายเพื่อเตรียมร่างใหม่นี้ให้พี่น่ะหรือ? แต่ผมรู้แล้ว....พี่ไม่ชอบร่างนี้ใช่ไหม?
โคเลท – มิโทส ได้โปรดเถอะ ฟังพี่สิ สิ่งที่เธอทำไป.....มันผิด มันไม่ใช่สิ่งที่พวกเรามุ่งหวัง
มิโทส – ผิด? พี่ปฏิเสธผมเหรอ?
โคเลท – ไม่ใช่ แต่พี่อยากให้เธอจำได้ ได้โปรดหยุดเรื่องเหล่านี้แล้วกลับเธอคนเดิมเถอะ
มิโทส – พี่มาร์เทล....แม้แต่พี่ก็ยังปฏิเสธผมหรือ?.....ไม่..... พี่ไม่มีวันพูดอะไรแบบนี้.........ฮะ....ฮะๆฮะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ผมไม่ยอมหรอก ได้ยินไหม!
เขายกมือขึ้นปล่อยประกายแสงขึ้นเบื้องบน พร้อมๆกับที่ทั้งห้องสั่นสะเทือน และบนชั้นลอยนั้น คราโทสปรากฏตัวขึ้น!
คราโทส – รอยด์ ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?
เขากระโดดลงมาและติดบางสิ่งลงไปยังครูซิสคริสตัลของโคเลท
มิโทส – คราโทส! นายทรยศผมอีกแล้วเหรอ!
คราโทส - ....เราไม่ได้ต้องการจะทรยศเธอ แต่เราเต็มไปด้วยความเสียใจ....เสียใจที่ไม่อาจหยุดเธอได้
รอยด์ - คราโทส ! ชั้นรู้อยู่แล้วว่านายต้องกลับมา!
รีฟิล – ถูกแล้วรอยด์ เขาช่วยพวกเราจากสถานการณ์ที่สิ้นหวังนั้น
คราโทส – เราอยากจะชดเชยบาปที่ได้ทำกับพวกเธอน่ะ
มิโทส – บ้าจริง! เอาท่านพี่คืนมานะ!
โคเลท – ลาก่อน มิโทส นี่เป็นความปรารถนาครั้งสุดท้ายของพี่ ได้โปรดเถอะ ทำให้โลกที่บิดเบือนนี้กลับสู่สภาพที่แท้จริง
มิโทส – อย่านะ! พี่ อย่าไป!
โคเลท – หากทุกสิ่งจะมาจบลงเช่นนี้....บางทีเอลฟ์ไม่ควรจากเดริส-คารานมาก็เป็นได้ เพราะบางที.....คนอย่างพวกเราก็คงจะไม่ต้องเกิดมา......
มาน่าของมาร์เทลฟุ้งกระจายออกมาจากร่างโคเลทจนหมดสิ้น และกลับไปรวมกันในเมล็ดผลอันยิ่งใหญ่เช่นเดิม....
มิโทส - .....เป็น.....เป็นอย่างนี้เองหรือ ฮะๆ......ฮะๆๆๆๆๆๆๆๆ พี่อยากให้ผมไปจากโลกที่แปดเปื้อนนี้สินะ และกลับไปยังเดริส-คาราน......ได้สิครับ ที่นั่นเป็นบ้านเกิดของสายเลือดเอลฟ์ทุกคน
จีเนียส – มิโทส?......
มิโทส – นั่นสิครับ ท่านพี่ที่รัก.........ลืมสิ่งมีชีวิตต้อยต่ำพวกนี้แล้วกลับบ้านของพวกเราด้วยกัน....กลับไปยังเดริส-คาราน
เขายกแขนขึ้น ขณะที่เมล็ดผลอันยิ่งใหญ่เริ่มลอยตัวสูงขึ้น...... โคเลทที่ได้สติแล้วรีบตะโกนบอกทุกคน
โคเลท – ทุกคน พวกเราต้องหยุดมิโทสนะ! มาร์เทลกำลังเรียกฉัน! เธออยากให้พวกเราหยุดเขา!
มิโทส – หุบปาก! พี่ไม่มีวันพูดอะไรแบบนั้นหรอก! แก......ของที่ล้มเหลว!
โคเลท – เธอพูดแบบนั้นจริงๆ! เธอกำลังร้องให้ เธอพูดว่า “ได้โปรดเถอะ อย่าทำให้ทุกคนทรมานมากไปกว่านี้” !
มิโทสไม่สนใจและยังใช้พลังยก Great Seed สูงขึ้นไปเรื่อยๆ
คราโทส – รอยด์ เธอเข้าใจไหม? หากพวกเราสูญเสีย Great Seed ไป พวกเราก็จะทรยศต่อความหวังของทุกคน!
ชีน่า – และชาวมิสุโฮะก็ทนมันไม่ได้เหมือนกัน!
รีฟิล – หากไม่มีสิ่งนั้น พฤกษายักษ์ก็จะไม่มีวันผลิใบออกมา
เพรเซีย – หากไม่มีมาน่า แผ่นดินก็จะตาย
รีกัล – หากเป้าหมายของเธอคือการรวมโลกเป็นหนึ่ง ดังนั้น....
รอยด์ – ชั้นรู้แล้ว! พวกเราต้องหยุดยั้งมิโทสด้วยทุกอย่างที่เรามี!
มิโทส – ผมไม่ยอมให้พวกนายมาขัดขวางหรอก!
เขากลับสู่ร่างของอิกดราซิล
มิโทส – ข้าจะฆ่าพวกแกทุกคน!
เมื่อการต่อสู้สิ้นสุดลงด้วยการแพ้ของมิโทส..........
มิโทส – ทำไม......เราจะแพ้ไม่ได้.......เรากำลังจะกลับบ้าน....เรากำลังจะกลับบ้าน.....กับท่านพี่.....
ร่างของเขาล้มลงและแตกสลายกลายเป็นอณูมาน่า...เหลือเพียงครูซิสคริสตัลของเขาทั้งนั้น จีเนียสเดินไปเก็บมันขึ้นมาอย่างเศร้าๆ
รอยด์ - ......จบแล้วสินะ
คราโทส – ยังหรอก โลกยังคงแยกจากกันอยู่ พฤกษายักษ์ก็ยังไม่ผลิใบ เธอ.....ต้องปลดผนึกออริจิน
รอยด์ - .....นายรู้ไหมว่าหมายความว่ายังไง? นายอาจจะตายก็ได้นะ!
คราโทส – เราพยายามหนีจากทุกสิ่งทุกอย่าง เรายังมีบาปในอดีตที่ต้องชดใช้อยู่ เพื่อปลดปล่อยผนึกแห่งออริจิน และเพื่อจัดการกับอดีตของเรา....รอยด์ เธอต้องจัดการเรา
รอยด์ – นายคิดว่าชั้นจะทำตามเหรอไงกัน ?!
คราโทส - ...เราจะไปรอเธอที่หน้าผนึก
เขาเดินจากไป.....และรอเวลาที่ต้องตัดสินชะตากรรมกับลูกชาวอีกครั้งหนึ่ง...............
ตอนต่อไป!
ทุกคนมุ่งหน้าไปยังเฮมดาลล์เพื่อให้รอยด์ได้ทำศึกตัดสินกับพ่อ เพื่อปลดปล่อยออริจิน เพื่อสร้างพันธะสัญญาและให้สามารถใช้อีเทอร์ซอร์ดได้อีกครั้ง เพื่อรวมโลกทั้งสองกลับเป็นหนึ่งเดียวกันอีกครั้ง แล้วชีวิตของเจ้าของผนึกจะเป็นอย่างไร?! ซิลวาแลนด์และเทเซอาร่าจะสามารถกลับมาเป็นหนึ่งได้หรือไม่? และพฤกษายักษ์จะได้ผลิใบบนโลกอีกครั้งหรือไม่? กับบทสรุปสุดท้ายของการเดินทาง!
Lv 86.
Play time : 84.03 Hr.
--------มือบอนโดย Next Farecery @ 9 Mar, 2007, 10:27 pm----------