Tales of Legendia - Chapter 3. A faithful encounter

April 5th, 2006 11:29PM, Next Farecery said,

 

Chapter 3 – A faithful encounter

~ ซากโบราณสถานแสงเยือกแข็ง
นอร์ม่า – ว้าว ดูทหารเยอะแยะตรงนั้นสิ
ที่ทางเข้าโบราณสถานนั้น กองทหารเกราะแดงจำนวนมากกำลังรักษาความปลอดภัยภายในอย่างเคร่งครัด
วิล - ที่นี่มีการวางกำลังไว้อย่างหนาแน่นเหมือนที่พวกเราคิดจริงๆ
โคลเอ้ – ถ้าอย่างนั้นพวกเราคงใช้กำลังบุกเข้าไปไม่ได้สินะ
นอร์ม่า – เถอะน่า พวกเราจะปล่อยให้อุปสรรคเล็กๆน้อยๆนี่มารั้งพวกเราไว้ไม่ได้นะ!
โมเซส - ช่ายแล้ว!
นอร์ม่า – ถึงจะยากขนาดไหนก็ต้องบุกเข้าปาย!
โมเซส – อย่างที่เธอพูดน่ะล่ะ!
นอร์ม่า – ลุยเลย โมสุเกะ!
โมเซส – เรียกใครว่าโมสุเกะน่ะ!
เจย์ – โจรงี่เง่าคนนั้นมาทำอะไรกับคุณน่ะครับ?
เจย์เดินเข้ามาหาทุกคน
วิล – เจย์ มีทางไหนที่พวกเราจะพอลอบเข้าไปข้างในได้บ้างไหม?
เจย์ – ก็ไม่ไช่ว่าเป็นไปไม่ได้ครับ
นอร์ม่า – เอาจริงอ้ะ ?!
เจย์ – ตอนที่แผนผิดพลาดที่ทางส่งน้ำ ผมก็คาดเอาไว้อยู่แล้วว่าคุณต้องถามแบบนี้แน่ๆ แล้วคุณจะจ่ายเท่าไหร่เป็นค่าข้อมูลนี้ล่ะ?
เซเนล – ทั้งหมดที่มีนั่นล่ะ
เจย์ – ทั้งหมดที่คุณมีมันก็ไม่มากเท่าไหร่ใช่ไหมล่ะ?
นอร์ม่า – นี่นาย! จะโหดไปไหมน่ะ
เจย์ – กรณีนี้ผมขอตั้งราคาเองก็แล้วกันจะได้ไม่สับสน ราคาก็คือพวกคุณต้องไปเสี่ยงชีวิตเอาเอง นั่นล่ะคือราคาของข้อมูลนี้
ทุกคน - ....
วิล – แค่นั้นหรือ?
เจย์ – นี่ผมกำลังพูดถึงชีวิตของพวกคุณนะครับ ผมไม่คิดว่าคุณจะเอาอะไรที่มีค่ามากกว่านั้นมาแทนได้
โคลเอ้ – พวกเราเสี่ยงชีวิตกับทุกเรื่องที่พวกเราทำอยู่แล้วค่ะ
เจย์ – ถ้าอย่างนั้นก็ตกลงสินะครับ ถ้าอย่างนั้นก็ดูที่แผนที่นี้ แล้วผมจะอธิบายให้เอง ตอนนี้ พวกเราอยู่ที่นี่ ซากโบราณสถานแสงเยือกแข็ง การที่จะแทรกซึมเข้าไปภายในได้นั้นมีอีกทางหนึ่ง
นอร์ม่า – ล้อเล่นน่า!
เจย์ – แต่เส้นทางนั้นก็อยู่ไกลจากจุดนี้ไป ตรงนี้
เขาชึ้ไปทางทิศ 9 นาฬิกา ไปไกลจนเกือบอยู่กลางเลกาซี่
เจย์ – ที่นี่ ในส่วนลึกที่สุดของซากโบราณที่เรียกว่า หลุมยักษ์ (Great Hollow) มีทางเข้าที่จะพามาที่นี่อยู่ ถ้าพูดจริงๆแล้วผมก็ค่อนข้างแน่ใจอยู่แล้วว่าคุณต้องขอข้อมูลนี้ ผมเลยส่งป๊อปโป้ไปที่นั่นแล้ว
วิล – ต้องขอบคุณเธอจริงๆ เอาล่ะ ทุกคน มุ่งหน้าไปที่หลุมยักษ์กันเถอะ
เซเนล – ขอบใจที่ช่วยนะ
เจย์ – ผมภาวนาให้คุณทำสำเร็จก็แล้วกัน ระวังอย่าให้โมเซสเกะกะคุณก็แล้วกัน
โมเซส – อั๊วได้ยินนะ!
ทุกคนมุ่งหน้าไปที่นั่นทันที เมื่อลับสายตาไป เขาก็เดินไปมองที่ผาหินใกล้ๆ
เจย์ – จริงๆผมก็มีข้อมูลที่ถูกกว่านั้นนะ แต่ดูเหมือนพวกเขาก็พอใจแล้วนี่ อยากเห็นหน้าพวกเขาจริงๆตอนที่รู้ความจริงว่าทางเข้าน่ะอยู่ที่ไหน

เวลานั้น ในซากโบราณแสงเยือกแข็ง วากรัฟเดินนำชารี่มาถึงห้องโถงหนึ่ง ซึ่งเบื้องหน้ามีผลึกทรงกลมใสขนาดใหญ่ตั้งอยู่บนฐานสีแดง แสงสว่างเปล่งออกมาจากบางสิ่งที่อยู่ภายในนั้นเป็นระยะๆ
เชอรี่ – นั่นอะไรน่ะ?...
วากรัฟ – เจ้าไม่รู้หรือ? ถ้าอย่างนั้นก็เข้าไปใกล้ๆ...แล้วดูให้ชัดๆสิ
เธอเดินเข้าไปใกล้ๆแล้วจ้องดู ก่อนจะหน้าถอดสีแล้วทรุดลงไปคุกเข่ากับพื้น
วากรัฟ – ดูเหมือนจะรู้แล้วสินะ
เชอรี่ – อะ.....อา......
วากรัฟ – หึๆๆๆ
เชอรี่ – เป็นไปไม่ได้.... ทำไมกัน?....
วากรัฟ – ฮ่าๆๆๆๆ!
เชอรี่ – ทำไมกัน?!

ทุกคนเดินทางไปถึงหลุมยักษ์ ซึ่งก็เป็นหลุมชนาดใหญ่เหมือนชื่อของมันไม่มีผิด ถ้ามองลงไปข้างล่างก็จะเห็นทางเดินมากมายที่เชื่อมต่อกันอยู่
โคลเอ้ – ที่นี่สินะ หลุมยักษ์ เหมือนกับชื่อของมันเลย
นอร์ม่า – โอ้! ที่นี่ก็อยู่ในบันทึกของอาจารย์ฉันเหมือนกันนี้ รู้สึกจะแถวๆนี้นี่หน่า......
เธอมองไปมา แล้วก็ไปเห็นแท่นที่ตั้งอยู่ริมขอบผาบนพื้นลวดลายสีแดง
นอร์ม่า – นั่นไง! จารึกน้ำค้าง!
โมเซส – น้ำค้าง—อะไรนะ?!
นอร์ม่า – มันเป็นศิลาจารึกประเภทพิเศษที่มีบันทึกของอาณาจักเทลเซสสลักเอาไว้น่ะ แล้วอันนี้ก็ไม่เหมือนกับจารึกน้ำค้างที่พบได้ทั่วไปด้วย
เซเนล – ยังไงล่ะ?
นอร์ม่า – ให้ฉันแสดงให้ดูจะง่ายกว่านะ มาสิ!
เธอเดินนำทุกคนไปที่หน้าจารึก
นอร์ม่า – เอามือวางไว้บนจารึกเหมือนตอนที่เปิดประตูคราวก่อนนะ
เมื่อทุกคนวางมือไว้แล้วใช้ศาสตร์แห่งเขี้ยวกับจารึก พื้นดินก็เริ่มสั่นแล้วมีเสียงเหมือนเครื่องจักรทำงาน
นอร์ม่า- เห็นไหม? จารึกนี่นะทำหน้าที่เหมือนปุ่มสำหรับเครื่องจักรที่อยู่ด้านใน ถ้าไม่ทำแบบนี้ก่อนก็ลงไปข้างล่างไม่ได้หรอก
โมเซส – อั๊วพึ่งเห็นว่าแม่สาวฟองสบู่นี่บางทีก็มีประโยชน์เหมือนกันนะ
นอร์ม่า – นายหมายความว่าไงน่ะ “บางที” เนี่ย!
กีทวิ่งเข้ามาตอนนั้นเอง
โมเซส – เฮ้ยกีท เร็วดีนี่ ! กีทเอาจดหมายจากจาบ้ามาให้อั๊วน่ะ หืม เห็นบอกว่าพวกเขาหนีไปอยู่ที่ค่ายในป่าอย่างปลอดภัยแล้ว ดีมากจาบ้า อั๊วนึกแล้วว่าไว้ใจเอ็งได้!
วิล – กีทรู้ได้ยังไงน่ะว่าพวกเราอยู่ที่ไหน?
โมเซส – อั๊วไม่ได้ทำอะไรนะ! กีทหาอั๊วเจอเองน่ะ กีทกะอั๊วน่ะผูกพันแน่นแฟ้นจะตาย!
นอร์ม่า – ไม่ก็เพราะกลิ่นตัวนายแรงมั้ง
โมเซส – นี่ อั๊วไม่เหม็นนะ! อย่าว่ากันแบบนั้นสิ!

ชั้นล่างสุดของหลุมยักษ์ ทุกคนพบว่ามีสายน้ำใต้ดินไหลผ่านด้วย
นอร์ม่า – ฉันสงสัยจังว่าแม่น้ำนี่จะกว้างขึ้นจนพวกเราต้องว่ายน้ำไปกันหรือเปล่า?
โคลเอ้ – อย่าพูดอะไรแบบนั้นสิ!
นอร์ม่า – หือ? เธอเป็นอะไรไปน่ะ?
โคลเอ้ - .... ไม่นี่
เธอทำคอตก ส่วนเซเนลก็จ้องเธอ จนโคลเอ้ไม่พอใจ
โคลเอ้ – ท่าทางแบบนั้นหมายความว่าไงน่ะ คูลริดจ์?
เซเนล – ชั้นก็เป็นแบบนี้ตั้งแต่เกิดแล้วนึ่
โคลเอ้ – เฮ้อ....
นอร์ม่า - .... เห็นไหมล่ะ? ทั้งสองคนไปด้วยกันได้ดีแล้วนี่
เซเนล+โคลเอ้ – ไม่ใช่ซักหน่อย!
นอร์ม่า – อ่ะ.....

วากรัฟพาเชอรี่ไปถึงส่วนในของโบราณสถาน ซึ่งเป็นห้องที่มีศิลาสีแงอยู่ด้านบน วากรัฟผลักเชอรี่จนถลาไปข้างหน้า
เชอรี่ – อ๊า!
วากรัฟยื่นมือไปใกล้ๆศิลา แล้วตัวอักษรสีทองก็ปรากฏขึ้นมา
เชอรี่ – ประโยคพวกนี้มัน?!...
วากรัฟ – อักษรโบราณไงล่ะ ตัวอักษรพิเศษของเทลเซส ข้ารู้ว่าเจ้าอ่านมันได้
เชอรี่ - ....
วากรัฟ – ปิดบังไปก็ไร้ประโยชน์ มันพูดถึงวิธีการเปิดระบบอาวุธสุดยอดที่หลับไหลอยู่บนเลกาซี่ใช่ไหมล่ะ?
เธอมองบนศิลานั้น และเห็นรอยเปื้อนสีแดงที่มีอยู่ทั่วศิลา
เชอรี่ – มีรอยเปื้อนบนศิลาด้วย....หรือว่า... เลือด ?!
วากรัฟ – ข้านำพี่น้องร่วมเผ่าของพวกเจ้า มาที่นี่มากมาย แต่ก็ไม่มีใครบอกความจริงกับข้าเลยซักคน
เชอรี่ – คุณก็เลย....
วากรัฟ –หึๆๆๆๆ....
เชอรี่ – โหดร้ายที่สุด.....
วากรัฟ – เอาล่ะ รีบอ่านมันสิ แค่นั้นล่ะ ถ้าเจ้าไม่อยากเจอชะตากรรมแบบเดียวกับคนอื่นที่มาก่อนเจ้า


เซเนลเดินเข้าไปส่วนในหลังลงมาถึงชั้นล่างสุด และพบบริเวณที่เหมือนเป็นท่าเรืออยู่ใต้น้ำ
วิล – ดูนั่นสิ!
เขาชี้ไปข้างหน้า ซึ่งมีเศษกระดูกขนาดใหญ่กระจายเกลื่อนเต็มไปหมด
วิล – ดูกระดูกขนาดยักษ์พวกนี้สิ! เป็นสัตว์ประเภทไหนกันนะ?....... พวกนี้มันคือ! ไม่อยากเชื่อเลย!
นอร์ม่า – น่าตื่นเต้นอะไรนักเหรอ วิลจิ?
วิล – กระดูกพวกนี้...เป็นของแกรนด์เกททั้งนั้นเลย!
โคลเอ้ – แกรนด์เกท... นั่นมันเกทที่—
วิล – เคยยึดครองพื้นโลก ใช่แล้ว! เกท....เจ้าแห่งสัตว์ทั้งปวง! พวกมันเป็นสัตวในตำนานที่หาดูได้ยากมาก!
นอร์ม่า – จริงเหรอ?
วิล – กระดูกมากมายขนาดนี้ ฉันมั่นใจว่าจะเอามาประกอบกันเป็นสายพันธุ์ที่สมบูรณ์ได้แน่
เซเนล – แล้วไงล่ะ?
วิล – “แล้วไง” ? โครงกระดูกของแกรนด์เกทที่สมบูรณ์น่ะเป็นสมบัติที่ไม่มีพิพิธภัณฑ์ที่ไหนเคยมีนะ!
ทุกคน - ......
วิล – พวกเธอไม่รู้สึกถึงความน่าเกรงขามเลยหรือ?! พวกเธอกำลังเป็นพยานการค้นพบบันทึกทางประวัติศาสตร์เชียวนะ!
นอร์ม่า – เฮ้อ....... นักปรัชญานี่น้า.....
โมเซส – อื้ม อั๊วเข้าใจความรู้สึกของวิลนะ
วิล – เธอหรือ? จริงหรือ?!
โมเซส – แหงล่ะ! อั๊วอยากเจอเกทด้วยตัวเองนะ!
วิล – พูดได้เยี่ยมมากโมเซส!
โมเซส – แต่อั๊วก็อยากเจอตัวที่อยู่ทะเลมากกว่า แต่ทำไงได้ล่ะ ขอทานไม่มีสิทธิเลือกนี่
วิล – พิถีพิถันมาก!
โมเซส – แล้วแกรนด์เกทที่ยังมีชีวิตมันอยู่ทีไหนล่ะ? อั๊วอยากเห็นตัวเป็นๆมากกว่ากระดูกแห้งๆนะ
วิล – ฉันก็เหมือนกัน
โมเซส – เผ่าชั้นมีเรื่องเล่าว่า ถ้าเกทเห็นว่าใครมีความเหมาะสม มันก็จะมอบศาสตร์เขี้ยวศักดิ์สิทธิ์ให้ ก็เหมือนที่เคยบอกไปแล้ว อั๊วมาที่เลกาซี่เพราะอยากเจอเกทนี่ล่ะ!
วิล – ฉันอยากจะศึกษาระบบนิเวศน์ของมันแล้วประกาศผลการศึกษาให้โลกรู้...
นอร์ม่า – ดูพวกเขาสิ.... พวกนั้นพูดเรื่องเดียวกัน.... แต่ก็คนละเรื่องเดียวกัน
โคลเอ้ – นั่นสิ.....
ป๊อปโป้ – อ้าว พวกคุณมาถึงแล้วนี่ครับ! ยินดีต้อนรับ ยินดีต้อนรับ!
ป๊อปโป๊ซึ่งมารออยู่ก่อนแล้วเดินมาหา
นอร์ม่า – ไง ป๊อปปี้!
เซเนล – เจย์บอกว่านายมารอพวกเราก่อนแล้ว ขอโทษนะที่ทำให้ลำบาก
ป๊อปโป้ – ไม่หรอกครับ! ผมยินดีที่พอจะช่วยได้!
เซเนล - .... หา?
ป๊อปโป้ – โรงงานของผมอยู่ตรงนั้นครับ!

ภายในโรงงานนั้น เรือกลมๆลำหนึ่งลอยบนสระน้ำที่เชื่อมต่อไปสู่ภายนอก
เซเนล – เจ้าท่อนเหล็กยักษ์นั่นมันอะไรน่ะ?
ป๊อปโป้ - นี่คิอสิ่งที่คุณจะขับไปครับ ป๊อปโป้ MK III! มันเป็นพาหนะใต้น้ำขั้นสุดยอดครับ!
นอร์ม่า – ใต้—
โคลเอ้ – ใต้น้ำเหรอ?!
ทุกคนหันไปมองโคลเอ้ที่ทำเสียงดังหน้าซีดเผือก
โคลเอ้ – เอ่อ...อะแฮ่ม ขอโทษที
ป๊อปโป้ – ผมตื่นเต้นมากครับที่พวกคุณอาสามาทดลองขับมันให้!
วิล – รู้สึกว่าจะมีปัญหาด้านการสื่อสารกันหน่อยนะ พวกเรามาที่นี่เพื่อหาทางเข้าไปยังโบราณสถานแห่งแสงเยือกแข็ง
ป๊อปโป้ – อ้อ เพราะอย่างนั้นคุณถึงมาขึ้นป๊อปโป้ MK III ไงครับ
ทุกคน - ???
ป๊อปโป้ – ทางเข้าที่นั่นอยู่ติดกับทะเลสาบใต้ดินครับ
นอร์ม่า – ใต้—
โคลเอ้ – ทะเลสาบใต้ดินเหรอ?!
ทุกคนหันไปมองเธออีกแล้ว คราวนี้ดูเหมือนจะตกใจกว่าเดิม
นอร์ม่า – นี่ อย่าขโมยบทฉันสิ!
เซเนล - พูดอีกอย่างก็คือพวกเราไปที่โบราณสถานไม่ได้ถ้าไม่ขึ้นป๊อปโป้ MKIII เหรอ?
ป๊อปโป้ – ถูกต้องครับ
วิล – เจย์......แบบนี้เองเขาถึงบอกว่าเสี่ยงชีวิต
นอร์ม่า – ถ้าล้มเหลวก็ไม่มีโอกาสแก้ตัวนี่นะ
โมเซส – ไอ้นี่มันคงไม่เจ๊งตอนที่พวกอั๊วอยู่ข้างในใช่ไหม?
เขาลองเคาะมันดู
ป๊อปโป้ – มันทนทานพอๆกับป๊อปโป้ MK II ครับ ก็เหมือนกับนั่งในหอยกาบยักษ์ล่ะครับ
นอร์ม่า – แต่ MKII มันจมไปแล้วนี่!
วิล – โอกาสสำเร็จมีเท่าไหร่หรือ?
ป๊อปโป้ – อย่างน้อย 10 เปอร์เซนต์ครับ!
…………
โคลเอ้ – น้อยไปแล้วนะ!!
นอร์ม่า - น้อยชะมัด!!
โมเซส – น้อยชิบ!!
ป๊อปโป้ – จริงเหรอครับ?
เซเนล - .... ป๊อปโป้ มีอะไรที่พวกเราทำได้ เพื่อให้โอกาสสำเร็จมันสูงขึ้นไหม?
ป๊อปโป้ –..... ปัญหาก็คือตัวยานมันดูดซับแรงกระแทกได้น้อยเวลาที่ไปชนกำแพงหรืออะไรเข้า ครับ ทีนี้ถ้าพวกเราใช้เขาของจ้าวอสูรเพื่อเอามาสร้างตัวกันกระแทกล่ะก็... ที่นี่เป็นสุสานของจ้าวอสูรด้วย
วิล – น่าสนใจนี่ ชาวโมฟุโมฟุเรียกแกรนด์เกทว่า “จ้าวอสูร”
ป๊อปโป้ – ที่นี่เป็นที่ๆจ้าวอสูรจะมาเมื่อพวกเขารู้สึกว่ากำลังจะตายครับ
วิล – ฉันไม่เคยคิดเลยว่าแกรนด์เกทจะมีวิถีชีวิตแบบนั้นด้วย น่าทึ่งมาก!
ป๊อปโป้ – คุณคิดว่าจะไปหาเขาที่มีขนาดพอเหมาะจากกระดูกของจ้าวอสูรมาได้ไหมครับ? เขาของจ้าวอสูรน่าจะสังเกตได้ง่ายครับ มันเหมือนกับมงกุฎเลย
วิล – เข้าใจแล้ว พวกเราจะลองดู
นอร์ม่า – วิลจิ คุณกำลังตื่นเต้นอยู่หรือเปล่าเนี่ย?
ป๊อปโป้ – ถ้าไปเจอจ้าวอสูรที่ยังมีชีวิตก็อย่าไปยั่วยุเขานะครับ ได้โปรดให้ความเคารพกับวิญญาณที่ยิ่งใหญ่ของพวกเขาขณะที่เผชิญกับความตาย ด้วย
วิล – ได้ยินไหม นอร์ม่า?
โคลเอ้กับเซเนลพยักหน้าหงึกๆอย่างเห็นด้วย
นอร์ม่า – อย่างมองฉันสิ! ทั้งสองคนก็ด้วย เลิกหงึกๆได้แล้ว!

ทุกคนแยกย้ายกันคนหาท่ามกลางภูเขากระดูกขาวโพลน
นอร์ม่า – ที่ไหนๆก็มีแต่กระดูกแต่ฉันไม่ยักกะเจออะไรที่เหมือนมงกุฎเลยนะ นี่ กีท แกเป็นหมานี่ พอจะดมกลิ่นได้หรือเปล่า?
โมเซส – กีทไม่ใช่หมานะเฟ้ย!
ถึงจะพูดแบบนั้น กีทก็ดมกลิ่นไปเรื่อยๆ ส่วนนอร์ม่าก็เดินตามไปจนไปเจอสิ่งที่ค้นหาอยู่ มันอยู่บนหัวของแกรนด์เกทที่ยังไม่เน่าเปื่อยด้วยซ้ำ เธอหันมาเรียกคนอื่นๆ
นอร์ม่า – อ้ะ เจออันนึงแล้ว! ดูสิ! นี่เองป๊อปปี้บอกว่าเหมือนมงกุฎใช่ไหม?
ทุกคนหันไปมอง แล้วตะโกนลั่นเมื่อเห็นว่าแกรนด์เกทตัวนั้นเริ่มขยับตัว “นอร์ม่า!”
นอร์ม่า – หืม?
เซเนล – ข้างหลังเธอน่ะ !
นอร์ม่า- ทำไมทำหน้าเครียดกันแบบนั้นล่ะ? ฉันไม่โดนหลอกเพราะมุกเก่าๆแบบนั้นหรอกนะ
เสียงคำรามดังลั่นกับลมหายใจร้อนระอุพัดใส่หลังเธอ
นอร์ม่า – นี่ฉันรู้สึกคนเดียวหรือเปล่าเนี่ยว่ามีอะไรอุ่นๆเหนียวๆพัดมาน่ะ?
เธอหันกลับไปดูจ้าวอสูรที่กำลังคำรามอยู่เบื้องหลัง แล้วหันกลับมาหน้าตาเลิ่กลั่ก
นอร์ม่า – เอ่อ..... นี่แกรนด์เกทเหรอ?
วิล – ใช่ มาที่นี่เร็วเข้า!
นอร์ม่า – นี่...ฉันไม่ได้เป็นคนผิดนะ ใช่ไหม? ฮะๆ..... แหะๆ...... เอ่อ... สวัสดีจ้ะ
เธอหันไปทักทายมันเดินถอยหลังมาทีละก้าว
นอร์ม่า – ช้าๆ... ช้าๆ....
โมเซส - ย้าฮู้!
เขาปราดเข้าไปใกล้ๆมันพร้อมเสียงตะโดนลั่น
นอร์ม่า – นายทำอะไรน่ะ ตาโง่!
โมเซส – อั๊วคือโมเซส แซนดอร์ อั๊วกำลังตามหาศาสตร์เขี้ยวศักดิ์สิทธิ์! ถ้าเอ็งคิดว่าอั๊วเหมาะสมก็จะให้กับอั๊วใช่ไหม?
นอร์ม่า – โมสุเกะ!
โมเซส – ถ้าอย่างงั้นอั๊วก็ต้องแสดงให้เอ็งเห็นว่าอั๊วทำอะไรได้สิ เอาไปเล้ย!
เขาปาหอกใส่มันทันที แต่หอกเล็กๆก็ทำอะไรร่างกายอันใหญ่โตของมันไม่ได้เท่าไหร่ ซึ่งแกรนด์เกทก็ตอบโต้กลับด้วยการอ้าปากงับเฉียดนอร์ม่าไปนิดเดียว!
นอร์ม่า – อ๊า!
คนอื่นๆวิ่งเข้ามาสมทบ
เซเนล – โมเซส นายทำอะไรน่ะ!
โมเซส – การทดสอบความแข็งแกร่งไง! ลุยเลย!
นอร์ม่า – นายพูดอะไรน่ะ?!

ถึงแกรนด์เกทจะมีพลังชีวิตสูง แต่มันก็ใกล้ที่จะตายอยู่แล้ว ทุกคนจึงพอจะสู้กับมันจนชนะได้ แต่ก็ยังเล่นเอาหอบแฮ่กอยู่
โมเซส – วู้ว! ชนะแล้ว! เป็นไงล่ะ อั๊วเก่งพอหรือเปล่า ? มอบศาสตร์เขี้ยวศักดิ์สิทธิ์มาสิ! จะเงียบทำไมล่ะ! เอามาสิ!
นอร์ม่า- โมสุเกะ
โมเซส – มีอะไรเรอะ? พวกเอ็งดูเหมือนไม่สบอารมณ์นะ
โคลเอ้ – แค่ “ดูเหมือน” น่ะน้อยไปนะ
โมเซส - .....
ทั้งสี่คนหันหน้ามาพยักหน้าให้กัน
วิล – รอก่อน โคลเอ้ ฟังเขาอธิบายก่อนก็แล้วกัน
โมเซส – โอ...โอเค พวกเอ็งรู้ใช่ไหมว่าอั๊วตามหาศาสตร์เขี้ยวศักดิ์สิทธิ์อยู่? ชาวเผ่าอั๊วเล่ากันว่า—
นอร์ม่า – พวกเราได้ยินมาเรียบร้อยแล้ว แล้วไงต่อเอ่ย?
โมเซส – ก็.... อั๊วพบว่าถ้าปราบแกรนด์เกทได้ก็จะเป็นการแสดงความแข็งแกร่ง มันจะได้รู้ว่าอั๊วเหมาะสม
วิล – เธอ “พบว่า” หรือ?
โมเซส – เร็วสิ! ขอร้องล่ะ เอาพลังมาให้อั๊วสิ! ถ้าไม่มีล่ะก็ อั๊ว.....
พลั่กๆ ตุบๆ ทั้งสี่คนรุมกระทืบโมเซสกันใหญ่
โมเซส – พึ่งสู้จบไปตะกี้ พวกเอ็งยังมีแรงขนาดนี้อีกเหรอเนี่ย?! อ้อก อย่าสิ!อย่าต่อยตรงนั้นเด่ะ!
โครมๆๆ
โมเซส – อะจ๊าก!
ป๊อปโป้ – มีอะไรเหรอครับ?.... โอ้ะ! นั่นมันจ้าวอสูรนี่!
เขาเข้าไปดูแกรนด์เกทที่มีท่าทีไม่พอใจอยู่ (ส่วนโมเซสนั่นนอนหมอบกะแตไปแล้ว)
ป๊อปโป้ –ท่านจ้าวอสูร พวกเราขออภัยที่รบกวนการพักผ่อนของท่านครับ ยังไงก็เถอะเรื่องมันแล้วไปแล้ว พวกเราของเขาของท่านได้ไหมครับ?
นอร์ม่า – ว้าว อยู่ๆก็เปลี่ยนอารมณ์อีกแล้ว
เซเนล – อยู่ๆไปขอแบบนั้นได้เหรอ?
วิล – นอกจากนั้น พวกเขาเข้าใจกันด้วยหรือ?
ทั้งสองตัวดูเหมือนจะสื่อสารกันได้อย่างราบรื่น
นอร์ม่า - ..... ท่าทาจะคุยกันไปได้สวยนะ
ป๊อปโป้ – ผมจะถ่ายทอดคำพูดของจ้าวอสูรเองครับ เขาพูดว่า “ไม่มีปัญหา สหาย”
เขาทำเสียงใหญ่ๆพูดออกมา ทุกคนฟังแล้วก็เหงื่อตก
ป๊อปโป้ –“ถึงคงจะเอาไปแต่เดี๋ยวมันก็งอกขึ้นมาหนักหัวอยู่ดี” จ้าวอสูรพูดแบบนั้นครับ
เซเนล – นายเป็นคนพูดเองเออเองแน่ๆ!
ป๊อปโป้ – ผมไม่ได้ฝันไปนะ! ผมได้เขาดีๆมาแล้ว กลับไปที่โรงงานกันเถอะครับ
Note : โมเซสได้รับฉายา “กระสอบทรายดิ้นได้”

เมื่อเข้าไปโรงงาน เจย์มารออยู่ที่เรือแล้ว
เจย์ – สวัสดีครับ
โคลเอ้ – เจย์!
เธอออกไปโวยวายกับเขาทันที “เธอไม่เคยบอกเลยนี่ว่าต้องลงไปใต้น้ำน่ะ! ทำไมไม่บอกพวกเราล่ะ?!ไ
เจย์ – ผมบอกว่าพวกคุณต้องยอมเสี่ยงชีวิต
โคลเอ้ – แต่ว่า –
เจย์ – ผมเน้นประโยตนั้นด้วยซ้ำ แล้วคุณตอบกลับว่ายังไงล่ะ คุณวาเลนส์ครับ?
โคลเอ้ – ก...ก็....
เจย์ – แน่นอนครับ คุณโคลเอ้ คุณหรืออัศวินทุกคน คงจะไม่ทิ้งความรับผิดชอบของคำพูดของพวกคุณหรอกนะ?
โคลเอ้ - .....
เซเนล – โคลเอ้ เธอไม่ต้องไปหรอกนะ...
โคลเอ้ – คูลริดจ์.... ไม่ได้! ฉันจะถอยได้ยังไงพอได้ยินแบบนั้นแล้ว? ฉันจะเข้าไปในโบราณสถานแห่งแสงเยือกแข็งถึงจะต้องทำยังไงก็ตาม!
โมเซส – มีแต่อั๊วหรือเปล่านะที่เห็นว่าเธอสั่นน่ะ?
โคลเอ้ – เงียบน่า!
โมเซส – อึ๋ย!
ป๊อปโป้ –เจย์กับผมจะปรับปรุงเรือเดี๋ยวนี้ครับ
วิล – คิดว่าจะใช้เวลาเท่าไหร่หรือ?
เจย์ – คืนเดียวก็น่าจะพอครับ
วิล – ก็คงต้องรออย่างเดียวสินะ........ตกลง ถ้าอย่างนั้นทุกคนก็ไปทำอะไรก็ได้ระหว่างนี้นะ
โมเซส – เซโนจิ อั๊วขอท้าเอ็งแข็งว่ายน้ำในทะเลสาบใต้ดิน! ขอดูหน่อยสิว่ามารีนทรูปเปอร์น่ะเก่งมาจากไหน!
เซเนล – ก็ได้ นายขอเองนะ

ที่ทะเลสาบนั้น โมเซสกับเซเนลว่ายน้ำแข็งกันอย่างบ้าคลั่ง โดยนอร์ม่าเชียร์อยู่บนฝั่ง ส่วนโคลเอ้ก็ดูอยู่เงียบๆ ผ่านไปซักพักใหญ่ๆ ทั้งคู่ก็ขึ้นมาบนบก โมเซสลงไปนั่งแปะกับพื้น
เซเนล – ชนะ 18 แพ้ 0
โมเซส – โอเค โอเค! อั๊วยอมแพ้แล้ว! เอ็งชนะทั้งขึ้นทั้งล่อง!
เขาพูดเซ็งๆแล้วไปนอนแผ่หลา
นอร์ม่า – ว้าว เซเนเซเน่! ฉันนึกว่านายเป็นปลาเลยนะเนี่ย! เริ่มจะมองนายดีขึ้นมาอีกนิดแล้วสิ
เซเนล – แค่นิดเดียวเองเหรอ?
โคลเอ้ - ....เฮ้อ.... ฉันอยากจะทำได้แบบนั้นบ้างจัง
นอร์ม่า - ?
โคลเอ้ – เอ่อ.....หมายถึง.... นายว่ายน้ำเก่งแบบนี้มานานแล้วหรือ คูลริดจ์?
เซเนล – ไม่หรอก.....
.........
...........
.......
เชอรี่ – พี่เซเนล! มาทางนี้สิ!
ในความทรงจำของเขา เซเนลกำลังว่ายอยู่ใต้น้ำกับเชอรี่และผู้หญิงผมทองอายุไล่เลี่ยกับเขาอีกคน เธอชื่อสเตล่า..
เซเนล – เฮ้อ... ในที่สุดก็ตามทันซักที เธอนี่ว่ายน้ำแข็งนะ
เชอรี่ – เก่งใช่ไหมล่ะคะ?
เซเนล – ใช่ ชั้นไม่คิดว่าจะชนะเธอได้ถ้าแข่งกันหรอกนะ
สเตล่า – นี่ ถ้าพูดแบบนั้นเธอจะมีปัญหาเวลาเข้าพิธีบวงสรวงสายน้ำนะ
เซเนล – พิธีบวงสรวงสายน้ำเหรอ?
สเตล่า – บอกเขาสิ เชอรี่
เชอรี่ – เป็นพิธีที่ผู้ชายจะทำเวลาที่จะขอผู้หญิง...เอ่อ....ขอให้เธอแต่งงานกับเขา เป็นวิธีที่เขาจะสู่ขอน่ะค่ะ
เซเนล – จริงเหรอ? แล้วต้องทำยังไงล่ะ?
เชอรี่ – ฝ่ายหญิงจะดำน้ำลงไปก่อน แล้วฝ่ายชายก็จะไล่ตามเธอให้ทัน
สเตล่า – แต่ก็ยังมีวิธีอื่นอยู่นะ
เชอรี่ – แล้วก็...หลังจากนั้น.... หลังจาก... ทั้งสองคน.....โอ้ย หนูพูดไม่ได้แล้ว พี่สเตล่า!
สเตล่า – พวกเขาจะสวมกอดกันใต้น้ำ หากสายน้ำรอบๆเปล่งแสงออกมา ก็จะเป็นการพิสูจน์ว่าการแต่งงานของพวกเขาได้รับการอำนวยพร ว่ากันว่าพวกเขาจะได้พบความสุขร่วมกันแน่นอน
เซเนล – ดูเหมือนจะเป็นพิธีที่เหมาะสมสำหรับชาวเผ่าวารีนะ
สเตล่า – มันไม่ได้จำกัดเฉพาะชาววารีนะ เซเนล เธอมั่นใจว่าจะทำได้เหรอ? หญิงสาวของหมู่บ้านนี้น่ะไม่มีใครอยากแต่งงานกับผู้ชายที่ว่ายน้ำได้ไม่ดี เท่าตัวเองหรอกนะ
เซเนล – หา?
เชอรี่ – พี่เซเนล..... จะขอใครแต่งงานเหรอคะ?
เซเนล – ไม่.....ไม่ใช่ซักหน่อย!
สเตล่า – ทุกคนน่ะมีมาตรฐานของตัวเองสูงนะ... ไม่มีใครจะใจดียอมให้เธอหรอก
เชอรี่ – ใครเหรอคะพี่เซเนล? พี่จะขอใครเหรอ?
เธอว่ายน้ำเข้ามาใกล้ๆ
เซเนล – ก็บอกว่าไม่มีไง! ใจเย็นหน่อยสิ! เธอ....เธอจะทำชั้นจมแล้วนะ!
…..
…..
…..

โคลเอ้ – คูลริดจ์ เป็นอะไรไปหรือ?
เซเนล – ขอโทษที ชั้นกำลังคิดอะไรอยู่น่ะ
เขาคิดนานจนโมเซสหลับผล็อยไปแล้ว
นอร์ม่า – เลิกทำตัวเป็น “ชายหนุ่มผู้เคร่งขรึมช่างคิด” เถอะน่า! นายน่ะอายุ17แล้วนะ!
เซเนล – ชั้นไม่อยากได้ยินคำพูดนั่นจากปากเด็กกะโปโลอายุ16หรอกนะ
นอร์ม่า – เฮอะ!

วันต่อมา การปรับปรุงเรือก็เสร็จสิ้น
ป๊อปโป้ – ป๊อปโป้ MK III สมบูรณ์แล้วครับ! คิวคิ๊ว!
เจย์ – ต้องขอบคุณทุกคน ตอนนี้เรือก็เลยมีเกราะกันกระแทกชั้นดีแล้ว ที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับความสามารถของกัปตัน
ทุกคนทยอยกันเข้าไปในเรือ
นอร์ม่า – พวกเราอยู่ในมือนายแล้วนะ เซเนเซเน่!
เซเนล – ได้เลย
เจย์ – อ้อ สุดท้ายนี้ ผมจะให้ข้อมูลพิเศษเป็นของแถมครับ พอไปถึงโบราณสถานแห่งแสงเยือกแข็งแล้วให้มองหากำแพงรูปดาวนะ
วิล – กำแพงที่มีรูปดาว เข้าใจแล้ว
นอร์ม่า – เอาล่ะ เซเนเซเน่! ไปกันเลย!
ป๊อปโป้ – ขอให้ทุกคนโชคดีครับ!

หัวเรือมุดลงใต้ผิวน้ำและนำทางทุกคนสู่เป้าหมาย เวลาเดียวกัน เชอรี่ก็กำลังอ่านตัวอักษรบนศิลาแดงอยู่
วากรัฟ – เอาล่ะ เจ้าถอดรหัสได้หรือยัง?
เชอรี่ - “อัสนีเปื้อนโลหิตมิอาจถูกปลุกจากการหลับใหลอันนิรันดร์” ที่เขียนทั้งหมดนี้มีแต่คำเตือนเท่านั้นค่ะ ไม่มีอย่างอื่นเลย
วากรัฟ – อย่าโกหกข้านะ สาวน้อย
เชอรี่ – ฉันไม่ได้โกหกนะ!
วากรัฟ – เจ้าคิดหรือว่าจะหลอกข้าได้?!
เชอรี่ – ฉันบอกว่าไม่ได้—
วากรัฟตั้งท่าเหมือนจะตบจนเชอรี่สะดุ้ง แต่เขาก็ลดมือลง
วากรัฟ – ก็ได้ มันไม่สำคัญหรอก สาเหตุที่ข้านำเจ้ามาที่นี่มันอยู่ที่อื่น
เชอรี่ – อะไรนะ?....
วากรัฟ – เจ้าจะต้องปลดผนึกของ “อัสนีเปื้อนโลหิต” นั่น
เชอรี่ – อะไรนะ? ฉันทำอะไรแบบนั้นไม่ได้หรอกค่ะ!
วากรัฟ – เจ้าทำได้สิ เพราะเจ้าคือเมลเนส
เชอรี่ - .....
วากรัฟ – ข้าจะเริ่มทันทีที่ปฏิบัติการเสร็จสิ้น จนถึงตอนนั้น...เจ้าจงรออยู่ที่นี่
เขาเดินออกไปนอกห้อง เชอรี่ได้แต่ทรุดลงนั่งอย่างไร้ความหวัง
เชอรี่ – ฉันไม่มีพลังอะไรนั่นหรอก....ไม่มีเลย

ทุกคนนั่งอยู่ภายในเรือดำน้ำที่มีเซเนลเป็นผุ้ขับ คนอื่นๆต่างมองไปนอกหน้าต่างดูสายน้ำสีครามด้านนอก ยกเว้นโคลเอ้ที่กุมมือหน้าเครียดคนเดียว
นอร์ม่า – ว้าว! พวกเรากำลังลงลึกไปแล้ว สุดยอด!
โมเซส – ไปเล้ย!
วิล – ฝากเธอด้วยนะ เซเนล
หลังจากนั้นซักพัก...
วิล – เซเนล !ระวังปลายักษ์นั่นด้วย!
โมเซส – เฮ้ย อย่าไปชนผาหินตรงนั้นล่ะ!
โคลเอ้ - ......
โคลเอ้ - ......
โคลเอ้ - ......
นอร์ม่า – โว้ว! เที่ยวนี้นี่ตื่นเต้นจริงๆ! เซเนเซเน่ ไปต่อเลย!
โคลเอ้ – (ไม่เป็นอะไรหรอก นิ่งๆไว้ หายใจลึกๆ....)
วิล – ตอนนี้จะสบายใจไม่ได้นะ พวกเราเตือนเขาไปตั้งกี่ครั้งแล้วน่ะ?
นอร์ม่า – อย่าห่วงเลยน่า! เซเนเซเน่รู้ดีว่ากำลังทำอะไรอยู่!
โคลเอ้ – (ไม่เป็นอะไรหรอก นิ่งๆไว้ หายใจลึกๆ....)
เซเนล – ชั้นเริ่มจำชินกับการบังคับแล้วล่ะ คงไม่เป็นอะไรหรอก ชั้นคิดว่านะ
โคลเอ้ – (ไม่เป็นอะไรหรอก นิ่งๆไว้ หายใจลึกๆ....)
อีกซักพัก....
โมเซส - นี่...ไอ้เสียงแหม่ะๆๆที่อั๊วได้ยินมันอะไรน่ะ?
เซเนล – ทางเข้าถ้ำอยู่เหนือขึ้นไปนี่แล้ว
วิล – ตามที่ป๊อปโป้บอกมา จากนี้ไปก็เป็นทางตรงแล้ว
จ้อกๆๆๆๆ
วิล – ได้ยินเสียงอะไรกันหรือเปล่า พวกเราน่าจะรีบกันหน่อยนะ
น้ำเริ่มซึมเข้ามาตามรอยต่อของเรือจนปริ่มๆเท้า
นอร์ม่า – นี่ต้องไปอีกไกลแค่ไหนน่ะ?
เซเนล – ดูเหมือนว่าเกือบจะถึงแล้วล่ะ
โคลเอ้ – อ๊ะ จะถึงแล้วเหรอ!
เธอลุกขึ้นจากที่นั่งเพราะความดีใจ แต่ก็รู้สึกว่าเย็นๆจนถึงหัวเข่า เมื่อก้มมองดูถึงเห็นว่าน้ำมันล้นมาถึงเข่าแล้ว
โคลเอ้ – นี่ คูลริดจ์.... พื้นเรือมันมีน้ำอยู่ตั้งแต่ตอนเราออกมาแล้วหรือ?
แกร่กๆ....ซ่า.....
โมเซส – นี่อั๊วหูฝาดไปเองหรือมีอะไรรั่วอยู่รึเปล่าเนี่ย
นอร์ม่า – เอ่อ... งั้นก็... พูดอีกแบบแล้ว...
เซเนล –มีรอยรั่วในเรือน่ะ
นอร์ม่า – อ้อ
เธอตีความคำพูด ก่อนจะเผ่นไปกระชากคอเซเนล “รอยรั่วเหรอ?! ทำไมนายพูดได้อย่างนิ่งแบบนั้นล่ะ?! ทำอะไรเข้าสิ!”
เซเนล – อ้อก!....หายใจ.....ไม่ออก.... นอร์ม่า.....
ซ่า.....ซ่า... เสียงน้ำทะลักเข้ามาในเรือดังขึ้นเรื่อยๆ
โมเซส – เอ็งไปเร็วกว่านี้ไม่ได้เรอะ?!
เซเนล – นี่ก็ความเร็วสูงสุดแล้วนะ!
วิล – ใจเย็นเอาไว้ ตอนนี้พวกเราทำอะไรไม่ได้หรอก นอกจากภาวนาให้ดีที่สุด
นอร์ม่า – ขอทีเถอะน่า!
เธอดื้นๆไปมา ส่วนโคลเอ้ก็ยืนนิ่งก่อนจะล้มทั้งยืนลงไปนอนนิ่งจมน้ำสนิท
นอร์ม่า – นี่! คูสลบไปแล้วอ้ะ! คู ตื่นสิ!
ท้ายที่สุด เรือก็มาถึงเป้าหมายทัน และทุกคนก็ออกมาจากเรือได้หวุดหวิดก่อนที่มันจะจมดิ่งลงไปใต้น้ำ.....
ทุกคน - วิ้ว....
วิล – พวกเราทำได้สินะ
โคลเอ้ทรุดลงไปนั่งคุกเข่าอย่างโล่งใจ “ยังมีชีวิตอยู่สินะ...”
เซเนล – นี่พวกเราอยู่ในโบราณสถานแห่งแสงเยือกแข็งจริงๆเหรอ?
นอร์ม่า – ไม่ต้องสงสัยเลยล่ะ ไม่ว่าพื้น หรือกำแพง สีขาวหมดเลยนี่ ผู้คนเล่ากันว่าเพราะแบบนี้ที่นี่เลยชื่อแสงเยือกแข็ง เพราะทุกอย่างมันขาวสว่างจ้าไปหมด
โมเซส – คงจะสร้างจากวัสดุแปลกๆมั้ง เนียนไปหมดเลย
วิล- ตอนนี้ภารกิจของเราก็เริ่มต้นจริงๆแล้วสินะ พวกเราต้องช่วยเชอรี่แล้วหนีออกไปจากที่นี่
นอร์ม่า – ใช่ ที่แน่ๆคือพวกเรากลับทางที่มาไม่ได้แล้ว
วิล – ถูกต้องแล้ว ระวังตัวเอาไว้ด้วย
ทุกคนพยักหน้า แล้วก็หันไปมองนอร์ม่า
นอร์ม่า - .....
วิล - โดยเฉพาะเธอ นอร์ม่า
นอร์ม่า – ทำไมต้องเป็นชั้นเรื่อยเลยเนี่ย?!
วิล – ฉันแค่รู้สึกว่าจะต้องพูดแบบนั้นน่ะ
อีกสามคนพยักหน้าเห็นด้วยจนนอร์ม่าดิ้นๆด้วยความโมโห จากนั้น เมื่อเข้ามายังภายใน ทุกคนก็เห็นทางไปต่อแล้ว แต่ก็นึกถึงคำพูดของเจย์ได้
นอร์ม่า – นี่ เจเจบอกว่าให้หากำแพงที่มีรูปดาวใช่ไหม?
เซเนล – อันนั้นหรือเปล่า
นอร์ม่า – ให้ฉันดูเอง! ฉันจัดการมันได้แน่!
เธอวิ่งไปที่กำแพงซึ่งมีรูปดาวสีแดงอยู่ เคาะผิวกำแพงสองสามที “หืม...”เธอเดินไปจุดอื่น มองซ้ายมองขวา
โคลเอ้ – เจออะไรหรือยัง?
นอร์ม่า – เอ่อ....
เธอเอาหูแนบกับผนัง เผื่อจะได้ยินอะไรบ้าง
เซเนล – ไม่เจอสินะ?
นอร์ม่า – อืมมม....
โมเซส – อา.....เธอนี่ไร้ประโยชน์จริงๆ
นอร์ม่า – นายนี่หุบปากได้ไหม? ฉันกำลังทำงานนะ!
เธอหันกลับไปมองกำแพงนั้น แล้วเตะเปรี้ยงเข้าให้! แล้วกำพงนั้นก็เลื่อนเปิดเป็นทาง เธอหันมายิ้มอย่างสะใจ
นอร์ม่า – เห็นไหมล่ะ! เรื่องกล้วยๆ!
เซเนล – เธอก็แค่เตะกำแพงนี่!

ทุกคนเดินเข้าไปที่ทางนั้นซึ่งนำออกไปสู่ภายนอก แต่ว่า.....ที่นั่นก็คือด้านหน้าของโบราณสถานที่ทุกคนคุยกับเจย์นั่นเอง!
โคลเอ้ – ที่นี่มัน!....
นอร์ม่า – เจ้าเจเจบ้า!ฉันจะตบเขาให้เละเลย!
โมเซส – อั๊วรู้สึกแปลกๆว่าเคยเห็นที่นี่มาก่อนนะ...
นอร์ม่า – ก็เคยมาแล้วไง!
โคลเอ้ – แล้วพวกเราทำไปขนาดนั้นเพื่ออะไรกันเนี่ย?
เธอคอตกเพราะอุตส่าห์ฝืนตัวเองขนาดยอมลงเรือดำน้ำทั้งที่กลัวขนาดนั้น
นอร์ม่า – พวกนั้นเอาเปรียบพวกเราจะได้ให้ทดลองเรือของพวกเขาไง โอ้ย.....นายต้องชดใช้แน่ เจเจ!
วิล – นอร์ม่า อย่าตะโกนสิ ลืมไปแล้วหรือว่ามีทหารอยู่ใกล้ๆนี้น่ะ?
นอร์ม่า – อุ้บส์
เธอมองไปที่ทางเข้า ที่ทหารก็ยังตรวจการณ์อย่างเข้มงวด
เซเนล – อย่างน้อยตอนนี้พวกเราก็เจอทางออกแล้วล่ะ
วิล – ใช่ และยังสามารถกลับเมืองได้ถ้าจำเป็นอีกด้วย คิดซะว่าได้เคลียร์ปัญหาไปหนึ่งก็แล้วกัน

พวกเซเนลลักลอบเข้าไปในโบราณสถาน จนถึงส่วนในซึ่งพบว่าแทบจะไม่มีการรักษาความปลอดภัยเลย
โคลเอ้ – ที่ทางเข้าเห็นมีเวรยามกันมากขนาดนั้น แต่ข้างในนี้จริงๆแล้วก็ไม่ได้หนักหนาอะไรเลยนะ
โมเซส – พนันได้เลยว่าพวกมันต้องคิดว่าไม่มีทางที่ใครจะเข้ามาได้แหงๆ
เซเนล – ชั้นคงไม่มั่นใจได้ขนาดนั้นแล้วหรอกนะ...
เขาหมัดขึ้นมาเตรียมพร้อมเมื่อเห็นมนุษย์ยักษ์เดินตึงตังเข้ามาขวางทาง
โมเซส – ไอ้นี่ก็เป็นหมาเฝ้ายามของเจ้าวากรัฟสินะ เข้ามาเล้ย!

Continue………


--------มือบอนโดย Next Farecery @ 9 Mar, 2007, 10:33 pm----------