Chapter 2 – Just out of reach (continue….)
ฮาริเอททลากป๊อปโป้วิ่งเข้าไปในหมู่บ้านก่อนคนอื่น เธอหันไปหันมาก่อนจะเผ่นเข้าไปหลบหลังเสาในบ้านหลังเล็กๆก่อนที่พวกเซเนลจะ เดินเข้ามา พอเดินเข้ามาถึง วิลก็มองฮาริเอทด้วยสีหน้าเครียดๆ
นอร์ม่า – ทำไมทำหน้าตาน่ากลัวแบบนั้นล่ะวิลจิ
วิล – ไม่ใช่เรื่องอะไรน่ากลัวหรอก
โคลเอ้ – เรย์นาร์ด แล้วคุณหนูน้อยนี่คือใครหรือคะ?
เขาเงียบไปพักหนึ่ง
วิล – ลูกสาวฉันเอง
เซเนล – ลูกสาว....
โคลเอ้ – ลูกสาว?
ทั้งสองคนยืนนึกอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถอยหลังทำท่าทีตกใจพร้อมกัน “....ลูกสาวเหรอ!”
นอร์ม่า – รู้สึกจะเกินไปหน่อยนะทั้งสองคน
ฮาริเอทย่องออกมาข้างนอก “ว่าแล้วเชียวว่าต้องเป็นแบบนี้ ฉันใช้นามสกุลของแม่ ไม่ใช่ของพ่อหรอกนะ”
นอร์ม่า – ถ้างั้นเธออายุเท่าไหร่น่ะ?
ฮาริเอท – 9 ปี
วิล – ฮาริเอทเกิดมาตอนฉันอายุ 19 น่ะ
เซเนล+โคลเอ้+นอร์ม่า – อะไรนะ!
นอร์ม่า – วิลจิ คุณอายุ 28 เองเหรอ? ไม่มีทางอ้ะ!
เซเนล - ...เธอแปลกใจเรื่องนั้นเหรอเนี่ย?
นอร์ม่า – ก็ฉันคิดว่าเขาน่าจะแก่กว่านั้นนี่หน่า แต่ตอนนี้ดันมารู้ว่านอกจากแก่แล้ว เขายังเป็นป้ะป๋าด้วยนี่สิ หมายถึงว่า....จริงๆนะ คุณเป็นป้ะป๋าเธอจริงๆอ้ะ?
โป้ก! เขกกะโหลกสั่งสอนไปอีกดอก...
นอร์ม่า – อ๊อย!
วิล – ขอโทษที่วุ่นวายไปหน่อยน่ะ... เอ่อ... ได้เจอลูกอีกก็ดีนะ
ฮาริเอททำหน้าบูด “อีก เหรอ? ฟังแล้วเหมือน ยินดีที่ได้พบ มากกว่าอีก”
วิล – ฮาริเอท....พ่อ...
ฮาริเอท – คุ้มแล้วล่ะ ที่ถ่อจากแผ่นดินใหญ่มาที่นี่ หนูก็ได้เห็นหน้าของผู้ร้ายซะที
เซเนล – วิลเป็นผู้ร้ายเหรอ?
ฮาริเอท – คุณไม่คิดจะขอโทษตอนนี้ใช่ไหมล่ะ?
วิล - .....ไม่ใช่หรอก...
ฮาริเอท – แต่หนูได้ยินว่าคุณทำตัวเป็นนายอำเภอของเลกาซี่นี่ ไม่อยากเชื่อเลย ผู้ร้ายมาวางมาดเป็นนายอำเภอเนี่ย ทำไมคุณไม่เคยมาดูหน้าหนูเลย?
วิล – พ่อถูกเนรเทศมา เธอก็รู้นี่
ฮาริเอท – หนูรู้! หนูรู้.....แต่ว่า...
เธอก้มหน้าลงทำหน้าเศร้าๆ เสียงเริ่มสั่นเครือ
ฮาริเอท – อย่าเข้าใจหนูผิดนะ หนูไม่สนใจคุณหรอก แต่ว่าแม่...แม่... แม่ตาย! แล้วคุณก็ไม่ยอมไปที่หลุมศพของแม่ด้วยซ้ำ!. .... หนูเกลียดคุณที่สุด!
เธอวิ่งออกไปทั้งน้ำตาโดยมีป๊อปโป้วิ่งตามหลังไป...
เซเนล - ฮาริเอท! วิล รีบตามเธอไปสิ!
วิล – นั่นไม่ใช่ที่ของฉัน หลังจากสิ่งที่ฉันทำลงไปทั้งหมดนั่น
เจย์ - .....
ปิ๊ปโป้ – มาเถอะครับ ไปคุยกันที่บ้านพวกเราดีกว่า มันอยู่ที่ด้านหลังหมู่บ้าน พวกเราจะไปรอคุณนะครับ
ที่บ้านของเจย์และปิ๊ปโป้ ทุกคนนั่งล้อมวงกันบนพื้นบ้าน
เจย์ – จากคำขอที่ผมได้มา คุณอยากรู้ที่อยู่และเป้าหมายของวากรัฟใช่ไหมครับ?
เซเนล - บอกชั้นสิว่าเชอรี่ยังปลอดภัยอยู่
เจย์ – ในคำขอมันไม่มีเรื่องนั้นนะ
โคลเอ้ – อยู่เงียบๆเถอะคูลริดจ์
เซเนล – ถ้างั้นก็อย่าทำอะไรโดยไม่มีชั้นสิ!
เจย์ – ปกติผมจะให้ข้อมูลแค่ชิ้นเดียวต่อครั้งนะ แต่ครั้งนี้จะยกให้แล้วกันเพราะพวกคุณช่วยคิวโป้กับคนอื่นๆ
เจย์ปูแผนที่ของเลกาซี่และชี้ไปยังจุดๆหนึ่งไกลออกไปทาง 5 นาฬิกาของหมู่บ้านโมฟุโมฟุ
เจย์ – กองกำลังหลักของวากรัฟนั้นตั้งค่ายกันอยู่ที่บริเวณนี้
เซเนล – เชอรี่อยู่ที่ตรงนี้หรือเปล่า?
โมฟุโมฟุคนหนึ่งเดินเข้ามาในบ้านแล้วไปกระซิบข้างหูเจย์
เจย์ – หืม จริงเหรอ ....เข้าใจแล้ว ขอบคุณมาก
จากนั้นเขาก็ชี้ไปทางทิศ3 นาฬิกาของหมู่บ้าน “คุณเชอรี่กำลังถูกควบคุมตัวโดยกองทหารของวากรัฟ ซึ่งกำลังเคลื่อนพลผ่านบริเวณนี้ “
นอร์ม่า – ถ้าอย่างงั้นริจจังก็อยู่ใกล้มากเลยสินะ
เซเนล – นายรู้หรือเปล่าว่าพวกนั้นกำลังมุ่งหน้าไปที่ไหน?
เจย์ลากนิ้วไปทาง 4 นาฬิกาของหมู่บ้าน “ดูเหมือนว่าพวกเขากำลังไปสมทบกับกองทัพหลักของวากรัฟที่อยู่ที่นี่”
โคลเอ้ – แล้วกองทัพหลักกำลังทำอะไรอยู่ค่ะ?
เจย์ – คาดว่าพวกเขากำลังจะเข้าไปยังโบราณสถานแห่งแสงเยือกแข็งครับ
นอร์ม่า – อะไรนะ!
วิล – เธอเคยได้ยินชื่อนี้หรือ นอร์ม่า?
นอร์ม่า – ที่นั่นเป็นที่รู้จักในหมู่นักล่าสมบัติว่าเป็นซากโบราณที่ยากที่จะเจาะเข้าไปที่สุดนะ
เจย์ – โบราณสถานแห่งแสงเยือกแข็งนั้นถูกปิดผนึกเอาไว้ไม่ใช่แค่ทางเข้า แต่ยังรวมไปถึงข้างในด้วย เพราะมีการป้องกันแน่นหนาแบบนั้นเลยมีข่าวลือว่าภายในนั้นมีความลับที่ยิ่ง ใหญ่ของเลกาซี่อยู่ภายใน
นอร์ม่า – ที่ฉันเคยได้ยินมาน่ะ ไม่เคยมีใครย่างกรายเข้าไปถึงส่วนในสุดของที่นั่นได้เลย
เจย์เดินไปเดินมาขณะใช้ความคิด
เจย์– ด้วยพลังของคุณเชอรี่ วากรัฟคงจะเผยปริศนาของซากโบราณสถานได้ ผมค่อนข้างมั่นใจว่าเขากำลังจะทำแบบนั้น
วิล – ถ้าอย่างนั้นมันคือความลับอะไรล่ะ?
เจย์ – ผมคงเดาว่ามันน่าจะเกี่ยวข้องกับสงครามที่อาณาจักรครูแซนด์กำลังเผชิญอยู่ เพราะยังไงครูแซนด์ก็เป็นประเทศบ้านเกิดของวากรัฟ ผมคงไม่ประหลาดใจถ้าในซากโบราณนั้นจะมีอาวุธที่สามารถพลิกโฉมของสงครามได้ ผมคิดว่าวากรัฟคงได้ข้อมูลอะไรเกี่ยวกับที่นั่นและสิ่งที่อยู่ภายในนั้นมา ก่อนแล้ว
โคลเอ้ – ครูแซนด์กำลังทำสงครามกับประเทศของฉัน ฉันต้องทำอะไรได้บ้างสิ
วิล – แต่ยังไงล่ะ?
เซเนล – ที่พวกเราต้องทำก็แค่ช่วยเชอรี่
โคลเอ้ – ถ้ามันง่ายขนาดนั้นพวกเราก็ไม่ต้องมานั่งเล่นกันแบบนี้หรอกน่า! พวกเรากำลังเผชิญหน้ากับกองทัพทั้งกองทัพนะ!
คิวโป้ – อย่ากลัวเลยครับเพื่อนๆ! พวกเราจะช่วยด้วย!
เจย์ – คิวโป้!
ปิ๊ปโป้ – พวกเราจะไปช่วยคุณเชอรี่กัน!
ป๊อปโป้ – ตอนนี้เป็นโอกาสที่พวกเราจะตอบแทนพวกคุณครับ!
เจย์ – ไม่ได้นะ! พวกนายทำแบบนั้นไม่ได้หรอก!
ป๊อปโป้ – ถ้าเธอเป็นคนวางแผน ผมมั่นใจว่ามันต้องไปได้ดีแน่ คิ๊ว!
ทั้งสามตัวเข้ามาเต้นดุ๊กดิ๊กข้างๆตัวเขา “เจย์! เจย์! เจย์! เจย์! เจย์! เจย์!”
เจย์ – ก็ได้ ก็ได้.....
คิวโป้+ปิ๊ปโป้+ป๊อปโป้ – คิวคิ๊ว!
เจย์ – พวกเราจะวางแผนซุ่มโจมตีก่อนที่กองทหารจะไปสมทบกับกองทัพหลักครับ ผมรู้จักที่ๆเหมาะสมที่สุดกับแผนนี้อยู่
เขาชี้ลงไปทาง 6 นาฬิกา จากจุดที่กองทหารย่อยอยู่ในปัจจุบัน “ตรงจุดนี้ เป็นที่ๆถูกปิดล้อมด้วยหน้าผาสูง และการเคลื่อนไหวของกองทัพก็จะถูกจำกัด”
วิล – ที่นั่นก็มีซากโบราณด้วยไม่ใช่หรือ?
เจย์ – ครับ มันมีทางส่งน้ำอยู่ ซึ่งเป็นอีกเหตุผลที่ผมเลือกที่นี่ พวกเราไม่มีเวลามากนัก ผมจะล่วงหน้าไปก่อนก็แล้วกัน คิวโป้ นายไปเตรียมคนให้พร้อมด้วย
คิวโป้ – รับทราบ!
เจย์ – พวกเราจะไปเจอกันที่ทางส่งน้ำ แค่ออกจากหมู่บ้านทางด้านหลังแล้วเดินไปทาง 4 นาฬิกาครับ
ปิ๊ปโป้ – หนึ่งสู่เหล่า รวมเราเป็นหนึ่ง!
ทั้ง 4 คน เดินออกมาที่หน้าบ้าน
วิล – ดูเหมือนลงท้ายพวกเราก็ต้องไปด้วยกันอีกสินะ ฉันจะยอมลืมเรื่องที่เกิดขึ้นที่ภูเขาเพราะเธอเคยช่วยฮาริเอทไว้ก็แล้วกัน แต่แค่ครั้งนี้นะ
เซเนล - ....
โคลเอ้ – ไม่ได้หมายความว่าฉันจะเชื่อใจนายนะ อย่าลืมล่ะ
เซเนล - .....
นอร์ม่า – โอย เอาน่า! เธอสองคนญาติดีกันหน่อยไม่ได้หรือไง? พวกเราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอ?
วิล – แล้วก็...
ปิ๊ปโป้ – ให้ผมดูแลฮาริเอทเองครับ ผมจะอารักขาเธอไปส่งที่เมืองโดยปลอดภัยเอง
วิล – ขอบคุณมาก
ปิ๊ป – ไม่หรอกครับ การละลายน้ำแข็งที่เกาะบนหัวใจเด็กหญิงเป็นเรื่องที่กวีทำได้ดีที่สุดอยู่แล้ว
วิล – เอาล่ะ ถ้าทุกคนพร้อมแล้วพวกเราก็จะมุ่งหน้าไปที่ทางส่งน้ำนะ
เซเนล+โคลเอ้+นอร์ม่า – ตกลง / เข้าใจแล้วค่ะ / โอเค
ขณะเดียวกัน เชอรี่กับเฟนิมอร์ก็กำลังถูกจับมัดควบคุมตัวอยู่บนรถคนล่ะคัน เธอเหลือบไปมองเฟนิมอร์ที่สังเกตุเห็นเธอพอดี แต่ก็ไม่ยอมตอบรับอะไรมาแม้แต่นิด....
~ ทางส่งน้ำ
พวกเซเนลเดินเข้าไปหาเจย์ คิวโป้ และป๊อปโป้ ซึ่งยืนอยู่บนหน้าผา
เจย์ – กองทหารที่คุ้มกันตัวคุณเชอรี่จะมาถึงในอีกไม่ช้านี้ครับ มาทบทวนแผนกันอีกครั้งเถอะ ขั้นแรก คุณวิลกับคุณนอร์ม่า
วิล+นอร์ม่า – ครับ / อ่าฮะ
เจย์ – พอผมให้สัญญาณ พวกคุณก็ใช้เวทย์ของพวกคุณทุกอย่างเป็นชุดแรกลงไปก่อน จะได้ทำให้พวกนั้นชะงักแล้วเปลี่ยนทิศทางไปยังด้านหน้า
วิล+นอร์ม่า – ได้ /ไม่มีปัญหา!
เจย์ – พอคุณวิลกับคุณนอร์ม่าเริ่มแผนของพวกเขาแล้ว คิวโป้ นายก็เริ่มส่วนของนายทันที
คิวโป้ – พวกเราจะตะโกนไปยังหน้าผาฝั่งตรงข้ามซึ่งทีมของผมซ่อนตัวอยู่ครับ ให้พวกเราลุยเอง คิ๊ว!
เจย์ – และสุดท้ายก็ช่วงโหมโรง เป็นจังหวะที่คุณเซเนลกับคุณโคลเอ้จะเข้าไป ทั้งสองคนจะซ่อนตัวในเงาดำตรงนั้นก่อน ผมจะเข้าไปใกล้ๆคุณเชอรี่แล้วโยนระเบิดควันให้ นั่นจะเป็นสัญญาณให้คุณออกมาช่วยคุณเชอรี่ หลังจากนั้นก็ให้เข้าไปในทางส่งน้ำผ่านทางเข้าที่อยู่ใกล้ๆกันนั้นเพื่อจะ ให้คุณหลบหนีด้วยทางหนีฉุกเฉิน
เซเนล+โคลเอ้ – ได้ / เข้าใจแล้วค่ะ
โคลเอ้หันมามองหน้าเซเนลแป้บหนึ่งแล้วก็เชิดหน้าไป “เชอะ”
เจย์ – ทั้งสองจะไม่เป็นอะไรจริงๆหรือ? นี่ทำให้ผมเริ่มวิตกแล้วนะ กุญแจที่จะทำให้ปฏิบัติการนี้สำเร็จก็คือความสามารถที่คุณสองคนจะประสานงาน กันนะ
โมฟุโมฟุตัวหนึ่งวิ่งเข้าพูดกับคิวโป้
คิวโป้ – เจย์ พวกนั้นจะมาถึงแล้วล่ะ!
เจย์ – ได้ยินแล้วสินะ ทุกคนเข้าประจำที่ได้แล้ว!
ทุกคนแยกย้ายกันไปตามแผน ขณะที่กองทหารเริ่มเคลื่อนเข้ามาในช่องผาด้วยการนำของสองในสามวิหค
เจย์ – นั่นคือเมลานี่กับสติงเกิ้ล ... แต่ผมไม่เห็นคาเชลเลย ผมควรจะกังวลที่มีแค่สองวิหคหรือจะดีใจที่พวกนั้นอยู่ไม่ครบดีนะ? ได้เวลาแล้ว พร้อมหรือยังครับ? 5....4 ....3 ....2 ....1.....
??? – อะต้า!
นอร์ม่า - นี่! ไม่ใช่แบบนั้นนี่หน่า!
วิล – พวกคิวโป้ลงไปก่อนแล้วหรือ?
เจย์ – ไม่ครับ โมฟุโมฟุไม่ได้มีเสียงน่าเกลียดแบบนั้น!
ตอนนั้น ด้านพวกคิวโป้ จาบ้าก็นำกลุ่มโจรภูเขามาตั้งหลักบนผาและระดมยิงหน้าไม้ถล่มกองทหารข้างล่างโดยไม่ทันตั้งตัว!
วิล – นั่นมัน!.....
เจย์ – โจรถูเขานี่!
จาบ้า – ยิงต่อไป! ยิงต่อไป!
เขาหันมาเห็นคิวโป้และป๊อปโป้ที่ทำหน้าตาตื่นอยู่ “นี่! หน้าโง่คนไหนเอานากทะเลมาสู้ด้วยน่ะ?!”
ทุกคนส่ายหน้าหงึกๆก่อนจะหันไปยิงถล่มต่อ
เมลานี่ – ใครมาโจมตีพวกเราน่ะ ?!
โจร – ย่าห์!
โมเซสวิ่งนำกองโจรอีกกลุ่มเข้ามาที่ด้านล่างของช่องเขาพร้อมๆกับกีท
โมเซส – ยี้ฮิ้ว! ได้เวลาจ่ายหนี้คืนแล้ว! แล้วแม่สาวร้อนแรงคนนั้นไปไหนล่ะ?!
เขาเขวี้ยงหอกโจมตีใส่ทหารขณะที่เมลานี่รีบวิ่งไปดูที่แนวหลังซึ่งถูกโจมตีอยู่ เหลือเพียงสติงเกิ้ลอยู่แนวหน้าคนเดียว
เจย์ – เจ้าโจรโง่นั่น! ทั้งที่ไม่ได้ต้องการเลยแท้ๆ!
นอร์ม่า – ทำไงดีล่ะ ทำไงดี?!
เจย์ – ผมจะให้สัญญาณกับคุณโคลเอ้กับเซเนล คุณนอร์ม่ากับคุณวิลช่วยเป็นกองหนุนให้พวกเขาด้วยครับ!
ควันจากระเบิดของเจย์เรียกให้เซเนลกับโคลเอ้ออกมาตามแผน แต่ทั้งคู่ก็งงเพราะสถานการณ์ไม่เหมือนที่วางแผนเอาไว้
โคลเอ้ – เกิดอะไรขึ้นน่ะ?
เซเนล – ชั้นไม่รู้
ทั้งสองคนมองซ้ายมองขวา และเมื่อควันเริ่มจางลงจึงเห็นว่ายังมีใครคนหนึ่งอยู่บริเวณนั้น.... สติงเกิ้ลนั่นเอง!
สติงเกิ้ล – เจ้ายังมีชีวิตรอดอยู่สินะ
เซเนล – สติงเกิ้ล!
โคลเอ้ – นี่หรือ สังหารดาบเดียว สติงเกิ้ล....
ทั้งสามคนตั้งท่าเตรียมจะเข้าสู้กัน! ขณะที่เมลานี่ก็เผชิญหน้ากับโมเซส
โมเซส – เป็นไงจ้ะน้อง? คิดถึงอั๊วไหม?
เมลานี่ – แกต้องเสียใจแน่!
โมเซส – คราวที่แล้วที่รัง อั๊วยังไม่ได้จูบราตรีสวัสดิ์เลยนะ... แล้วตอนนี้... แส้นั่น กับหอกของอั๊ว ดูเหมือนจะได้สนุกบ้างล่ะ
เมลานี่ – สามหาวนัก!
ขณะที่ด้านเชอรี่และเฟนิมอร์ ทหารคุ้มกันวิ่งออกไปจนเหลือสองคน เชอรี่อาศัยโอกาสแก้มัดเชือกจนหลุดแล้วโดดลงมาจากรถ
ทหาร – ผู้หญิงหนีไปแล้ว!
อีกคนหนึ่งเข้าไปขวางทางได้ทันก่อนที่เชอรี่จะหนีไปได้!
ทหาร – กลับมานี่ซะ!
พูดยังไม่ทันขาดคำ สายฟ้าก็ฟาดเปรี้ยงใส่ทหารทั้งสองคนจนลงไปกองกับพื้น! เป็นฝีมือของวิลนั่นเอง
วิล – เชอรี่หนีออกมาแล้ว ช่วยเธอเร็วเข้า!
นอร์ม่า – แล้วเซเนเซเน่กับคูล่ะ?
เจย์ – พวกเขาปะทะกับสติงเกิ้ลแล้ว! คุณนอร์ม่ารีบช่วยพวกเขาเร็ว!
เชอรี่เห็นไม่มีใครมาขวางแล้ว จึงกระโดดขึ้นไปแก้มัดเฟนิมอร์บนรถอีกคัน
เฟนิมอร์ – เชอรี่....เกิดอะไรขึ้นน่ะ?
เชอรี่ – เอาไว้ห่วงที่หลังเถอะค่ะ รีบหนีเถอะ!
เฟนิมอร์ – น....หนีเหรอ ?!
เชอรี่ – เร็วสิคะ!
เธอกระโดดนำเฟนิมอร์ลงจากรถแล้ววิ่งหนีไป พอดีกับเซเนลซึ่งกำลังเผชิญหน้าสติงเกิ้ล เห็นเธอแว้บๆพอดี
เซเนล – เชอรี่!
สติงเกิ้ลอาศัยจังหวะนั้นพุ่งเข้าใส่จากด้านหลัง!
โคลเอ้ – คูลริดจ์ ระวัง!
แท่งหินพุ่งทะลุขึ้นมาจากพื้น ขวางการโจมตีได้ทัน
นอร์ม่า – ขอโทษจ้า! พลาดไปหน่อย!
โคลเอ้ – ไม่หรอก ดีแล้วล่ะ ขอบคุณนะ!
เซเนล – เชอรี่ พี่จะไปหาแล้ว!
ทั้งสองคนวิ่งออกไปโดยนทิ้งสติงเกิ้ลเอาไว้คนเดียว แต่เขาก็ไม่ได้ไล่ตามมาเลย?
เชอรี่ – พี่เซเนล!
เฟนิมอร์ – เมื่อกี้เธอพูดว่า “เซเนล” เหรอ?
เซเนล – เชอรี่ มาทางนี้!
โคลเอ้ – คนที่อยู่ด้วยนั่นใครน่ะ?
พอควันจางลงหมด ทหารจำนวนหนึ่งก็เห็นพวกเขา จึงมาขวางทางไม่ให้รวมตัวกันได้!
เซเนล – ถอยไปนะ!
สายฟ้าฟาดลงใส่ทหารสองคนที่ดักทางพะวกเชอรี่อยู่!
โคลเอ้ – นั่นเวทย์ของวิลนี่!
เซเนล – เร็วเข้า เชอรี่! หนีเข้าไปในซาโบราณเลย!
เธอพยักหน้าและจูงมือเฟนิมอร์วิ่งเข้าไป ขณะเซเนลกับโคลเอ้หวดทหารลงไปกองแล้วตามไปทันที
เจย์ – คุณเซเนลกับคุณโคลเอ้เข้าไปในทางส่งน้ำแล้ว!
วิล – ดีแล้ว! นอร์ม่า ไปกันเถอะ!
ทั้งสองคนวิ่งตามเข้าไป ขณะที่เมลานี่พึ่งเห็นว่าเสียท่าจนทำให้เชอรี่หนีไปได้แล้ว เธอผละออกจากการต่อสู้กับโมเซสเพื่อจะไล่ตามทันที ซึ่งเขาก็ไม่ลดละ วิ่งตามไปพร้อมๆกับกีท
เมลานี่ – บ้าจริง ยัยเด็กนั่น!
โมเซส – รอเดี๋ยวสิจ้ะน้องจ๋า!
เมื่อเหตุการณ์สงบลง คิวโป้และป๊อปโป้ก็เข้ามาเจย์
เจย์ – ทำได้ดีมาก คิวโป้ ป๊อปโป้!
คิวโป้ – พวกเราไม่ได้ทำอะไรเลยนะ
เจย์ – ไม่เป็นไรหรอก ทุกคนก็เข้าไปในทางส่งน้ำเหมือนที่เราวางแผนไว้แล้ว แต่ฉันก็ไม่ได้ตกใจเท่าไหร่หรอกนะที่โจรพวกนั้นเข้ามายุ่งด้วยน่ะ
ภายในทางส่งน้ำ เซเนลและโคลเอ้ตามพวกเชอรี่เข้าไปแต่ก็ยังหาทั้งสองคนไม่พบ จนวิลและนอร์ม่าตามมาสมทบ
วิล – เซเนล ! โคลเอ้! เป็นอะไรกันไหม!
นอร์ม่า – แล้วริจจังล่ะ?
ทั้งสองคนสั่นศีรษะแทนคำตอบ
วิล - เธอไม่น่าไปได้ไกลเท่าไหร่หรอกนะ รีบตามหาเถอะ เร็วเข้า!
วิ่งตามเข้าไปซักพัก ก็พบว่าเชอรี่และเฟนิมอร์กำลังถูกทหาร 2 คนไล่ต้อนจนจนมุมจนต้องไปยืนบนขอบทางส่งน้ำที่สูงขึ้นไป โคลเอ้ชักดาบโจมตีระยะไกลเข้าไปทันที! “มาจินเคน!” ทหารโดนคลื่นโจมตีเข้าไปเต็มๆจนล้มฟุบไปในทีเดียว ทุกคนรีบวิ่งเข้าไปหาทั้งสองคน
เซเนล – พี่ดีใจที่มาช่วยได้ทันนะ เชอรี่ เธอลงมาเองได้ไหม?
เชอรี่ – ค่ะ ! เฟนิมอร์ ปีนลงไปกันเถอะค่ะ
เธอส่ายหัว “แต่ข้างล่างนั้นมีแต่ชาวพื้นดินนะ เธอจะไปกับศัตรูเหรอ?”
เชอรี่ – พวกเขาไม่ใช่ศัตรูของเรานะคะ มาเถอะ คุณก็เห็นนี่ว่าพวกเขามาช่วยพวกเรา
วิล – ถ้าไม่รีบพวกมันจะเจอตัวพวกเรานะ เร็วเข้า
เชอรี่ – เฟนิมอร์ ได้โปรดเถอะนะคะ
เฟนิมอร์ – ไม่ เธอไปคนเดียวเถอะ
เชอรี่ – ฉันทำไม่ได้หรอก
โคลเอ้ – ทำไมเด็กคนนั้นต้องลังเลด้วยนะ?
เชอรี่ – มาสิ เฟนิมอร์
เฟนิมอร์ – ฉันบอกว่าไม่ไง ! ใครจะไปยอมเชื่อพวกชาวพื้นดินล่ะ?!
เชอรี่ – เฟนิมอร์!
เมลานี่ – พวกแกมาได้แค่นี้ล่ะ!
เมื่อทุกคนหันตามเสียงไปก็เห็นเมลานี่ยืนอยู่กับทหารบนประตูน้ำ
เมลานี่ – แกน่ะ มารีนทรูปเปอร์คนนั้น! ฉันประทับใจนะที่แกยังรอดมาได้ทั้งที่พวกเราโยนแกลงหน้าผาไปแล้ว แต่ครั้งนี้แกไม่โชคดีนักหรอก!
เซเนล – เชอรี่ กระโดดลงมาเลย! พี่จะรับเธอไว้เอง!
เมลานี่ – แกทำไม่ได้หรอก!
พื้นบริเวณนั้นสั่นสะเทือนไปทั่ว
โคลเอ้ – ทำไมถึงสะเทือนแบบนี้ล่ะ?!
เมลานี่ – แกไม่รู้หรือว่าที่นี่คืออะไร? งั้นฉันจะสอนแกให้เอง เพราะแบบนี้ที่นี่ถึงถูกเรียกว่าทางส่งน้ำไงล่ะ!
ฟันเฟืองของประตูน้ำเริ่มทำงาน และน้ำจำนวนมหาศาลก็พุ่งทะลักออกมาจากประตู พัดพาพวกเซเนลที่อยู่บนรางน้ำพอดีลอยหายไปอย่างรวดเร็ว!
เชอรี่ - พี่คะ!
เธอกระโดดลงน้ำแล้วว่ายตามไป
เซเนล – (เชอรี่!....)
แต่ก็ไปได้ไม่ไกลนัก เมื่อประตูกรองน้ำปิดลงมากั้นเอาไว้ก่อนที่เธอจะตามไปได้ทัน!
เชอรี่ – (พี่เซเนล!....)
เซเนลลอยมาไกลจนตั้งหลักได้ จึงว่ายไปเกาะขอบมุมด้านข้างอย่างทุลักทุเล
เซเนล – แค่กแค่ก!.... เชอรี่!..... บ้าจริง!
จู่ๆเขาก็เห็นโคลเอ้ถูกน้ำซัดป๋อมแป๋มลอยไปต่อหน้าต่อตา
เซเนล – โคลเอ้! อย่าบอกนะว่าเธอ!....
เขาว่ายตามกระแสน้ำออกไปจนไล่ตามได้ทันในที่สุด
โคลเอ้ – แค้ก อึ้ก....!
เซเนล – โคลเอ้ เป็นอะไรหรือเปล่า?
โคลเอ้ – ช่วย....ช่วยด้วย!
เซเนล – ใจเย็นไว้! ชั้นอยู่นี่แล้ว! เธอไม่เป็นอะไรหรอก!
เขาว่ายตามเธอไปจนสามารถล็อกตัวเธอและพาลอยตามกระแสน้ำมาได้..... ขณะที่ทางเชอรี่ก็นั่งทรุดอยู่บนรางน้ำซึ่งกระแสน้ำได้ไหลไปจนหมดแล้ว ขณะที่เฟนิมอร์วิ่งตามมา...
เฟนิมอร์ – เชอรี่! ทนไว้นะ!
เชอรี่ – เฟนิมอร์....
แล้วทหารอีกกลุ่มก็เดินเข้ามาจากอีกด้าหนนึ่ง
เฟนิมอร์ – ไม่.....ไม่นะ.....
ทหารเริ่มเดินบีบเข้ามาเรื่อยๆจนสองคนไม่มีทางหนี แล้วจ่ๆทหารทุกคนก็ล้มลงไปหมด!
เฟนิมอร์ – เกิด...เกิดอะไรขึ้น!
??? – เกือบไปแล้วสินะ
ชายผู้มีปีกสีดำบินมาจากด้านบน
เชอรี่ – คุณ!
วอลเตอร์ – ชื่อของชั้นคือวอลเตอร์
เฟนิมอร์ – วอลเตอร์ คุณเป็นชาววารีด้วยใช่ไหมคะ?
วอลเตอร์ – ชื่อจริงของชั้นคือ “เดลเคส”
เชอรี่ – “เดลเคส” ...... “ปีกนิลกาล” ฉันเคยได้ยินชื่อนี้นี่!
เวลานั้น เซเนลก็พาโคลเอ้ลอยมาตามน้ำจนขึ้นบกได้สำเร็จ แต่เธอก็นอนสลบไปเรียบร้อยซักพักหนึ่ง
โคลเอ้ – อือ......
เซเนล – ฟื้นแล้วเหรอ?
โคลเอ้ – คูลริดจ์.....
เซเนล – เธอยืนไหวไหม?
เขายื่นมือมาให้
โคลเอ้ – อ่ะ......ได้สิ ขอบคุณมาก
เธอลุกขึ้นมาแล้วมองซ้ายขวา “พวกเราอยู่ที่ไหนน่ะ?”
เซเนล – พวกเราอยู่ที่ส่วนล่างของทางส่งน้ำนะ น้ำพาพวกเรามาไกลเหมือนกัน
โคลเอ้ – น้ำพามาเหรอ...!
เธอมองเสื้อผ้าที่เปียกปอน “จริงสิ ฉันจมน้ำนี่หน่า! คูลริดจ์ นายช่วยฉันหรือ?”
เซเนล – ชั้นทิ้งคนที่ว่ายน้ำไม่เป็นเอาไว้ไม่ได้หรอก
โคลเอ้ - ! .... นาย.... นายรู้ด้วยเหรอ?
เซเนล – ก็เห็นเธอจมน้ำแบบนั้นก็พอรู้แล้ว
โคลเอ้ - ....โธ่ ทั้งที่ฉันปิดบังเอาไว้ได้ตลอดมาแล้วนะ.....
เซเนล – ไม่ใช่อะไรที่เธอต้องไปกังวลนี่ เธอแค่ว่ายน้ำไม่ได้เอง
โคลเอ้ – นั่นมันเป็นปัญหาใหญ่ของฉันนะ!
เซเนล – อะไร? ที่เธอว่ายน้ำไม่ได้น่ะเหรอ?
โคลเอ้ – เลิกพูดว่า “ว่ายน้ำไม่เป็น” “ว่ายน้ำไม่ได้” ซักทีเถอะ! นายไม่รู้หรอกว่าฉันรู้สึกยังไง! เฮ้อ...... ทำไมเขาต้องเป็นคนรู้ด้วยนะ....
เซเนล – ก็ไม่ใช่ว่าชั้นจะไปบอกใครนี่
โคลเอ้ – นั่นไม่ใช่ปัญหาซักหน่อย!
เซเนล – ไม่ใช่เหรอ?
โคลเอ้ – มันก็ใช่... แต่มันไม่ใช่!
เซเนล – ถ้าเธอสบายขนาดเถียงได้ขนาดนี้ชั้นว่าเธอคงไม่เป็นอะไรแล้วล่ะ งั้นก็ไปกันเถอะ
เธอมองเขาอย่างงงๆ
เซเนล – พวกเราจะกลับขึ้นไปข้างบน พวกเราต้องหาวิลกับนอร์ม่าให้เจอด้วย
โคลเอ้ – โอ้ะ ... นั่นสินะ
เซเนล - จับชั้นไว้ให้ดีๆก็แล้วกัน
โคลเอ้ – พอได้แล้วน่า ฉันไม่เป็นอะไรแล้ว
ทั้งสองคนเดินเข้าไปแค่นิดเดียวก็ได้ยินเสียงคน
นอร์ม่า – นี่! เซเนเซเน่! คู!
วิลกับนอร์ม่าเดินมาจากทิศที่ทั้งสองคนกำลังจะมุ่งไป
โคลเอ้ – นอร์ม่า....
วิล – เธอสองคนปลอดภัยไหม?
เซเนล – ก็ปลอดภัยดีทั้งคู่นะ
โคลเอ้ทำสีหน้าแปลกใจแล้วหันมามองเขา
วิล – แล้วตอนนี้จำทำอย่างไรต่อล่ะ
เซเนล - ชั้นเป็นห่วงเชอรี่นะ รีบไปกันต่อเถอะ
เวลานั้น วอลเตอร์ก็พาเฟนิมอร์และเชอรี่หนีไปตามทาง ขณะที่เขาคอยกันศัตรูเอาไว้ด้วย
วอลเตอร์ – เธอสองคนรีบไปก่อน เราจะอยู่ที่นี่ค่อยถ่วงเวลาเอาไว้เอง
เชอรี่ – แต่ว่า.... คุณวอลเตอร์ แค่คุณคนเดียวน่ะไม่ไหวหรอกนะ...
วอลเตอร์ – ข้างหน้านี้มีห้องลับอยู่ ไปซ่อนตัวที่นั่นก่อน เราจะตามไปที่หลัง
เฟนิมอร์ – เชอรี่ไปกันเถอะ ทำตามที่เขาบอกเถอะ!
เชอรี่ – ก็...ก็ได้ค่ะ....
วอลเตอร์ – พวกนั้นมาแล้ว ไปเร็วเข้า+
ทั้งสองคนวิ่งไปโดยทิ้งให้วอลเตอร์เผชิญหน้ากับศัตรูที่ก้าวเข้ามา.... เมลานี่และสติงเกิ้ล
เมลานี่ – ดูเหมือนจะมีอัศวินคนใหม่มาพิทักษ์เจ้าหญิงแล้วนะ
วอลเตอร์ชูมือขึ้นเรียกอสูรสีดำคู่กายออกมา ทั้งสองคนตั้งท่าเตรียมปะทะทันที!
เมลานี่ – เป็นลูกเล่นที่น่าสนใจนี่ อย่างน้อยแกก็น่าจะทำให้ฉันสนุกมากกว่ามารีนทรูปเปอร์นั่น!
หลังจากเดินย้อนขึ้นไปในทางส่งน้ำได้ซักพัก ทุกคนก็ได้เจอแขกที่ไม่คาดฝัน โมเซสและกีทนั่นเอง
โมเซส – โอ้ะโอ ไหนดูซิ บังเอิญจริงจริ้งที่มาเจ้อะกันที่นี่ได้
เซเนล – แก!
โมเซส – เหะๆ
เซเนล+วิล+โคลเอ้ – โมเซส!
นอร์ม่า – เจ้าโจรโง่!
โมเซส – ฮี่ๆๆๆ... เฮ้ย เดี๋ยวซิ เมื่อกี้พวกเอ๊งคนนึงเรียกอั๊วว่าอะไรนะ!
นอร์ม่า – ฉันแค่เลียนแบบเจเจเองนะ
วิล – โมเซส เธอมาทำอะไรที่นี่น่ะ?
โมเซส – อั๊วกำลังเดินอยู่บนรางน้ำแล้วอยู่ๆน้ำก็มาจากไหนไม่รู้อ่ะ อั๊วเลยลอยไปลอยมากับมันแล้วก็มาลงเอยที่นี่ ฮี่ๆ ที่พวกเรามาพบกันที่นี่คงเพราะชะตาจะบอกอะไรมั้ง อยากปิดบัญชีที่ค้างเอาไว้หรือเปล่า เอ็งน่ะ?
เขาเดินเข้ามาหาเรื่องเซเนล.... โป้ก วิลเคาะกะโหลกไปซักที
โมเซส – โอ้ย!
แล้วก็กันไปเคาะกะโหลกเซเนลอีกโป้ก “นี่ไม่ใช่เวลาหรือที่ๆจะมาทำเรื่องนั่นนะ พวกงี่เง่านี่!
เซเนล – (แล้วชั้นทำอะไรผิดเนี่ย?)
วิล – ตอนนี้พวกเราต่างมีศัตรูที่สำคัญกว่านะ
โมเซส – อั๊วไม่สนใจจะผูกมิตรหรอกนะ อั๊วจะทำตามวิธีของอั๊วเอง
วิล – ตามใจเธอเถอะ แต่อย่างมาขวางทางพวกเราก็พอ
นอร์ม่า – เข้าใจไหม?
โมเซส – เฮอะ
ขณะเดียวกัน
เฟนิมอร์ – ที่นี่ต้องเป็นห้องลับที่ว่าแน่ๆ
เธอและเชอรี่เดินเข้ายังห้องกว้าง แล้วเชอรี่ก็ทรุดลงไปนั่งกับพื้น
เฟนิมอร์ – เชอรี่! เธอมีไข้นี่!
เชอรี่ – น้ำเมื่อกี้....คงจะมีน้ำทะเลผสมอยู่ด้วยแน่เลย เป็นแบบนี้เสมอๆอยู่แล้วล่ะ อย่าห่วงเลย8jt
เฟนิมอร์ – เธอแพ้น้ำทะเลตั้งแต่เกิดแล้วเหรอ?
เชอรี่ – ไม่หรอกค่ะ ฉันไม่เคยเป็นมาก่อนเลย ฉันคิดว่ามันเริ่มเป็นมาตั้งแต่เมื่อสามปีก่อน....
เฟนิมอร์ – เกิดอะไรขึ้นหรือ?
เชอรี่ – ก็....คือ....
เสียงเคาะประตูดังขึ้น ก่อนเสียงวอลเตอร์จะพูดผ่านประตูเข้ามา เมื่อเดินเข้ามาภายใน เขาก็ทรุดลงทันทีเพราะบาดแผลที่มีเต็มร่างกายไปหมด!
เชอรี่ – คุณวอลเตอร์! เป็นอะไรไหมคะ?
วอลเตอร์ – ไม่เป็นอะไรหรอก แค่รอยถลอกนิดหน่อย
เฟนิมอร์ – ถลอกเหรอ?! ฉันแปลกใจด้วยซ้ำที่คุณยังขยับตัวได้น่ะ!
วอลเตอร์ – ชั้นไม่เป็นอะไร พวกเราต้องรีบออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด....
เชอรี่ – ได้โปรดเถอะค่ะ คุณต้องพักก่อนนะ
เฟนิมอร์ – ทำไมคุณถึงต้องฝืนตัวเองขนาดนี้ล่ะ....
วอลเตอร์ - .....นี่เป็นภารกิจของชั้น
เขาก้มตัวลงทำความเคารพเชอรี่
เชอรี่ – คุณวอลเตอร์....
เฟนิมอร์ – เดี๋ยวสิ นี่คุณพูดถึงอะไรน่ะ? เชอรี่ บอกฉันสิว่ามันเกิดอะไรขึ้น!
วอลเตอร์ – ระวังคำพูดของเธอด้วย เธอรู้ไหมว่าท่านผู้นี้คือใคร?
เฟนิมอร์ – อะไรนะคะ?
เชอรี่ – ได้โปรด อย่านะคะ!
วอลเตอร์ – ท่านคือความหวังของชาววารี แสงนำทางที่พวกเรารอมามากกว่า 4000 ปี
เชอรี่ – คุณวอลเตอร์!
วอลเตอร์ – ผู้ส่องแสง ท่านเมลเนส
……..
………
เฟนิมอร์ – …. เชอรี่คือ.......เมลเนส ตั้งแต่ฉันได้ยินข่าวลือเรื่องการเกิดของเมลเนส ฉันสงสัยมาตลอดว่าท่านจะเป็นคนยังไง และหลังจากฉันถูกจับมา ความศรัทธาที่ฉันมีต่อการคงอยู่ของท่านก็ยิ่งเพิ่มพูนขึ้น
เธอก้มหน้าลงประสานมือไว้ที่หน้าอก
เฟนิมอร์ – ตลอดเวลา ฉันอธิษฐานให้ท่านเมลเนสช่วยพวกเรา.... นำพาพวกเราชาววารีไปสู่การชำระล้าง.....
เฟนิมอร์ – แต่....กลับเป็นเธอ! เธอไปอยู่ที่ไหนเวลาที่เพื่อนของฉันถูกฆ่าทีละคนสองคน?! อาศัยอยู่กับชาวพื้นดินเหรอ? กับเซเนลนั่นเหรอ? จนฉันไม่เหลือใคร!
เธอเดินเข้ามาใกล้เชอรี่ด้วยความรู้สึกโกรธ
เฟนิมอร์ – เพื่อนทุกคนถูกฆ่าเพราะเธอไม่ทำอะไรเลย! ถ้าเธอเป็นเมลเนสจริงก็ตัวให้เหมือนสิ ทำหน้าที่ของเธอให้สมบูรณ์!
วอลเตอร์ – พอได้แล้ว
เฟนิมอร์ – คุณวอลเตอร์! คุณไม่มีอะไรจะพูดกับเธอเลยเหรอ?
วอลเตอร์ – ชั้นมีความศรัทธาในตัวท่านเมลเนส
เชอรี่ – อ้ะ....คุณวอลเตอร์!
เมื่อสิ้นคำ เขาก็ลงไปนอนกองกับพื้นเพราะฝืนร่างกายมานาน และเสียงเอะอะภายนอกก็ดังเข้ามา
เมลานี่ – มันหายตัวไปแถวๆนี้ล่ะ ค้นหาให้ทั่วทุกตารางนิ้ว!
เสียงกุกกักๆเริ่มเข้ามาใกล้ประตูเรื่อยๆ
เฟนิมอร์ – พวกนั้นมาที่นี่แล้ว.... โอ้ย!
เชอรี่ – เฟนิมอร์ เธอก็ด้วยเหรอ!
เสียงกุกกักๆดังขึ้นเรื่อย ตอนนั้น แสงสว่างก็ส่องออกมาจากในกระเป๋าของเชอรี่
เชอรี่ – เปลือกหอยที่ปิ๊ปโป้ให้ฉันไว้.... เมื่อเปลือกหอยนี้ส่องแสง....
ทางด้านเซเนลที่เดินจับกลุ่มมาโดยมีโมเซสเดินตามอยู่ห่างๆ
นอร์ม่า – แล้วนายจะตามพวกเรามาทำไมน่ะ?
โมเซส – อยากไปให้พ้นทางอั๊วเมื่อไหร่ก็ไปสิ
นอร์ม่า- นายรู้ไหมว่านายน่ะมีโจรงี่เง่าที่น่ารำคาญแค่ไหน!
โมเซส – อย่ามาเที่ยวว่าคนอื่นว่างี่เง่าสิ!
นอร์ม่า – แล้วหมากัลฟ์ของนายก็งี่เง่าเหมือนกัน!
วิล – ช่างเขาเถอะ นอร์ม่า
โคลเอ้สังเกตเห็นแสงที่ส่องออกมาจากกระเป๋าของเซเนล “คูลริดจ์ นั่นแสงอะไรน่ะ?”
เซเนล – นี่มันเปลือกหอยที่ปิ๊ปโป้ให้มานี่ หรือเชอรี่กำลังพยายามติดต่อชั้นอยู่?....... ตกลง เชอรี่! พี่จะไปที่นั่นเดี๋ยวนี้!
เขาวิ่งนำทุกคนไปตามทางเรื่อยๆ จนมาถึงทางตัน
เซเนล – เชอรี่ เธออยู่ที่ไหน?
เขามองเปลือกหอย มันส่องแสงขึ้นอีก “ที่นี่เหรอ?”
เขาเดินไปเดินมา แล้วเคาะที่กำแพงข้างหน้า ก้อกๆ
โมเซส – หมอนั่นทำอะไรน่ะ? คุยกับกำแพงเหรอ?
ก้อกๆ
แกร้ก
จู่ๆ เบื้องหน้าที่ไม่มีอะไรอยู่ก็ปรากฏประตูขนาดใหญ่ออกมา มันเลื่อนเปิดออกเป็นทางให้เข้าไปได้
เซเนล – เจอแล้ว!
เขาเดินเข้าไปในห้อง แต่ก็ประหลาดใจเมื่อเห็นแต่ผู้หญิงที่อยู่กับเชอรี่เมื่อตอนนั้นร่างของชาย คนหนึ่งที่สลบอยู่ที่พื้น โดยไม่มีวี่แววของน้องสาวเลย
เซเนล – หา?
เฟนิมอร์ - .....
เซเนล – เธอเป็นใครน่ะ? แล้วเชอรี่ล่ะ?
นอร์ม่า – เธอ....ไม่อยู่ที่นี่นี่
วิล – คนที่นอนอยู่นั่นคือผู้ชายที่บินได้หรือเปล่า? เขามาทำอะไรที่นี่น่ะ?
เซเนลยกมือที่มีเปลือกหอยขึ้น แสงสว่างส่องออกมาจากของเขา ขณะที่อีกแสงก็เปล่งออกมา... จากมือของผู้หญิงคนนั้น
เซเนล – ทำไมเธอถึงมีเปลือกหอยนั่น?
เขาเดินเข้าไปใกล้ แต่เธอก็ถอยกรูดด้วยความกลัว
เฟนิมอร์ – ถ....ถอยไปนะ!
โคลเอ้ – คูลริดจ์ นายกำลังทำให้เธอกลัวนะ ใจเย็นก่อน
เซเนล – นั่นสิ.. ขอโทษนะ
แสงสว่าวจากเปลือกหอยทั้งสองส่องมาอีกครั้ง
เซเนล – เปลือกหอยอันนั้นเป็นของเชอรี่ เธอไปที่ไหนแล้ว?
เฟนิมอร์ – .....
เซเนล – ได้โปรดบอกชั้นเถอะ
เฟนิมอร์ – เธอ....เธอบอกว่าจะเป็นตัวล่อให้ แล้วเธอก็วิ่งหนีออกไปเอง
โคลเอ้ – คอนไหนกัน?
เฟนิมอร์ – แค่เมื่อครู่นี้เอง...
โคลเอ้ – ถ้ารีบไปก็อาจจะยังทันนะ คูลริดจ์ ไปกันเถอะ!
เซเนล – โมเซส ชั้นมีเรื่องจะขอหน่อย
โมเซส – หา?
เซเนล – ผุ้ชายคนนั้น นายช่วยเอาเขาไปไว้บนหลังกีทได้ไหม?
นอร์ม่า – เซเนเซเน่! นายคิดอะไรอยู่น่ะ? คนๆนั้นเคยลักพาตัวริจจังไปคราวที่แล้วนะ!
เซเนล – ชั้นรู้ แต่ว่า....ชั้นรู้ว่าเชอรี่อยากให้พวกเราช่วยเขา
วิล – เธอเลยฝากเปลือกหอยนั่นให้เด็กคนนั้น เพื่อนำทางพวกเรามาหรือ?
โมเซส – แล้วอั๊วเกี่ยวอะไรล่ะ? อั๊วแค่อยากมาเคลียร์ปัญหาอะไรหน่อย มันไม่ใช่ปัญหาของอั๊วซักหน่อย
โคลเอ้ – น่ารังเกียจที่สุด!
นอร์ม่า – คนทุเรศ!
โคลเอ้+นอร์ม่า – โจรงี่เง่า!
โมเซส – พวกหล่อนนี่เตี๊ยมกันมาหรือไงน่ะ?
เซเนล – ถ้าอย่างนั้นพวกเราคงต้อวงแบกเขาไปเองแล้ว
วิล – เซเนล เธอเอาจริงงั้นหรือ?
เซเนล – เธอคนนั้นน่ะ ก็ไปกับพวกเราด้วย
เฟนิมอร์ – อะไรนะ! ทำไมล่ะ?....
โมเซส – เดี๋ยวก่อนซิ ทำไมพวกเอ็งต้องทำล่ะ? ถึงแม้แม่หนูคนนั้นจะคิดแบบที่พวกเอ๊งคิด แล้วทำไมต้องทำอะไรเพื่อเธอขนาดนั้น?
นอร์ม่า – ก็เพราะมันเป็นความต้องการของน้องสาวสุดที่รักไง... รู้ไหมล่ะ?
โมเซส – น้องสาว?!
วิล – เชอรี่เป็นน้องสาวของเซเนลนะ จะบอกว่าเธอไม่รู้หรือ?
นอร์ม่า – ดูเหมือนหมอนี่จะไม่รู้นะ
โมเซส – ความปรารถนาของน้องสาวเรอะ....งั้นอั๊วว่าคงปฏิเสธไม่ได้สินะ เอาล่ะ กีท ขอยืมหลังแกหน่อยนะ
เซเนล – ตกลงนายจะช่วยหรือ?
โมเซส – หึ แค่ครั้งนี้นะ ได้ยินมั้ย
วิล – ถ้างั้นก็ไปกันเถอะ
โคลเอ้ – รีบๆไปต่อแล้วตามเชอรี่ให้ทันเถอะ
เซเนล – ใช่
ที่ทางเข้าทางส่งน้ำ ทุกคนก็ไล่ตามไปทันก่อนที่เชอรี่จะถูกเมลานี่พาออกไปได้พอดี
นอร์ม่า – หยุดตรงนั้นแหล่ะพวกนายน่ะ!
เมลานี่ – พวกแกยังมีชีวิตอีกเหรอ? ช่างดื้อด้านจนน่ารำคาญจริงๆ
เซเนล –พี่จะช่วยเธอเอง เชอรี่!
แต่ก็ไม่ทัน เมื่อเมลานี่พาตัวเธอออกไปก่อนที่ทหารที่เหลือและสติงเกิ้ลจะถอนตัวตามไป เมื่อทุกคนจะวิ่งไล่ เต่ายักษ์ตัวหนึ่งก็มาหวางทางก่อน!
นอร์ม่า – อ๊า! อะไรอีกเนี่ย! ทีนี้ต้องสู้กับเต่ายักษ์เหรอ?!
วิล – กระดองของมันไม่ใช่ว่าจะทำลายได้ง่ายๆนะ เมลานี่ทิ้งของขวัญเอาไว้ให้พวกเราจริงๆ
โคลเอ้ – พวกเราจะจัดการมันได้หรือ?
โมเซส - ยี้ฮิ้ว!
หอกของเขาปักใส่มันจนถอยไปก้าว “พวกลื้อจะกลัวอะไรไปน่ะ? ถึงมันจะแปลกแค่ไหนก็ไม่มีทางถอเยแล้วนะ!
เซเนล – ใช่ ที่เหลือพวกเราจัดการเอง!
โมเซส – น่านแหล่ะ! รีบๆจัดการไอ้นี่ก็แล้วกัน แล้วอั๊วก็ไม่อยากดูพวกลื้อทำเกินตัวละ ได้ยินมะ
หลังปราบเต่ายักษ์อยู่หมัดแล้วทุกคนก็วิ่งออกมาภายนอก แต่ก็ไม่มีเห็นเงาของศัตรูและเชอรี่เลย เซเนลมองไปมองมาขณะที่วิลรักษาแผลให้วอลเตอร์ที่สลบอยู่
โคลเอ้ – ฉันสงสัยจริงๆว่าพวกนั้นพาเชอรี่ไปที่ไหนกัน
เฟนิมอร์เดินเข้ามาหาเซเนล “คุณคือพี่ของเชอรี่หรือ?”
เฟนิมอร์ – หืม.... คุณเหมือนกับที่เธอพูดไว้เลย
เซเนล – เชอรี่บอกเธอเรื่องชั้นเหรอ?
เฟนิมอร์ – ค่ะ ก่อนที่คุณจะมาถึง
....
...
เชอรี่ – ฉันจะออกไปข้างนอกเพื่อดึงความสนใจพวกนั้นเอง ฉันเป็นคนที่พวกนั้นต้องการ คงไม่เป็นอะไรแน่
เฟนิมอร์ – เธอทำแบบนั้นไม่ได้หรอก เธอแค่พูดให้ตัวเองดูดีเท่านั่นล่ะ!
เชอรี่อึ้งไปพักหนึ่งก่อนจะตัดสินใจได “รับเปลือกหอยนี้ไปแล้วกำมันให้แน่นนะคะ”
เฟนิมอร์ – มันกำลังเรืองแสง....
เชอรี่ – ตั้งสมาธิไว้ที่เปลือกหอย แล้วคิดว่า “ช่วยด้วย!” เข้าใจไหม? อย่าหยุดนะคะ
เฟนิมอร์ - เดี๋ยวสิ! เธอเอาจริงหรือ?...
เชอรี่ – ค่ะ
เฟนิมอร์ – เธอจะทำอะไรมันก็ไม่มีประโยชน์หรอก คุณสอลเตอร์กับฉันก็ยังติดอยู่ที่นี่อยู่ดี!
เชอรี่ – ถ้าคุณยังมีเปลือกหอยนั่นอยู่คุณก็จะปลอดภัย พี่ของฉันจะมาช่วยคุณแน่ๆ
เธอก้าวไปที่ประตู ขณะเฟนิมอร์พูดไล่หลังมา “เธอมั่นใจขนาดนั้นได้ยังไง?!”
เชอรี่ก้มหน้านิ่ง แล้วหันมาพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “ ..... ก็เขาเป็นพี่ของฉันนี่คะ”
…….
เซเนล – เชอรี่พูดแบบนั้นเหรอ?...
เฟนิมอร์ – นี่ค่ะ รับเปลือกหอยไปสิ ฉันดีใจที่คุณมาช่วยฉัน .......ขอบคุณมากค่ะ
เซเนล – อืม ชั้นก็ดีใจที่เธอปลอดภัย
เขายิ้มให้เธอ จนเฟนิมอร์หันหลังไปยืนหน้าแดง “ทำ....ทำไมถึงยิ้มแบบนั้นล่ะ คุณเป็นชาวพื้นดินนี่....”
นอร์ม่า – โว้ว!
นอร์ม่าล้มตึง เมื่อจู่ๆวอลเตอร์ก็ได้สติ ลุกขึ้นแล้วชูมือเรียกปีกอสูรออกมาแล้วลอยขึ้นกลางอากาศ
เฟนิมอร์ – คุณวอลเตอร์?
วอลเตอร์ – เฟนิมอร์ มาเถอะ!
ม่านพลังสีม่วงล้มรอบร่างของเธอไว้ก่อนจะลอยขึ้นไปและบินหายไปด้วยกันทั้งสองคน...
นอร์ม่า – นี่! นายน่ะคงตายไปแล้วถ้าไม่มีพวกเรานะ! อย่างน้อยก็ขอบใจหน่อยสิ!
หลังจากนั้น คิวโป้ก็วิ่งมาหา
คิวโป้ – คุณเซเนล!
นอร์ม่า – คิวตี้! นายรู้ไหมว่าริจจังไปที่ไหน?
คิวโป้ – ทางนั้นครับ! เจย์บอกว่าพวกเขากำลังมุ่งหน้าไปยังซากโบราณแสงเยือกแข็ง
วิล – ที่นั่นเป็นที่ตั้งของกองทัพหลักของวากรัฟนี่ อยู่ทาง 4 นาฬิกาจากที่นี่
โมเซส – อั๊วจะไปกับพวกลื้อด้วย
เขาเดินอาดๆเข้ามา
วิล – แล้วคราวนี้เธอทำเพราะอะไรอีกล่ะ?
โมเซส – วากรัฟน่ะเล่นสกปรก แล้วอั๊วก็ไม่ชอบแบบนั้น อั๊วเลยอยากไปกระทืบมันให้เละ ง่ายๆแค่นั้นแหล่ะ อั๊วรู้ว่าพวกเราไม่เหมือนกัน แต่อั๊วก็อยากจะรู้ความจริง พวกเรากำลังตามหาสิ่งเดียวกันนี่ งั้นก็น่าจะช่วยกันนิ!
เขายื่นมือมาหาเซเนล
นอร์ม่า – วู้ว! หรือนี่จะเป็นจุดเริ่มต้นของมิตรภาพของลูกผู้ชาย?.......
แต่เซเนลก็ต่อยเขากระเด็นไป…
นอร์ม่า - ....ซะที่ไหน
โมเซส – เฮ้ย! ทำอะไรน่ะ!
เซเนล – นายคิดว่านายเป็นใครกัน? ชั้นไม่ปล่อยนายไว้ง่ายๆหรอก! นายเป็นคนที่ลักพาตัวเชอรี่ไปคนแรกนี่!
พลั้กๆๆๆๆ
โมเซส – เอ็งลืมเรื่องนั้นไปไม่ได้หรือไง?! น่าจะเงียบๆแล้วจับมือกับอั๊วนะ!
โครม
เซเนล – ให้ตายชั้นก็ไม่ลืมหรอก!
พลั่กๆโครม
โมเซส โอ้ยๆๆ!!
หลังจากนั้น....หลังจากเซเนลอัดโมเซสจนงอมพระรามไปแล้ว
โคลเอ้ – คูลริดจ์
เซเนล - ?
โคลเอ้ – ขอบคุณนะที่ช่วยฉันที่ทางส่งน้ำ
นอร์ม่า – โอ๋? เธอสองคนให้ความอบอุ่นซึ่งกันและกันเหรอ?
โคลเอ้ – ไม่ใช่แบบนั้นซักหน่อย.....
โมเซส – เอาล่ะ ได้เวลาเดินทางแล้ง!
นอร์ม่า- รู้สึกว่ายังไงเขาก็จะไปกับพวกเรานะ
ขณะเดียวกัน เชอรี่ก็ถูกพาตัวไปถึงซากโบราณแสงเยือกแข็ง ซึ่งวากรัฟรออยู่หน้าทางเข้าอยู่แล้วพร้อมคตาเชล
วากรัฟ – สนุกไหมล่ะ กับอิสรภาพชั่วครั้งคราวนั้น?
เชอรี่ .- ....
วากรัฟ – พวกเราต้องจัดการกับมารีนทรูปเปอร์ แต่ดูเหมือนว่าคงต้องจับตาดูพวกโจรเหมือนกัน คาเชล ข้าให้เจ้าจัดการเรื่องนั้น
คาเชล – ครับท่าน
วากรัฟ – นั่นอาจเป็นการแสดงประกอบฉากที่น่าดูชม แต่ตอนนี้ล่ะ ถึงเวลาเริ่มของบทละครที่แท้จริงแล้ว ภายในซากโบราณนี้ เธอจะได้พบสิ่งที่สะดุดตาแน่นอน....
เชอรี่ – อะไรนะ?....
วากรัฟ – หึๆๆๆๆ......
--------มือบอนโดย Next Farecery @ 9 Mar, 2007, 10:33 pm----------
Chapter 2 – Just out of reach (continue….)
ฮาริเอททลากป๊อปโป้วิ่งเข้าไปในหมู่บ้านก่อนคนอื่น เธอหันไปหันมาก่อนจะเผ่นเข้าไปหลบหลังเสาในบ้านหลังเล็กๆก่อนที่พวกเซเนลจะ เดินเข้ามา พอเดินเข้ามาถึง วิลก็มองฮาริเอทด้วยสีหน้าเครียดๆ
นอร์ม่า – ทำไมทำหน้าตาน่ากลัวแบบนั้นล่ะวิลจิ
วิล – ไม่ใช่เรื่องอะไรน่ากลัวหรอก
โคลเอ้ – เรย์นาร์ด แล้วคุณหนูน้อยนี่คือใครหรือคะ?
เขาเงียบไปพักหนึ่ง
วิล – ลูกสาวฉันเอง
เซเนล – ลูกสาว....
โคลเอ้ – ลูกสาว?
ทั้งสองคนยืนนึกอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถอยหลังทำท่าทีตกใจพร้อมกัน “....ลูกสาวเหรอ!”
นอร์ม่า – รู้สึกจะเกินไปหน่อยนะทั้งสองคน
ฮาริเอทย่องออกมาข้างนอก “ว่าแล้วเชียวว่าต้องเป็นแบบนี้ ฉันใช้นามสกุลของแม่ ไม่ใช่ของพ่อหรอกนะ”
นอร์ม่า – ถ้างั้นเธออายุเท่าไหร่น่ะ?
ฮาริเอท – 9 ปี
วิล – ฮาริเอทเกิดมาตอนฉันอายุ 19 น่ะ
เซเนล+โคลเอ้+นอร์ม่า – อะไรนะ!
นอร์ม่า – วิลจิ คุณอายุ 28 เองเหรอ? ไม่มีทางอ้ะ!
เซเนล - ...เธอแปลกใจเรื่องนั้นเหรอเนี่ย?
นอร์ม่า – ก็ฉันคิดว่าเขาน่าจะแก่กว่านั้นนี่หน่า แต่ตอนนี้ดันมารู้ว่านอกจากแก่แล้ว เขายังเป็นป้ะป๋าด้วยนี่สิ หมายถึงว่า....จริงๆนะ คุณเป็นป้ะป๋าเธอจริงๆอ้ะ?
โป้ก! เขกกะโหลกสั่งสอนไปอีกดอก...
นอร์ม่า – อ๊อย!
วิล – ขอโทษที่วุ่นวายไปหน่อยน่ะ... เอ่อ... ได้เจอลูกอีกก็ดีนะ
ฮาริเอททำหน้าบูด “อีก เหรอ? ฟังแล้วเหมือน ยินดีที่ได้พบ มากกว่าอีก”
วิล – ฮาริเอท....พ่อ...
ฮาริเอท – คุ้มแล้วล่ะ ที่ถ่อจากแผ่นดินใหญ่มาที่นี่ หนูก็ได้เห็นหน้าของผู้ร้ายซะที
เซเนล – วิลเป็นผู้ร้ายเหรอ?
ฮาริเอท – คุณไม่คิดจะขอโทษตอนนี้ใช่ไหมล่ะ?
วิล - .....ไม่ใช่หรอก...
ฮาริเอท – แต่หนูได้ยินว่าคุณทำตัวเป็นนายอำเภอของเลกาซี่นี่ ไม่อยากเชื่อเลย ผู้ร้ายมาวางมาดเป็นนายอำเภอเนี่ย ทำไมคุณไม่เคยมาดูหน้าหนูเลย?
วิล – พ่อถูกเนรเทศมา เธอก็รู้นี่
ฮาริเอท – หนูรู้! หนูรู้.....แต่ว่า...
เธอก้มหน้าลงทำหน้าเศร้าๆ เสียงเริ่มสั่นเครือ
ฮาริเอท – อย่าเข้าใจหนูผิดนะ หนูไม่สนใจคุณหรอก แต่ว่าแม่...แม่... แม่ตาย! แล้วคุณก็ไม่ยอมไปที่หลุมศพของแม่ด้วยซ้ำ!. .... หนูเกลียดคุณที่สุด!
เธอวิ่งออกไปทั้งน้ำตาโดยมีป๊อปโป้วิ่งตามหลังไป...
เซเนล - ฮาริเอท! วิล รีบตามเธอไปสิ!
วิล – นั่นไม่ใช่ที่ของฉัน หลังจากสิ่งที่ฉันทำลงไปทั้งหมดนั่น
เจย์ - .....
ปิ๊ปโป้ – มาเถอะครับ ไปคุยกันที่บ้านพวกเราดีกว่า มันอยู่ที่ด้านหลังหมู่บ้าน พวกเราจะไปรอคุณนะครับ
ที่บ้านของเจย์และปิ๊ปโป้ ทุกคนนั่งล้อมวงกันบนพื้นบ้าน
เจย์ – จากคำขอที่ผมได้มา คุณอยากรู้ที่อยู่และเป้าหมายของวากรัฟใช่ไหมครับ?
เซเนล - บอกชั้นสิว่าเชอรี่ยังปลอดภัยอยู่
เจย์ – ในคำขอมันไม่มีเรื่องนั้นนะ
โคลเอ้ – อยู่เงียบๆเถอะคูลริดจ์
เซเนล – ถ้างั้นก็อย่าทำอะไรโดยไม่มีชั้นสิ!
เจย์ – ปกติผมจะให้ข้อมูลแค่ชิ้นเดียวต่อครั้งนะ แต่ครั้งนี้จะยกให้แล้วกันเพราะพวกคุณช่วยคิวโป้กับคนอื่นๆ
เจย์ปูแผนที่ของเลกาซี่และชี้ไปยังจุดๆหนึ่งไกลออกไปทาง 5 นาฬิกาของหมู่บ้านโมฟุโมฟุ
เจย์ – กองกำลังหลักของวากรัฟนั้นตั้งค่ายกันอยู่ที่บริเวณนี้
เซเนล – เชอรี่อยู่ที่ตรงนี้หรือเปล่า?
โมฟุโมฟุคนหนึ่งเดินเข้ามาในบ้านแล้วไปกระซิบข้างหูเจย์
เจย์ – หืม จริงเหรอ ....เข้าใจแล้ว ขอบคุณมาก
จากนั้นเขาก็ชี้ไปทางทิศ3 นาฬิกาของหมู่บ้าน “คุณเชอรี่กำลังถูกควบคุมตัวโดยกองทหารของวากรัฟ ซึ่งกำลังเคลื่อนพลผ่านบริเวณนี้ “
นอร์ม่า – ถ้าอย่างงั้นริจจังก็อยู่ใกล้มากเลยสินะ
เซเนล – นายรู้หรือเปล่าว่าพวกนั้นกำลังมุ่งหน้าไปที่ไหน?
เจย์ลากนิ้วไปทาง 4 นาฬิกาของหมู่บ้าน “ดูเหมือนว่าพวกเขากำลังไปสมทบกับกองทัพหลักของวากรัฟที่อยู่ที่นี่”
โคลเอ้ – แล้วกองทัพหลักกำลังทำอะไรอยู่ค่ะ?
เจย์ – คาดว่าพวกเขากำลังจะเข้าไปยังโบราณสถานแห่งแสงเยือกแข็งครับ
นอร์ม่า – อะไรนะ!
วิล – เธอเคยได้ยินชื่อนี้หรือ นอร์ม่า?
นอร์ม่า – ที่นั่นเป็นที่รู้จักในหมู่นักล่าสมบัติว่าเป็นซากโบราณที่ยากที่จะเจาะเข้าไปที่สุดนะ
เจย์ – โบราณสถานแห่งแสงเยือกแข็งนั้นถูกปิดผนึกเอาไว้ไม่ใช่แค่ทางเข้า แต่ยังรวมไปถึงข้างในด้วย เพราะมีการป้องกันแน่นหนาแบบนั้นเลยมีข่าวลือว่าภายในนั้นมีความลับที่ยิ่ง ใหญ่ของเลกาซี่อยู่ภายใน
นอร์ม่า – ที่ฉันเคยได้ยินมาน่ะ ไม่เคยมีใครย่างกรายเข้าไปถึงส่วนในสุดของที่นั่นได้เลย
เจย์เดินไปเดินมาขณะใช้ความคิด
เจย์– ด้วยพลังของคุณเชอรี่ วากรัฟคงจะเผยปริศนาของซากโบราณสถานได้ ผมค่อนข้างมั่นใจว่าเขากำลังจะทำแบบนั้น
วิล – ถ้าอย่างนั้นมันคือความลับอะไรล่ะ?
เจย์ – ผมคงเดาว่ามันน่าจะเกี่ยวข้องกับสงครามที่อาณาจักรครูแซนด์กำลังเผชิญอยู่ เพราะยังไงครูแซนด์ก็เป็นประเทศบ้านเกิดของวากรัฟ ผมคงไม่ประหลาดใจถ้าในซากโบราณนั้นจะมีอาวุธที่สามารถพลิกโฉมของสงครามได้ ผมคิดว่าวากรัฟคงได้ข้อมูลอะไรเกี่ยวกับที่นั่นและสิ่งที่อยู่ภายในนั้นมา ก่อนแล้ว
โคลเอ้ – ครูแซนด์กำลังทำสงครามกับประเทศของฉัน ฉันต้องทำอะไรได้บ้างสิ
วิล – แต่ยังไงล่ะ?
เซเนล – ที่พวกเราต้องทำก็แค่ช่วยเชอรี่
โคลเอ้ – ถ้ามันง่ายขนาดนั้นพวกเราก็ไม่ต้องมานั่งเล่นกันแบบนี้หรอกน่า! พวกเรากำลังเผชิญหน้ากับกองทัพทั้งกองทัพนะ!
คิวโป้ – อย่ากลัวเลยครับเพื่อนๆ! พวกเราจะช่วยด้วย!
เจย์ – คิวโป้!
ปิ๊ปโป้ – พวกเราจะไปช่วยคุณเชอรี่กัน!
ป๊อปโป้ – ตอนนี้เป็นโอกาสที่พวกเราจะตอบแทนพวกคุณครับ!
เจย์ – ไม่ได้นะ! พวกนายทำแบบนั้นไม่ได้หรอก!
ป๊อปโป้ – ถ้าเธอเป็นคนวางแผน ผมมั่นใจว่ามันต้องไปได้ดีแน่ คิ๊ว!
ทั้งสามตัวเข้ามาเต้นดุ๊กดิ๊กข้างๆตัวเขา “เจย์! เจย์! เจย์! เจย์! เจย์! เจย์!”
เจย์ – ก็ได้ ก็ได้.....
คิวโป้+ปิ๊ปโป้+ป๊อปโป้ – คิวคิ๊ว!
เจย์ – พวกเราจะวางแผนซุ่มโจมตีก่อนที่กองทหารจะไปสมทบกับกองทัพหลักครับ ผมรู้จักที่ๆเหมาะสมที่สุดกับแผนนี้อยู่
เขาชี้ลงไปทาง 6 นาฬิกา จากจุดที่กองทหารย่อยอยู่ในปัจจุบัน “ตรงจุดนี้ เป็นที่ๆถูกปิดล้อมด้วยหน้าผาสูง และการเคลื่อนไหวของกองทัพก็จะถูกจำกัด”
วิล – ที่นั่นก็มีซากโบราณด้วยไม่ใช่หรือ?
เจย์ – ครับ มันมีทางส่งน้ำอยู่ ซึ่งเป็นอีกเหตุผลที่ผมเลือกที่นี่ พวกเราไม่มีเวลามากนัก ผมจะล่วงหน้าไปก่อนก็แล้วกัน คิวโป้ นายไปเตรียมคนให้พร้อมด้วย
คิวโป้ – รับทราบ!
เจย์ – พวกเราจะไปเจอกันที่ทางส่งน้ำ แค่ออกจากหมู่บ้านทางด้านหลังแล้วเดินไปทาง 4 นาฬิกาครับ
ปิ๊ปโป้ – หนึ่งสู่เหล่า รวมเราเป็นหนึ่ง!
ทั้ง 4 คน เดินออกมาที่หน้าบ้าน
วิล – ดูเหมือนลงท้ายพวกเราก็ต้องไปด้วยกันอีกสินะ ฉันจะยอมลืมเรื่องที่เกิดขึ้นที่ภูเขาเพราะเธอเคยช่วยฮาริเอทไว้ก็แล้วกัน แต่แค่ครั้งนี้นะ
เซเนล - ....
โคลเอ้ – ไม่ได้หมายความว่าฉันจะเชื่อใจนายนะ อย่าลืมล่ะ
เซเนล - .....
นอร์ม่า – โอย เอาน่า! เธอสองคนญาติดีกันหน่อยไม่ได้หรือไง? พวกเราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอ?
วิล – แล้วก็...
ปิ๊ปโป้ – ให้ผมดูแลฮาริเอทเองครับ ผมจะอารักขาเธอไปส่งที่เมืองโดยปลอดภัยเอง
วิล – ขอบคุณมาก
ปิ๊ป – ไม่หรอกครับ การละลายน้ำแข็งที่เกาะบนหัวใจเด็กหญิงเป็นเรื่องที่กวีทำได้ดีที่สุดอยู่แล้ว
วิล – เอาล่ะ ถ้าทุกคนพร้อมแล้วพวกเราก็จะมุ่งหน้าไปที่ทางส่งน้ำนะ
เซเนล+โคลเอ้+นอร์ม่า – ตกลง / เข้าใจแล้วค่ะ / โอเค
ขณะเดียวกัน เชอรี่กับเฟนิมอร์ก็กำลังถูกจับมัดควบคุมตัวอยู่บนรถคนล่ะคัน เธอเหลือบไปมองเฟนิมอร์ที่สังเกตุเห็นเธอพอดี แต่ก็ไม่ยอมตอบรับอะไรมาแม้แต่นิด....
~ ทางส่งน้ำ
พวกเซเนลเดินเข้าไปหาเจย์ คิวโป้ และป๊อปโป้ ซึ่งยืนอยู่บนหน้าผา
เจย์ – กองทหารที่คุ้มกันตัวคุณเชอรี่จะมาถึงในอีกไม่ช้านี้ครับ มาทบทวนแผนกันอีกครั้งเถอะ ขั้นแรก คุณวิลกับคุณนอร์ม่า
วิล+นอร์ม่า – ครับ / อ่าฮะ
เจย์ – พอผมให้สัญญาณ พวกคุณก็ใช้เวทย์ของพวกคุณทุกอย่างเป็นชุดแรกลงไปก่อน จะได้ทำให้พวกนั้นชะงักแล้วเปลี่ยนทิศทางไปยังด้านหน้า
วิล+นอร์ม่า – ได้ /ไม่มีปัญหา!
เจย์ – พอคุณวิลกับคุณนอร์ม่าเริ่มแผนของพวกเขาแล้ว คิวโป้ นายก็เริ่มส่วนของนายทันที
คิวโป้ – พวกเราจะตะโกนไปยังหน้าผาฝั่งตรงข้ามซึ่งทีมของผมซ่อนตัวอยู่ครับ ให้พวกเราลุยเอง คิ๊ว!
เจย์ – และสุดท้ายก็ช่วงโหมโรง เป็นจังหวะที่คุณเซเนลกับคุณโคลเอ้จะเข้าไป ทั้งสองคนจะซ่อนตัวในเงาดำตรงนั้นก่อน ผมจะเข้าไปใกล้ๆคุณเชอรี่แล้วโยนระเบิดควันให้ นั่นจะเป็นสัญญาณให้คุณออกมาช่วยคุณเชอรี่ หลังจากนั้นก็ให้เข้าไปในทางส่งน้ำผ่านทางเข้าที่อยู่ใกล้ๆกันนั้นเพื่อจะ ให้คุณหลบหนีด้วยทางหนีฉุกเฉิน
เซเนล+โคลเอ้ – ได้ / เข้าใจแล้วค่ะ
โคลเอ้หันมามองหน้าเซเนลแป้บหนึ่งแล้วก็เชิดหน้าไป “เชอะ”
เจย์ – ทั้งสองจะไม่เป็นอะไรจริงๆหรือ? นี่ทำให้ผมเริ่มวิตกแล้วนะ กุญแจที่จะทำให้ปฏิบัติการนี้สำเร็จก็คือความสามารถที่คุณสองคนจะประสานงาน กันนะ
โมฟุโมฟุตัวหนึ่งวิ่งเข้าพูดกับคิวโป้
คิวโป้ – เจย์ พวกนั้นจะมาถึงแล้วล่ะ!
เจย์ – ได้ยินแล้วสินะ ทุกคนเข้าประจำที่ได้แล้ว!
ทุกคนแยกย้ายกันไปตามแผน ขณะที่กองทหารเริ่มเคลื่อนเข้ามาในช่องผาด้วยการนำของสองในสามวิหค
เจย์ – นั่นคือเมลานี่กับสติงเกิ้ล ... แต่ผมไม่เห็นคาเชลเลย ผมควรจะกังวลที่มีแค่สองวิหคหรือจะดีใจที่พวกนั้นอยู่ไม่ครบดีนะ? ได้เวลาแล้ว พร้อมหรือยังครับ? 5....4 ....3 ....2 ....1.....
??? – อะต้า!
นอร์ม่า - นี่! ไม่ใช่แบบนั้นนี่หน่า!
วิล – พวกคิวโป้ลงไปก่อนแล้วหรือ?
เจย์ – ไม่ครับ โมฟุโมฟุไม่ได้มีเสียงน่าเกลียดแบบนั้น!
ตอนนั้น ด้านพวกคิวโป้ จาบ้าก็นำกลุ่มโจรภูเขามาตั้งหลักบนผาและระดมยิงหน้าไม้ถล่มกองทหารข้างล่างโดยไม่ทันตั้งตัว!
วิล – นั่นมัน!.....
เจย์ – โจรถูเขานี่!
จาบ้า – ยิงต่อไป! ยิงต่อไป!
เขาหันมาเห็นคิวโป้และป๊อปโป้ที่ทำหน้าตาตื่นอยู่ “นี่! หน้าโง่คนไหนเอานากทะเลมาสู้ด้วยน่ะ?!”
ทุกคนส่ายหน้าหงึกๆก่อนจะหันไปยิงถล่มต่อ
เมลานี่ – ใครมาโจมตีพวกเราน่ะ ?!
โจร – ย่าห์!
โมเซสวิ่งนำกองโจรอีกกลุ่มเข้ามาที่ด้านล่างของช่องเขาพร้อมๆกับกีท
โมเซส – ยี้ฮิ้ว! ได้เวลาจ่ายหนี้คืนแล้ว! แล้วแม่สาวร้อนแรงคนนั้นไปไหนล่ะ?!
เขาเขวี้ยงหอกโจมตีใส่ทหารขณะที่เมลานี่รีบวิ่งไปดูที่แนวหลังซึ่งถูกโจมตีอยู่ เหลือเพียงสติงเกิ้ลอยู่แนวหน้าคนเดียว
เจย์ – เจ้าโจรโง่นั่น! ทั้งที่ไม่ได้ต้องการเลยแท้ๆ!
นอร์ม่า – ทำไงดีล่ะ ทำไงดี?!
เจย์ – ผมจะให้สัญญาณกับคุณโคลเอ้กับเซเนล คุณนอร์ม่ากับคุณวิลช่วยเป็นกองหนุนให้พวกเขาด้วยครับ!
ควันจากระเบิดของเจย์เรียกให้เซเนลกับโคลเอ้ออกมาตามแผน แต่ทั้งคู่ก็งงเพราะสถานการณ์ไม่เหมือนที่วางแผนเอาไว้
โคลเอ้ – เกิดอะไรขึ้นน่ะ?
เซเนล – ชั้นไม่รู้
ทั้งสองคนมองซ้ายมองขวา และเมื่อควันเริ่มจางลงจึงเห็นว่ายังมีใครคนหนึ่งอยู่บริเวณนั้น.... สติงเกิ้ลนั่นเอง!
สติงเกิ้ล – เจ้ายังมีชีวิตรอดอยู่สินะ
เซเนล – สติงเกิ้ล!
โคลเอ้ – นี่หรือ สังหารดาบเดียว สติงเกิ้ล....
ทั้งสามคนตั้งท่าเตรียมจะเข้าสู้กัน! ขณะที่เมลานี่ก็เผชิญหน้ากับโมเซส
โมเซส – เป็นไงจ้ะน้อง? คิดถึงอั๊วไหม?
เมลานี่ – แกต้องเสียใจแน่!
โมเซส – คราวที่แล้วที่รัง อั๊วยังไม่ได้จูบราตรีสวัสดิ์เลยนะ... แล้วตอนนี้... แส้นั่น กับหอกของอั๊ว ดูเหมือนจะได้สนุกบ้างล่ะ
เมลานี่ – สามหาวนัก!
ขณะที่ด้านเชอรี่และเฟนิมอร์ ทหารคุ้มกันวิ่งออกไปจนเหลือสองคน เชอรี่อาศัยโอกาสแก้มัดเชือกจนหลุดแล้วโดดลงมาจากรถ
ทหาร – ผู้หญิงหนีไปแล้ว!
อีกคนหนึ่งเข้าไปขวางทางได้ทันก่อนที่เชอรี่จะหนีไปได้!
ทหาร – กลับมานี่ซะ!
พูดยังไม่ทันขาดคำ สายฟ้าก็ฟาดเปรี้ยงใส่ทหารทั้งสองคนจนลงไปกองกับพื้น! เป็นฝีมือของวิลนั่นเอง
วิล – เชอรี่หนีออกมาแล้ว ช่วยเธอเร็วเข้า!
นอร์ม่า – แล้วเซเนเซเน่กับคูล่ะ?
เจย์ – พวกเขาปะทะกับสติงเกิ้ลแล้ว! คุณนอร์ม่ารีบช่วยพวกเขาเร็ว!
เชอรี่เห็นไม่มีใครมาขวางแล้ว จึงกระโดดขึ้นไปแก้มัดเฟนิมอร์บนรถอีกคัน
เฟนิมอร์ – เชอรี่....เกิดอะไรขึ้นน่ะ?
เชอรี่ – เอาไว้ห่วงที่หลังเถอะค่ะ รีบหนีเถอะ!
เฟนิมอร์ – น....หนีเหรอ ?!
เชอรี่ – เร็วสิคะ!
เธอกระโดดนำเฟนิมอร์ลงจากรถแล้ววิ่งหนีไป พอดีกับเซเนลซึ่งกำลังเผชิญหน้าสติงเกิ้ล เห็นเธอแว้บๆพอดี
เซเนล – เชอรี่!
สติงเกิ้ลอาศัยจังหวะนั้นพุ่งเข้าใส่จากด้านหลัง!
โคลเอ้ – คูลริดจ์ ระวัง!
แท่งหินพุ่งทะลุขึ้นมาจากพื้น ขวางการโจมตีได้ทัน
นอร์ม่า – ขอโทษจ้า! พลาดไปหน่อย!
โคลเอ้ – ไม่หรอก ดีแล้วล่ะ ขอบคุณนะ!
เซเนล – เชอรี่ พี่จะไปหาแล้ว!
ทั้งสองคนวิ่งออกไปโดยนทิ้งสติงเกิ้ลเอาไว้คนเดียว แต่เขาก็ไม่ได้ไล่ตามมาเลย?
เชอรี่ – พี่เซเนล!
เฟนิมอร์ – เมื่อกี้เธอพูดว่า “เซเนล” เหรอ?
เซเนล – เชอรี่ มาทางนี้!
โคลเอ้ – คนที่อยู่ด้วยนั่นใครน่ะ?
พอควันจางลงหมด ทหารจำนวนหนึ่งก็เห็นพวกเขา จึงมาขวางทางไม่ให้รวมตัวกันได้!
เซเนล – ถอยไปนะ!
สายฟ้าฟาดลงใส่ทหารสองคนที่ดักทางพะวกเชอรี่อยู่!
โคลเอ้ – นั่นเวทย์ของวิลนี่!
เซเนล – เร็วเข้า เชอรี่! หนีเข้าไปในซาโบราณเลย!
เธอพยักหน้าและจูงมือเฟนิมอร์วิ่งเข้าไป ขณะเซเนลกับโคลเอ้หวดทหารลงไปกองแล้วตามไปทันที
เจย์ – คุณเซเนลกับคุณโคลเอ้เข้าไปในทางส่งน้ำแล้ว!
วิล – ดีแล้ว! นอร์ม่า ไปกันเถอะ!
ทั้งสองคนวิ่งตามเข้าไป ขณะที่เมลานี่พึ่งเห็นว่าเสียท่าจนทำให้เชอรี่หนีไปได้แล้ว เธอผละออกจากการต่อสู้กับโมเซสเพื่อจะไล่ตามทันที ซึ่งเขาก็ไม่ลดละ วิ่งตามไปพร้อมๆกับกีท
เมลานี่ – บ้าจริง ยัยเด็กนั่น!
โมเซส – รอเดี๋ยวสิจ้ะน้องจ๋า!
เมื่อเหตุการณ์สงบลง คิวโป้และป๊อปโป้ก็เข้ามาเจย์
เจย์ – ทำได้ดีมาก คิวโป้ ป๊อปโป้!
คิวโป้ – พวกเราไม่ได้ทำอะไรเลยนะ
เจย์ – ไม่เป็นไรหรอก ทุกคนก็เข้าไปในทางส่งน้ำเหมือนที่เราวางแผนไว้แล้ว แต่ฉันก็ไม่ได้ตกใจเท่าไหร่หรอกนะที่โจรพวกนั้นเข้ามายุ่งด้วยน่ะ
ภายในทางส่งน้ำ เซเนลและโคลเอ้ตามพวกเชอรี่เข้าไปแต่ก็ยังหาทั้งสองคนไม่พบ จนวิลและนอร์ม่าตามมาสมทบ
วิล – เซเนล ! โคลเอ้! เป็นอะไรกันไหม!
นอร์ม่า – แล้วริจจังล่ะ?
ทั้งสองคนสั่นศีรษะแทนคำตอบ
วิล - เธอไม่น่าไปได้ไกลเท่าไหร่หรอกนะ รีบตามหาเถอะ เร็วเข้า!
วิ่งตามเข้าไปซักพัก ก็พบว่าเชอรี่และเฟนิมอร์กำลังถูกทหาร 2 คนไล่ต้อนจนจนมุมจนต้องไปยืนบนขอบทางส่งน้ำที่สูงขึ้นไป โคลเอ้ชักดาบโจมตีระยะไกลเข้าไปทันที! “มาจินเคน!” ทหารโดนคลื่นโจมตีเข้าไปเต็มๆจนล้มฟุบไปในทีเดียว ทุกคนรีบวิ่งเข้าไปหาทั้งสองคน
เซเนล – พี่ดีใจที่มาช่วยได้ทันนะ เชอรี่ เธอลงมาเองได้ไหม?
เชอรี่ – ค่ะ ! เฟนิมอร์ ปีนลงไปกันเถอะค่ะ
เธอส่ายหัว “แต่ข้างล่างนั้นมีแต่ชาวพื้นดินนะ เธอจะไปกับศัตรูเหรอ?”
เชอรี่ – พวกเขาไม่ใช่ศัตรูของเรานะคะ มาเถอะ คุณก็เห็นนี่ว่าพวกเขามาช่วยพวกเรา
วิล – ถ้าไม่รีบพวกมันจะเจอตัวพวกเรานะ เร็วเข้า
เชอรี่ – เฟนิมอร์ ได้โปรดเถอะนะคะ
เฟนิมอร์ – ไม่ เธอไปคนเดียวเถอะ
เชอรี่ – ฉันทำไม่ได้หรอก
โคลเอ้ – ทำไมเด็กคนนั้นต้องลังเลด้วยนะ?
เชอรี่ – มาสิ เฟนิมอร์
เฟนิมอร์ – ฉันบอกว่าไม่ไง ! ใครจะไปยอมเชื่อพวกชาวพื้นดินล่ะ?!
เชอรี่ – เฟนิมอร์!
เมลานี่ – พวกแกมาได้แค่นี้ล่ะ!
เมื่อทุกคนหันตามเสียงไปก็เห็นเมลานี่ยืนอยู่กับทหารบนประตูน้ำ
เมลานี่ – แกน่ะ มารีนทรูปเปอร์คนนั้น! ฉันประทับใจนะที่แกยังรอดมาได้ทั้งที่พวกเราโยนแกลงหน้าผาไปแล้ว แต่ครั้งนี้แกไม่โชคดีนักหรอก!
เซเนล – เชอรี่ กระโดดลงมาเลย! พี่จะรับเธอไว้เอง!
เมลานี่ – แกทำไม่ได้หรอก!
พื้นบริเวณนั้นสั่นสะเทือนไปทั่ว
โคลเอ้ – ทำไมถึงสะเทือนแบบนี้ล่ะ?!
เมลานี่ – แกไม่รู้หรือว่าที่นี่คืออะไร? งั้นฉันจะสอนแกให้เอง เพราะแบบนี้ที่นี่ถึงถูกเรียกว่าทางส่งน้ำไงล่ะ!
ฟันเฟืองของประตูน้ำเริ่มทำงาน และน้ำจำนวนมหาศาลก็พุ่งทะลักออกมาจากประตู พัดพาพวกเซเนลที่อยู่บนรางน้ำพอดีลอยหายไปอย่างรวดเร็ว!
เชอรี่ - พี่คะ!
เธอกระโดดลงน้ำแล้วว่ายตามไป
เซเนล – (เชอรี่!....)
แต่ก็ไปได้ไม่ไกลนัก เมื่อประตูกรองน้ำปิดลงมากั้นเอาไว้ก่อนที่เธอจะตามไปได้ทัน!
เชอรี่ – (พี่เซเนล!....)
เซเนลลอยมาไกลจนตั้งหลักได้ จึงว่ายไปเกาะขอบมุมด้านข้างอย่างทุลักทุเล
เซเนล – แค่กแค่ก!.... เชอรี่!..... บ้าจริง!
จู่ๆเขาก็เห็นโคลเอ้ถูกน้ำซัดป๋อมแป๋มลอยไปต่อหน้าต่อตา
เซเนล – โคลเอ้! อย่าบอกนะว่าเธอ!....
เขาว่ายตามกระแสน้ำออกไปจนไล่ตามได้ทันในที่สุด
โคลเอ้ – แค้ก อึ้ก....!
เซเนล – โคลเอ้ เป็นอะไรหรือเปล่า?
โคลเอ้ – ช่วย....ช่วยด้วย!
เซเนล – ใจเย็นไว้! ชั้นอยู่นี่แล้ว! เธอไม่เป็นอะไรหรอก!
เขาว่ายตามเธอไปจนสามารถล็อกตัวเธอและพาลอยตามกระแสน้ำมาได้..... ขณะที่ทางเชอรี่ก็นั่งทรุดอยู่บนรางน้ำซึ่งกระแสน้ำได้ไหลไปจนหมดแล้ว ขณะที่เฟนิมอร์วิ่งตามมา...
เฟนิมอร์ – เชอรี่! ทนไว้นะ!
เชอรี่ – เฟนิมอร์....
แล้วทหารอีกกลุ่มก็เดินเข้ามาจากอีกด้าหนนึ่ง
เฟนิมอร์ – ไม่.....ไม่นะ.....
ทหารเริ่มเดินบีบเข้ามาเรื่อยๆจนสองคนไม่มีทางหนี แล้วจ่ๆทหารทุกคนก็ล้มลงไปหมด!
เฟนิมอร์ – เกิด...เกิดอะไรขึ้น!
??? – เกือบไปแล้วสินะ
ชายผู้มีปีกสีดำบินมาจากด้านบน
เชอรี่ – คุณ!
วอลเตอร์ – ชื่อของชั้นคือวอลเตอร์
เฟนิมอร์ – วอลเตอร์ คุณเป็นชาววารีด้วยใช่ไหมคะ?
วอลเตอร์ – ชื่อจริงของชั้นคือ “เดลเคส”
เชอรี่ – “เดลเคส” ...... “ปีกนิลกาล” ฉันเคยได้ยินชื่อนี้นี่!
เวลานั้น เซเนลก็พาโคลเอ้ลอยมาตามน้ำจนขึ้นบกได้สำเร็จ แต่เธอก็นอนสลบไปเรียบร้อยซักพักหนึ่ง
โคลเอ้ – อือ......
เซเนล – ฟื้นแล้วเหรอ?
โคลเอ้ – คูลริดจ์.....
เซเนล – เธอยืนไหวไหม?
เขายื่นมือมาให้
โคลเอ้ – อ่ะ......ได้สิ ขอบคุณมาก
เธอลุกขึ้นมาแล้วมองซ้ายขวา “พวกเราอยู่ที่ไหนน่ะ?”
เซเนล – พวกเราอยู่ที่ส่วนล่างของทางส่งน้ำนะ น้ำพาพวกเรามาไกลเหมือนกัน
โคลเอ้ – น้ำพามาเหรอ...!
เธอมองเสื้อผ้าที่เปียกปอน “จริงสิ ฉันจมน้ำนี่หน่า! คูลริดจ์ นายช่วยฉันหรือ?”
เซเนล – ชั้นทิ้งคนที่ว่ายน้ำไม่เป็นเอาไว้ไม่ได้หรอก
โคลเอ้ - ! .... นาย.... นายรู้ด้วยเหรอ?
เซเนล – ก็เห็นเธอจมน้ำแบบนั้นก็พอรู้แล้ว
โคลเอ้ - ....โธ่ ทั้งที่ฉันปิดบังเอาไว้ได้ตลอดมาแล้วนะ.....
เซเนล – ไม่ใช่อะไรที่เธอต้องไปกังวลนี่ เธอแค่ว่ายน้ำไม่ได้เอง
โคลเอ้ – นั่นมันเป็นปัญหาใหญ่ของฉันนะ!
เซเนล – อะไร? ที่เธอว่ายน้ำไม่ได้น่ะเหรอ?
โคลเอ้ – เลิกพูดว่า “ว่ายน้ำไม่เป็น” “ว่ายน้ำไม่ได้” ซักทีเถอะ! นายไม่รู้หรอกว่าฉันรู้สึกยังไง! เฮ้อ...... ทำไมเขาต้องเป็นคนรู้ด้วยนะ....
เซเนล – ก็ไม่ใช่ว่าชั้นจะไปบอกใครนี่
โคลเอ้ – นั่นไม่ใช่ปัญหาซักหน่อย!
เซเนล – ไม่ใช่เหรอ?
โคลเอ้ – มันก็ใช่... แต่มันไม่ใช่!
เซเนล – ถ้าเธอสบายขนาดเถียงได้ขนาดนี้ชั้นว่าเธอคงไม่เป็นอะไรแล้วล่ะ งั้นก็ไปกันเถอะ
เธอมองเขาอย่างงงๆ
เซเนล – พวกเราจะกลับขึ้นไปข้างบน พวกเราต้องหาวิลกับนอร์ม่าให้เจอด้วย
โคลเอ้ – โอ้ะ ... นั่นสินะ
เซเนล - จับชั้นไว้ให้ดีๆก็แล้วกัน
โคลเอ้ – พอได้แล้วน่า ฉันไม่เป็นอะไรแล้ว
ทั้งสองคนเดินเข้าไปแค่นิดเดียวก็ได้ยินเสียงคน
นอร์ม่า – นี่! เซเนเซเน่! คู!
วิลกับนอร์ม่าเดินมาจากทิศที่ทั้งสองคนกำลังจะมุ่งไป
โคลเอ้ – นอร์ม่า....
วิล – เธอสองคนปลอดภัยไหม?
เซเนล – ก็ปลอดภัยดีทั้งคู่นะ
โคลเอ้ทำสีหน้าแปลกใจแล้วหันมามองเขา
วิล – แล้วตอนนี้จำทำอย่างไรต่อล่ะ
เซเนล - ชั้นเป็นห่วงเชอรี่นะ รีบไปกันต่อเถอะ
เวลานั้น วอลเตอร์ก็พาเฟนิมอร์และเชอรี่หนีไปตามทาง ขณะที่เขาคอยกันศัตรูเอาไว้ด้วย
วอลเตอร์ – เธอสองคนรีบไปก่อน เราจะอยู่ที่นี่ค่อยถ่วงเวลาเอาไว้เอง
เชอรี่ – แต่ว่า.... คุณวอลเตอร์ แค่คุณคนเดียวน่ะไม่ไหวหรอกนะ...
วอลเตอร์ – ข้างหน้านี้มีห้องลับอยู่ ไปซ่อนตัวที่นั่นก่อน เราจะตามไปที่หลัง
เฟนิมอร์ – เชอรี่ไปกันเถอะ ทำตามที่เขาบอกเถอะ!
เชอรี่ – ก็...ก็ได้ค่ะ....
วอลเตอร์ – พวกนั้นมาแล้ว ไปเร็วเข้า+
ทั้งสองคนวิ่งไปโดยทิ้งให้วอลเตอร์เผชิญหน้ากับศัตรูที่ก้าวเข้ามา.... เมลานี่และสติงเกิ้ล
เมลานี่ – ดูเหมือนจะมีอัศวินคนใหม่มาพิทักษ์เจ้าหญิงแล้วนะ
วอลเตอร์ชูมือขึ้นเรียกอสูรสีดำคู่กายออกมา ทั้งสองคนตั้งท่าเตรียมปะทะทันที!
เมลานี่ – เป็นลูกเล่นที่น่าสนใจนี่ อย่างน้อยแกก็น่าจะทำให้ฉันสนุกมากกว่ามารีนทรูปเปอร์นั่น!
หลังจากเดินย้อนขึ้นไปในทางส่งน้ำได้ซักพัก ทุกคนก็ได้เจอแขกที่ไม่คาดฝัน โมเซสและกีทนั่นเอง
โมเซส – โอ้ะโอ ไหนดูซิ บังเอิญจริงจริ้งที่มาเจ้อะกันที่นี่ได้
เซเนล – แก!
โมเซส – เหะๆ
เซเนล+วิล+โคลเอ้ – โมเซส!
นอร์ม่า – เจ้าโจรโง่!
โมเซส – ฮี่ๆๆๆ... เฮ้ย เดี๋ยวซิ เมื่อกี้พวกเอ๊งคนนึงเรียกอั๊วว่าอะไรนะ!
นอร์ม่า – ฉันแค่เลียนแบบเจเจเองนะ
วิล – โมเซส เธอมาทำอะไรที่นี่น่ะ?
โมเซส – อั๊วกำลังเดินอยู่บนรางน้ำแล้วอยู่ๆน้ำก็มาจากไหนไม่รู้อ่ะ อั๊วเลยลอยไปลอยมากับมันแล้วก็มาลงเอยที่นี่ ฮี่ๆ ที่พวกเรามาพบกันที่นี่คงเพราะชะตาจะบอกอะไรมั้ง อยากปิดบัญชีที่ค้างเอาไว้หรือเปล่า เอ็งน่ะ?
เขาเดินเข้ามาหาเรื่องเซเนล.... โป้ก วิลเคาะกะโหลกไปซักที
โมเซส – โอ้ย!
แล้วก็กันไปเคาะกะโหลกเซเนลอีกโป้ก “นี่ไม่ใช่เวลาหรือที่ๆจะมาทำเรื่องนั่นนะ พวกงี่เง่านี่!
เซเนล – (แล้วชั้นทำอะไรผิดเนี่ย?)
วิล – ตอนนี้พวกเราต่างมีศัตรูที่สำคัญกว่านะ
โมเซส – อั๊วไม่สนใจจะผูกมิตรหรอกนะ อั๊วจะทำตามวิธีของอั๊วเอง
วิล – ตามใจเธอเถอะ แต่อย่างมาขวางทางพวกเราก็พอ
นอร์ม่า – เข้าใจไหม?
โมเซส – เฮอะ
ขณะเดียวกัน
เฟนิมอร์ – ที่นี่ต้องเป็นห้องลับที่ว่าแน่ๆ
เธอและเชอรี่เดินเข้ายังห้องกว้าง แล้วเชอรี่ก็ทรุดลงไปนั่งกับพื้น
เฟนิมอร์ – เชอรี่! เธอมีไข้นี่!
เชอรี่ – น้ำเมื่อกี้....คงจะมีน้ำทะเลผสมอยู่ด้วยแน่เลย เป็นแบบนี้เสมอๆอยู่แล้วล่ะ อย่าห่วงเลย8jt
เฟนิมอร์ – เธอแพ้น้ำทะเลตั้งแต่เกิดแล้วเหรอ?
เชอรี่ – ไม่หรอกค่ะ ฉันไม่เคยเป็นมาก่อนเลย ฉันคิดว่ามันเริ่มเป็นมาตั้งแต่เมื่อสามปีก่อน....
เฟนิมอร์ – เกิดอะไรขึ้นหรือ?
เชอรี่ – ก็....คือ....
เสียงเคาะประตูดังขึ้น ก่อนเสียงวอลเตอร์จะพูดผ่านประตูเข้ามา เมื่อเดินเข้ามาภายใน เขาก็ทรุดลงทันทีเพราะบาดแผลที่มีเต็มร่างกายไปหมด!
เชอรี่ – คุณวอลเตอร์! เป็นอะไรไหมคะ?
วอลเตอร์ – ไม่เป็นอะไรหรอก แค่รอยถลอกนิดหน่อย
เฟนิมอร์ – ถลอกเหรอ?! ฉันแปลกใจด้วยซ้ำที่คุณยังขยับตัวได้น่ะ!
วอลเตอร์ – ชั้นไม่เป็นอะไร พวกเราต้องรีบออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด....
เชอรี่ – ได้โปรดเถอะค่ะ คุณต้องพักก่อนนะ
เฟนิมอร์ – ทำไมคุณถึงต้องฝืนตัวเองขนาดนี้ล่ะ....
วอลเตอร์ - .....นี่เป็นภารกิจของชั้น
เขาก้มตัวลงทำความเคารพเชอรี่
เชอรี่ – คุณวอลเตอร์....
เฟนิมอร์ – เดี๋ยวสิ นี่คุณพูดถึงอะไรน่ะ? เชอรี่ บอกฉันสิว่ามันเกิดอะไรขึ้น!
วอลเตอร์ – ระวังคำพูดของเธอด้วย เธอรู้ไหมว่าท่านผู้นี้คือใคร?
เฟนิมอร์ – อะไรนะคะ?
เชอรี่ – ได้โปรด อย่านะคะ!
วอลเตอร์ – ท่านคือความหวังของชาววารี แสงนำทางที่พวกเรารอมามากกว่า 4000 ปี
เชอรี่ – คุณวอลเตอร์!
วอลเตอร์ – ผู้ส่องแสง ท่านเมลเนส
……..
………
เฟนิมอร์ – …. เชอรี่คือ.......เมลเนส ตั้งแต่ฉันได้ยินข่าวลือเรื่องการเกิดของเมลเนส ฉันสงสัยมาตลอดว่าท่านจะเป็นคนยังไง และหลังจากฉันถูกจับมา ความศรัทธาที่ฉันมีต่อการคงอยู่ของท่านก็ยิ่งเพิ่มพูนขึ้น
เธอก้มหน้าลงประสานมือไว้ที่หน้าอก
เฟนิมอร์ – ตลอดเวลา ฉันอธิษฐานให้ท่านเมลเนสช่วยพวกเรา.... นำพาพวกเราชาววารีไปสู่การชำระล้าง.....
เชอรี่ – เฟนิมอร์....
เฟนิมอร์ – แต่....กลับเป็นเธอ! เธอไปอยู่ที่ไหนเวลาที่เพื่อนของฉันถูกฆ่าทีละคนสองคน?! อาศัยอยู่กับชาวพื้นดินเหรอ? กับเซเนลนั่นเหรอ? จนฉันไม่เหลือใคร!
เธอเดินเข้ามาใกล้เชอรี่ด้วยความรู้สึกโกรธ
เฟนิมอร์ – เพื่อนทุกคนถูกฆ่าเพราะเธอไม่ทำอะไรเลย! ถ้าเธอเป็นเมลเนสจริงก็ตัวให้เหมือนสิ ทำหน้าที่ของเธอให้สมบูรณ์!
วอลเตอร์ – พอได้แล้ว
เฟนิมอร์ – คุณวอลเตอร์! คุณไม่มีอะไรจะพูดกับเธอเลยเหรอ?
วอลเตอร์ – ชั้นมีความศรัทธาในตัวท่านเมลเนส
เชอรี่ – อ้ะ....คุณวอลเตอร์!
เมื่อสิ้นคำ เขาก็ลงไปนอนกองกับพื้นเพราะฝืนร่างกายมานาน และเสียงเอะอะภายนอกก็ดังเข้ามา
เมลานี่ – มันหายตัวไปแถวๆนี้ล่ะ ค้นหาให้ทั่วทุกตารางนิ้ว!
เสียงกุกกักๆเริ่มเข้ามาใกล้ประตูเรื่อยๆ
เฟนิมอร์ – พวกนั้นมาที่นี่แล้ว.... โอ้ย!
เชอรี่ – เฟนิมอร์ เธอก็ด้วยเหรอ!
เสียงกุกกักๆดังขึ้นเรื่อย ตอนนั้น แสงสว่างก็ส่องออกมาจากในกระเป๋าของเชอรี่
เชอรี่ – เปลือกหอยที่ปิ๊ปโป้ให้ฉันไว้.... เมื่อเปลือกหอยนี้ส่องแสง....
ทางด้านเซเนลที่เดินจับกลุ่มมาโดยมีโมเซสเดินตามอยู่ห่างๆ
นอร์ม่า – แล้วนายจะตามพวกเรามาทำไมน่ะ?
โมเซส – อยากไปให้พ้นทางอั๊วเมื่อไหร่ก็ไปสิ
นอร์ม่า- นายรู้ไหมว่านายน่ะมีโจรงี่เง่าที่น่ารำคาญแค่ไหน!
โมเซส – อย่ามาเที่ยวว่าคนอื่นว่างี่เง่าสิ!
นอร์ม่า – แล้วหมากัลฟ์ของนายก็งี่เง่าเหมือนกัน!
วิล – ช่างเขาเถอะ นอร์ม่า
โคลเอ้สังเกตเห็นแสงที่ส่องออกมาจากกระเป๋าของเซเนล “คูลริดจ์ นั่นแสงอะไรน่ะ?”
เซเนล – นี่มันเปลือกหอยที่ปิ๊ปโป้ให้มานี่ หรือเชอรี่กำลังพยายามติดต่อชั้นอยู่?....... ตกลง เชอรี่! พี่จะไปที่นั่นเดี๋ยวนี้!
เขาวิ่งนำทุกคนไปตามทางเรื่อยๆ จนมาถึงทางตัน
เซเนล – เชอรี่ เธออยู่ที่ไหน?
เขามองเปลือกหอย มันส่องแสงขึ้นอีก “ที่นี่เหรอ?”
เขาเดินไปเดินมา แล้วเคาะที่กำแพงข้างหน้า ก้อกๆ
โมเซส – หมอนั่นทำอะไรน่ะ? คุยกับกำแพงเหรอ?
ก้อกๆ
ก้อกๆ
แกร้ก
จู่ๆ เบื้องหน้าที่ไม่มีอะไรอยู่ก็ปรากฏประตูขนาดใหญ่ออกมา มันเลื่อนเปิดออกเป็นทางให้เข้าไปได้
เซเนล – เจอแล้ว!
เขาเดินเข้าไปในห้อง แต่ก็ประหลาดใจเมื่อเห็นแต่ผู้หญิงที่อยู่กับเชอรี่เมื่อตอนนั้นร่างของชาย คนหนึ่งที่สลบอยู่ที่พื้น โดยไม่มีวี่แววของน้องสาวเลย
เซเนล – หา?
เฟนิมอร์ - .....
เซเนล – เธอเป็นใครน่ะ? แล้วเชอรี่ล่ะ?
นอร์ม่า – เธอ....ไม่อยู่ที่นี่นี่
วิล – คนที่นอนอยู่นั่นคือผู้ชายที่บินได้หรือเปล่า? เขามาทำอะไรที่นี่น่ะ?
เซเนลยกมือที่มีเปลือกหอยขึ้น แสงสว่างส่องออกมาจากของเขา ขณะที่อีกแสงก็เปล่งออกมา... จากมือของผู้หญิงคนนั้น
เซเนล – ทำไมเธอถึงมีเปลือกหอยนั่น?
เขาเดินเข้าไปใกล้ แต่เธอก็ถอยกรูดด้วยความกลัว
เฟนิมอร์ – ถ....ถอยไปนะ!
โคลเอ้ – คูลริดจ์ นายกำลังทำให้เธอกลัวนะ ใจเย็นก่อน
เซเนล – นั่นสิ.. ขอโทษนะ
แสงสว่าวจากเปลือกหอยทั้งสองส่องมาอีกครั้ง
เซเนล – เปลือกหอยอันนั้นเป็นของเชอรี่ เธอไปที่ไหนแล้ว?
เฟนิมอร์ – .....
เซเนล – ได้โปรดบอกชั้นเถอะ
เฟนิมอร์ – เธอ....เธอบอกว่าจะเป็นตัวล่อให้ แล้วเธอก็วิ่งหนีออกไปเอง
โคลเอ้ – คอนไหนกัน?
เฟนิมอร์ – แค่เมื่อครู่นี้เอง...
โคลเอ้ – ถ้ารีบไปก็อาจจะยังทันนะ คูลริดจ์ ไปกันเถอะ!
เซเนล – โมเซส ชั้นมีเรื่องจะขอหน่อย
โมเซส – หา?
เซเนล – ผุ้ชายคนนั้น นายช่วยเอาเขาไปไว้บนหลังกีทได้ไหม?
นอร์ม่า – เซเนเซเน่! นายคิดอะไรอยู่น่ะ? คนๆนั้นเคยลักพาตัวริจจังไปคราวที่แล้วนะ!
เซเนล – ชั้นรู้ แต่ว่า....ชั้นรู้ว่าเชอรี่อยากให้พวกเราช่วยเขา
วิล – เธอเลยฝากเปลือกหอยนั่นให้เด็กคนนั้น เพื่อนำทางพวกเรามาหรือ?
โมเซส – แล้วอั๊วเกี่ยวอะไรล่ะ? อั๊วแค่อยากมาเคลียร์ปัญหาอะไรหน่อย มันไม่ใช่ปัญหาของอั๊วซักหน่อย
โคลเอ้ – น่ารังเกียจที่สุด!
นอร์ม่า – คนทุเรศ!
โคลเอ้+นอร์ม่า – โจรงี่เง่า!
โมเซส – พวกหล่อนนี่เตี๊ยมกันมาหรือไงน่ะ?
เซเนล – ถ้าอย่างนั้นพวกเราคงต้อวงแบกเขาไปเองแล้ว
วิล – เซเนล เธอเอาจริงงั้นหรือ?
เซเนล – เธอคนนั้นน่ะ ก็ไปกับพวกเราด้วย
เฟนิมอร์ – อะไรนะ! ทำไมล่ะ?....
โมเซส – เดี๋ยวก่อนซิ ทำไมพวกเอ็งต้องทำล่ะ? ถึงแม้แม่หนูคนนั้นจะคิดแบบที่พวกเอ๊งคิด แล้วทำไมต้องทำอะไรเพื่อเธอขนาดนั้น?
นอร์ม่า – ก็เพราะมันเป็นความต้องการของน้องสาวสุดที่รักไง... รู้ไหมล่ะ?
โมเซส – น้องสาว?!
วิล – เชอรี่เป็นน้องสาวของเซเนลนะ จะบอกว่าเธอไม่รู้หรือ?
นอร์ม่า – ดูเหมือนหมอนี่จะไม่รู้นะ
โมเซส – ความปรารถนาของน้องสาวเรอะ....งั้นอั๊วว่าคงปฏิเสธไม่ได้สินะ เอาล่ะ กีท ขอยืมหลังแกหน่อยนะ
เซเนล – ตกลงนายจะช่วยหรือ?
โมเซส – หึ แค่ครั้งนี้นะ ได้ยินมั้ย
วิล – ถ้างั้นก็ไปกันเถอะ
โคลเอ้ – รีบๆไปต่อแล้วตามเชอรี่ให้ทันเถอะ
เซเนล – ใช่
ที่ทางเข้าทางส่งน้ำ ทุกคนก็ไล่ตามไปทันก่อนที่เชอรี่จะถูกเมลานี่พาออกไปได้พอดี
นอร์ม่า – หยุดตรงนั้นแหล่ะพวกนายน่ะ!
เมลานี่ – พวกแกยังมีชีวิตอีกเหรอ? ช่างดื้อด้านจนน่ารำคาญจริงๆ
เซเนล –พี่จะช่วยเธอเอง เชอรี่!
เชอรี่ – พี่เซเนล!
แต่ก็ไม่ทัน เมื่อเมลานี่พาตัวเธอออกไปก่อนที่ทหารที่เหลือและสติงเกิ้ลจะถอนตัวตามไป เมื่อทุกคนจะวิ่งไล่ เต่ายักษ์ตัวหนึ่งก็มาหวางทางก่อน!
นอร์ม่า – อ๊า! อะไรอีกเนี่ย! ทีนี้ต้องสู้กับเต่ายักษ์เหรอ?!
วิล – กระดองของมันไม่ใช่ว่าจะทำลายได้ง่ายๆนะ เมลานี่ทิ้งของขวัญเอาไว้ให้พวกเราจริงๆ
โคลเอ้ – พวกเราจะจัดการมันได้หรือ?
โมเซส - ยี้ฮิ้ว!
หอกของเขาปักใส่มันจนถอยไปก้าว “พวกลื้อจะกลัวอะไรไปน่ะ? ถึงมันจะแปลกแค่ไหนก็ไม่มีทางถอเยแล้วนะ!
เซเนล – ใช่ ที่เหลือพวกเราจัดการเอง!
โมเซส – น่านแหล่ะ! รีบๆจัดการไอ้นี่ก็แล้วกัน แล้วอั๊วก็ไม่อยากดูพวกลื้อทำเกินตัวละ ได้ยินมะ
หลังปราบเต่ายักษ์อยู่หมัดแล้วทุกคนก็วิ่งออกมาภายนอก แต่ก็ไม่มีเห็นเงาของศัตรูและเชอรี่เลย เซเนลมองไปมองมาขณะที่วิลรักษาแผลให้วอลเตอร์ที่สลบอยู่
โคลเอ้ – ฉันสงสัยจริงๆว่าพวกนั้นพาเชอรี่ไปที่ไหนกัน
เฟนิมอร์เดินเข้ามาหาเซเนล “คุณคือพี่ของเชอรี่หรือ?”
เซเนล – ใช่
เฟนิมอร์ – หืม.... คุณเหมือนกับที่เธอพูดไว้เลย
เซเนล – เชอรี่บอกเธอเรื่องชั้นเหรอ?
เฟนิมอร์ – ค่ะ ก่อนที่คุณจะมาถึง
....
...
เชอรี่ – ฉันจะออกไปข้างนอกเพื่อดึงความสนใจพวกนั้นเอง ฉันเป็นคนที่พวกนั้นต้องการ คงไม่เป็นอะไรแน่
เฟนิมอร์ – เธอทำแบบนั้นไม่ได้หรอก เธอแค่พูดให้ตัวเองดูดีเท่านั่นล่ะ!
เชอรี่อึ้งไปพักหนึ่งก่อนจะตัดสินใจได “รับเปลือกหอยนี้ไปแล้วกำมันให้แน่นนะคะ”
เฟนิมอร์ – มันกำลังเรืองแสง....
เชอรี่ – ตั้งสมาธิไว้ที่เปลือกหอย แล้วคิดว่า “ช่วยด้วย!” เข้าใจไหม? อย่าหยุดนะคะ
เฟนิมอร์ - เดี๋ยวสิ! เธอเอาจริงหรือ?...
เชอรี่ – ค่ะ
เฟนิมอร์ – เธอจะทำอะไรมันก็ไม่มีประโยชน์หรอก คุณสอลเตอร์กับฉันก็ยังติดอยู่ที่นี่อยู่ดี!
เชอรี่ – ถ้าคุณยังมีเปลือกหอยนั่นอยู่คุณก็จะปลอดภัย พี่ของฉันจะมาช่วยคุณแน่ๆ
เธอก้าวไปที่ประตู ขณะเฟนิมอร์พูดไล่หลังมา “เธอมั่นใจขนาดนั้นได้ยังไง?!”
เชอรี่ก้มหน้านิ่ง แล้วหันมาพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “ ..... ก็เขาเป็นพี่ของฉันนี่คะ”
…….
…….
เซเนล – เชอรี่พูดแบบนั้นเหรอ?...
เฟนิมอร์ – นี่ค่ะ รับเปลือกหอยไปสิ ฉันดีใจที่คุณมาช่วยฉัน .......ขอบคุณมากค่ะ
เซเนล – อืม ชั้นก็ดีใจที่เธอปลอดภัย
เขายิ้มให้เธอ จนเฟนิมอร์หันหลังไปยืนหน้าแดง “ทำ....ทำไมถึงยิ้มแบบนั้นล่ะ คุณเป็นชาวพื้นดินนี่....”
นอร์ม่า – โว้ว!
นอร์ม่าล้มตึง เมื่อจู่ๆวอลเตอร์ก็ได้สติ ลุกขึ้นแล้วชูมือเรียกปีกอสูรออกมาแล้วลอยขึ้นกลางอากาศ
เฟนิมอร์ – คุณวอลเตอร์?
วอลเตอร์ – เฟนิมอร์ มาเถอะ!
ม่านพลังสีม่วงล้มรอบร่างของเธอไว้ก่อนจะลอยขึ้นไปและบินหายไปด้วยกันทั้งสองคน...
นอร์ม่า – นี่! นายน่ะคงตายไปแล้วถ้าไม่มีพวกเรานะ! อย่างน้อยก็ขอบใจหน่อยสิ!
หลังจากนั้น คิวโป้ก็วิ่งมาหา
คิวโป้ – คุณเซเนล!
นอร์ม่า – คิวตี้! นายรู้ไหมว่าริจจังไปที่ไหน?
คิวโป้ – ทางนั้นครับ! เจย์บอกว่าพวกเขากำลังมุ่งหน้าไปยังซากโบราณแสงเยือกแข็ง
วิล – ที่นั่นเป็นที่ตั้งของกองทัพหลักของวากรัฟนี่ อยู่ทาง 4 นาฬิกาจากที่นี่
โมเซส – อั๊วจะไปกับพวกลื้อด้วย
เขาเดินอาดๆเข้ามา
วิล – แล้วคราวนี้เธอทำเพราะอะไรอีกล่ะ?
โมเซส – วากรัฟน่ะเล่นสกปรก แล้วอั๊วก็ไม่ชอบแบบนั้น อั๊วเลยอยากไปกระทืบมันให้เละ ง่ายๆแค่นั้นแหล่ะ อั๊วรู้ว่าพวกเราไม่เหมือนกัน แต่อั๊วก็อยากจะรู้ความจริง พวกเรากำลังตามหาสิ่งเดียวกันนี่ งั้นก็น่าจะช่วยกันนิ!
เขายื่นมือมาหาเซเนล
นอร์ม่า – วู้ว! หรือนี่จะเป็นจุดเริ่มต้นของมิตรภาพของลูกผู้ชาย?.......
แต่เซเนลก็ต่อยเขากระเด็นไป…
นอร์ม่า - ....ซะที่ไหน
โมเซส – เฮ้ย! ทำอะไรน่ะ!
เซเนล – นายคิดว่านายเป็นใครกัน? ชั้นไม่ปล่อยนายไว้ง่ายๆหรอก! นายเป็นคนที่ลักพาตัวเชอรี่ไปคนแรกนี่!
พลั้กๆๆๆๆ
โมเซส – เอ็งลืมเรื่องนั้นไปไม่ได้หรือไง?! น่าจะเงียบๆแล้วจับมือกับอั๊วนะ!
โครม
เซเนล – ให้ตายชั้นก็ไม่ลืมหรอก!
พลั่กๆโครม
โมเซส โอ้ยๆๆ!!
หลังจากนั้น....หลังจากเซเนลอัดโมเซสจนงอมพระรามไปแล้ว
โคลเอ้ – คูลริดจ์
เซเนล - ?
โคลเอ้ – ขอบคุณนะที่ช่วยฉันที่ทางส่งน้ำ
นอร์ม่า – โอ๋? เธอสองคนให้ความอบอุ่นซึ่งกันและกันเหรอ?
โคลเอ้ – ไม่ใช่แบบนั้นซักหน่อย.....
โมเซส – เอาล่ะ ได้เวลาเดินทางแล้ง!
นอร์ม่า- รู้สึกว่ายังไงเขาก็จะไปกับพวกเรานะ
ขณะเดียวกัน เชอรี่ก็ถูกพาตัวไปถึงซากโบราณแสงเยือกแข็ง ซึ่งวากรัฟรออยู่หน้าทางเข้าอยู่แล้วพร้อมคตาเชล
วากรัฟ – สนุกไหมล่ะ กับอิสรภาพชั่วครั้งคราวนั้น?
เชอรี่ .- ....
วากรัฟ – พวกเราต้องจัดการกับมารีนทรูปเปอร์ แต่ดูเหมือนว่าคงต้องจับตาดูพวกโจรเหมือนกัน คาเชล ข้าให้เจ้าจัดการเรื่องนั้น
คาเชล – ครับท่าน
วากรัฟ – นั่นอาจเป็นการแสดงประกอบฉากที่น่าดูชม แต่ตอนนี้ล่ะ ถึงเวลาเริ่มของบทละครที่แท้จริงแล้ว ภายในซากโบราณนี้ เธอจะได้พบสิ่งที่สะดุดตาแน่นอน....
เชอรี่ – อะไรนะ?....
วากรัฟ – หึๆๆๆๆ......
--------มือบอนโดย Next Farecery @ 9 Mar, 2007, 10:33 pm----------