Chapter 2 – Just out of reach
“เซเนล ตื่นได้แล้วล่ะ”
หญิงสาวที่เขานอนอยู่ข้างๆเรียกด้วยเสียงที่คุ้นเคย
เซเนล – อืมมม
“เร็วสิ ตื่นได้แล้ว”
เซเนล – งำๆ…..
??? - ตื่นได้แล้ว!
เซเนลได้สติขึ้นจากเสียงเรียกของใครบางคน เมื่อลืมตาจึงเห็นเด็กหญิงตัวเล็กๆในชุดสีเหลืองอยูข้างๆ
??? – นายนี่หลับไม่รู้เรื่องเลยนะ!
เขามองไปรอบๆ และเงยหน้ามองหน้าผาที่ตัวเองถูกจับโยนลงมา
เซเนล - ชั้น...รอดมาได้ยังไงกัน?
??? - ฉันไม่อยากเชื่อเลยนะ อยู่ๆนายก็ลอยลงมาจากฟ้า ตัวของนายก็มีแสงสีทองหุ้มไว้หมดเลย
เซเนล – แสงสีทอง? ...แล้วเธอเห็นผู้หญิงผมทองกับทหารชุดแดงบ้างไหม?
?? – ไม่เห็นมีนี่
เซเนล – บ้าจริงๆ….
??? – นายยังดูเบลอๆอยู่เลยนะ ขยับแข้งขยับขาหน่อยสิ....เอาเถอะ ยังไงนายก็ตื่นแล้ว งั้นไปกันเถอะ ฉันอยากให้นายพาไปที่เมืองหน่อย
เซฌนล – ชั้นเหรอ? ให้พาเธอไป?
??? – ใช่ มีปัญหาหรือ อ้อ ฉันชื่อฮาริเอท ฮาริเอท แคมพ์เบล แล้วนายล่ะ?
เซเนล – เซเนล คูลริดจ์
ฮาริเอท – โอเค ฟังนะเซเนล ฉันอยากไปที่เมืองเดี๋ยวนี้ นายต้องพาฉันไปด้วย]jt
เซเนล – (อาจจะเป็นความคิดที่ดีกว่าถ้าจะกลับไปที่เมืองตอนนี้ ชั้นต้องหาข่าวสารก่อน)
ฮาริเอท – เร็วสิ!
เซเยล – ก็ได้ ก็ได้........
ขณะที่เขาก้าวขาออกไป บางอย่างก็ตกลงไปจากกระเป๋า
ฮาริเอท – เซเนล นายทำอะไรตกน่ะ
เซเนล – นี่มันเปลือกหอยที่ปิ๊ปโป้ให้มา.......เชอรี่!
ส่วนเชอรี่ เธอนั่งหมดอาลัยตายอยากอยู่ในห้องขังหลังจากถูกคาเชลและเมลานี่พาตัวไปคุม ขังไว้ เมื่อทั้งสองคนพ้นสายตาไป บางอย่างในกระเป๋าของเธอก็ส่งแสงออกมา เมื่อเธอหยิบออกมาก็พบว่ามันคือเปลือกหอยที่ได้รับจากคิวโป้นั่นเอง
เชอรี่ – เปลือกหอยมัน...กำลังเรืองแสง! พี่เซเนลเหรอ?.......ใช่พี่เหรอเปล่า? พี่ยังมีชีวิตอยู่จริงๆ!
เธอกำเปลือกหอยนั้นมาแนบไว้ที่หน้าอก “ดีจริงๆที่พี่ยังใม่ตาย....... หนูอยู่ที่นี่นะคะพี่ หนูไม่เป็นอะไร อย่างห่วงเลย....”
??? - ....มีใครอยู่ไหมคะ?
เสียงผู้หญิงดังขึ้นจากที่ไหนซักแห่ง
??? – มีใครได้ยินเสียงฉันไหม?
เชอรี่มองไปรอบๆห้องขังซึ่งมีเธออยู่แค่คนเดียว และคิดว่าเสียงอาจจะมาจากห้องข้างๆ
เชอรี่ – เอ่อ.......มีใครอยู่ตรงนั้นไหมคะ?
??? – คิดไว้แล้วเชียว เธอคงจะเป็นคนมาใหม่สินะ.....เธอก็เป็นชาวเผ่าวารี(เฟลเนส)ด้วยใช่ไหม?
เชอรี่ – อ้ะ...
เซเนลนำทางฮาริเอทมาจนถึงเมืองเวลเทสตามที่เธอร้องขอ
ฮาริเอท – ที่นี่คือเมืองหอประภาคารเวลเทสเหรอ?
เซเนล – ใช่
ฮาริเอท – หืมม...... (ที่นี่สินะที่หมอนั่นอาศัยอยู่)
เซเนล – เธอพึ่งเคยมาที่นี้ครั้งแรกเหรอ?
ฮาริเอท – หืม? อ้อ ใช่ค่ะ ฉันพึ่งมาถึงเลกาซี่ไม่นานนี้น่ะ
เซเนล – คงไม่เป็นอะไรใช่ไหมถ้าเธอจะไปคนเดียวจากตรงนี้น่ะ?
ฮาริเอท – ได้สิ
เซเนล – ถ้าไปเจอปัญหาอะไรเข้าก็ไปหาวิลก็แล้วกัน
เขากำลังจะเดินออกไป แต่ฮาริเอทก็มารั้งตัวไว้ก่อน “วิลที่ว่า....หมายถึงวิล เรย์นาร์ดเหรอ?”
ฮาริเอท – (แจ๋วเลย! ไม่คิดว่าจะเจอหมอนั่นได้เร็วขนาดนี้นะเนี่ย!)
ฮาริเอท – เซเนล พาฉันไปหาวิลคนนั้นหน่อยสิ
เซเนล – เธอยังจะสั่งชั้นอีกเหรอ?
ถึงอย่างนั้น อีกฝ่ายก็ยังดูจะดึงดันที่จะให้พาไปอยู่ดี
เซเนล – แต่ชั้นก็ไม่รู้ว่าเขาจะกลับมาถึงหรือยังนะ...
เมื่อเซเนลลองเดินดูในเมือง ก็เห็นได้จากระยะไกลว่ามีคนกำลังคุยกันอยู่หน้าบ้านของวิล
เซเนล – นั่นวิลกับโคลเอ้นี่ ดูเหมือนว่าทั้งคู่จะปลอดภัยนะ
ฮาริเอท – เซเนล มานี่ก่อนซิ!
ฮาริเอทลากเขามาซ่อนตัวหลังรถเกวียนใกล้ๆนั้น
เซเนล – แล้วจะซ่อนตัวทำไมล่ะ?
ฮาริเอท – ชู่ว! เงียบสิ!
เธอจ้องไปที่วิลตาไม่กระพริบ
ฮาริเอท – นั่นสินะ...วิล เรย์นาร์ด.... ใช่เขาจริงๆ แล้วผู้หญิงที่อยู่กับเขานั่นใครกัน? คนรักของเขาเหรอ?
สีหน้าของเธอบูดขึ้นมาทันที
เซเนล – ชั้นก็สงสัยว่าจะใช่เหรอ?
ฮาริเอท – นายไม่มีทางรู้หรอก แม่ของฉันชอบพูดบ่อยๆว่า “ระหว่างผู้ชายกับผู้หญิงน่ะไม่ต้องการเหตุผล”
เซเนล – หืมม....
เธอสังเกตเห็นว่าโคลเอ้และวิลกำลังจะเดินมาทางนี้ จึงรีบปลีกตัวไปทันที “ อ้ะ ฉันพึ่งนึกได้ว่าต้องมีเรื่องต้องทำ บ้ายบายนะ!” เธอรีบเผ่นไปทันก่อนที่ทั้งสองคนจะเดินมาเห็นเขาพอดี
วิล – เซเนล เธอมาทำอะไรที่นี่น่ะ?
เซเนล – ระหว่างผู้ชายกับผู้หญิงน่ะไม่ต้องการเหตุผล....ใช่ อาจจะจริงล่ะมั้ง
โคลเอ้ – อะไรนะ?
เซเนล – เมื่อกี้มีเด็กผู้หญิงคิดว่าเธอเป็นคนรักของวิลน่ะ
เจ้าตัวกัดฟันกรอด ปราดเข้ามาเงื้อมือใส่เซเนล แล้วก็...เพี้ยะ!
ในบ้านของวิล...... เซเนลกับโคลเอ้นั่งตรงข้ามกันโดยที่เขายังมีรอยมือแดงแจ๊ดอยู่บนแก้ม ขณะที่โคลเอ้ก็ยังอารมณ์เสียอยู่
เซเนล – เธอไม่เห็นต้องหวดชั้นแรงขนาดนี้เลยนี่.....
โคลเอ้ – เงียบน่า!
ตอนนั้นวิลก็เปิดประตูเข้ามาในห้อง “เธอไปเจอกับวากรัฟมาจริงๆหรือ?”
เซเนล – แน่นอน ทหารของเขายังเรียกชื่ออยู่เลย
วิล – ถ้าอย่างนั้นวากรัฟก็อยู่เบื้องหลังการโจมตีรังโจรสินะ.... ฉันน่าจะคิดได้ตอนที่เห็นทหารเกราะแดงนั่นแล้ว
เซเนล – ทหารพวกนั้นส่วนมากเป็นหน่วยพิเศษที่รับหน้าที่ทำภารกิจพิเศษ ชั้นไม่แปลกใจหรอกที่นายไม่สังเกตเห็นพวกนั้น
วิล – แต่ฉันแปลกใจที่เธอสังเกตเห็นน่ะ....
วิล – วากรัฟ โบลัท เจ้าชายองค์ที่สามแห่งอาณาจักรครูแซนด์ ประเทศที่มีอำนาจทางการทหารบนด้านใต้ของแผ่นดินใหญ่ ช่วงไม่กี่ปีมานี้ ครูแซนด์กำลังเพิ่มขุมอำนาจด้วยการประกาศสงครามกับชาติอื่น ดูเหมือนว่าวากรัฟเป็นผู้นำกองพันทหารที่ไม่ขึ้นกับใครในสนามรบแล้วสนามรบ เล่าทั่วแผ่นดินใหญ่
โคลเอ้ – ความมั่นใจของวากรัฟน่ะเกิดจากแม่ทัพพิเศษทั้งสามคนของเขาที่รู้จักกันในชื่อ “สามวิหค”
วิล – ถูกต้อง คนหนึ่งคือ “เพลิงทมิฬ”เมลานี่ เชี่ยวชาญศาสตร์แห่งเขี้ยวสายไฟเหมือนกับที่ชื่อของเธอบอก “เงาหลอนลวงตา” คาเชล มีชื่อเสียงเพราะภาพลวงตาของเขาที่ปรากฏในสนามรบ คนสุดท้ายคือ “พิฆาตดาบเดียว” สติงเกิล เป็นผุ้เชี่ยวชาญเพลงดาบ ผู้คนเล่ากันว่าเขาใส่หน้ากากตลอดเวลา ฉันได้ยินมาว่า ในขณะที่เมลานี่กับคาเชลมีประสบการณ์มานานแล้ว แต่สติงเกิลน่ะพึ่งจะเข้ามาใหม่ บางทีเขาอาจจะมีเหตุผลที่ต้องปิดบังตัวตนของเขา
โคลเอ้ – เจ้าบ้าวากรัฟนั่น! มันวางแผนอะไรอยู่? ทำไมถึงยอมทิ้งแนวรบแล้วมาที่เลกาซี่นี่?
เซเนล – เป็นอะไรไปโคลเอ้?
วิล – จะโทษเธอก็ไม่ได้หรอก เพราะอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์กาโดเรียที่เป็นเมืองแม่ของเธอกำลังทำสงครามกับครูแซนด์อยู่ตอนนี้น่ะ
โคลเอ้ - !......คุณรู้ได้ยังน่ะว่าฉันมาจากกาโดเรีย ฉันไม่เคยบอกคุณนี่?
วิล – ผมเคยได้ยินมาว่าตระกูลวาเลนส์เป็นตระกูลที่มีชื่อเสียงในฐานะอัศวินแห่งกาโดเรียน่ะ
โคลเอ้ – งั้นเหรอคะ..........ชื่อเสียงของวาเลนส์เป็นที่รู้จักไปทั่วสินะ.....
อารมณ์เธอดูจะซึมลงไปซักหน่อยก่อนที่จะกลับมาเหมือนเดิม
โคลเอ้ – เรย์นาร์ด! พวกเราจะนั่งรอแบบนี้ระหว่างที่วากรัฟกำลังเคลื่อนไหวบนเลกาซี่ไม่ได้นะ!
วิล - ถูกต้อง พวกเรายอมไม่ได้ ถึงแม้ว่าต้องเผชิญกับกองทหารก็ตาม
โคลเอ้ – พวกเราต้องการข้อมูลก่อน พวกเราต้องรู้ที่อยู่ของวากรัฟและจุดประสงค์ของเขาด้วย
วิล – ถูกต้องที่สุด เพราะอย่างนั้นผมถึงได้ติดต่อกับเจย์ผู้ไร้ตัวตนแล้ว
โคลเอ้ – เจย์? เจย์คนนั้นน่ะหรือคะ? เขามีชื่อเสียงเพราะมีข้อมูลข่าวสารมากกว่าใครบนเลกาซี่นี่....
วิล – อีกซักพักพวกเราก็น่าจะได้รับคำตอบแล้ว ฉันกำลังจะไปตรวจสอบดู เธอจะไปด้วยไหม?
โคลเอ้ – แน่นอนค่ะ
เซเนล – ชั้นก็จะไปด้วย
ทั้งสองคนหันไปมองหน้ากันแป๊บหนึ่ง
วิล – เธอไปไม่ได้
เซเนล – ทำไมล่ะ!
วิล – ยังจะต้องถามอีกหรือ?
เซเนล – ชั้นจะรู้ได้ยังไงล่ะ!
วิล - ... เธอคิดว่าพวกเราจะเชื่อใจเธอได้ ให้เธอเดินทางไปกับพวกเรา หลังจากที่เธอพึ่งจะแอบหนีไปน่ะหรือ?
เซเนล – ชั้นมีเหตุผลของชั้น นอกจากนั้นชั้นก็บอกนายแล้วว่าพวกเราจะร่วมทางกันจนกว่าจะได้ตัวเชอรี่มา!
วิล – ถูกแล้ว แล้วก็หลังจากที่หลบออกไปตามลำพัง เธอก็ยังต้องเสียน้องสาวไปอีกอยู่ดี แล้วตอนนี้ หลังจากเรื่องแบบนั้น เธอยังจะกลับมาร้องให้ขอความช่วยเหลือ แล้วหวังให้พวกเราตอบว่า ตกลง อีกหรือ?
เซเนล – ...ชั้นไม่ได้.....ร้องให้กลับมาขอความช่วยเหลือซักหน่อย....
วิล – ถ้าอย่างนั้นก็ขอให้โชคดีกับการไปทำงานคนเดียวก็แล้วกัน โคลเอ้กับฉันจะไปจัดการกันเอง อย่าห่วงเลย ถ้าพวกเราช่วยเชอรี่ได้ พวกเราก็จะติดต่อเธอก่อนแน่นอน ไปกันเถอะโคลเอ้ ผมยินดีที่คุณยอมไปช่วยด้วย
วิลเดินออกจากห้องไป ขณะที่โคลเอ้กำลังจะออกไปด้วยเซเนลก็ร้องห้ามไว้ แต่ก็ไม่อาจทำอะไรต่อได้เมื่อถูกสวนกลับมา
โคลเอ้ – น่ารังเกียจที่สุด
หลังจากนั้นซักพัก เซเนลก็ออกมาจากบ้าน และได้พบกับเพื่อนอีกคนพอดี...
นอร์ม่า – ไงจ้ะ เซเนเซเน่!
เซเนล – นอร์ม่า.....
นอร์ม่า – ดูเหมือนนายจะกลับมาครบ32สินะ ฉันเป็นห่วงนายจริงๆ!
เซเนล – จริงเหรอ?
นอร์ม่า – ซะเมื่อไหร่ล่ะ?
เซเนล – เลือกเอาซักอย่างเถอะ....
นอร์ม่า – นายน่ะกัดกลับได้ดีกว่านั้นน่า โกรธหน่อยสิ! ฉันเดาว่าคูกับวิลจิคงเล่นนายซะหนักเลยสินะ
เธอเดินมาข้างหน้าเขาแล้วชูมือขึ้นๆลงๆ
นอร์ม่า – เอ้า อย่ากลัวเลยเซเนเซเน่! นอร์ม่าอยู่ข้างนายนะ! นายจะไปช่วยริจจังใช่ไหมล่ะ? ฉันจะไปกับนายด้วย
เซเนล – เธอจะไม่ทับถมชั้นแบบที่คนอื่นทำเหรอ?
นอร์ม่า – แหงล่ะ ฉันเชื่อนายนี่
เซเนล – เธอนี้โกหกเก่งจริงๆนะ
นอร์ม่า - ....ฉันว่าทำแบบนี้ต่อไปก็ไม่มีความหมายน่ะนะ ฉันก็ไม่เห็นด้วยกับที่นายทำหรอก แต่ฉันก็มีสิ่งที่ต้องการเหมือนกัน
เซเนล – เธอต้องการอะไรล่ะ?
นอร์ม่า – เข็มกลัดของริจจังไงล่ะ
เซเนล – นั่นไม่ใช่เพชรนะรู้ไหม เธอทำเงินจากสิ่งนั้นไม่ได้หรอก
นอร์ม่า – ไม่ใช่ซะหน่อยตาโง่ มันไม่เกี่ยวกับเงิน แต่ฉันอยากได้หินที่อยู่ในเข็มกลัดนั่น หินนั่นน่ะเหมือนกับสิ่งที่ฉันตามหามาตลอด เอเวอร์ไลท์ไงล่ะ
เซเนล – มันไม่ได้มีชื่อแบบนั้นนะ มันถูกเรียกว่า.....อะไรซักอย่าง... เทียร์นี่ล่ะ
นอร์ม่า – เอาอย่างนี้ไหมล่ะ นายเอาหินนั่นมาให้ฉันเป็นการแลกเปลี่ยนกับการที่ฉันจะไปช่วยริจจังด้วยไหมล่ะ?
เซเนล – มันเลือกยากนะ....
นอร์ม่า – เถอะน่า! นายไม่คิดหรือไงว่าชีวิตของเธอสำคัญมาก มาก มาก มากกว่า!
เซเนล - .....ชั้นก็รับประกันอะไรให้ไม่ได้นะ แต่ชั้นจะลองคุยให้ก็แล้วกัน
นอร์ม่า – โอเค นั่นก็แฟร์พอแล้ว
เซเนล – งั้นก็ตกลงนะ
เธอเดินมากระโดดตบมือกับเขาดังเพี้ยะ
นอร์ม่า – เอาล่ะ แล้วเราจะทำยังไงต่อล่ะ นายได้ยินอะไรมาจากคูกับวิลจิไหม?
เซเนล – เขาพูดอะไรซักอย่างเกี่ยวกับการติดต่อกับ “เจย์ผู้ไร้ตัวตน”
นอร์ม่า – จริงเหรอ! ว้าว!
เซเนล – เจ้าเจย์นี่พิเศษขนาดนั้นเลยเรอะ?
นอร์ม่า – พิเศษน่ะใช้อธิบายไม่ได้เลยนะ ว่ากันว่าเขารู้มากกว่าทุกคนว่ากำลังเกิดอะไรขึ้นบนเลกาซี่ แต่เขาน่ะระวังตัวมาก ดูเหมือนว่าไม่เคยมีใครพบเขาตัวต่อตัวเลย
เซเนล – แล้วจะไปหาข้อมูลจากเขาได้ยังไงล่ะ?
นอร์ม่า – ก็แค่ส่งจดหมายให้เขาด้วยวิธีใดวิธีหนึ่ง แล้วคำตอบก็จะถูกส่งมาพร้อมข้อมูลที่ร้องขอไป
เซเนล – เขี้ยวอะไรขนาดนั้น....
นอร์ม่า – เอ้า ตามวิลจิไปกันเถอะ พวกเราจะได้รู้ว่าสองคนนั้นรู้อะไรบ้าง
เซเนล – นั่นเป็นแผนของเธอเหรอ?
นอร์ม่า – อย่าบ่นน่า! ไปที่ลานน้ำพุกันเถอะ
เซเนล – ทำไมต้องที่ลานล่ะ?
นอร์ม่า – ข่าวลือว่ากันว่า ที่นั่นเป็นที่ๆคำตอบของเจย์จะส่งมา
เมื่อถึงลานน้ำพุ เซเนลก็ชะงักเมื่อเห็นใครอยู่ที่นั่น... คู่หูฟีโรโมนบอมเบอร์นั่นเอง
เซเนล – อุ
เคอร์ติส – หือ? เราได้เผชิญหน้ากันอีกแล้ว!
ทีมแดนเซอร์วิ่งมาประกบซ้ายขวาเหมือนครั้งที่แล้ว..... หลังจากร้องเพลงจบไปเพลง ทั้งสองคนก็ตั้งท่าพร้อมเข้ามาแก้แค้นเซเนล
นอร์ม่า – เอ้อ....เซเนเซเน่ นายไปมีเรื่องอะไรกับสองคนนี้หรือเปล่า?
เซเนล – เรื่องมันยาวน่ะ.....แต่อาจจะไม่ก็ได้ แต่ชั้นก็ไม่อยากจะพูดถึงมันหรอก
นอร์ม่า – หืมม.....ฉันไม่รู้หรอกน่ะว่าเกิดอะไรขึ้น แต่พวกคุณน่าจะยกโทษให้หมอนี่นะ!
เคอร์ติส – ความก้าวร้าวเยี่ยงนั้นไม่อาจยกโทษให้กันได้ง่ายๆหรอก ใช่ไหม อิซาเบลล่าคุง!
อิซาเบลล่า – ค่ะ เคอร์ติส
นอร์ม่า – เถอะน่าๆ ลองใช้หัวใจคิดสิ คิดถึงสถานการณ์ของเซเนเซเน่ เขาต้องไปช่วยน้องสาวสุดที่รักของเขานะ
เซเนล – พวกนี้ไม่สนอะไรแบบนั้นหรอก...
เคอร์ติส – อะไรนะ! เธอทำไปเพราะความรักหรือ !? เล่าให้พวกเราฟังซิ น้องชาย
เซเนล – เฮ้ย สนใจกันด้วยเรอะ?!
นอร์ม่า – ฮะๆฮ่า~
เคอร์ติส – เข้าใจแล้ว เราเข้าใจทั้งหมดแล้ว ถ้าพวกเราช่วยอะไรได้ก็ว่ามาเลย! ใช่ไหมอิซาเบลล่าคุง!
เคอร์ติส – เพียงแค่ขอมาเท่านั้นล่ะน้องชาย!
เซเนล – (ทำไมต้องเรียกชั้นว่าน้องชายนะ...)
เคอร์ติส –หากเจ้าเอ่ยว่า “ร้องเพลง” พวกเราก็จักร้องเพลงเหมือนไม่เคยร้องมาก่อน!
เซเนล – เอ่อ....ขอบคุณแต่ชั้นขอผ่านล่ะ
นอร์ม่า- ตอนนี้พวกเรากำลังหาวิลจิน่ะ ก็วิลน่ะล่ะนะ เห็นเขามาทางนี้ไหมเอ่ย?
เคอร์ติส – เขามาทางนี้ไหม อิซาเบลลาคุง?
อิซาเบลล่า – ฉันเห็นเขาอยู่กับคุณวาเลนส์ค่ะ พวกเขากำลังจะไปที่ท่าเรือ
นอร์ม่า – ท่าเรือสินะ? เอาล่ะ เซเนเซเน่ พวกเราได้จุดหมายแล้วล่ะ!
เคอร์ติส – น้องชาย! เมื่อเจ้าพาน้องสาวกลับมาได้แล้ว เราจะมอบของขวัญพิเศษของน้องชายเอง!ขอให้นั่นช่วยให้เจ้าทำสำเร็จเถอะ!
เซเนล – ของขวัญแบบไหนกันน่ะ?
เคอร์ติส – ตำแหน่งในฐานะสมาชิกอย่างเป็นทางการของฟีโรโมนบอมเบอร์!
เซเนล – ใครอยากจะไปอยากได้ล่ะ?!
เวลานั้น เชอรี่กำลังคุยกับเพื่อนที่ถูกขังอยู่ห้องข้างๆ ชื่อของเธอคือเฟนิมอร์
เฟนิมอร์ – ฉันชื่อเฟนิมอร์ ชื่อจริงของฉันคือ “เซลเฮส” น่ะ
เชอรี่ – “เซลเฮส” ..... นั่นหมายถึง “อำนวยพร”
เฟนิมอร์ – ใช่ แต่ด้วยสภาพตอนนี้แล้ว ฉันไม่ค่อยอยากอำนวยพรอะไรหรอก... แล้วชื่อของเธอล่ะ?
เชอรี่ – เชอรี่ค่ะ ชื่อจริงคือ “เฟนเนส”
เฟนิมอร์ – เฟนเนส “ผู้อธิษฐาน” เป็นชื่อจริงที่น่าทึ่งนี่ คนที่ตั้งชื่อนี้ให้เธอเป็นหัวหน้าหมู่บ้านหรือเปล่า?
เชอรี่ – ค่ะ
เฟนิมอร์ – พวกเขาคงมีความหวังที่ยิ่งใหญ่สำหรับอนาคตของเธอจริงๆ
เชอรี่ – อาจจะมั้งคะ......
เฟนิมอร์ – ฉันไม่ได้คุยกับใครแบบนี้มานานแล้ว คนในหมู่บ้านที่ถูกจับมาพร้อมฉัน.....ก็ถูกฆ่าตายหมดแล้ว....
เชอรี่ – โหดร้ายจริงๆ…ทำไมต้องฆ่าด้วยนะ?
เฟนิมอร์ – ยังจะต้องถามอีกเหรอ? เพราะพวกเราเป็นชาวเผ่าวารี พวกนั้นเป็นชาวพื้นดิน (โอเรลเนส) น่ะสิ!
เชอรี่ – แบบนั้นมัน....
เฟนิมอร์ – เธอมีครอบครัวไหม เชอรี่?
เชอรี่ – ฉันมีพี่สาวอยู่ค่ะ..แต่ตอนนี้...เธอ.....
เฟนิมอร์ – ไม่เป็นไรหรอก เธอไม่ต้องพูดก็ได้ ฉันคิดว่าคงเหมือนกับที่เกิดที่หมู่บ้านของฉัน..... ฉันมีน้องสาวฝาแฝดอีกคนหนึ่ง เธอไม่ได้อยู่ในหมู่บ้านตอนที่ถูกโจมตี ฉันเลยคิดว่าเธอน่าจะปลอดภัย เชอรี่ เธอเคยได้ยินหรือเปล่าว่าเมลเนสได้มาจุติในหมู่บ้านหนึ่งแล้ว?
เชอรี่เงยหน้าขึ้นมาเมื่อชื่อของเมลเนสหลุดออกมาจากปากของอีกฝ่าย
เฟนิมอร์ – ถ้าเป็นเรื่องจริงคงจะดีมาก เมลเนสจะช่วยพวกเราจากสถานการณ์ตอนนี้ได้แน่ แล้วก็จัดการพวกชาวพื้นดินที่ชั่ว----
เสียงประตูกรงเปิดดังมาจากห้องข้างๆ ขณะที่เสียงสนทนาเงียบหายไป
เชอรี่ – คุณเฟนิมอร์? ....เฟนิมอร์? ทำไมถึงเงียบไปล่ะ?
เสียงจากอีกห้องดังขึ้นมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้กลับเป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความตื่นกลัว
เฟนิมอร์ – ย.....อย่านะ! ถอยไป!
เชอรี่ – เฟนิมอร์!
เฟนิมอร์ – อ๊า! ปล่อยสิ! ฉันเจ็บนะ!
เสียงปิดประตูดังขึ้น และทุกสิ่งก็เงียบลง...
~ ท่าเรือริมอ่าวแห่งความเกรี้ยวกราด
โคลเอ้ – ใช่ที่นี่แน่หรือคะ?
วิล – ข้อความที่พวกเราเจอที่ลานน้ำพุนั่นบอกไว้ชัดเจนว่าที่ท่าเรือริมอ่าวแห่งความเกรี้ยวกราดนี่
โคลเอ้ – แล้วพวกเราจะทำอย่างไรต่อละ?
โคลเอ้และวิลมองไปมารอบๆท่าเรือ โดยไม่รู้ว่าเซเนลและนอร์ม่าแอบดูอยู่ห่างๆ ซักพัก เด็กหนุ่มคนหนึ่งในชุดสีน้ำเงินก็เดินเข้ามา
เด็กหนุ่ม – เอ่อ...ขอโทษครับ?
วิล – เธอเป็นใครน่ะ?
เด็กหนุ่ม – ผมทำงานที่ท่าเรือนี่ครับ ผมมีจดหมายถึงคุณด้วย
เซเนล – (ชั้นเคยเห็นเด็กคนนั้นที่ไหนมาก่อนนะ...)
โคลเอ้ – ในนั้นเขียนว่าไงหรือคะ?
วิล – “ให้ไปยังทะเลสาบที่อยู่ด้านหลังของอ่าวแห่งความเกรี้ยวกราด”
เด็กหนุ่ม – ผมกำลังซ่อมเรืออยู่ แล้วก็ไปบังเอิญเห็นจดหมายนี้กับเงินอีกนิดหน่อยอยู่ใกล้ๆครับ แล้วก็ยังมีคำแนะนำเขียนมาว่าให้เอาจดหมายนี้ไปมอบให้กับคนที่สองที่เดิน อยู่แถวๆนั้น
วิล – เธอเลยมาหาพวกเราสินะ
เด็กหนุ่ม – ผิดคนเหรอครับ?
วิล – ไม่หรอก จดหมายนี่สำหรับพวกเราจริงๆ
เด็กหนุ่ม – ก็ดีครับ ถ้าอย่างนั้นก็ขอให้โชคดีครับ
วิล – เดี๋ยวก่อนนะ เธอบอกว่ากำลังซ่อมเรืออยู่.... นั่นเป็นเรือของเธอหรือเปล่า?
เด็กหนุ่ม – ใช่ครับ แต่....
วิล – เธอช่วยพาพวกเราขึ้นเรือไปส่งที่อีกฟากของอ่าวได้ไหม?
หลังแอบฟังอยู่ซักพัก เซเนลก็นึกขึ้นได้ว่าเคยเจอเด็กคนนั้นที่ไหน เขาคือเด็กที่เซเนลเจอที่ลานน้ำพุเมื่อครั้งแรกสุดนั่นเอง! เมื่อนึกได้เขาจะจะเดินลงไปทันที นอร์ม่าต้องรีบล็อกแขนเอาไว้แล้วเบรกตัวโก่ง
นอร์ม่า – นี่ นายจะไปไหนน่ะ!
เซเนล – ชั้นมีเรื่องจะคุยกับเด็กนั่นหน่อย
นอร์ม่า – เลิกเถอะน่า! เดี๋ยวสองคนนั้นก็เห็นนายหรอก!
เซเนล – ปล่อยชั้น!
นอร์ม่า – ฉันบอกว่าให้เลิกไง!
เซเนล – และชั้นก็บอกว่าปล่อยไง!
เขาเหวี่ยงมือไปเพื่อจะผลักเธอ แต่ก็ไปแตะโดนหน้าอก(แบนๆ)พอดี....
นอร์ม่า – อย่าจับตรงนั้นสิ ตาลามก!
เซเนล – อุบัติเหตุต่างหากเล่า! ชั้นก็ไม่ได้อยากไปแตะนักหรอก
นอร์ม่า – พูดแบบนั้นหมายความว่าไงยะ!
เธอโกรธจนเผลอยิงลูกไฟระเบิดออกมา โชคดีที่วิลและโคลเอ้อยู่ในมุมที่มองทั้งสองคนไม่เห็นจึงหาที่มาของเสียงไม่เจอและเดินลงเรือไปก่อน
นอร์ม่า – นายอาจจะไม่ชอบผู้หญิงน่ารักๆ แต่ฉันก็มีชีวิตนะยะ เป็นคนที่มีลมหายใจ รู้ไหม! ฉันก็มีจิตใจเหมือนกันนะ! แล้วนายยัง....
เซเนล – พอเถอะน่า พวกนั้นลงเรือไปแล้วนะ!
เสียงติดเครื่องยนต์เรือดังมาแต่ไกล แต่คู่กรณีก็ยังโกรธตัวสั่นอยู่
นอร์ม่า- อย่าเปลี่ยนเรื่องสิ!
เซเนล – ชั้นไม่ได้เปลี่ยนนะ! ดูนั่นสิ!
เขารีบวิ่งลงไปที่ท่าเรือ ซึ่งเรือของพวกวิลก็ออกไปเรียบร้อยแล้ว....
เซเนล – ให้ตายสิ.....
นอร์ม่า – แล้วพวกเราจะทำยังไงล่ะทีนี้? นี่เป็นความผิดของนายทั้งหมดน่ะล่ะ!
เซเนลทำหน้าเซ็งโลก ตอนที่กำลังหมดหนทางนั้น ชายคนหนึ่งก็วิ่งเข้ามา
ชายบนท่าเรือ – พวกคุณใช้เรือผมได้นะ!
เขาชี้ไปที่เรือที่จอดอยู่ที่อีกท่าหนึ่ง
ชายบนท่าเรือ – พวกคุณกำลังจะตามเรือที่พึ่งออกไปใช่ไหมล่ะ? ถ้าออกไปตอนนี้ก็ยังตามทันนะ
ทั้งสองคนหันมามองหน้ากันแล้วก็พยักหน้ารับ
ชายบนท่าเรือ – รีบไปทำธุระให้เสร็จเถอะ แล้วคุณรู้วิธีบังคับไหมล่ะ?
เซเนล – ได้สิ ผมเคยขับควบคุมเรือมาก่อนนะ
นอร์ม่า – อะฮ้า! ฉันรู้อยู่แล้วเชียวว่าถ้ามีมารีนทรูปเปอร์อยู่ใกล้ๆน่ะมีประโยชน์จะตาย เอาละ ได้เวลากางใบแล้ว! วู้!
เรือของทั้งสองคนรีบบึ่งออกไปทันทีโดยไม่ได้ฟังว่าเจ้าของตะโกนอะไรไล่หลังมา
ชายบนท่าเรือ – เครื่องยนต์มันเริ่มเก่าแล้วนะ! อย่าขับมันหนักไปล่ะ!
ชายอีกคน – มีอะไรเหรอ?
ชายบนท่าเรือ – ฉันให้เด็กท่าทางแปลกๆยืมเรือไปน่ะ แต่ค่าจ้างก็ดีด้วยก็เลยเลยตามเลยไป
ชายอีกคน – เด็กเหรอ?
ขณะเดียวกัน เชอรี่กำลังถูกทหารสองคนคุมตัวออกมาจากห้องขัง ทหารหญิงคนหนึ่งชี้ให้ดูบนเตียงทดลองเตียงหนึ่ง ซึ่งมีผู้หญิงผมทองคนหนึ่งในชุดขาว-เขียวถูกล่ามโซ่นอนไม่ได้สติอยู่
เชอนี่ – อ้ะ...... นั่น... เฟนิมอร์เหรอ.... เธอบาดเจ็บมากด้วย... พวกคุณทำกับเธอเหรอ? ถ้ายังทำต่อไปล่ะก็เธอจะตายนะ!
ทหารชาย – เฮอะ พวกเราไม่ฆ่าหล่อนง่ายๆหรอก เธอเป็นหนูทดลองที่มีค่านี่
เชอรี่ – พวกคุณใช้มนุษย์แบบนั้นได้ยังไงกัน?!
ทหารชาย – ระวังปากหน่อยนังหนู เธออาจจะคิดว่าตัวเองพิเศษเพราะเป็นเมลเนสหรืออะไรก็ตามที่คนเขาเรียกกัน แต่พวกเราเป็นคนคุมที่นี่
ทหารหญิง – ถ้าอยากช่วยยัยคนนั้นนักก็ไปแทนที่เธอซะเองสิ
ทหารชาย – ใช้พลังของเธอเพื่อท่านผู้บัญชาการไงล่ะ
ทหารหญิง – อ้ะ.... สามวิหค ยินดีต้อนรับค่ะ!
เมลานี่ สติงเกิ้ล และคาเชลเดินเข้ามาในบริเวณกักกัน
เมลานี่ - มีคำสั่งโดยตรงจากท่านผู้บัญชาการให้พวกเราคุมตัวเด็กคนนี้ไปเอง
ทหารหญิง – รับทราบค่ะท่าน!
กลับมาที่พวกเซเนลซึ่งกำลังแล่นเรือไล่ตามไปอย่างรีบร้อน
นอร์ม่า - เอ้า เซเนเซเน่ ร่อนไปเล้ย!.... อะฮ้า นั่มันเรือของวิลจินี่ ตามทันแล้ว!
เรือของทั้งสองฝ่ายแล่นเข้าประชิดกัน ทั้งวิลกับโคลเอ้ต่างประหลาดใจที่เห็นผู้ที่ขับเรืออีกลำ
นอร์ม่า – โอ้ะ ดูสิ มีงานปาร์ตี้รวมกลุ่มหรือไงเนี่ย
วิล – ขอทีเถอะน่า
โคลเอ้ – ฉันจำได้ว่าพวกเราห้ามนายให้ไม่ให้ตามมาแล้วนะ
เด็กชาย – ยินดีที่ได้พบอีกครั้งนะครับ คุณมารีนทรูปเปอร์
เขาโบกมือทักเซเนลด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
เซเนล – นายวางแผนอะไรไว้อีกล่ะครั้งนี้?
วิล - .....เธอสองคนรู้จักกันหรือ?
เซเนล – ต้องขอบใจเขาที่ทำให้ชั้นต้องสู้กับฟีโรโมนบอมเบอร์นะ วิล ระวังตัวด้วยล่ะ เขาอาจะมีแผนอะไรอยู่ก็ได้
วิล – เธอเป็นใครกันแน่?
เด็กชาย – เห็นว่ามารีนทรูปเปอร์น่ะเชี่ยวชาญเรื่องเรือใช่ไหมครับ?
เซเนล – แล้วถ้าใช่ล่ะ?
เด็กชาย – ผมก็ฝีมือไม่ใช่ย่อยนะ ผมชอบกังวลด้วยสิเวลามีใครเก่งพอๆกันในเรื่องเดียวกัน ผมมักจะรู้สึกว่าต้องทำให้แน่ไปเลยว่าใครเก่งกว่าด้วย แล้วคุณล่ะ?
เขาชี้นิ้วมาที่เซเนล
เด็กชาย – ผมกับคุณจะมาแข่งกันหน่อย คิดว่าจะตามทันไหมล่ะ?
พูดจบเขาก็รีบไปควบคุมเรือให้ทิ้งห่างไปทันที
นอร์ม่า – เป็นเด็กเวรดื้อด้านอะไรขนาดนี้เนี่ย!
เซเนล – กลับมาเดี๋ยวนี้นะ!
เขารีบแล่นเรือไล่จี้ตามไปทันที
เด็กชาย – เขาบังคับเรือนั่นได้ดีจริงๆนะ สมแล้วที่เป็นมารีนทรูปเปอร์!
วิล – อย่าลากพวกเราเข้ามาอยู่ในเกมโง่ๆของเธอด้วยสิ! หยุดเดี๋ยวนี้!
เด็กชาย – แล้วคุณหญิงที่อยู่กับคุณล่ะครับ?
วิล – โคลเอ้เข้าไปในห้องเคบินแล้ว เธอรู้สึกไม่ดีเท่าไหร่
เด็กชาย – น่าเสียดายจริงๆ ทั้งที่รู้สึกดีขนาดนี้แท้ๆ!
วิล – ฉันบอกว่าให้เธอหยุดไงล่ะ!
เด็กชาย – ผมจะเร่งความเร็วแล้ว คุณไปหาที่เกาะให้แน่นๆเถอะ!
เครื่องยนต์ทำงานอย่างเต็มกำลังแล้วแล่นทิ้งห่างออกไปอีก
เซเนล – นายหนีไปไม่พ้นหรอกน่า!
เขาเร่งเครื่องจี้ตามไปติดๆ
เด็กชาย – โธ่!
นอร์ม่า – แจ๋ว! เราจี้คอเขาเข้าไปแล้ว!
เด็กชาย – ยังไม่จบหรอกน่า!
เสียงอะไรซักอย่างดังแปลกๆมาเข้าหูของนอร์ม่า เมื่อเธอลองถามเซเนลดู ความเร็วของเรือก็ตกลงจนเห็นได้ชัด
เซเนล – เครื่องยนต์ดูท่าทางแปลกๆนะ ไปดูหน่อยสิ
นอร์ม่า – ถึงจะบอกแบบนั้น แต่ฉันก็ไม่รู้อะไรเรื่องเครื่องยนต์เลยนะ...
เธอจ้องมองเครื่องยนต์ที่สั่นไปสั่นมาและมีควันดำลอยขึ้นมาเพราะเปลวไฟกลุ่มหนึ่งบนเครื่องยนต์
นอร์ม่า – โอเค... แต่ฉันก็รู้ว่านี่มันไม่ดีแหงๆ
เซเนล – แล้วมันเป็นอะไรล่ะ?
นอร์ม่า – ควันโขมงเลยน่ะสิ!
ตอนที่เธอกำลังเลิ่กลั่กๆนั้น เครื่องยนต์ก็ระเบิดตูมออกมาจนนอร์ม่าร้องกรี้ดล้มกลิ้งทันที….
นอร์ม่า – เฮ้อ......หนึ่งชายหนึ่งหญิง ลอยไปก็ลอยมาอยู่กลางทะเล...
เธอเดินโต๋เต๋ไปมาระหว่างรอเซเนลซ่อมเครื่องยนต์
นอร์ม่า – เหมือนกับในหนังรักคลาสสิคเลย.... หรือทั้งสองคนจะตกหลุมรักกันอย่างไม่มีทางเลือก?
เธอจ้องเซเนลซักพักแล้วก็เล่นละครไปตามเรื่องตามราว
นอร์ม่า – กรี้ด! ถอยออกไปนะ พ่อหมาป่าหิวโหย!
เซเนล – เก็บเรื่องแบบนั้นไว้คนเดียวเถอะน่า!
นอร์ม่า -- ....นายไม่ชอบเหรอ?
เซเนล – แหงล่ะ!
ฮาริเอท – นี่ เธอน่ะ
เด็กหญิงเปิดประตูจากห้องเคบินออกมาแว้ดๆใส่นอร์ม่าทันที
ฮาริเอท – เลิกทำตัวน่ารำคาญเกะกะขวางทางเซเนลซะทีสิ
เซเนล – เธอ...ฮาริเอท?!
ฮาริเอท – แล้วก็นะ ทำไมเธอถึงมาอยู่นี่? น่าจะอยู่แต่เซเนลนี่หน่า
นอร์ม่า – เซเนเซเน่ ยัยเด็กนี่ใครน่ะ? ฉันไม่ชอบหล่อนเลย น่ารำคาญจัง
ฮาริเอท – นี่ ระวังกริยาตัวเองหน่อยสิ ฉันเป็นคนเช่าเรือลำนี้นะ
เซเนล+นอร์ม่า – จริงๆเรอะ?
ฮาริเอท – แล้วฉันก็เป็นคนบอกเจ้าของเรือให้พาเซเนลมาคุมเรือเอง
นอร์ม่า - เหอ
เซเนล – เธอกำลังจะทำอะไรน่ะ ฮาริเอท?
ฮาริเอท – เอ่อ ... ก็...
เซเนล – เธอคงมีเหตุผลอะไรแน่ถึงขนาดยอมทำขนาดนี้
ฮาริเอท – ตอนนี้มันไม่สำคัญหรอกน่า! รีบๆซ่อมเครื่องยนต์นั่นซะสิ!
เซเนล – เอาล่ะ คงพอจะใช้ได้ซักพักแล้ว
นอร์ม่ากับฮาริเอทจับมือโดดหยอยๆด้วยความดีใจ
นอร์ม่า+ฮาริเอท – ยะฮู้!....
เมื่อรู้สึกตัว ทั้งสองคนก็สะบัดมือเชิดหน้าไปคนละทา “เฮอะ”
นอร์ม่า – เอาล่ะ เซเนเซเน่ ได้เวลากลับเข้าการแข่งแล้ว!
เมื่อแล่นเรือไปเรื่อยๆถึงอีกฟากของอ่าว ทุกคนจึงพบว่าเรือของอีกฝ่ายจอดอยู่แล้วโดนไม่มีใครอยู่แถวๆนั้นเลย
ฮาริเอท – ดูเหมือนว่าพวกเขาจะมาถึงนานแล้วนะ
นอร์ม่า – หืมม จำที่คูกับวิลจิคุยกันที่ท่าเรือได้ไหม? เห็นพูดว่าจะไปที่ทะเลสาบหรืออะไรแถวๆนั้นที่อยู่เลยอ่าวแห่งเกรี้ยวกราดไป
เซเนล – ทะเลสาบที่อยู่เลยไปสินะ?
นอร์ม่า- งั้นก็ลองไปดูกันเถอะ!
หลังจากเดินไปตามทางซึ่งมีลักษณะเหมือนผาหินบนหนองน้ำมาซักพัก นากทะเลสะพายประแจยักษ์ด้านหลังตัวหนึ่งก็พุ่งขึ้นมาจากใต้ผิวน้ำ
??? – คิวคิ๊ว! ผมคือป๊อปโป้แห่งเผ่าโมฟุโมฟุ ยินดีที่ได้พบครับ!
ฮาริเอท – นากทะเลพูดได้.....
เซเนล – นายเกี่ยวข้ออะไรกับคิวโป้กับปิ๊ปโป้หรือเปล่า?
ป๊อปโป้ – ทำไมเหรอครับ พวกเขาเป็นพี่ผมเองครับ รู้จักพวกเขาเหรอ?
ฮาริเอท – น่ารักจัง....
เซเนล – แล้วนายมาทำอะไรที่นี่น่ะ?
ป๊อปโป้ – ผมเอาป๊อปโป้ MKII มาทดสอบครับ แต่มันก็... จมไปแล้วครับ
นอร์ม่า – ป๊อปโป้ MKII เหรอ?
ป๊อปโป้ – มันเป็นพาหนะที่ผมสร้างซึ่งสามารถแล่นใต้น้ำได้ครับ
นอร์ม่า – จริงอ้ะ?
ป๊อปโป้ – มันกำลังไปได้สวยเลยครับ แต่อยู่ดีๆแพะก็เข้ามาโจมตีเลยจบเห่ไปหมดเลย
เซเนล – แพะเหรอ?
นอร์ม่า – ในทะเลเนี่ยนะ?
ฮาริเอท – โจมตีเธอ?
ป๊อปโป้ – ตอนนี้เลยต้องไปเริ่มตั้งแต่ออกแบบใหม่แล้วครับ...... อ้อ จริงสิ แล้วพวกคุณมาทำอะไรที่นี่ครับ?
นอร์ม่า – โอ้ว อารมณ์ปรวนแปรกระทันหัน!
ป๊อปโป้ – จะเป็นอะไรไหมครับถ้าจะช่วยพาผมไปส่งที่หมู่บ้านโมฟุโมฟุ?
เซเนล – ... แล้วหมู่บ้านโมฟุโมฟุนั่นอยู่ที่ไหนล่ะ?
ป๊อปโป้ – แค่ไปตามนี่เรื่อยๆยาวๆซักพักก็ถึง ขอบคุณครับ!
หลังจากเดินไปซักพัก เสียงร้องของสิ่งมีชีวิตก็ดังขึ้นมา
ฮาริเอท – นี่นอร์ม่า ได้ยินเสียงอะไรหรือเปล่า?
นอร์ม่า – นั่นสิ ฟังแล้วเหมือนแพะนะ....
เสียงดังขึ้นอีกครั้ง ฟังยังไงก็แพt
เซเนล – แพะเหรอ? ป๊อปโป้ นายบอกว่าแพะโจมตีนายใช่ไหม?
ป๊อปโป้ – ใช่ครับ
เซเนล – นี่ใช่แพะที่นายพูดถึงหรือเปล่า
ป๊อปโป้ – อาจจะใช่ครับ ดูเหมือนจะอยู่ใกล้ๆด้วย
ฮาริเอท – อะไร?! พวก....พวกเราจะปลอดภัยเหรอ?
นอร์ม่า - เธอจะกลัวอะไรขนาดนั้นกับอีแค่แพะล่ะ?
ฮาริเอท – ฉัน....ฉันไม่ได้กลัวนะ!
นอร์ม่า – มันเป็นแค่แพะน่า ไม่เห็นต้องกังวลอะไรเลย ไหนดูซิ
เธอเดินไปที่ริมผา และสัตว์ประหลาดตัวย้าวยาวก็โผล่ขึ้นมาจากน้ำ! มันหน้าตาเหมือนกับ “อสูรย้าวยาว” ที่พวกเซเนลเคยสู้ด้วยมาแล้ว!
นอร์ม่า- กรี้ด!
ป๊อปโป้ – นั่นไงครับ!
นอร์ม่า – เธอเรียกเจ้านี่ว่าแพะได้ไงเนี่ย?!
มันแหกปากกว้า ร้องอีกครั้ง
ป๊อปโป้ – ก็เสียงเหมือนแพะนี่ครับ
นอร์ม่า – ไม่ยุติธรรมเลยอ้ะ!
ทั้งสองต้องจำใจต้องเข้าสู้กับ”แพะ”อย่างเลี่ยงไม่ได้.....
เฟนิมอร์ – อือ.......อา....
เชอรี่ – เฟนิมอร์ ฟื้นแล้วเหรอ?
เฟนิมอร์ – ฉัน...ยังมีชีวิตอยู่หรือ?.... ทำไมกัน?....
เชอรี่ – ผู้ชายที่ใส่หน้ากากช่วยคุณไว้น่ะ
เฟนิมอร์ – โอ้ย...
เชอรี่ – อย่าขยับสิ! อย่าพยายามเคลื่อนไหวอะไรเลย
เฟนิมอร์ – อึ่ก.....น้ำ....
เชอรี่ – รอหน่อยนะ เดี๋ยวฉันจะเอามาให้
เมื่อเธอลืมตาขึ้นมาจึงพบว่าตัวเองอยู่ในห้องขังเดียวกับเด็กหญิงคนหนึ่งแล้ว
เชอรี่ – ยาที่ชายใส่หน้ากากให้มาดูเหมือนจะใช้ได้ผลนะคะ
เฟนิมอร์ – เธอคือเชอรี่เหรอ?
เชอรี่ – ใช่ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ
เธอลุกไปนั่งเฟนิมอร์ซึ่งผูกผมยาวทั้งสองข้าง
เฟนิมอร์ – ทำไมเธอถึงใส่ชุดแบบนั้นล่ะ มันเหมือนกับชุดของชาวพื้นดินเลย
เชอรี่ – เอ่อ... ใช่ค่ะ
เฟนิมอร์ – เธอใช้มัน...เพื่ออำพรางตัวหรือ?
เชอรี่ – ไม่ใช่แบบนั้นหรอก พี่เซเนลซื้อชุดนี้มาให้ฉันน่ะ
เฟนิมอร์ – พี่ของเธอหรือ? ฉันคิดว่าว่าเธอบอกว่ามีพี่สาวนี่?
เชอรี่ – ฉัน.....
เฟนิมอร์ – อย่าบอกฉันว่าเธออยู่กับพวกโอเรลเนส (ชาวพื้นดิน) น่ะ? ฉันไม่อยากเชื่อเธอเลย! คนบนพื้นน่ะเป็นศัตรูของพวกเราทั้งหมดนะ! เธอรู้ไหมว่าผู้คนชาวเฟลเนส (ชาววารี) น่ะต้องทรมานเพราะพวกมันขนาดไหน?
เชอรี่ – พี่ของฉันไม่ใช่คนแบบนั้นนะ! อย่าพูดถึงเขาแบบนั้นสิคะ!
เฟนิมอร์ – เธอน่ะตกหลุมรักเซเนลคนนี้ใช่ไหมล่ะ?
เชอรี่ – ฉัน....ฉัน....
เฟนิมอร์ – น่าขยะแขยงที่สุด ไปรักกับพวกโอเรลเนส เธอไม่ละอายบ้างหรือไง? ไม่สิ มันยิ่งกว่าละอายอีก มันเป็นความผิด เธอเป็นคนทรยศ!
เชอรี่ – คุณพูดแบบนั้นได้ยังไง? โอเรลเนสก็เป็นมนุษย์เหมือนกับเฟลเนส! พวกเขาไม่ได้เหมือนกันทั้งหมดนี่!
เฟนิมอร์ – เธอจะยังพูดแบบนั้นได้เหรอหลังจากที่พวกมันฆ่าเพื่อนของเธอไปหมดแล้วยังทำร้ายเธอจนเกือบตาย?
สามวิหคเดินมาที่หน้าประตูกรงขังทำให้การสนทนาหยุดลง
คาเชล – เธอดูเหมือนจะแข็งแรงพอแล้ว น่าจะดีใจที่ถูกยกเว้นนะ
เมลานี่ – ถ้าสติงเกิ้ลไม่ได้ออกตัวเอาไว้ล่ะก็หล่อนคงตายไปนานแล้วล่ะ
สติงเกิ้ล - ....
เมลานี่ – ท่านวากรัฟเรียกเธอแล้ว พวกเราจะพาเธอไปยังที่ๆพิเศษมากๆ
ด้านเซเนล เขามาถึงริมทะเลสาบที่พวกวิลพูดถึง แต่ก็ดูจะว่างเปล่าไม่มีอะไรแถวนั้นเลย
ฮาริเอท – ที่นี่น่ะเหรอ? มีแต่เรือลำเดียวเองนี่?
ป๊อปโป้ – เรื่อลำนั้นเอาไว้ข้ามฝั่งไปยังหมู่บ้านครับ
เซเนลหันไปเห็นว่านอร์ม่ายืนจ้องอะไรเบื้องหน้าอยู่ “เธอมองอะไรอยู่น่ะนอร์ม่า?”
นอร์ม่า – เกาะทางนู้นไง
เซเนล – อ้อ นั่นน่ะเหรอ.....มันใหญ่มากเลยนี่
ป๊อปโป้ – พวกเราไม่ได้ไปที่เกาะนั่นครับ
นอร์ม่า – แย่จัง เห็นมันรูปร่างแปลกๆ ฉันกะจะไปดูหน่อยนะเนี่ย
ฮาริเอท – ทั้งสองคนทำอะไรอยู่น่ะ? เร็วเข้าสิ!
ด้านโคลเอ้และวิลซึ่งข้ามฝั่งไปก่อนแล้วพร้อมเด็กหนุ่มคนนั้น....
วิล – ที่นี่งั้นหรือที่เขาพูดถึง?
โคลเอ้ – ไม่เห็นมีใครอยู่เลยนี่
เด็กหนุ่ม – หึๆๆๆๆ.....
วิล – ตลกอะไรนักงั้นหรือ?
เด็กหนุ่ม – คุณทั้งสองคนนี่ไม่เชื่อคนง่ายไปหน่อยหรือครับ? คุณไม่น่ากระโดดลงเรือของใครก็ไม่รู้ที่คุณไม่รู้จักนะ
เด็กหนุ่ม – พวกคุณไม่รู้หรอกว่าอะไรอาจจะเกิดกับคุณ...
เขายกมือเหมือนให้สัญญาณ และเสียงอะไรบางอย่างก็ดังขึ้น
เด็กหนุ่ม – คุณอาจจะเข้ามาเจออะไรแบบนี้ก็ได้
วิล – นี่มันพวกนั้นนี่!............ ชาวโมฟุโมฟุ!
โมฟุโฟมุเกือบ10 ตัวยืนล้อมรอบทั้งสองคนอยู่
เด็กหนุ่ม – คุณรู้จักพวกเขาแล้วงั้นเหรอครับ? โธ่ ผมกะว่าจะทำให้แปลกใจซักหน่อย
นอร์ม่า – ว้าว!
เมื่อทุกคนหันไปตามเสียง ก็เห็นพวกเซเนลเดินเข้ามาพอดี
นอร์ม่า – มีตัวอ้วนกลมเต็มไปหมดเลย!
วิล – ฮาริเอท!
โคลเอ้ – คูลริดจ์!
เด็กหนุ่ม – นี่คุณมารีนทรูปเปอร์ คุณทำอะไรกับป๊อปโป้น่ะ?
ปิ๊ปโป้ – สวัสดีครับทุกคน!
ปิ๊ปโป้และคิวโป้วิ่งคู่กันมาจากทางข้างหน้า
ปิ๊ปโป้ - พวกคุณมาเยี่ยมหมู่บ้านเหรอครับ?
คิวโป้ – โย่! ดีจังที่ได้เห็นคุณอีกครับ!
เด็กหนุ่ม - ....คิวโป้ ปิ๊ปโป้ พวกนายรู้จักคนพวกนี้ด้วยหรือ?
...........
เด็กหนุ่ม – อย่างนั้นหรือ ขอบคุณมากที่ช่วยดูแลพวกเขาครับ
คิวโป้ – ไม่มีคำพูดใดที่จะแสดงความรู้สึกของผมได้เลยครับ! ผม...ผม....
เพราะไม่รู้จะพูดยังไงดี คิวโป้จึงลงไปนอนทุบพุงอยู่กับพื้น “คิ๊ว!”
เด็กหนุ่ม – คิวโป้มีนิสัยชอบลงไปทุบหอยนางรมเวลารู้สึกอะไรขึ้นมาน่ะครับ
เซเนล+โคลเอ้+นอร์ม่า – (ก็เขาเป็นนากทะเลนี่นะ)
ปิ๊ปโป้ – ผมอยากนำพวกคุณไปที่หมู่บ้านครับ
เด็กหนุ่ม – นั่นสินะ จะยืนคุยกันตรงนี้ก็ไม่มีเหตุผลซะด้วย ทางนี้ครับทุกคน
ขณะที่ทุกคนกำลังออกเดิน วิลก็หันไปที่ฮาริเอท
วิล – นี่.....
ฮาริเอท – เอาล่ะ ป๊อปโป้ ไปกันเถอะ
ป๊อปโป้ – คิ๊ว?
แล้วเธอก็ลากป๊อปโป้วิ่งออกไปก่อนโดยที่วิลเรียกไม่ทัน
เด็กหนุ่ม – ไม่ต้องห่วงหรอกครับ เธออยู่กับป๊อปโป้นี่
วิล – แต่ก่อนอื่น....เธอเป็นใครกันแน่
เด็กหนุ่ม – จริงแล้วคุณก็รู้ชื่อผมนี่ครับ
วิล – คงไม่ได้หมายถึง....
เจย์ – ถูกแล้วครับ ผมคือเจย์ ยินดีที่ได้รู้จักครับ
Continue…
--------มือบอนโดย Next Farecery @ 9 Mar, 2007, 10:32 pm----------
Chapter 2 – Just out of reach
“เซเนล ตื่นได้แล้วล่ะ”
หญิงสาวที่เขานอนอยู่ข้างๆเรียกด้วยเสียงที่คุ้นเคย
เซเนล – อืมมม
“เร็วสิ ตื่นได้แล้ว”
เซเนล – งำๆ…..
??? - ตื่นได้แล้ว!
เซเนลได้สติขึ้นจากเสียงเรียกของใครบางคน เมื่อลืมตาจึงเห็นเด็กหญิงตัวเล็กๆในชุดสีเหลืองอยูข้างๆ
??? – นายนี่หลับไม่รู้เรื่องเลยนะ!
เขามองไปรอบๆ และเงยหน้ามองหน้าผาที่ตัวเองถูกจับโยนลงมา
เซเนล - ชั้น...รอดมาได้ยังไงกัน?
??? - ฉันไม่อยากเชื่อเลยนะ อยู่ๆนายก็ลอยลงมาจากฟ้า ตัวของนายก็มีแสงสีทองหุ้มไว้หมดเลย
เซเนล – แสงสีทอง? ...แล้วเธอเห็นผู้หญิงผมทองกับทหารชุดแดงบ้างไหม?
?? – ไม่เห็นมีนี่
เซเนล – บ้าจริงๆ….
??? – นายยังดูเบลอๆอยู่เลยนะ ขยับแข้งขยับขาหน่อยสิ....เอาเถอะ ยังไงนายก็ตื่นแล้ว งั้นไปกันเถอะ ฉันอยากให้นายพาไปที่เมืองหน่อย
เซฌนล – ชั้นเหรอ? ให้พาเธอไป?
??? – ใช่ มีปัญหาหรือ อ้อ ฉันชื่อฮาริเอท ฮาริเอท แคมพ์เบล แล้วนายล่ะ?
เซเนล – เซเนล คูลริดจ์
ฮาริเอท – โอเค ฟังนะเซเนล ฉันอยากไปที่เมืองเดี๋ยวนี้ นายต้องพาฉันไปด้วย]jt
เซเนล – (อาจจะเป็นความคิดที่ดีกว่าถ้าจะกลับไปที่เมืองตอนนี้ ชั้นต้องหาข่าวสารก่อน)
ฮาริเอท – เร็วสิ!
เซเยล – ก็ได้ ก็ได้........
ขณะที่เขาก้าวขาออกไป บางอย่างก็ตกลงไปจากกระเป๋า
ฮาริเอท – เซเนล นายทำอะไรตกน่ะ
เซเนล – นี่มันเปลือกหอยที่ปิ๊ปโป้ให้มา.......เชอรี่!
ส่วนเชอรี่ เธอนั่งหมดอาลัยตายอยากอยู่ในห้องขังหลังจากถูกคาเชลและเมลานี่พาตัวไปคุม ขังไว้ เมื่อทั้งสองคนพ้นสายตาไป บางอย่างในกระเป๋าของเธอก็ส่งแสงออกมา เมื่อเธอหยิบออกมาก็พบว่ามันคือเปลือกหอยที่ได้รับจากคิวโป้นั่นเอง
เชอรี่ – เปลือกหอยมัน...กำลังเรืองแสง! พี่เซเนลเหรอ?.......ใช่พี่เหรอเปล่า? พี่ยังมีชีวิตอยู่จริงๆ!
เธอกำเปลือกหอยนั้นมาแนบไว้ที่หน้าอก “ดีจริงๆที่พี่ยังใม่ตาย....... หนูอยู่ที่นี่นะคะพี่ หนูไม่เป็นอะไร อย่างห่วงเลย....”
??? - ....มีใครอยู่ไหมคะ?
เสียงผู้หญิงดังขึ้นจากที่ไหนซักแห่ง
??? – มีใครได้ยินเสียงฉันไหม?
เชอรี่มองไปรอบๆห้องขังซึ่งมีเธออยู่แค่คนเดียว และคิดว่าเสียงอาจจะมาจากห้องข้างๆ
เชอรี่ – เอ่อ.......มีใครอยู่ตรงนั้นไหมคะ?
??? – คิดไว้แล้วเชียว เธอคงจะเป็นคนมาใหม่สินะ.....เธอก็เป็นชาวเผ่าวารี(เฟลเนส)ด้วยใช่ไหม?
เชอรี่ – อ้ะ...
เซเนลนำทางฮาริเอทมาจนถึงเมืองเวลเทสตามที่เธอร้องขอ
ฮาริเอท – ที่นี่คือเมืองหอประภาคารเวลเทสเหรอ?
เซเนล – ใช่
ฮาริเอท – หืมม...... (ที่นี่สินะที่หมอนั่นอาศัยอยู่)
เซเนล – เธอพึ่งเคยมาที่นี้ครั้งแรกเหรอ?
ฮาริเอท – หืม? อ้อ ใช่ค่ะ ฉันพึ่งมาถึงเลกาซี่ไม่นานนี้น่ะ
เซเนล – คงไม่เป็นอะไรใช่ไหมถ้าเธอจะไปคนเดียวจากตรงนี้น่ะ?
ฮาริเอท – ได้สิ
เซเนล – ถ้าไปเจอปัญหาอะไรเข้าก็ไปหาวิลก็แล้วกัน
เขากำลังจะเดินออกไป แต่ฮาริเอทก็มารั้งตัวไว้ก่อน “วิลที่ว่า....หมายถึงวิล เรย์นาร์ดเหรอ?”
เซเนล – ใช่
ฮาริเอท – (แจ๋วเลย! ไม่คิดว่าจะเจอหมอนั่นได้เร็วขนาดนี้นะเนี่ย!)
ฮาริเอท – เซเนล พาฉันไปหาวิลคนนั้นหน่อยสิ
เซเนล – เธอยังจะสั่งชั้นอีกเหรอ?
ถึงอย่างนั้น อีกฝ่ายก็ยังดูจะดึงดันที่จะให้พาไปอยู่ดี
เซเนล – แต่ชั้นก็ไม่รู้ว่าเขาจะกลับมาถึงหรือยังนะ...
เมื่อเซเนลลองเดินดูในเมือง ก็เห็นได้จากระยะไกลว่ามีคนกำลังคุยกันอยู่หน้าบ้านของวิล
เซเนล – นั่นวิลกับโคลเอ้นี่ ดูเหมือนว่าทั้งคู่จะปลอดภัยนะ
ฮาริเอท – เซเนล มานี่ก่อนซิ!
ฮาริเอทลากเขามาซ่อนตัวหลังรถเกวียนใกล้ๆนั้น
เซเนล – แล้วจะซ่อนตัวทำไมล่ะ?
ฮาริเอท – ชู่ว! เงียบสิ!
เธอจ้องไปที่วิลตาไม่กระพริบ
ฮาริเอท – นั่นสินะ...วิล เรย์นาร์ด.... ใช่เขาจริงๆ แล้วผู้หญิงที่อยู่กับเขานั่นใครกัน? คนรักของเขาเหรอ?
สีหน้าของเธอบูดขึ้นมาทันที
เซเนล – ชั้นก็สงสัยว่าจะใช่เหรอ?
ฮาริเอท – นายไม่มีทางรู้หรอก แม่ของฉันชอบพูดบ่อยๆว่า “ระหว่างผู้ชายกับผู้หญิงน่ะไม่ต้องการเหตุผล”
เซเนล – หืมม....
เธอสังเกตเห็นว่าโคลเอ้และวิลกำลังจะเดินมาทางนี้ จึงรีบปลีกตัวไปทันที “ อ้ะ ฉันพึ่งนึกได้ว่าต้องมีเรื่องต้องทำ บ้ายบายนะ!” เธอรีบเผ่นไปทันก่อนที่ทั้งสองคนจะเดินมาเห็นเขาพอดี
วิล – เซเนล เธอมาทำอะไรที่นี่น่ะ?
เซเนล – ระหว่างผู้ชายกับผู้หญิงน่ะไม่ต้องการเหตุผล....ใช่ อาจจะจริงล่ะมั้ง
โคลเอ้ – อะไรนะ?
เซเนล – เมื่อกี้มีเด็กผู้หญิงคิดว่าเธอเป็นคนรักของวิลน่ะ
เจ้าตัวกัดฟันกรอด ปราดเข้ามาเงื้อมือใส่เซเนล แล้วก็...เพี้ยะ!
ในบ้านของวิล...... เซเนลกับโคลเอ้นั่งตรงข้ามกันโดยที่เขายังมีรอยมือแดงแจ๊ดอยู่บนแก้ม ขณะที่โคลเอ้ก็ยังอารมณ์เสียอยู่
เซเนล – เธอไม่เห็นต้องหวดชั้นแรงขนาดนี้เลยนี่.....
โคลเอ้ – เงียบน่า!
ตอนนั้นวิลก็เปิดประตูเข้ามาในห้อง “เธอไปเจอกับวากรัฟมาจริงๆหรือ?”
เซเนล – แน่นอน ทหารของเขายังเรียกชื่ออยู่เลย
วิล – ถ้าอย่างนั้นวากรัฟก็อยู่เบื้องหลังการโจมตีรังโจรสินะ.... ฉันน่าจะคิดได้ตอนที่เห็นทหารเกราะแดงนั่นแล้ว
เซเนล – ทหารพวกนั้นส่วนมากเป็นหน่วยพิเศษที่รับหน้าที่ทำภารกิจพิเศษ ชั้นไม่แปลกใจหรอกที่นายไม่สังเกตเห็นพวกนั้น
วิล – แต่ฉันแปลกใจที่เธอสังเกตเห็นน่ะ....
วิล – วากรัฟ โบลัท เจ้าชายองค์ที่สามแห่งอาณาจักรครูแซนด์ ประเทศที่มีอำนาจทางการทหารบนด้านใต้ของแผ่นดินใหญ่ ช่วงไม่กี่ปีมานี้ ครูแซนด์กำลังเพิ่มขุมอำนาจด้วยการประกาศสงครามกับชาติอื่น ดูเหมือนว่าวากรัฟเป็นผู้นำกองพันทหารที่ไม่ขึ้นกับใครในสนามรบแล้วสนามรบ เล่าทั่วแผ่นดินใหญ่
โคลเอ้ – ความมั่นใจของวากรัฟน่ะเกิดจากแม่ทัพพิเศษทั้งสามคนของเขาที่รู้จักกันในชื่อ “สามวิหค”
วิล – ถูกต้อง คนหนึ่งคือ “เพลิงทมิฬ”เมลานี่ เชี่ยวชาญศาสตร์แห่งเขี้ยวสายไฟเหมือนกับที่ชื่อของเธอบอก “เงาหลอนลวงตา” คาเชล มีชื่อเสียงเพราะภาพลวงตาของเขาที่ปรากฏในสนามรบ คนสุดท้ายคือ “พิฆาตดาบเดียว” สติงเกิล เป็นผุ้เชี่ยวชาญเพลงดาบ ผู้คนเล่ากันว่าเขาใส่หน้ากากตลอดเวลา ฉันได้ยินมาว่า ในขณะที่เมลานี่กับคาเชลมีประสบการณ์มานานแล้ว แต่สติงเกิลน่ะพึ่งจะเข้ามาใหม่ บางทีเขาอาจจะมีเหตุผลที่ต้องปิดบังตัวตนของเขา
โคลเอ้ – เจ้าบ้าวากรัฟนั่น! มันวางแผนอะไรอยู่? ทำไมถึงยอมทิ้งแนวรบแล้วมาที่เลกาซี่นี่?
เซเนล – เป็นอะไรไปโคลเอ้?
วิล – จะโทษเธอก็ไม่ได้หรอก เพราะอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์กาโดเรียที่เป็นเมืองแม่ของเธอกำลังทำสงครามกับครูแซนด์อยู่ตอนนี้น่ะ
โคลเอ้ - !......คุณรู้ได้ยังน่ะว่าฉันมาจากกาโดเรีย ฉันไม่เคยบอกคุณนี่?
วิล – ผมเคยได้ยินมาว่าตระกูลวาเลนส์เป็นตระกูลที่มีชื่อเสียงในฐานะอัศวินแห่งกาโดเรียน่ะ
โคลเอ้ – งั้นเหรอคะ..........ชื่อเสียงของวาเลนส์เป็นที่รู้จักไปทั่วสินะ.....
อารมณ์เธอดูจะซึมลงไปซักหน่อยก่อนที่จะกลับมาเหมือนเดิม
โคลเอ้ – เรย์นาร์ด! พวกเราจะนั่งรอแบบนี้ระหว่างที่วากรัฟกำลังเคลื่อนไหวบนเลกาซี่ไม่ได้นะ!
วิล - ถูกต้อง พวกเรายอมไม่ได้ ถึงแม้ว่าต้องเผชิญกับกองทหารก็ตาม
โคลเอ้ – พวกเราต้องการข้อมูลก่อน พวกเราต้องรู้ที่อยู่ของวากรัฟและจุดประสงค์ของเขาด้วย
วิล – ถูกต้องที่สุด เพราะอย่างนั้นผมถึงได้ติดต่อกับเจย์ผู้ไร้ตัวตนแล้ว
โคลเอ้ – เจย์? เจย์คนนั้นน่ะหรือคะ? เขามีชื่อเสียงเพราะมีข้อมูลข่าวสารมากกว่าใครบนเลกาซี่นี่....
วิล – อีกซักพักพวกเราก็น่าจะได้รับคำตอบแล้ว ฉันกำลังจะไปตรวจสอบดู เธอจะไปด้วยไหม?
โคลเอ้ – แน่นอนค่ะ
เซเนล – ชั้นก็จะไปด้วย
ทั้งสองคนหันไปมองหน้ากันแป๊บหนึ่ง
วิล – เธอไปไม่ได้
เซเนล – ทำไมล่ะ!
วิล – ยังจะต้องถามอีกหรือ?
เซเนล – ชั้นจะรู้ได้ยังไงล่ะ!
วิล - ... เธอคิดว่าพวกเราจะเชื่อใจเธอได้ ให้เธอเดินทางไปกับพวกเรา หลังจากที่เธอพึ่งจะแอบหนีไปน่ะหรือ?
เซเนล – ชั้นมีเหตุผลของชั้น นอกจากนั้นชั้นก็บอกนายแล้วว่าพวกเราจะร่วมทางกันจนกว่าจะได้ตัวเชอรี่มา!
วิล – ถูกแล้ว แล้วก็หลังจากที่หลบออกไปตามลำพัง เธอก็ยังต้องเสียน้องสาวไปอีกอยู่ดี แล้วตอนนี้ หลังจากเรื่องแบบนั้น เธอยังจะกลับมาร้องให้ขอความช่วยเหลือ แล้วหวังให้พวกเราตอบว่า ตกลง อีกหรือ?
เซเนล – ...ชั้นไม่ได้.....ร้องให้กลับมาขอความช่วยเหลือซักหน่อย....
วิล – ถ้าอย่างนั้นก็ขอให้โชคดีกับการไปทำงานคนเดียวก็แล้วกัน โคลเอ้กับฉันจะไปจัดการกันเอง อย่าห่วงเลย ถ้าพวกเราช่วยเชอรี่ได้ พวกเราก็จะติดต่อเธอก่อนแน่นอน ไปกันเถอะโคลเอ้ ผมยินดีที่คุณยอมไปช่วยด้วย
วิลเดินออกจากห้องไป ขณะที่โคลเอ้กำลังจะออกไปด้วยเซเนลก็ร้องห้ามไว้ แต่ก็ไม่อาจทำอะไรต่อได้เมื่อถูกสวนกลับมา
โคลเอ้ – น่ารังเกียจที่สุด
หลังจากนั้นซักพัก เซเนลก็ออกมาจากบ้าน และได้พบกับเพื่อนอีกคนพอดี...
นอร์ม่า – ไงจ้ะ เซเนเซเน่!
เซเนล – นอร์ม่า.....
นอร์ม่า – ดูเหมือนนายจะกลับมาครบ32สินะ ฉันเป็นห่วงนายจริงๆ!
เซเนล – จริงเหรอ?
นอร์ม่า – ซะเมื่อไหร่ล่ะ?
เซเนล – เลือกเอาซักอย่างเถอะ....
นอร์ม่า – นายน่ะกัดกลับได้ดีกว่านั้นน่า โกรธหน่อยสิ! ฉันเดาว่าคูกับวิลจิคงเล่นนายซะหนักเลยสินะ
เธอเดินมาข้างหน้าเขาแล้วชูมือขึ้นๆลงๆ
นอร์ม่า – เอ้า อย่ากลัวเลยเซเนเซเน่! นอร์ม่าอยู่ข้างนายนะ! นายจะไปช่วยริจจังใช่ไหมล่ะ? ฉันจะไปกับนายด้วย
เซเนล – เธอจะไม่ทับถมชั้นแบบที่คนอื่นทำเหรอ?
นอร์ม่า – แหงล่ะ ฉันเชื่อนายนี่
เซเนล – เธอนี้โกหกเก่งจริงๆนะ
นอร์ม่า - ....ฉันว่าทำแบบนี้ต่อไปก็ไม่มีความหมายน่ะนะ ฉันก็ไม่เห็นด้วยกับที่นายทำหรอก แต่ฉันก็มีสิ่งที่ต้องการเหมือนกัน
เซเนล – เธอต้องการอะไรล่ะ?
นอร์ม่า – เข็มกลัดของริจจังไงล่ะ
เซเนล – นั่นไม่ใช่เพชรนะรู้ไหม เธอทำเงินจากสิ่งนั้นไม่ได้หรอก
นอร์ม่า – ไม่ใช่ซะหน่อยตาโง่ มันไม่เกี่ยวกับเงิน แต่ฉันอยากได้หินที่อยู่ในเข็มกลัดนั่น หินนั่นน่ะเหมือนกับสิ่งที่ฉันตามหามาตลอด เอเวอร์ไลท์ไงล่ะ
เซเนล – มันไม่ได้มีชื่อแบบนั้นนะ มันถูกเรียกว่า.....อะไรซักอย่าง... เทียร์นี่ล่ะ
นอร์ม่า – เอาอย่างนี้ไหมล่ะ นายเอาหินนั่นมาให้ฉันเป็นการแลกเปลี่ยนกับการที่ฉันจะไปช่วยริจจังด้วยไหมล่ะ?
เซเนล – มันเลือกยากนะ....
นอร์ม่า – เถอะน่า! นายไม่คิดหรือไงว่าชีวิตของเธอสำคัญมาก มาก มาก มากกว่า!
เซเนล - .....ชั้นก็รับประกันอะไรให้ไม่ได้นะ แต่ชั้นจะลองคุยให้ก็แล้วกัน
นอร์ม่า – โอเค นั่นก็แฟร์พอแล้ว
เซเนล – งั้นก็ตกลงนะ
เธอเดินมากระโดดตบมือกับเขาดังเพี้ยะ
นอร์ม่า – เอาล่ะ แล้วเราจะทำยังไงต่อล่ะ นายได้ยินอะไรมาจากคูกับวิลจิไหม?
เซเนล – เขาพูดอะไรซักอย่างเกี่ยวกับการติดต่อกับ “เจย์ผู้ไร้ตัวตน”
นอร์ม่า – จริงเหรอ! ว้าว!
เซเนล – เจ้าเจย์นี่พิเศษขนาดนั้นเลยเรอะ?
นอร์ม่า – พิเศษน่ะใช้อธิบายไม่ได้เลยนะ ว่ากันว่าเขารู้มากกว่าทุกคนว่ากำลังเกิดอะไรขึ้นบนเลกาซี่ แต่เขาน่ะระวังตัวมาก ดูเหมือนว่าไม่เคยมีใครพบเขาตัวต่อตัวเลย
เซเนล – แล้วจะไปหาข้อมูลจากเขาได้ยังไงล่ะ?
นอร์ม่า – ก็แค่ส่งจดหมายให้เขาด้วยวิธีใดวิธีหนึ่ง แล้วคำตอบก็จะถูกส่งมาพร้อมข้อมูลที่ร้องขอไป
เซเนล – เขี้ยวอะไรขนาดนั้น....
นอร์ม่า – เอ้า ตามวิลจิไปกันเถอะ พวกเราจะได้รู้ว่าสองคนนั้นรู้อะไรบ้าง
เซเนล – นั่นเป็นแผนของเธอเหรอ?
นอร์ม่า – อย่าบ่นน่า! ไปที่ลานน้ำพุกันเถอะ
เซเนล – ทำไมต้องที่ลานล่ะ?
นอร์ม่า – ข่าวลือว่ากันว่า ที่นั่นเป็นที่ๆคำตอบของเจย์จะส่งมา
เมื่อถึงลานน้ำพุ เซเนลก็ชะงักเมื่อเห็นใครอยู่ที่นั่น... คู่หูฟีโรโมนบอมเบอร์นั่นเอง
เซเนล – อุ
เคอร์ติส – หือ? เราได้เผชิญหน้ากันอีกแล้ว!
ทีมแดนเซอร์วิ่งมาประกบซ้ายขวาเหมือนครั้งที่แล้ว..... หลังจากร้องเพลงจบไปเพลง ทั้งสองคนก็ตั้งท่าพร้อมเข้ามาแก้แค้นเซเนล
นอร์ม่า – เอ้อ....เซเนเซเน่ นายไปมีเรื่องอะไรกับสองคนนี้หรือเปล่า?
เซเนล – เรื่องมันยาวน่ะ.....แต่อาจจะไม่ก็ได้ แต่ชั้นก็ไม่อยากจะพูดถึงมันหรอก
นอร์ม่า – หืมม.....ฉันไม่รู้หรอกน่ะว่าเกิดอะไรขึ้น แต่พวกคุณน่าจะยกโทษให้หมอนี่นะ!
เคอร์ติส – ความก้าวร้าวเยี่ยงนั้นไม่อาจยกโทษให้กันได้ง่ายๆหรอก ใช่ไหม อิซาเบลล่าคุง!
อิซาเบลล่า – ค่ะ เคอร์ติส
นอร์ม่า – เถอะน่าๆ ลองใช้หัวใจคิดสิ คิดถึงสถานการณ์ของเซเนเซเน่ เขาต้องไปช่วยน้องสาวสุดที่รักของเขานะ
เซเนล – พวกนี้ไม่สนอะไรแบบนั้นหรอก...
เคอร์ติส – อะไรนะ! เธอทำไปเพราะความรักหรือ !? เล่าให้พวกเราฟังซิ น้องชาย
เซเนล – เฮ้ย สนใจกันด้วยเรอะ?!
นอร์ม่า – ฮะๆฮ่า~
เคอร์ติส – เข้าใจแล้ว เราเข้าใจทั้งหมดแล้ว ถ้าพวกเราช่วยอะไรได้ก็ว่ามาเลย! ใช่ไหมอิซาเบลล่าคุง!
อิซาเบลล่า – ค่ะ เคอร์ติส
เคอร์ติส – เพียงแค่ขอมาเท่านั้นล่ะน้องชาย!
เซเนล – (ทำไมต้องเรียกชั้นว่าน้องชายนะ...)
เคอร์ติส –หากเจ้าเอ่ยว่า “ร้องเพลง” พวกเราก็จักร้องเพลงเหมือนไม่เคยร้องมาก่อน!
เซเนล – เอ่อ....ขอบคุณแต่ชั้นขอผ่านล่ะ
นอร์ม่า- ตอนนี้พวกเรากำลังหาวิลจิน่ะ ก็วิลน่ะล่ะนะ เห็นเขามาทางนี้ไหมเอ่ย?
เคอร์ติส – เขามาทางนี้ไหม อิซาเบลลาคุง?
อิซาเบลล่า – ฉันเห็นเขาอยู่กับคุณวาเลนส์ค่ะ พวกเขากำลังจะไปที่ท่าเรือ
นอร์ม่า – ท่าเรือสินะ? เอาล่ะ เซเนเซเน่ พวกเราได้จุดหมายแล้วล่ะ!
เคอร์ติส – น้องชาย! เมื่อเจ้าพาน้องสาวกลับมาได้แล้ว เราจะมอบของขวัญพิเศษของน้องชายเอง!ขอให้นั่นช่วยให้เจ้าทำสำเร็จเถอะ!
เซเนล – ของขวัญแบบไหนกันน่ะ?
เคอร์ติส – ตำแหน่งในฐานะสมาชิกอย่างเป็นทางการของฟีโรโมนบอมเบอร์!
เซเนล – ใครอยากจะไปอยากได้ล่ะ?!
เวลานั้น เชอรี่กำลังคุยกับเพื่อนที่ถูกขังอยู่ห้องข้างๆ ชื่อของเธอคือเฟนิมอร์
เฟนิมอร์ – ฉันชื่อเฟนิมอร์ ชื่อจริงของฉันคือ “เซลเฮส” น่ะ
เชอรี่ – “เซลเฮส” ..... นั่นหมายถึง “อำนวยพร”
เฟนิมอร์ – ใช่ แต่ด้วยสภาพตอนนี้แล้ว ฉันไม่ค่อยอยากอำนวยพรอะไรหรอก... แล้วชื่อของเธอล่ะ?
เชอรี่ – เชอรี่ค่ะ ชื่อจริงคือ “เฟนเนส”
เฟนิมอร์ – เฟนเนส “ผู้อธิษฐาน” เป็นชื่อจริงที่น่าทึ่งนี่ คนที่ตั้งชื่อนี้ให้เธอเป็นหัวหน้าหมู่บ้านหรือเปล่า?
เชอรี่ – ค่ะ
เฟนิมอร์ – พวกเขาคงมีความหวังที่ยิ่งใหญ่สำหรับอนาคตของเธอจริงๆ
เชอรี่ – อาจจะมั้งคะ......
เฟนิมอร์ – ฉันไม่ได้คุยกับใครแบบนี้มานานแล้ว คนในหมู่บ้านที่ถูกจับมาพร้อมฉัน.....ก็ถูกฆ่าตายหมดแล้ว....
เชอรี่ – โหดร้ายจริงๆ…ทำไมต้องฆ่าด้วยนะ?
เฟนิมอร์ – ยังจะต้องถามอีกเหรอ? เพราะพวกเราเป็นชาวเผ่าวารี พวกนั้นเป็นชาวพื้นดิน (โอเรลเนส) น่ะสิ!
เชอรี่ – แบบนั้นมัน....
เฟนิมอร์ – เธอมีครอบครัวไหม เชอรี่?
เชอรี่ – ฉันมีพี่สาวอยู่ค่ะ..แต่ตอนนี้...เธอ.....
เฟนิมอร์ – ไม่เป็นไรหรอก เธอไม่ต้องพูดก็ได้ ฉันคิดว่าคงเหมือนกับที่เกิดที่หมู่บ้านของฉัน..... ฉันมีน้องสาวฝาแฝดอีกคนหนึ่ง เธอไม่ได้อยู่ในหมู่บ้านตอนที่ถูกโจมตี ฉันเลยคิดว่าเธอน่าจะปลอดภัย เชอรี่ เธอเคยได้ยินหรือเปล่าว่าเมลเนสได้มาจุติในหมู่บ้านหนึ่งแล้ว?
เชอรี่เงยหน้าขึ้นมาเมื่อชื่อของเมลเนสหลุดออกมาจากปากของอีกฝ่าย
เฟนิมอร์ – ถ้าเป็นเรื่องจริงคงจะดีมาก เมลเนสจะช่วยพวกเราจากสถานการณ์ตอนนี้ได้แน่ แล้วก็จัดการพวกชาวพื้นดินที่ชั่ว----
เสียงประตูกรงเปิดดังมาจากห้องข้างๆ ขณะที่เสียงสนทนาเงียบหายไป
เชอรี่ – คุณเฟนิมอร์? ....เฟนิมอร์? ทำไมถึงเงียบไปล่ะ?
เสียงจากอีกห้องดังขึ้นมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้กลับเป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความตื่นกลัว
เฟนิมอร์ – ย.....อย่านะ! ถอยไป!
เชอรี่ – เฟนิมอร์!
เฟนิมอร์ – อ๊า! ปล่อยสิ! ฉันเจ็บนะ!
เสียงปิดประตูดังขึ้น และทุกสิ่งก็เงียบลง...
เชอรี่ – เฟนิมอร์!
~ ท่าเรือริมอ่าวแห่งความเกรี้ยวกราด
โคลเอ้ – ใช่ที่นี่แน่หรือคะ?
วิล – ข้อความที่พวกเราเจอที่ลานน้ำพุนั่นบอกไว้ชัดเจนว่าที่ท่าเรือริมอ่าวแห่งความเกรี้ยวกราดนี่
โคลเอ้ – แล้วพวกเราจะทำอย่างไรต่อละ?
โคลเอ้และวิลมองไปมารอบๆท่าเรือ โดยไม่รู้ว่าเซเนลและนอร์ม่าแอบดูอยู่ห่างๆ ซักพัก เด็กหนุ่มคนหนึ่งในชุดสีน้ำเงินก็เดินเข้ามา
เด็กหนุ่ม – เอ่อ...ขอโทษครับ?
วิล – เธอเป็นใครน่ะ?
เด็กหนุ่ม – ผมทำงานที่ท่าเรือนี่ครับ ผมมีจดหมายถึงคุณด้วย
เซเนล – (ชั้นเคยเห็นเด็กคนนั้นที่ไหนมาก่อนนะ...)
โคลเอ้ – ในนั้นเขียนว่าไงหรือคะ?
วิล – “ให้ไปยังทะเลสาบที่อยู่ด้านหลังของอ่าวแห่งความเกรี้ยวกราด”
เด็กหนุ่ม – ผมกำลังซ่อมเรืออยู่ แล้วก็ไปบังเอิญเห็นจดหมายนี้กับเงินอีกนิดหน่อยอยู่ใกล้ๆครับ แล้วก็ยังมีคำแนะนำเขียนมาว่าให้เอาจดหมายนี้ไปมอบให้กับคนที่สองที่เดิน อยู่แถวๆนั้น
วิล – เธอเลยมาหาพวกเราสินะ
เด็กหนุ่ม – ผิดคนเหรอครับ?
วิล – ไม่หรอก จดหมายนี่สำหรับพวกเราจริงๆ
เด็กหนุ่ม – ก็ดีครับ ถ้าอย่างนั้นก็ขอให้โชคดีครับ
วิล – เดี๋ยวก่อนนะ เธอบอกว่ากำลังซ่อมเรืออยู่.... นั่นเป็นเรือของเธอหรือเปล่า?
เด็กหนุ่ม – ใช่ครับ แต่....
วิล – เธอช่วยพาพวกเราขึ้นเรือไปส่งที่อีกฟากของอ่าวได้ไหม?
หลังแอบฟังอยู่ซักพัก เซเนลก็นึกขึ้นได้ว่าเคยเจอเด็กคนนั้นที่ไหน เขาคือเด็กที่เซเนลเจอที่ลานน้ำพุเมื่อครั้งแรกสุดนั่นเอง! เมื่อนึกได้เขาจะจะเดินลงไปทันที นอร์ม่าต้องรีบล็อกแขนเอาไว้แล้วเบรกตัวโก่ง
นอร์ม่า – นี่ นายจะไปไหนน่ะ!
เซเนล – ชั้นมีเรื่องจะคุยกับเด็กนั่นหน่อย
นอร์ม่า – เลิกเถอะน่า! เดี๋ยวสองคนนั้นก็เห็นนายหรอก!
เซเนล – ปล่อยชั้น!
นอร์ม่า – ฉันบอกว่าให้เลิกไง!
เซเนล – และชั้นก็บอกว่าปล่อยไง!
เขาเหวี่ยงมือไปเพื่อจะผลักเธอ แต่ก็ไปแตะโดนหน้าอก(แบนๆ)พอดี....
นอร์ม่า – อย่าจับตรงนั้นสิ ตาลามก!
เซเนล – อุบัติเหตุต่างหากเล่า! ชั้นก็ไม่ได้อยากไปแตะนักหรอก
นอร์ม่า – พูดแบบนั้นหมายความว่าไงยะ!
เธอโกรธจนเผลอยิงลูกไฟระเบิดออกมา โชคดีที่วิลและโคลเอ้อยู่ในมุมที่มองทั้งสองคนไม่เห็นจึงหาที่มาของเสียงไม่เจอและเดินลงเรือไปก่อน
นอร์ม่า – นายอาจจะไม่ชอบผู้หญิงน่ารักๆ แต่ฉันก็มีชีวิตนะยะ เป็นคนที่มีลมหายใจ รู้ไหม! ฉันก็มีจิตใจเหมือนกันนะ! แล้วนายยัง....
เซเนล – พอเถอะน่า พวกนั้นลงเรือไปแล้วนะ!
เสียงติดเครื่องยนต์เรือดังมาแต่ไกล แต่คู่กรณีก็ยังโกรธตัวสั่นอยู่
นอร์ม่า- อย่าเปลี่ยนเรื่องสิ!
เซเนล – ชั้นไม่ได้เปลี่ยนนะ! ดูนั่นสิ!
เขารีบวิ่งลงไปที่ท่าเรือ ซึ่งเรือของพวกวิลก็ออกไปเรียบร้อยแล้ว....
เซเนล – ให้ตายสิ.....
นอร์ม่า – แล้วพวกเราจะทำยังไงล่ะทีนี้? นี่เป็นความผิดของนายทั้งหมดน่ะล่ะ!
เซเนลทำหน้าเซ็งโลก ตอนที่กำลังหมดหนทางนั้น ชายคนหนึ่งก็วิ่งเข้ามา
ชายบนท่าเรือ – พวกคุณใช้เรือผมได้นะ!
เขาชี้ไปที่เรือที่จอดอยู่ที่อีกท่าหนึ่ง
ชายบนท่าเรือ – พวกคุณกำลังจะตามเรือที่พึ่งออกไปใช่ไหมล่ะ? ถ้าออกไปตอนนี้ก็ยังตามทันนะ
ทั้งสองคนหันมามองหน้ากันแล้วก็พยักหน้ารับ
ชายบนท่าเรือ – รีบไปทำธุระให้เสร็จเถอะ แล้วคุณรู้วิธีบังคับไหมล่ะ?
เซเนล – ได้สิ ผมเคยขับควบคุมเรือมาก่อนนะ
นอร์ม่า – อะฮ้า! ฉันรู้อยู่แล้วเชียวว่าถ้ามีมารีนทรูปเปอร์อยู่ใกล้ๆน่ะมีประโยชน์จะตาย เอาละ ได้เวลากางใบแล้ว! วู้!
เรือของทั้งสองคนรีบบึ่งออกไปทันทีโดยไม่ได้ฟังว่าเจ้าของตะโกนอะไรไล่หลังมา
ชายบนท่าเรือ – เครื่องยนต์มันเริ่มเก่าแล้วนะ! อย่าขับมันหนักไปล่ะ!
ชายอีกคน – มีอะไรเหรอ?
ชายบนท่าเรือ – ฉันให้เด็กท่าทางแปลกๆยืมเรือไปน่ะ แต่ค่าจ้างก็ดีด้วยก็เลยเลยตามเลยไป
ชายอีกคน – เด็กเหรอ?
ขณะเดียวกัน เชอรี่กำลังถูกทหารสองคนคุมตัวออกมาจากห้องขัง ทหารหญิงคนหนึ่งชี้ให้ดูบนเตียงทดลองเตียงหนึ่ง ซึ่งมีผู้หญิงผมทองคนหนึ่งในชุดขาว-เขียวถูกล่ามโซ่นอนไม่ได้สติอยู่
เชอนี่ – อ้ะ...... นั่น... เฟนิมอร์เหรอ.... เธอบาดเจ็บมากด้วย... พวกคุณทำกับเธอเหรอ? ถ้ายังทำต่อไปล่ะก็เธอจะตายนะ!
ทหารชาย – เฮอะ พวกเราไม่ฆ่าหล่อนง่ายๆหรอก เธอเป็นหนูทดลองที่มีค่านี่
เชอรี่ – พวกคุณใช้มนุษย์แบบนั้นได้ยังไงกัน?!
ทหารชาย – ระวังปากหน่อยนังหนู เธออาจจะคิดว่าตัวเองพิเศษเพราะเป็นเมลเนสหรืออะไรก็ตามที่คนเขาเรียกกัน แต่พวกเราเป็นคนคุมที่นี่
ทหารหญิง – ถ้าอยากช่วยยัยคนนั้นนักก็ไปแทนที่เธอซะเองสิ
ทหารชาย – ใช้พลังของเธอเพื่อท่านผู้บัญชาการไงล่ะ
ทหารหญิง – อ้ะ.... สามวิหค ยินดีต้อนรับค่ะ!
เมลานี่ สติงเกิ้ล และคาเชลเดินเข้ามาในบริเวณกักกัน
เมลานี่ - มีคำสั่งโดยตรงจากท่านผู้บัญชาการให้พวกเราคุมตัวเด็กคนนี้ไปเอง
ทหารหญิง – รับทราบค่ะท่าน!
กลับมาที่พวกเซเนลซึ่งกำลังแล่นเรือไล่ตามไปอย่างรีบร้อน
นอร์ม่า - เอ้า เซเนเซเน่ ร่อนไปเล้ย!.... อะฮ้า นั่มันเรือของวิลจินี่ ตามทันแล้ว!
เรือของทั้งสองฝ่ายแล่นเข้าประชิดกัน ทั้งวิลกับโคลเอ้ต่างประหลาดใจที่เห็นผู้ที่ขับเรืออีกลำ
นอร์ม่า – โอ้ะ ดูสิ มีงานปาร์ตี้รวมกลุ่มหรือไงเนี่ย
วิล – ขอทีเถอะน่า
โคลเอ้ – ฉันจำได้ว่าพวกเราห้ามนายให้ไม่ให้ตามมาแล้วนะ
เด็กชาย – ยินดีที่ได้พบอีกครั้งนะครับ คุณมารีนทรูปเปอร์
เขาโบกมือทักเซเนลด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
เซเนล – นายวางแผนอะไรไว้อีกล่ะครั้งนี้?
วิล - .....เธอสองคนรู้จักกันหรือ?
เซเนล – ต้องขอบใจเขาที่ทำให้ชั้นต้องสู้กับฟีโรโมนบอมเบอร์นะ วิล ระวังตัวด้วยล่ะ เขาอาจะมีแผนอะไรอยู่ก็ได้
วิล – เธอเป็นใครกันแน่?
เด็กชาย – เห็นว่ามารีนทรูปเปอร์น่ะเชี่ยวชาญเรื่องเรือใช่ไหมครับ?
เซเนล – แล้วถ้าใช่ล่ะ?
เด็กชาย – ผมก็ฝีมือไม่ใช่ย่อยนะ ผมชอบกังวลด้วยสิเวลามีใครเก่งพอๆกันในเรื่องเดียวกัน ผมมักจะรู้สึกว่าต้องทำให้แน่ไปเลยว่าใครเก่งกว่าด้วย แล้วคุณล่ะ?
เขาชี้นิ้วมาที่เซเนล
เด็กชาย – ผมกับคุณจะมาแข่งกันหน่อย คิดว่าจะตามทันไหมล่ะ?
พูดจบเขาก็รีบไปควบคุมเรือให้ทิ้งห่างไปทันที
นอร์ม่า – เป็นเด็กเวรดื้อด้านอะไรขนาดนี้เนี่ย!
เซเนล – กลับมาเดี๋ยวนี้นะ!
เขารีบแล่นเรือไล่จี้ตามไปทันที
เด็กชาย – เขาบังคับเรือนั่นได้ดีจริงๆนะ สมแล้วที่เป็นมารีนทรูปเปอร์!
วิล – อย่าลากพวกเราเข้ามาอยู่ในเกมโง่ๆของเธอด้วยสิ! หยุดเดี๋ยวนี้!
เด็กชาย – แล้วคุณหญิงที่อยู่กับคุณล่ะครับ?
วิล – โคลเอ้เข้าไปในห้องเคบินแล้ว เธอรู้สึกไม่ดีเท่าไหร่
เด็กชาย – น่าเสียดายจริงๆ ทั้งที่รู้สึกดีขนาดนี้แท้ๆ!
วิล – ฉันบอกว่าให้เธอหยุดไงล่ะ!
เด็กชาย – ผมจะเร่งความเร็วแล้ว คุณไปหาที่เกาะให้แน่นๆเถอะ!
เครื่องยนต์ทำงานอย่างเต็มกำลังแล้วแล่นทิ้งห่างออกไปอีก
เซเนล – นายหนีไปไม่พ้นหรอกน่า!
เขาเร่งเครื่องจี้ตามไปติดๆ
เด็กชาย – โธ่!
นอร์ม่า – แจ๋ว! เราจี้คอเขาเข้าไปแล้ว!
เด็กชาย – ยังไม่จบหรอกน่า!
เสียงอะไรซักอย่างดังแปลกๆมาเข้าหูของนอร์ม่า เมื่อเธอลองถามเซเนลดู ความเร็วของเรือก็ตกลงจนเห็นได้ชัด
เซเนล – เครื่องยนต์ดูท่าทางแปลกๆนะ ไปดูหน่อยสิ
นอร์ม่า – ถึงจะบอกแบบนั้น แต่ฉันก็ไม่รู้อะไรเรื่องเครื่องยนต์เลยนะ...
เธอจ้องมองเครื่องยนต์ที่สั่นไปสั่นมาและมีควันดำลอยขึ้นมาเพราะเปลวไฟกลุ่มหนึ่งบนเครื่องยนต์
นอร์ม่า – โอเค... แต่ฉันก็รู้ว่านี่มันไม่ดีแหงๆ
เซเนล – แล้วมันเป็นอะไรล่ะ?
นอร์ม่า – ควันโขมงเลยน่ะสิ!
ตอนที่เธอกำลังเลิ่กลั่กๆนั้น เครื่องยนต์ก็ระเบิดตูมออกมาจนนอร์ม่าร้องกรี้ดล้มกลิ้งทันที….
นอร์ม่า – เฮ้อ......หนึ่งชายหนึ่งหญิง ลอยไปก็ลอยมาอยู่กลางทะเล...
เธอเดินโต๋เต๋ไปมาระหว่างรอเซเนลซ่อมเครื่องยนต์
นอร์ม่า – เหมือนกับในหนังรักคลาสสิคเลย.... หรือทั้งสองคนจะตกหลุมรักกันอย่างไม่มีทางเลือก?
เธอจ้องเซเนลซักพักแล้วก็เล่นละครไปตามเรื่องตามราว
นอร์ม่า – กรี้ด! ถอยออกไปนะ พ่อหมาป่าหิวโหย!
เซเนล – เก็บเรื่องแบบนั้นไว้คนเดียวเถอะน่า!
นอร์ม่า -- ....นายไม่ชอบเหรอ?
เซเนล – แหงล่ะ!
ฮาริเอท – นี่ เธอน่ะ
เด็กหญิงเปิดประตูจากห้องเคบินออกมาแว้ดๆใส่นอร์ม่าทันที
ฮาริเอท – เลิกทำตัวน่ารำคาญเกะกะขวางทางเซเนลซะทีสิ
เซเนล – เธอ...ฮาริเอท?!
ฮาริเอท – แล้วก็นะ ทำไมเธอถึงมาอยู่นี่? น่าจะอยู่แต่เซเนลนี่หน่า
นอร์ม่า – เซเนเซเน่ ยัยเด็กนี่ใครน่ะ? ฉันไม่ชอบหล่อนเลย น่ารำคาญจัง
ฮาริเอท – นี่ ระวังกริยาตัวเองหน่อยสิ ฉันเป็นคนเช่าเรือลำนี้นะ
เซเนล+นอร์ม่า – จริงๆเรอะ?
ฮาริเอท – แล้วฉันก็เป็นคนบอกเจ้าของเรือให้พาเซเนลมาคุมเรือเอง
นอร์ม่า - เหอ
เซเนล – เธอกำลังจะทำอะไรน่ะ ฮาริเอท?
ฮาริเอท – เอ่อ ... ก็...
เซเนล – เธอคงมีเหตุผลอะไรแน่ถึงขนาดยอมทำขนาดนี้
ฮาริเอท – ตอนนี้มันไม่สำคัญหรอกน่า! รีบๆซ่อมเครื่องยนต์นั่นซะสิ!
เซเนล – เอาล่ะ คงพอจะใช้ได้ซักพักแล้ว
นอร์ม่ากับฮาริเอทจับมือโดดหยอยๆด้วยความดีใจ
นอร์ม่า+ฮาริเอท – ยะฮู้!....
เมื่อรู้สึกตัว ทั้งสองคนก็สะบัดมือเชิดหน้าไปคนละทา “เฮอะ”
นอร์ม่า – เอาล่ะ เซเนเซเน่ ได้เวลากลับเข้าการแข่งแล้ว!
เมื่อแล่นเรือไปเรื่อยๆถึงอีกฟากของอ่าว ทุกคนจึงพบว่าเรือของอีกฝ่ายจอดอยู่แล้วโดนไม่มีใครอยู่แถวๆนั้นเลย
ฮาริเอท – ดูเหมือนว่าพวกเขาจะมาถึงนานแล้วนะ
นอร์ม่า – หืมม จำที่คูกับวิลจิคุยกันที่ท่าเรือได้ไหม? เห็นพูดว่าจะไปที่ทะเลสาบหรืออะไรแถวๆนั้นที่อยู่เลยอ่าวแห่งเกรี้ยวกราดไป
เซเนล – ทะเลสาบที่อยู่เลยไปสินะ?
นอร์ม่า- งั้นก็ลองไปดูกันเถอะ!
หลังจากเดินไปตามทางซึ่งมีลักษณะเหมือนผาหินบนหนองน้ำมาซักพัก นากทะเลสะพายประแจยักษ์ด้านหลังตัวหนึ่งก็พุ่งขึ้นมาจากใต้ผิวน้ำ
??? – คิวคิ๊ว! ผมคือป๊อปโป้แห่งเผ่าโมฟุโมฟุ ยินดีที่ได้พบครับ!
ฮาริเอท – นากทะเลพูดได้.....
เซเนล – นายเกี่ยวข้ออะไรกับคิวโป้กับปิ๊ปโป้หรือเปล่า?
ป๊อปโป้ – ทำไมเหรอครับ พวกเขาเป็นพี่ผมเองครับ รู้จักพวกเขาเหรอ?
ฮาริเอท – น่ารักจัง....
เซเนล – แล้วนายมาทำอะไรที่นี่น่ะ?
ป๊อปโป้ – ผมเอาป๊อปโป้ MKII มาทดสอบครับ แต่มันก็... จมไปแล้วครับ
นอร์ม่า – ป๊อปโป้ MKII เหรอ?
ป๊อปโป้ – มันเป็นพาหนะที่ผมสร้างซึ่งสามารถแล่นใต้น้ำได้ครับ
นอร์ม่า – จริงอ้ะ?
ป๊อปโป้ – มันกำลังไปได้สวยเลยครับ แต่อยู่ดีๆแพะก็เข้ามาโจมตีเลยจบเห่ไปหมดเลย
เซเนล – แพะเหรอ?
นอร์ม่า – ในทะเลเนี่ยนะ?
ฮาริเอท – โจมตีเธอ?
ป๊อปโป้ – ตอนนี้เลยต้องไปเริ่มตั้งแต่ออกแบบใหม่แล้วครับ...... อ้อ จริงสิ แล้วพวกคุณมาทำอะไรที่นี่ครับ?
นอร์ม่า – โอ้ว อารมณ์ปรวนแปรกระทันหัน!
ป๊อปโป้ – จะเป็นอะไรไหมครับถ้าจะช่วยพาผมไปส่งที่หมู่บ้านโมฟุโมฟุ?
เซเนล – ... แล้วหมู่บ้านโมฟุโมฟุนั่นอยู่ที่ไหนล่ะ?
ป๊อปโป้ – แค่ไปตามนี่เรื่อยๆยาวๆซักพักก็ถึง ขอบคุณครับ!
หลังจากเดินไปซักพัก เสียงร้องของสิ่งมีชีวิตก็ดังขึ้นมา
ฮาริเอท – นี่นอร์ม่า ได้ยินเสียงอะไรหรือเปล่า?
นอร์ม่า – นั่นสิ ฟังแล้วเหมือนแพะนะ....
เสียงดังขึ้นอีกครั้ง ฟังยังไงก็แพt
เซเนล – แพะเหรอ? ป๊อปโป้ นายบอกว่าแพะโจมตีนายใช่ไหม?
ป๊อปโป้ – ใช่ครับ
เซเนล – นี่ใช่แพะที่นายพูดถึงหรือเปล่า
ป๊อปโป้ – อาจจะใช่ครับ ดูเหมือนจะอยู่ใกล้ๆด้วย
ฮาริเอท – อะไร?! พวก....พวกเราจะปลอดภัยเหรอ?
นอร์ม่า - เธอจะกลัวอะไรขนาดนั้นกับอีแค่แพะล่ะ?
ฮาริเอท – ฉัน....ฉันไม่ได้กลัวนะ!
นอร์ม่า – มันเป็นแค่แพะน่า ไม่เห็นต้องกังวลอะไรเลย ไหนดูซิ
เธอเดินไปที่ริมผา และสัตว์ประหลาดตัวย้าวยาวก็โผล่ขึ้นมาจากน้ำ! มันหน้าตาเหมือนกับ “อสูรย้าวยาว” ที่พวกเซเนลเคยสู้ด้วยมาแล้ว!
นอร์ม่า- กรี้ด!
ป๊อปโป้ – นั่นไงครับ!
นอร์ม่า – เธอเรียกเจ้านี่ว่าแพะได้ไงเนี่ย?!
มันแหกปากกว้า ร้องอีกครั้ง
ป๊อปโป้ – ก็เสียงเหมือนแพะนี่ครับ
นอร์ม่า – ไม่ยุติธรรมเลยอ้ะ!
ทั้งสองต้องจำใจต้องเข้าสู้กับ”แพะ”อย่างเลี่ยงไม่ได้.....
เฟนิมอร์ – อือ.......อา....
เชอรี่ – เฟนิมอร์ ฟื้นแล้วเหรอ?
เฟนิมอร์ – ฉัน...ยังมีชีวิตอยู่หรือ?.... ทำไมกัน?....
เชอรี่ – ผู้ชายที่ใส่หน้ากากช่วยคุณไว้น่ะ
เฟนิมอร์ – โอ้ย...
เชอรี่ – อย่าขยับสิ! อย่าพยายามเคลื่อนไหวอะไรเลย
เฟนิมอร์ – อึ่ก.....น้ำ....
เชอรี่ – รอหน่อยนะ เดี๋ยวฉันจะเอามาให้
เมื่อเธอลืมตาขึ้นมาจึงพบว่าตัวเองอยู่ในห้องขังเดียวกับเด็กหญิงคนหนึ่งแล้ว
เชอรี่ – ยาที่ชายใส่หน้ากากให้มาดูเหมือนจะใช้ได้ผลนะคะ
เฟนิมอร์ – เธอคือเชอรี่เหรอ?
เชอรี่ – ใช่ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ
เธอลุกไปนั่งเฟนิมอร์ซึ่งผูกผมยาวทั้งสองข้าง
เฟนิมอร์ – ทำไมเธอถึงใส่ชุดแบบนั้นล่ะ มันเหมือนกับชุดของชาวพื้นดินเลย
เชอรี่ – เอ่อ... ใช่ค่ะ
เฟนิมอร์ – เธอใช้มัน...เพื่ออำพรางตัวหรือ?
เชอรี่ – ไม่ใช่แบบนั้นหรอก พี่เซเนลซื้อชุดนี้มาให้ฉันน่ะ
เฟนิมอร์ – พี่ของเธอหรือ? ฉันคิดว่าว่าเธอบอกว่ามีพี่สาวนี่?
เชอรี่ – ฉัน.....
เฟนิมอร์ – อย่าบอกฉันว่าเธออยู่กับพวกโอเรลเนส (ชาวพื้นดิน) น่ะ? ฉันไม่อยากเชื่อเธอเลย! คนบนพื้นน่ะเป็นศัตรูของพวกเราทั้งหมดนะ! เธอรู้ไหมว่าผู้คนชาวเฟลเนส (ชาววารี) น่ะต้องทรมานเพราะพวกมันขนาดไหน?
เชอรี่ – พี่ของฉันไม่ใช่คนแบบนั้นนะ! อย่าพูดถึงเขาแบบนั้นสิคะ!
เฟนิมอร์ – เธอน่ะตกหลุมรักเซเนลคนนี้ใช่ไหมล่ะ?
เชอรี่ – ฉัน....ฉัน....
เฟนิมอร์ – น่าขยะแขยงที่สุด ไปรักกับพวกโอเรลเนส เธอไม่ละอายบ้างหรือไง? ไม่สิ มันยิ่งกว่าละอายอีก มันเป็นความผิด เธอเป็นคนทรยศ!
เชอรี่ – คุณพูดแบบนั้นได้ยังไง? โอเรลเนสก็เป็นมนุษย์เหมือนกับเฟลเนส! พวกเขาไม่ได้เหมือนกันทั้งหมดนี่!
เฟนิมอร์ – เธอจะยังพูดแบบนั้นได้เหรอหลังจากที่พวกมันฆ่าเพื่อนของเธอไปหมดแล้วยังทำร้ายเธอจนเกือบตาย?
สามวิหคเดินมาที่หน้าประตูกรงขังทำให้การสนทนาหยุดลง
คาเชล – เธอดูเหมือนจะแข็งแรงพอแล้ว น่าจะดีใจที่ถูกยกเว้นนะ
เมลานี่ – ถ้าสติงเกิ้ลไม่ได้ออกตัวเอาไว้ล่ะก็หล่อนคงตายไปนานแล้วล่ะ
สติงเกิ้ล - ....
เมลานี่ – ท่านวากรัฟเรียกเธอแล้ว พวกเราจะพาเธอไปยังที่ๆพิเศษมากๆ
ด้านเซเนล เขามาถึงริมทะเลสาบที่พวกวิลพูดถึง แต่ก็ดูจะว่างเปล่าไม่มีอะไรแถวนั้นเลย
ฮาริเอท – ที่นี่น่ะเหรอ? มีแต่เรือลำเดียวเองนี่?
ป๊อปโป้ – เรื่อลำนั้นเอาไว้ข้ามฝั่งไปยังหมู่บ้านครับ
เซเนลหันไปเห็นว่านอร์ม่ายืนจ้องอะไรเบื้องหน้าอยู่ “เธอมองอะไรอยู่น่ะนอร์ม่า?”
นอร์ม่า – เกาะทางนู้นไง
เซเนล – อ้อ นั่นน่ะเหรอ.....มันใหญ่มากเลยนี่
ป๊อปโป้ – พวกเราไม่ได้ไปที่เกาะนั่นครับ
นอร์ม่า – แย่จัง เห็นมันรูปร่างแปลกๆ ฉันกะจะไปดูหน่อยนะเนี่ย
ฮาริเอท – ทั้งสองคนทำอะไรอยู่น่ะ? เร็วเข้าสิ!
ด้านโคลเอ้และวิลซึ่งข้ามฝั่งไปก่อนแล้วพร้อมเด็กหนุ่มคนนั้น....
วิล – ที่นี่งั้นหรือที่เขาพูดถึง?
โคลเอ้ – ไม่เห็นมีใครอยู่เลยนี่
เด็กหนุ่ม – หึๆๆๆๆ.....
วิล – ตลกอะไรนักงั้นหรือ?
เด็กหนุ่ม – คุณทั้งสองคนนี่ไม่เชื่อคนง่ายไปหน่อยหรือครับ? คุณไม่น่ากระโดดลงเรือของใครก็ไม่รู้ที่คุณไม่รู้จักนะ
โคลเอ้ – อะไรนะ?
เด็กหนุ่ม – พวกคุณไม่รู้หรอกว่าอะไรอาจจะเกิดกับคุณ...
เขายกมือเหมือนให้สัญญาณ และเสียงอะไรบางอย่างก็ดังขึ้น
เด็กหนุ่ม – คุณอาจจะเข้ามาเจออะไรแบบนี้ก็ได้
วิล – นี่มันพวกนั้นนี่!............ ชาวโมฟุโมฟุ!
โมฟุโฟมุเกือบ10 ตัวยืนล้อมรอบทั้งสองคนอยู่
เด็กหนุ่ม – คุณรู้จักพวกเขาแล้วงั้นเหรอครับ? โธ่ ผมกะว่าจะทำให้แปลกใจซักหน่อย
นอร์ม่า – ว้าว!
เมื่อทุกคนหันไปตามเสียง ก็เห็นพวกเซเนลเดินเข้ามาพอดี
นอร์ม่า – มีตัวอ้วนกลมเต็มไปหมดเลย!
วิล – ฮาริเอท!
โคลเอ้ – คูลริดจ์!
เด็กหนุ่ม – นี่คุณมารีนทรูปเปอร์ คุณทำอะไรกับป๊อปโป้น่ะ?
ปิ๊ปโป้ – สวัสดีครับทุกคน!
ปิ๊ปโป้และคิวโป้วิ่งคู่กันมาจากทางข้างหน้า
ปิ๊ปโป้ - พวกคุณมาเยี่ยมหมู่บ้านเหรอครับ?
คิวโป้ – โย่! ดีจังที่ได้เห็นคุณอีกครับ!
เด็กหนุ่ม - ....คิวโป้ ปิ๊ปโป้ พวกนายรู้จักคนพวกนี้ด้วยหรือ?
...........
เด็กหนุ่ม – อย่างนั้นหรือ ขอบคุณมากที่ช่วยดูแลพวกเขาครับ
คิวโป้ – ไม่มีคำพูดใดที่จะแสดงความรู้สึกของผมได้เลยครับ! ผม...ผม....
เพราะไม่รู้จะพูดยังไงดี คิวโป้จึงลงไปนอนทุบพุงอยู่กับพื้น “คิ๊ว!”
เด็กหนุ่ม – คิวโป้มีนิสัยชอบลงไปทุบหอยนางรมเวลารู้สึกอะไรขึ้นมาน่ะครับ
เซเนล+โคลเอ้+นอร์ม่า – (ก็เขาเป็นนากทะเลนี่นะ)
ปิ๊ปโป้ – ผมอยากนำพวกคุณไปที่หมู่บ้านครับ
เด็กหนุ่ม – นั่นสินะ จะยืนคุยกันตรงนี้ก็ไม่มีเหตุผลซะด้วย ทางนี้ครับทุกคน
ขณะที่ทุกคนกำลังออกเดิน วิลก็หันไปที่ฮาริเอท
วิล – นี่.....
ฮาริเอท – เอาล่ะ ป๊อปโป้ ไปกันเถอะ
ป๊อปโป้ – คิ๊ว?
ฮาริเอท – เร็วสิ!
แล้วเธอก็ลากป๊อปโป้วิ่งออกไปก่อนโดยที่วิลเรียกไม่ทัน
เด็กหนุ่ม – ไม่ต้องห่วงหรอกครับ เธออยู่กับป๊อปโป้นี่
วิล – แต่ก่อนอื่น....เธอเป็นใครกันแน่
เด็กหนุ่ม – จริงแล้วคุณก็รู้ชื่อผมนี่ครับ
วิล – คงไม่ได้หมายถึง....
เจย์ – ถูกแล้วครับ ผมคือเจย์ ยินดีที่ได้รู้จักครับ
Continue…
--------มือบอนโดย Next Farecery @ 9 Mar, 2007, 10:32 pm----------