Tales of Legendia – A flower and a promise.
บนยอดเขาแห่งหนึ่งซึ่งเต็มไปด้วยดอกไม้หลากสีสัน บนผืนหญ้าสีเขียวขจี ฮาริเอท ลูกสาวของวิลนั่งเก็บดอกไม้อยู่คนเดียว
ฮาริเอท – สงสัยจังเลยน้า ว่าดอกไม้ที่ฉันกำลังตามหาอยู่บนเลกาซี่จริงๆหรือเปล่า อ่านะ แม่คงไม่โกหกล่ะ ฉันต้องหาให้เจอ! สาบานได้เลย!
เธอลุกขึ้นมองไปมองมา และก็พบดอกไม้ต้นหนึ่งซึ่งแปลกกว่าต้นอื่นๆ ทั้งที่ดอกไม้พันธุ์อื่นๆบานสะพรั่งกันหมดแล้ว แต่มันกลับต่างไป
ฮาริเอท – ดอกไม้ดอกนี้ยังไม่บานเลย สงสัยจังว่ามันกำลังรออะไรอยู่นะ...
หญิงสาวเปิดประตูเข้าไปในบ้านของวิล เธอมองซ้ายมองขวาหาใครซักคนหนึ่ง จนเหลือบไปเห็นร่างที่นอนสลบไสลอยู่บนพื้นห้องรับแขก
เชอรี่ – พี่เซเนล ตื่นได้แล้วค่ะ นี่เที่ยงแล้วนะ
เซเนล – อืม อืม....
เขางัวเงียลุกขึ้นมา
เชอรี่ – อรุณสวัสดิ์ค่ะ!
เซเนล – ฮ้าว~ .... รุณสวัสดิ์
เสียงโหวกเหวกดังมาจากส่วนในของบ้านจนได้ยินชัด
ฮาริเอท – เลิกทำตัวเหมือนเป็นพ่อเวลาที่มันจำเป็นซะทีเถอะน่า!
เชอรี่ – นั่นมัน...
เซเนล – ฮาริเอทน่ะ
ฮาริเอท – หนูน่ะไม่มีพ่อหรอก!
เสียงเปิดประตูผางดังขึ้นก่อนเจ้าตัวจะวิ่งแจ้นออกมาพร้อมตะโกน “ที่หนูมีก็แค่แม่เท่านั้น!”
เชอรี่ – แฮตตี้?
ฮาริเอทโผใส่เชอรี่จนเธอเซไปสองสามก้าว “เป็นอะไรไปจ๊ะ?”
ฮาริเอท – ไม่มีอะไรค่ะ!
เซเนล – เรื่องกระทบกระทั่งระหว่างลูกสาวกับพ่อน่ะ เดาได้เลย
ฮาริเอท – ตานั่นไม่ใช่พ่อฉันหรอก! ก็แค่เรื่องทะเลาะกันแค่นั้นล่ะ! ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว!
เชอรี่ – ถ้าอย่างนั้นทำไมไม่ไปอยู่ที่บ้านคุณมิวเซตล่ะจ๊ะ? ฉันจะไปกับเธอด้วย
ฮาริเอท – ก็ได้ค่ะ.... นายก็ไปด้วยนะ เซเนล
เซเนล – ชั้นด้วยเหรอ?
เชอรี่ - ใช่สิคะ พี่ก็ไม่ได้ทำอะไรนี่
เซเนล – เชอรี่?
เชอรี่ – ใช่ไหมล่ะคะ พี่ว่างใช่ไหมล่ะ?
เซเนล – .... ก็ได้
โครม! ฮาริเอทกระทืบเท้าเสียงดังลั่นจนบ้านทั้งหลังสั่นทันทีเมื่อไปถึงบ้านมิวเซต
ฮาริเอท – ไม่อยากเชื่อเลยว่าหมอนั่นจะแสร้งทำเป็นพ่อของฉัน หลังจากที่ทิ้งไปตั้ง 9 ปีน่ะ!
โครม!
ฮาริเอท – ที่เขาทำมันก็แค่สั่งนู่นสั่งนี่เท่านั้น! เขาคิดว่าเป็นใครกันน่ะ?!
ทั้งสองคนมองหน้ากันอย่างไม่รู้จะทำอย่างไรดีระหว่างที่เด็กสาวผู้กำลังโมโหกระทืบพื้นอย่างไม่ยั้ง
ฮาริเอท – คนแบบนั้นน่ะไม่ควรจะพูดกับฉันด้วยซ้ำ! เขาไม่ยอมขอโทษอะไรเลย! เขาคิดว่าตัวเองถูกในทุกเรื่อง!
โครม! โครม! โครม!
ฮาริเอท – ฉันทนเขาไม่ได้แล้ว~~!
เซเนล – นี่ ทุกคนจะได้ยินเธอหมดนะถ้ายังตะโกนแบบนั้นน่ะ
ฮาริเอท – ช่างหัวเขาสิ!
เชอรี่ – ไม่เป็นอะไรหรอก แฮตตี้ ถ้ามีอะไรอยากจะพูดก็พูดออกมาเลย ฉันจะคอยฟังเธอเอง
ฮาริเอท – ฉันรู้ว่าพี่ต้องเข้าใจ พี่เชอรี่ ไม่เหมือนผู้ชายบางคน...
เซเนล – นี่...
ฮาริเอท – แค่นึกหน้าหมอนั่นเข้ามาในหัวก็โกรธแล้วเนี่ย! หรือแม้แต่เสียงนั่น!
เซเนล – โอย ตายๆ...
และแล้วก็มืดค่ำ เสียงโวยวายก็ยังคงอยู่...
ฮาริเอท – เอาไม่เคยทำหน้าที่ของผู้ปกครองเลย! เขาแค่พูดสิ่งที่เขาอยากพูด!
ฮาริเอท – เขาก็ผิดมันทุกเรื่องน่ะล่ะ!
เซเนล – ชั้นคิดว่าเขามีเหตุผลนะ
ฮาริเอท – ไม่มีทาง!
โครม!โครม!โครม!โครม!โครม!โครม!
เซเนล – เอาล่ะ จะบอกได้หรือยังว่าเกิดอะไรขึ้นแน่ ระหว่างเธอกับวิลน่ะ
ฮาริเอท – เขาห้ามฉันไม่ให้ไป
เชอรี่ – ไปที่ไหนเหรอ?
ฮาริเอท – ทีๆดอกไม้บานสะพรั่ง มันสวยมากเลยล่ะค่ะ!
เชอรี่ – มันอยู่ที่ไหนเหรอจ๊ะ? นอกเมืองเหรอ?
ฮาริเอท – ค...ค่ะ...
เซเนล – งั้นก็ไม่แปลกหรอกที่เขาจะห้ามน่ะ
ฮาริเอท – แต่มันก็ไม่ไกลขนาดนั้นนี่!
เซเนล – นอกเมืองน่ะมันอันตราย โดยเฉพาะระยะหลังๆนี่ ที่ปีศาจเริ่มดุร้ายแล้วก็เก่งขึ้นน่ะ
เชอรี่ – คุณวิลน่ะเป็นห่วงเธอนะจ๊ะ แฮตตี้
ฮาริเอท – ไม่ใช่! เขาเกลียดฉัน! เขาเลยไม่ยอมให้ฉันทำอะไรเลย!
เซเนลส่ายหน้าอย่างระอิดระอาใจ
ฮาริเอท – แล้วก็...มีเหตุผลที่ฉันอยากไปที่นั่นด้วย
เซเนล – เหตุผลงั้นหรือ?
ฮาริเอทก้มหัวลงเล็กน้อย “ฉันกำลังตามหาดอกไม้ที่เหมือนกับปิ่นปักผมของฉัน
เซเนล – อันที่เธอใช้อยู่เสมอๆน่ะเหรอ?
ฮาริเอท – คุณแม่เคยเล่าให้ฟัง ท่านบอกว่ามีสถานที่ที่ดอกไม้นี้เบ่งบานอยู่
เซเนล – ปิ่นปักผมนั่นสวยดีนี่
ฮาริเอท – ดอกไม้นี่น่ะไม่ใช่ของจริง ฉันเลยอยากจะเห็นมันซักครั้ง ปิ่นอันนี้น่ะเป็นอันที่แม่ชอบมาก
ทั้งสองคนยืนเงียบเมื่อได้ฟังเหตุผล เชอรี่เหลือบไปเห็นบางสิ่งในมือของเธอ “ที่อยู่ในมือเธอนั่นอะไรจ๊ะ? ดอกไม้เหรอ?”
ฮาริเอท – นี่เป็นดอกไม้ชนิดเดียวที่ยังไม่บานค่ะ หนูเลยเอากลับมาด้วย หนไม่เคยเห็นดอกแบบนี้มาก่อน นายรู้จักมันหรือเปล่า เซเนลคุง?
เซเนล – ขอโทษนะ ชั้นไม่ค่อยรู้เรื่องดอกไม้หรอก แล้วเธอล่ะ เชอรี่?
เธอส่ายหัว “หนูก็ไม่เคยค่ะ ขอโทษนะที่ช่วยเธอไม่ได้”
ฮาริเอท – งั้นเหรอ
เชอรี่ – มันใหญ่มากเลยนะ ฉันไม่เคยเห็นช่อดอกไม้ที่ใหญ่ขนาดนี้มาก่อนเลย
ฮาริเอท – หนูหวังเอาไว้ว่ามันคือสิ่งที่กำลังมองหาอยู่นะ
มิวเซตเดินเข้ามาร่วมวงสนมนาด้วย “อ้าว สวัสดีจ๊ะ กำลังคุยเรื่องอะไรกันอยู่หรือ?”
เซเนล – หืม บางทีคุณอาจจะรู้อะไรเกี่ยวกับสิ่งนี้นะครับ คุณมิเซต
มิวเซต – อะไรหรือ?
ฮาริเอท – ดอกไม้นี่ค่ะ...
มิวเซต – ไหนๆ...ดูซิ...
เชอรี่ – คุณรู้จักหรือเปล่าคะ?
มิวเซต – จ๊ะ มันเป็นดอกไม้หายากที่บานเฉพาะบนเลกาซี่เท่านั้น
ฮาริเอท – เพราะอย่างนั้นหนูเลยไม่เคยเห็นมันมาก่อน
มิวเซต – มันเป็นสายพันธุ์ใหม่ที่พึ่งถูกค้นพบในโลกแห่งพืชน่ะ ก่อนที่จะค้นพบมันก็ยังไม่เคยมีชื่อมันปรากฏเลยด้วยซ้ำ
ฮาริเอท – จริงหรือคะ?
มิวเซต – มีคนๆหนึ่งตั้งชื่อที่ไพเราะให้กับมัน และตอนนี้ทุกคนก็เรียกมันแบบนั้น
ฮาริเอท – มันชื่ออะไรคะ? มันหน้าตาเป็นยังไงคะ?
มิวเซต – ทำไมไม่ลองถามวิลดูล่ะจ๊ะ? เขาน่ะมีความรู้ด้านดอกไม้ด้วยนะ
ได้ยินชื่อปุ๊บ อารมณ์ก็พุ่งปรี๊ดทันที
ฮาริเอท – หนูไม่ต้องการความช่วยเหลือของเขาค่ะ!
เซเนล – โอย.. เอาอีกแล้วเหรอ
เธอกระทืบเท้าจนทั้งสองคนเซไปมา “คนใจร้ายอย่างนั้นน่ะหนูไม่สนหรอก!” เธอพูดก่อนดิ้นไปดิ้นมา
ฮาริเอท – เขาเอาแต่สั่งไปหมด! “ไปทำนี่!” “ไปทำนั่น!” “อย่าทำแบบนี้!” “อย่าทำแบบนั้น!” คิดว่าตัวเองเป็นใครกันยะ!
มิวเซต – หนูเกลียดพ่อขนาดนั้นเลยหรือจ๊ะ?
ฮาริเอท – เกลียดที่สุดเลยค่ะ!
เซเนล – เธอก็เห็นแล้วนี่ว่าเขาเป็นคนแบบไหน ตั้งแต่เธอมาที่เลกาซี่น่ะ
ฮาริเอท - ..
เซเนล – ทุกคนน่ะต้องพึ่งพาเขา แล้วเขาก็ไม่เคยทำให้ผิดหวัง
เชอรี่ – ลึกๆแล้ว เธอก็ชอบเขาใช่ไหมล่ะจ๊ะ?
ฮาริเอท – ก..ก็...
เชอรี่ – ถ้าเป็นฉันล่ะก็ ฉันคงจะภูมิใจนะ
ฮาริเอท – แต่เขาทำเหมือนหนูเป็นแค่เด็กตัวกะเปี๊ยกที่เขาสามารถคุมได้ เขาเย็นชาจะตาย! เพราะอย่างนั้น หนู.... หนูเลยบอกไม่ได้ว่าตัวเองควรคิดยังไงกันแน่...
เซเนล – ถ้าอย่างนั้นก็คงต้องตัดสินใจแล้วล่ะ
ฮาริเอท – ตัดสินใจเหรอ?
เซเนล – ไม่ว่าชั้นหรือเชอรี่จะพูดยังไง ไม่ว่าชาวเมืองเวลเทสจะคิดยังไง มันก็ไม่มีความหมายอะไรถ้าเธอไม่เห็นด้วย
ฮาริเอท - ....ใช่
เซเนล – ลองจ้องมองวิลให้ดีๆด้วยตัวเอง คิดด้วยตัวเอง แล้วหาคำตอบด้วยตัวเอง
ฮาริเอท – ได้ ฉันจะทำแบบนั้น
พูดจบเธอก็เดินไปที่ประตู
ฮาริเอท – หนูจะไปนอนแล้วค่ะ
เชอรี่ – ก็ดีจ๊ะ ราตรีสวัสดิ์
ฮาริเอท – ราตรีสวัสดิ์ค่ะ
เชอรี่ – พี่คิดว่าทั้งสองคนจะคืนดีกันได้หรือเปล่าคะ?
เซเนล – ที่พวกเขาทะเลาะกันน่ะเพราะพวกเขาเป็นห่วงว่าอีกฝ่ายจะคิดยังไง
เชอรี่ – ค่ะ....หนูว่าพี่คงพูดถูก..
เซเนล – ชั้นก็จะกลับล่ะนะ ขอบคุณมากที่ช่วยดูแลนะครับ คุณมิวเซต
เชอรี่ – ราตรีสวัสดิ์ค่ะ พี่
เซเนล – อื้ม
ขณะเดียวกัน วิลยืนอยู่ในห้องที่มืดมิดตามลำพังคนเดียว
“เลิกทำตัวเหมือนเป็นพ่อเวลาที่มันจำเป็นซะทีเถอะน่า!
“หนูน่ะไม่มีพ่อหรอก!”
“ที่หนูมีก็แค่แม่เท่านั้น!”
วิล – ลูกน่ะรู้ว่าจะต้องพูดอะไรอยู่เสมอ เหมือนกับเธอน่ะล่ะ แกเก่งในเรื่องพูดแทงใจดำของฉันนัก เรื่องพวกนั้น....แกเหมือนกับเธอจริงๆ... อาเมเรีย...
ครั้งหนึ่งในวันเวลาที่ผ่านพ้นไป เขานั่งอยู่บนยอดเขาซึ่งรายล้อมไปด้วยดอกไม้ ข้างๆเขาก็คืออาเมเรีย
อาเมเลีย – นี่...อาจาร์ยคะ ฉันชอบที่นี่จริงๆนะ
วิล – ฉันก็ด้วย
อาเมเรีย – พอลูกเกิดออกมาแล้ว มาที่นี่ด้วยกันอีกนะ คุณ, ฉัน แล้วก็ลูกสาวตัวน้อย
วิล- ได้สิ ฟังดูดีนะ แค่เราสามคน ว่าแต่วันนี้กลายเป็นลูกสาวแล้วเหรอ?
อาเมเรีย - จะลูกชายหรือลูกสาวก็เถอะ ฉันหมายถึงเด็กคนนี้เป็นลูกของพวกเรา มีพวกเราเป็นพ่อแม่ เธอหรือเขา จะต้องชอบที่แห่งนี้แน่ๆค่ะ
วิล - ถ้าพวกเราเป็นพ่อแม่ที่ดีแล้วเธอเติบโตมาอย่างดีน่ะนะ
อามเรีย – นี่ หมายความว่ายังไงน่ะ?
วิล – ไม่มีอะไรหรอก
อาเมเรีย – ฉันเดาว่าคุณกำลังคิดว่า “ตราบใดที่แกไม่ได้โตมาแบบบ๊องๆและเห็นแก่ตัวเหมือนแม่” สินะ
วิล - ....
อาเมเรีย – ฮึ! ยังไงก็เถอะ!
วิล – อะไรกัน เธอโกรธเหรอ?
อาเมเรีย – ไม่ใช่ซักหน่อย ไม่ใช่เลย ไม่ใช่ซักนิด!
เธอตอบทั้งที่น้ำเสียงบ่งบอกอยู่โทนโท่
วิล – เฮ้อ เอาอีกแล้ว
อาเมเรีย – อ๊ะ ฉันนึกได้แล้วค่ะ!
วิล – ที่นี้อะไรอีกล่ะ?
อาเมเรีย – คุณคิดชื่อไว้หรือยังคะ?
วิล – เรายังไม่รู้เลยนี่ว่าเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง ยังเร็วไปที่จะตั้งชื่อนะ
อาเมเรีย – ถ้างั้นเราก็ต้องตั้งชื่อไว้ทั้งสองแบบสิคะ สนุกออกจะตายนี่!
วิล – อุ..
อาเมเรีย – ฉันอยากจะให้คุณเป็นคนตัดสินใจนะคะ ได้โปรดเถอะ มันเป็นการขอร้องที่สำคัญที่สุดในชีวิตของฉัน
วิล – เธอน่ะมี “การขอร้องที่สำคัญที่สุดในชีวิต” กี่ครั้งแล้วนะ?
อาเมเรีย – งั้น...จะไม่ทำเหรอคะ? แม้แต่เพื่อผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างฉัน? แหม ไร้หัวใจจริงๆ....
วิล – เฮ้อ... ฉันปฎิเสธเธอไม่ได้จริงๆนะ
เขาลุกขึ้นไปยืนด้านหน้าของภรรยา “ฉันจะลองไปคิดหนักๆดูแล้วบอกเธอตอนมาที่นี่ครั้งหน้าก็แล้วกัน”
อาเมเรีย – จริงหรือคะ? ดีจัง! สัญญาแล้วใช่ไหมคะ? เกี่ยวก้อยกันหน่อยสิ!
เธอจับมือของเขามาเกี่ยวก้อยสัญญาด้วยกัน
วิล – นี่...
อาเมเรีย – เห็นไหมล่ะ สัญญาแล้วนะ! ถ้าโกหกล่ะก็ฉันจะเอาเข็มจิ้มลูกตาคุณจริงๆด้วย!
วิล – เธอคงจะทำจริงๆสินะเนี่ย
อาเมเรีย – ถ้ารู้แล้วก็รักษาสัญญาด้วยนะคะ
วิล – จะพยายามให้ดีที่สุดก็แล้วกันนะ
อาเมเรีย - ฮิๆ “อาจาร์ย”ที่รักของฉัน ฉันรักคุณค่ะ วิล
เธอเดินไปโอบกอดเขาแน่น
วิล – นี่ เพลาๆหน่อยสิ เธอรัดฉันแน่นไปแล้ว
อาเมเรีย – พรุ่งนี้กลับมาที่นี่อีกนะคะ
วิล – พรุ่งนี่เหรอ? ไม่ยุติธรรมเลยนี่!
อาเมเรีย – สัญญาต้องเป็นสัญญาค่ะ!
.....
วันรุ่งขึ้น เซเนลนอนหลับบนพื้นห้องเหมือนเคย เสียงทารกร้องปลุกให้เขาตื่นขึ้นมา
เซเนล – ตะกี้ชั้นได้ยินเสียงเด็กหรือเปล่านะ?
เขาเดินออกไปที่ห้องรับแขก และเห็นว่าเชอรี่กับฮาริเอทอยู่ที่นั้น ในอ้อมแขนของเชอรี่มีเด็กทารกอยู่...
เซเนล - ...
ทารก – อุแว๊!
เซเนล – เชอรี่... อะไรน่ะ?...
เชอรี่ – ไม่ใช่ลูกของหนูนะคะ
เซเนล – นะ...แน่ล่ะสิ! เกิดอะไรขึ้นน่ะ?
เชอรี่ – ก็...
ฮาริเอท – เมื่อเช้านี้ ตอนที่ฉันกำลังซุ่มดู”คนที่นายก็รู้ว่าใคร”น่ะ มีคนแปลกหน้าคนนึงมาหาฉัน
เซเนล – แค่อยากจะรู้น่ะนะ “คนที่นายก็รู้ว่าใคร” นี่คือวิลใช่ไหม?
ฮาริเอท – ถูกเผง..
เซเนล – เธอมาสะกดรอยเขาแต่เช้าเลยงั้นเหรอ?
เชอรี่ – พวกเราไม่ได้พูดเรื่องคุณวิลนะคะ พี่
ฮาริเอท – จู่ๆเขาก็บอกว่า “ได้โปรดเลี้ยงดูเด็กคนนี้ด้วยนะคะ” แล้วก็หนีไปเลย คิดว่าพวกเราควรทำยังไงกันดีล่ะ?
เซเนล - ....
เขาเดินเข้าไปหาน้องสาวซึ่งกำลังเอนตัวไปมาเพื่อกล่อมเด็กน้อยอยู่
เชอรี่ – มีอะไรหรือคะ?
ทารก – อือ.. อา...
เซเนล – มีอะไรอยู่ในเสื้อของแกด้วย... จดหมายนี่
เขาหยิบมันออกมาแล้วเปิดอ่านซักครู่ ก่อนจะทำสีหน้าตกตะลึงหันมาถามฮาริเอททันที “ฮาริเอท! คนแปลกหน้าที่ว่าท่าทางเป็นยังไงน่ะ?!”
ฮาริเอท – เอ่อ... ก็เป็นชายหนุ่มกับหญิงสาวน่ะ
เซเนล – บอกชั้นซิว่าพวกเขาไปทางไหน!
เชอรี่ – พี่เซเนล มีอะไรหรือคะ?
เซเนล – พ่อแม่ของเด็กคนนี้วางแผนจะฆ่าตัวตาย ในจดหมายนี่บอกไว้อย่างนั้น มันเขียนไว้ว่าพวกเขาสูญเสียอาชีพเลยไม่สามารถเลี้ยงดูเด็กคนนี้ได้ พวกเขาจึงฝากเธอไว้ให้วิล
ฮาริเอท – อะไรนะ?
เชอรี่ – พวกเขาคงรู้ว่าคุณวิลจะดูแลแกได้
เซเนล – พวกเราต้องตามหาวิลแล้วบอกเรื่องนี้ทันที
ทั้งสามคนออกมานอกบ้านแล้วมองไปรอบๆเพื่อหาวิล แต่ก็เจอกับเอลซ่าและโคลเอ้ซึ่งเดินสวนมาก่อน
เอลซ่า – คุณเซเนลนี่คะ!
โคลเอ้ – คูลริดจ์ มีอะไรเหรอ?
เซเนล – เธอเห็นวิลบ้างไหม
โคลเอ้ – ฉันเห็นเขาออกไปนอกเมืองเมื่อครู่นี่เองนะ
ทารก – อือ... แอ....
เสียงทารกเรียกความสนใจของทั้งสองคน เอลซ่าเดินเข้าไปดูใกล้ๆ “ว้าว น่ารักจังเลย ลูกของพวกคุณหรือคะ?” จนทั้งสองคนเขิน รีบปฏิเสธพัลวัน “ไม่…ไม่ใช่นะ!”
เซเนล – แล้วเธอสองคนมาทำอะไรน่ะ
เขามองไปที่โคลเอ้ซึ่งตีสีหน้าบอกไม่ถูก
โคลเอ้ – พวกเราแค่มาเดินเล่นน่ะ
เอลซ่า – ไม่ใช่ค่ะ ฉันกับคุณโคลเอ้มาออกเดทกันค่ะ!
พูดจบเธอก็วิ่งไปควงแขนโคลเอ้ไว้
เซเนล – รู้สึกว่าจะติดเธอแจแล้วล่ะนะ
เอลซ่า – ก็เพราะเราอยู่ใต้หลังคาเดียวกันนี่คะ!
โคลเอ้ – ถึงฉันจะบอกว่าจะย้ายออกก็เถอะนะแต่คุณอัลคอตท์ขอร้องให้ฉันอยู่ต่อ ฉันเลยตัดสินใจเช่าห้องที่โรงพยาบาลต่อไป
เอลซ่า – แต่พอฉันเป็นคนขอร้องให้อยู่ต่อ แต่คุณก็ไม่ยอมเลยล่ะ!
โคลเอ้ – เธอกำลังป่วยนะ เอลซ่า เธอจะตื่นเต้นเกินไปเวลาฉันอยู่ใกล้ๆ
เอลซ่า – คุณน่ะจริงจังเกินไปตลอดเวลานะ คุณโคลเอ้คะ แต่นั่นล่ะที่ทำให้คุณดูดี...
เชอรี่ – พี่เซเนล เราต้องตามหาคุณวิลนะ
โคลเอ้ – กำลังตามหาวิลเหรอ? ฉันจะช่วยด้วยนะ
เซเนล – ชั้นก็ยินดีนะ... แต่แน่ใจแล้วเหรอ?
เธอตอบกลับมาขณะเอลซ่าตีหน้าเศร้า “ฉันจะไปรวมกับเธอหลังจากพาเอลซ่าไปส่งแล้วนะ”
เอลซ่า – ได้โปรดเถอะค่ะ...
เธอโบกมือไปโบกมือมา ขอร้องเป็นการใหญ่
โคลเอ้ – ยังไงก็ถึงเวลาที่ต้องกลับอยู่แล้วล่ะ พวกเราก็ตกลงกันไว้ตั้งแต่แรกแล้วไม่ใช่เหรอ? จำได้ไหม?
เอลซ่า – แต่... วันนี้ฉันรู้สึกสบายดีค่ะ
โคลเอ้ – ไม่ได้ค่ะ คนที่จะมีปัญหากับคุณอัลคอตท์ก็คือฉันนะ
เมื่อยังไงก็ไม่มีทางโต้แย้งได้ เอลซ่าจึงเดินตามโคลเอ้ไป... ขณะที่เซเนลมองตามทั้งสองคนไป เชอรี่ก็พูดขึ้นมา “อ้ะ! คุณวิลนี่คะ!”
อีกด้านหนึ่งของถนน วิลเดินมาถึงพอดี เขาทำท่าทางแปลกใจเมื่อเห็นเด็กในอ้อมแขนของเชอรี่
วิล – เด็กทารกหรือ? อย่าบอกนะว่าเป็นลูกของ...
เชอรี่หน้าแดงแป๊ด ส่วนเซเนลก็คอตกอย่างเหนื่อยใจ “พวกเราได้ยินมุขแบบนั้นมาแล้วล่ะ”
เชอรี่ – พวกเรามีเรื่องจะพูดด้วยค่ะ คุณวิล
วิล – ฉันหรือ?
หลังจากเล่าถึงที่มาที่ไปทั้งหมด..
วิล – เข้าใจแล้ว
เชอรี่ – พวกเราต้องตามหาพ่อแม่ของแกให้เร็วที่สุดค่ะ
วิล – ใช่ พวกเราคงนั่งเฉยๆไม่ได้
เขาหันไปหาลูกของเขา “ฮาริเอท พ่ออยากให้ลูกกลับไปที่บ้าน พวกเราจะออกไปนอกเมืองกันแล้ว คงจะพาลูกไปไม่ได้”
เธอกระทืบเท้าดังปึง พูดเสียงดังขึ้นมา “ทำไมล่ะ?!”
วิล – ข้างนอกน่ะมันอันตราย ต้องให้บอกอีกกี่ครั้งกัน?
ฮาริเอท – หนูก็มีส่วนเกี่ยวข้องด้วยนะ หนูมีสิทธิที่จะได้เห็นว่ามันลงเอยยังไงสิ!
เซเนล – วิล ตอนนี้พวกเราต้องรีบตามหาพ่อแม่นะ
วิล – ...
ฮาริเอท – ยังไหนหนูก็จะไปด้วย!
ถึงจะไม่เห็นด้วยเท่าไหร่ แต่เขาก็ต้องยอมในที่สุด “....ก็ได้ แต่มีเงื่อนไขสองข้อ”
ฮาริเอท – ก...ก็ได้ อะไรล่ะ?
วิล – ข้อแรก ลูกต้องดูแลตัวเอง
ฮาริเอท – น..แน่อยู่แล้วค่ะ
วิล – ข้อสอง ลูกต้องดูแลเด็กคนนี้ด้วย
เธอเหมือนจะทำหน้าดีใจขึ้นมาหน่อยก่อนจะหน้าบูดอีก “ตกลงค่ะ พี่เชอรี่ ส่งแกมาให้หนูเถอะ”
เชอรี่ – แน่ใจหรือจ๊ะ? แกค่อนข้างตัวหนักนะ
เธอรับทารกไว้ในอ้อมแขน แล้วพูดอย่างยิ้มๆ “ไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ”
เซเนล – เอาล่ะ ที่นี้ก็เรื่องที่อยู่ของพ่อแม่เด็ก...
วิล – ฉันรู้ว่าพวกเขาอยู่ที่ไหน พวกเขาอยู่ที่หลุมยักษ์น่ะ
เซเนล – นายรู้ได้ยังไงน่ะ?
วิล – ไม่นานมานี้ พวกเขาเคยถามฉันว่าจะไปที่นั่นได้ยังไง ฉันเลยพาพวกเขาไปส่งถึงครึ่งทาง
เซเนล – แล้วทำไมไม่รู้จักบอกแต่แรกเล่า?!
วิล – ไปตามตัวคนอื่นแล้วออกตามหาพวกเขาเถอะ
ณ หลุมยักษ์ ทุกคนเดินทางมาถึงอย่างเรียบร้อย ยกเว้นฮาริเอทที่เริ่มเป๋ไปเป๋มา
วิล – ระวังเรื่องเด็กด้วยล่ะ
ฮาริเอท – รู้แล้วน่า ไม่ต้องเตือนก็ได้
เขาเดินนำออกไปข้างหน้าขณะเชอรี่พยายามพูด “คุณวิลคะ อย่างน้อยก็น่าจะพูด...” แต่เซเนลก็ปรามเอาไว้ก่อน
เซเนล – เชอรี่ อย่าเลย
นอร์ม่า – นั่นเป็นวิธีที่เขาแสดงออกว่าเป็นห่วงน่ะ
เจย์ – ไม่คิดว่าพวกเราควรจะออกตามหาพ่อแม่เด็กแทนที่จะคุยกันแบบนี้หรือเปล่าครับ? ถ้าเราไปช้าเกินไป ทั้งหมดนี่ก็อาจจะสูญเปล่าได้
โมเซส – รู้ไหม เอ็งนี่เป็นเด็กที่ไม่น่ารักเลยนะ
เจย์ – ไม่หรอกครับ ไม่ถึงครึ่งของคุณหรอก
โมเซส – อั๊วไม่น่ารักหรือไง?!
เจย์ – ผมหมายถึงยังเด็กไม่ถึงครึ่งต่างหากครับ
วิล – โมเซส เจย์ พวกเธอจะเล่นกันไปก่อนก็ได้ พวกเราจะทิ้งพวกเธอไว้ล่ะ
กริวเน่ – พี่ช่วยอุ้มไหมจ๊ะ ฮาริเอท?
ฮาริเอท – ไม่ค่ะ หนูไม่เป็นอะไร ขอบคุณค่ะ พี่กริวเน่
วิลมองท่าทางของลูกสาวอยู่เงียบๆ จนเจ้าตัวต้องแว๊ดขึ้นมา
ฮาริเอท – อะ..อะไร? มีอะไรจะพูดหรือไง?
วิล – รีบไปกันเถอะ
ฮาริเอท – ฮึ! เขาเป็นอะไรของเขาน่ะ?
ทุกคนแยกย้ายกันค้นหาที่ชั้นสองของที่แห่งนั้นจนทั่ว
เซเนล – พวกเขาไม่ได้อยู่แถวนี้นะ คงจะอยู่ลึกลงไปอีกเยอะเลย
วิลมองไปที่ฮาริเอทที่เหงื่อแตกพลั่กๆ “พักกันซักหน่อยเถอะ”
เจย์ – แต่พวกเราน่าจะรีบกันนะครับ
เซเนลมองไปที่ฮาริเอทแล้วพูดขึ้นมาบ้าง “ชั้นเห็นด้วยกับวิลนะ”
วิล – ฉันจะไปสำรวจทางข้างหน้าก่อน ทุกคนรออยู่ที่นี่ล่ะ
โมเซส – อั๊วไปด้วยสิ ไปเถอะ กีท!
ทุกคนมองตามทั้งสองคนไป ก่อนจะหย่อนกายลงนั่ง
กริวเน่ – วิลก็น่าจะพักหน่อยจริงๆนะ
นอร์ม่า – ถ้าเขาห่วงแฮตตี้ เขาก็ไม่น่าให้เธอดูแลเด็กเลยนะ
โคลเอ้ – ฉันเชื่อว่าเรย์นาร์ดมีเหตุผลที่ทำนะ
เด็กทารกเริ่มเล่นซนจนเหนือการดูแลของฮาริเอท
ฮาริเอท – นิ่งๆไว้สิจ๊ะ..
ฮาริเอท – พี่บอกว่านิ่งๆไง!
ยิ่งเสียงดังก็เหมือนจะยิ่งแย่ “โอ๊ยๆๆ! อย่าดึงผมสิ! ช่วยหน่อยสิ ทุกคน!”
เธอหันไปขอความช่วยเหลือจากคนอื่นๆ ซึ่งเริ่มหัวเราะอย่างครื้นเครง “อย่ายืนเฉยๆเอาแต่หัวเราะสิ! ช่วยฉันด้วย!”
ฮาริเอท – นี่! อย่าแตะปิ่นปักผมของพี่นะ!
เธอคงเริ่มโมโหจึงหลุดตวาดเสียงดังออกไป “บอกว่าอย่าไงล่ะ!” ทำให้เด็กทารกร้องไห้ลั่นออกมาทันที
ฮาริเอท – โอ๋ ไม่นะๆๆ อย่าร้องสิ อย่าร้อง
เด็กทารก – แว้! แว้!
ฮาริเอท – โธ่...
เด็กสังเกตเห็นว่าผู้เป็นพ่อกำลังเดินกลับมาพอดี
วิล – เกิดอะไรขึ้นน่ะ?
วิล – เฮ้อ.. ให้ตายสิ
ฮาริเอท – อะ..อะไรล่ะ? โอ๋ๆ นิ่งๆนะ
วิลเดินกลับเข้ามาโดยมีโมเซสเดินขาลากตามมาห่างๆ “ให้พ่อดูหน่อยซิ” เขาพูดก่อนจะดึงตัวเด็กไป
ฮาริเอท – นี่! ทำอะไรน่ะ?!
เด็กทารก – แอ๊
ฮาริเอท - ...
เธอจ้องมองเขาซึ่งกำลังปลอบโยนทารกอย่างอ่อนโยน “ไม่เป็นอะไรแล้ว ไม่ต้องกลัวอีกแล้วล่ะ ชู่....” เสียงหัวเราะเอิ๊กๆดังมาจากร่างน้อยๆนั้น
วิล – พี่สาวน่ากลัวคนนั้นไม่อยู่แล้วล่ะ
ฮาริเอท – นี่ ใครน่ากลัวกันน่ะ?!
เธอหันไปหาคนอื่นๆที่กำลังขำกลิ้งกันใหญ่ “ทางนั้นก็หยุดหัวเราะกันได้แล้ว!” สิ้นเสียงของเธอ เด็กก็ร้องลั่นมาอีกครั้ง
วิล – อย่าเสียงดังสิ ไม่เป็นอะไรแล้ว เด็กน้อย ชู่ ไม่เป็นไร
เด็กทารก – เอิ๊กๆ
ฮาริเอทถึงกับเซ็งแล้วลงไปนั่งอย่างไม่เชื่อกับตาตัวเอง
โคลเอ้ – น่าทึ่งจริงๆนะ
นอร์ม่า – คุณก็เป็นป๊ะป๋าได้เหมือนกันนี่ วิลจิ!
เจย์ – เอ่อ คุณนอร์ม่า ผมว่าเขาก็เป็นอยู่แล้วนะ
ฮาริเอท – ทำ...ทำไมเธอถึงหยุดร้องไห้ได้ล่ะ?... คุณทำเหมือนว่าเคยชินกับการดูแลเด็กอ่อนหรืออะไรเลย
วิล – ลูกก็เคยตัวเล็กขนาดนี้เหมือนกันนี่ เมื่อ 9 ปีก่อนน่ะ
ฮาริเอท – อย่าหวังว่าหนูจะจำได้เลยนะ
วิล – แต่ก็แน่นอน ลูกไม่ได้ว่านอนสอนง่ายแบบเด็กคนนี้หรอก ลูกน่ะทั้งเตะพ่อ ทั้งดิ้นไปดิ้นมา ร้องไห้จนสุดลมหายใจ... ดูแลลำบากใช้ได้เลยล่ะ
ฮาริเอท – หนูไม่ขอบคุณอะไรหรอกนะ อย่าทำเหมือนหนูเป็นหนี้บุญคุณเลย
วิล – พ่อน่ะไม่เคยคิดแบบนั้นหรอกนะ
วิล – เพราะนั่นน่ะเป็นหน้าที่ของพ่อแม่อยู่แล้ว
ฮาริเอท – มะ...หมายความว่าอะไรกัน?
เธอหน้าบูดขณะที่เขาไม่ตอบอะไร เพียงแค่อมยิ้มนิดๆแล้วส่งเด็กทารกกลับมาให้อุ้ม
วิล – ทารกน่ะอ่อนไหวกับความรู้สึก ถ้าลูกรำคาญ เด็กก็จะอารมณ์เสียเหมือนกัน เข้าใจไหม?
ฮาริเอท - ...รู้...รู้แล้วน่า แหงล่ะ หนูรู้อยู่แล้ว....
วิล - ...ผ่อนคลายหน่อยสิ ทำแบบนั้นเด็กก็จะเครียดไปด้วย
ฮาริเอท – ก็ได้ๆ.... พอใจหรือยังล่ะ?
วิล – โอเค คิดว่าคงผ่านแล้ว
ฮาริเอท - ...อย่างกับว่าคุณเป็นกรรมการหรือไงน่ะ
เสียงหัวเราะเหมือนจะทำให้เธออารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง
เชอรี่ – คุณวิลกับแฮตตี้ดูเหมือนจะเริ่มจะเอนอ่อนเข้าหากันบ้างแล้วนะคะ
เซเนล – ชั้นหวังว่านี่จะทำให้พวกเขาไปด้วยกันได้ดีขึ้นบ้างนะ
นอร์ม่า – ฉันกลับสงสัยว่ามันจะไปได้ดีง่ายๆแบบนั้นรึเปล่าน่ะสิ
โคลเอ้ – ฟังแล้วดูเหมือนเธอจะไม่มองในแง่ดีเลยนะ
นอร์ม่า – ก็...นะ แค่... ถ้าทุกอย่างมันจบลงด้วยดี มันก็น่าเบื่อสิ!
เจย์ – ผมไม่คิดว่ามันสำคัญที่ว่าน่าเบื่อหรือเปล่านะครับ ไม่คิดแบบนั้นเหรอ?
โมเซส – อั๊วรู้ว่ามันดีกว่าแหงๆถ้าอะไรๆมันสดใสซาบซ่าน่ะ!
กริวเน่ – แหม ใช่เลยจ๊ะ ไม่มีอะไรชนะความสนุกสนานได้หรอก
วิล – ไปกันต่อเถอะ
โมเซสและกีทเหงื่อตก เพราะพึ่งพักหลังเดินขาลากได้แค่พักเดียวเท่านั้น
พวกเขาค้นหาไปถึงชั้นล่างสุด และพบชายหนุ่มกับหญิงสาวคู่หนึ่งกำลังถูกปีศาจโจมตีอยู่พอดี
พ่อเด็ก – ช่วย...ช่วยด้วย!
ฮาริเอท – พวกเขานี่ล่ะ! คนที่ส่งเด็กคนนี้ให้ฉัน!
เซเนล – เร็วเข้า!
เมื่อตบตีปีศาจจนแน่นิ่งไปแล้ว...
เซเนล – ท่าทางพวกเราจะมาทันเวลานะ
พ่อเด็ก – ขอบ....ขอบคุณมากครับ
แม่เด็ก – ขอบคุณที่ช่วยพวกเราไว้ค่ะ
นอร์ม่า – หือ? พวกคุณอยากให้มีคนมาช่วยเหรอ?
เจย์ – พวกคุณไม่ได้วางแผนว่าจะฆ่าตัวตายหรือครับ?
แม่เด็ก – พวก...พวกเรา...
วิล - หลังจากทำเรื่องไร้ความรับผิดชอบ เรื่องโง่ๆไปแล้ว ผมเดาว่าพวกคุณคงเข้าใจแล้วสินะว่าการมีชีวิตอยู่นั้นคืออะไร
พ่อเด็ก – คุณวิล...
วิล – ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในชีวิตของคุณ แล้วถ้าคุณไม่อยากพูดถึงมันก็ไม่เป็นไร
แม่เด็ก – มัน... พวกเรา...
วิล – แต่ลองคิดซักหน่อยถึงอนาคตของเด็กคนนี้ ถ้าพวกคุณตายที่นี่ อะไรจะเกิดขึ้นกับเด็กคนนี้ครับ?
พ่อเด็ก – พวกเราคิดว่าคุณคงทำให้เด็กคนนี้มีความสุขได้ดีกว่าพวกเรา
ร่างของเขาถูกดึงเข้าไปเต็มแรง เมื่อวิลกระชากคอเสื้อเข้ามาอย่างรุนแรง แม้กระทั่งแม่เด็กก็ยังเซจนล้มลงไป
วิล – จะบ้าหรือไง?!
เด็กทารก – แว้!
นอร์ม่า – นี่ วิลจิ! ใจเย็นๆหน่อย!
วิล – จะบอกว่าการได้อยู่กับครอบครัวของตัวเองไม่มีความสุขงั้นหรือ? คิดว่าการทิ้งเด็กคนนี้ไว้ตามลำพังเบื้องหลังจะทำให้เธอมีความสุขงั้นหรือ?
พ่อเด็ก – แต่...แต่ว่า..
วิล – พ่อแม่น่ะมีความรับผิดชอบต่อลูก คุณหนีมันไปง่ายๆไม่ได้หรอก ตอนที่คุณได้รับพรพร้อมกับเด็กคนนี้ คุณก็น่าจะรู้สึกได้
พ่อเด็ก – ครับ ผมรู้ ผมสาบานไว้ว่าจะปกป้องแก ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
วิล – ถ้ายังจำได้ คุณก็น่าจะรู้ว่าควรจะทำอะไร
พ่อเด็ก – แต่... ตอนนี้ หลังจากที่พวกเราทำไปทั้งหมด แกคงไม่อภัยให้พวกเราหรอก!
เขาปล่อยมือจากตัวพ่อเด็ก ขณะเสียงทารกเริ่มร้องดังขึ้น พ่อและแม่ของเด็กทารกได้แต่ยืนเงียบขณะเฝ้ามองลูกของตัวเอง
วิล – ผมไม่รู้ว่าเธอร้องไห้เพราะเธอหิว หรือเธออยากเปลี่ยนผ้าอ้อม หรือเธอกลัว หรืออะไรก็ตาม
เด็กทารก – แว้ แว้!
พ่อเด็ก – ผม...ผม....
วิล – แต่ถ้าให้เดา ผมคงพูดได้ว่าแกร้องไห้เพื่อที่จะเรียกพวกคุณ
พ่อเด็กคู้ตัวลงไปกุมศีรษะกับพื้น ขณะแม่เด็กยกมือขึ้นปิดตาร่ำไห้ “พวกเราทำอะไรลงไปกัน?”
วิล – ความสุขนั้นคือการได้อยู่กับครอบครัวของตนเอง การขออะไรมากไปกว่านั้นก็คือความโลภ
แม่เด็ก – แม่ขอโทษ....แม่ขอโทษ
วิล – ถ้าคุณรู้สึกแบบนั้นจริงๆ ก็รีบกอดเธอไว้ในอ้อมแขนเถอะ
โดยไม่รอช้า เธอวิ่งมารับร่างน้อยๆนั้นทันที เสียงร้องไห้นั้นหยุดลงทันใด
ฮาริเอท – ถึงหนูจะทำยังไง เธอก็ไม่หยุดร้องเลยแท้ๆ...
วิล – แกน่ะบอกได้ แม้ด้วยร่างกายอันน้อยนิดนั้น... แกบอกได้ว่าใครที่รักแกจริงๆ
พูดจบ เขาก็เห็นได้ว่าฮาริเอทจ้องเขาเขม็ง “ทำไมถึงจ้องพ่อล่ะ? มีอะไรจะพูดหรือ?”
ฮาริเอท – หนูไม่ได้จ้องซักหน่อย... หนูแค่...
วิล – แค่อะไรล่ะ?
ฮาริเอท – หนูแค่....เปลี่ยนมุมมองที่มีต่อคุณนิดหน่อย...ล่ะมั้ง....
วิล – ไม่เห็นได้ยินเลย
ฮาริเอท – ช่างเถอะน่า!
โมเซส – เอ้า อั๊วว่าเรื่องคงจบแล้วนะ
นอร์ม่า – แปลกจัง ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นเลย
กริวเน่ – ก็ไม่เป็นอะไรนี่จ๊ะ ไม่มีอะไรดีกว่าทุกคนมีความสุขหรอก
ขณะที่ทุกคนคุยกัน วิลก็วิ่งไปดูซากของปีศาจ
เชอรี่ – คุณกริวเน่ ที่พูดเมื่อกี้ไม่เห็นเหมือนที่พูดก่อนหน้านั้นเลยนี่คะ?
กริวเน่ – เอ๋? งั้นเหรอจ๊ะ?
วิล – โอ้ ผิวหนังนี่มัน! ประกายระยิบระยับนี่มัน! เยี่ยมสุดๆ!
ทุกคนหันควับไปตามเสียง
วิล – ฉันหวังว่าน่าจะจับมันได้ทั้งที่ยังมีชีวิตนะ แต่ก็เถอะ! ร่างของมันก็ไม่เสียหายเท่าไหร่ เท่านี้ก็ใช้ได้แล้ว อะไรเนี่ย? ลิ้นของมันม้วนอยู่ด้านบนรึ?!
โคลเอ้ – เรย์นาร์ดท่าทางตื่นเต้นสุดๆเลยล่ะ
ทุกคนเหงื่อตกหันมานินทากัน ขณะเป้าหมายกำลังเต้นไปเต้นมาอยู่ข้างหลัง
เซเนล – พักหลังเขาคงค่อนข้างเครียดน่ะ เขาไม่ค่อยมีเวลาออกจากเมืองมากเท่าไหร่
นอร์ม่า – นั่นสิ มันซักพักแล้วนี่ที่เขามีโอกาสให้เลือดลมมันฉีดพล่านแบบนี้
วิล – พอคิดว่าฉันได้พบปีศาจแบบนี้ในสถานการณ์เช่นนี้! รู้สึกว่าฉันจะจำได้ว่ามีสายพันธุ์ย่อยที่อาศัยอยู่ที่อนุสรณ์สายฟ้านะ ไปที่นั่นกันเถอะ!
ท่าทางเจ้าตัวจะกระตือรือร้นเป็นที่สุด
นอร์ม่า – นี่ ใจเย็นหน่อยสิ วิลจิ!
เซเนล – ชั้นขอบายล่ะนะ วิล ชั้นต้องพาสองคนนี้กลับไปที่เมือง
วิล – หือ? สองคนไหนกัน?
“สองคน” ที่ว่าเหงื่อตก...
เซเนล+นอร์ม่า – เอ่อ....
โมเซส – ฮ่าๆ วิลโนจิก็มีเวลาแบบนี้ในชีวิตด้วย!
เจย์ – ผมก็ไม่แน่ใจเท่าไหร่หรอกนะครับ...
ฮาริเอทเดินไปที่ริมธารน้ำใต้ดินใกล้ๆแล้วแอบยิ้มคนเดียว “ฮี่ๆ....ฮะๆๆๆ....” เสียงหัวเราะของเธอเรียกให้ทุกคนหันไปมอง
ฮาริเอท – เฮ้อ อะไรๆก็สนุกสนานไปหมด
ทุกคนหัวเราะกันครื้นเครง
เซเนล – กลับไปที่เมืองกันเถอะ
เชอรี่ – ค่ะ
กว่าจะกลับถึงเมืองเวลเทส พระอาทิตย์ก็ลับฟ้าไปแล้ว
พ่อเด็ก – พวกเราคงขอบคุณให้เพียงพอไม่ได้เลยครับ
แม่เด็ก – พวกเราจะไม่ทอดทิ้งเด็กคนนี้อีกค่ะ
วิล – ถ้าคุณรู้สึกว่ากำลังมีปัญหาอีกล่ะก็ มาคุยกับผมก็ได้นะ อย่างน้อยผมก็ช่วยรับฟังได้
พ่อเด็ก – ขอบคุณมากครับ ผมคิดว่าพวกเราคงต้องยุ่งกับการปรึกษากันว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี
วิล – ใช่ นั่นล่ะดีที่สุดแล้ว
แม่เด็ก – พวกเราเสียใจจริงๆค่ะที่สร้างปัญหาให้พวกคุณขนาดนี้
นอร์ม่า – อย่ากังวลเลยค่า
พ่อเด็ก – ถ้าอย่างนั้นก็ขอตัวก่อนครับ
แม่เด็ก – บอกลาเพื่อนๆของลูกหน่อยสิจ๊ะ!
ฮาริเอท – บ๊ายบาย!
เด็กทารก – แอ๊แอ๊!
ครอบครัวเดินจากไปโดยฮาริเอทเดินตามออกไปสามสี่ก้าว มองส่งจนลับสายตา
วิล – เฮ้อ ฉันเหนื่อยไปหมดแล้วล่ะ
นอร์ม่า – ก็เพราะคุณแก่แล้วน่ะล่ะ
โครม! ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าโดนอะไรเข้า..
นอร์ม่า – โอ๊ย! โอ๊ย! อ๊าๆๆๆๆ!
โคลเอ้ – เธอหาเรื่องเองนะ
เจย์ – เธอไม่เคยเรียนรู้อะไรเลยครับ
ทุกคนหัวเราะกันลั่นขณะเจ้าตัวดีดดิ้นเป็นเจ้าเข้าอยู่คนเดียว “นี่! หยุดหัวเราะนะยะ!”
คืนนั้น ฮาริเอทยืนคิดอะไรในห้องอยู่คนเดียว
“จะบอกว่าการได้อยู่กับครอบครัวของตัวเองไม่มีความสุขงั้นเหรอ? คิดว่าการทิ้งเด็กคนนี้ไว้ตามลำพังเบื้องหลังจะทำให้เธอมีความสุขงั้นเหรอ?”
เธอยืนนิ่ง ขณะคำพูดที่เคยได้ยินวิ่งเข้ามาในสมองอีกครั้ง
“พ่อแม่น่ะมีความรับผิดชอบต่อลูก คุณหนีมันไปง่ายๆไม่ได้หรอก ตอนที่คุณได้รับพรพร้อมกับเด็กคนนี้ คุณก็น่าจะรู้สึกได้”
ทีละประโยคๆ....
“ความสุขนั้นคือการได้อยู่กับครอบครัวของตนเอง”
ยิ่งคิดเธอก็ยิ่งไม่อาจเข้าใจ
“การขออะไรมากไปกว่านั้นก็คือความโลภ”
ฮาริเอท - ...ฉันไม่เข้าใจเลย ถ้าเขารู้สึกแบบนั้นจริงๆ เขาก็น่าจะมาหาพวกเราบ้าง เขาทิ้งคุณแม่ไว้คนเดียว เขาทิ้งฉันไว้ตามลำพัง คุณแม่รู้หรือเปล่านะ เพราะอย่างนั้นท่านถึงไม่โกรธ? ถ้าเขารู้สึกแบบนั้นจริงๆ ถ้าอย่างนั้นฉันก็คิดว่าบางทีฉันอาจจะพยายามคืนดีกับเขาได้ แต่ฉันจะทำยังไงถึงจะคืนดีกับเขาได้ล่ะ? จะให้จู่ๆไปบอกว่า “หนูให้อภัยคุณแล้ว!” ก็ไม่ได้หรอก...
เธอยืนคิดอยู่ซักพัก
ฮาริเอท – อ๊ะ! รู้แล้ว! ฉันรู้แล้วว่าจะใช้อะไรได้!
วันรุ่งขึ้น เชอรี่เข้ามาในบ้านวิลเมื่อทุกที และเธอก็เห็นเซเนลหลับอยู่บนพื้นในห้องครัวเช่นเคย
เชอรี่ – พี่เซเนลคะ ตื่นได้แล้ว
เซเนล – หืม...ชั้นยังง่วงอยู่เลย...
เชอรี่ –เถอะน่า ตื่นเถอะ
เขาโซซัดโซเซยืนขึ้นมา “เช้าตรู่ขนาดนี้....”
เชอรี่ - เฮ้อ... มันก็ยังเช้าอยู่ แต่ไม่ตรู่แล้วนะคะ
เชอรี่ – แฮตตี้บอกว่ามีเรื่องจะขอร้องค่ะ เธอจะไปรอที่ลานน้ำพุ ไปกันเถอะค่ะ
ทั้งสองคนไปที่ลานน้ำพุตามที่ฮาริเอทนัด ที่นั่น เธอยืนรออยู่พร้อมคนอื่นๆยกเว้นวิล
ฮาริเอท – รอนายนี่นานจริงๆเลย! ฉันรอจนเบื่อแล้วเนี่ย!
เซเนล – ทำแบบนี้ไม่ค่อยดีเลยนะเวลาเธอจะขอร้องใครน่ะ
ฮาริเอท – ฉันช่วยชีวิตนายนะ!
เซเนล – นี่เธอยังจะพูดเรื่องนั้นอีกเหรอ?
เชอรี่ – พูดเรื่องอะไรกันหรือคะ?
เซเนล – ไม่มีอะไรหรอก
เชอรี่ - ?
โมเซส – แล้วเรียกพวกอั๊วมาที่นี่ทำไมล่ะ
ฮาริเอท – ฉันอยากไปที่อนุสรณ์สายฟ้า
เซเนล – เธอวางแผนจะไปจับปีศาจที่วิลพูดถึงน่ะหรือ?
เธอหน้าแดงขึ้นมาเมื่อถูกจับไต๋ได้
ฮาริเอท – ก็...รู้ไหมล่ะ หมอนั่นยุ่งจะตาย เขาไม่มีเวลาออกไปวิจัยค้นคว้าทุกอย่างที่เขาอยากทำหรอก ฉันก็เลยคิดว่าบางทีอาจจะช่วยเขาได้
เธอพล่ามมายาวๆก่อนเชิดหน้าไปอีกทาง
เซเนล – ...
ฮาริเอท – มันมีชื่อว่า “เลเธอร์ปั๊ปปี๊”
นอร์ม่า – เธอทำการบ้านมาแล้วนี่หน่า
ฮาริเอท – มันเป็นปีศาจตัวเล็กๆ แม้แต่ฉันก็สามารถจับมันมาอุ้มได้เลย
โคลเอ้ – จะเล็กหรือไม่ก็ตาม ปีศาจก็คือปีศาจ มันก็ยังอันตรายอยู่ดี
เจย์ – แล้วมันก็ยังมีปีศาจตัวอื่นๆในอนุสรณ์นั้นด้วยครับ
กริวเน่ – แหม มันสำคัญด้วยเหรอจ๊ะ?
นอร์ม่า – เจ๊กริว บางทีเจ๊ก็ไม่รู้ร้อนรู้หนาวเลยนะ!
ฮาริเอทวิ่งไปจ้องหน้าเชอรี่ “พี่เชอรี่ ขอร้องล่ะนะ?”
เชอรี่ – ฉันก็เข้าใจนะ แฮตตี้ แต่ว่า... แล้วพี่คิดยังไงคะ?”
ฮาริเอท – ได้โปรดเถอะ! นี่เป็นคำขอร้องที่สำคัญที่สุดในชีวิตหนูเลย!
โมเซส – ไปกันเถอะ ถ้ามีพวกเราอยู่ หล่อนก็ไม่เป็นไรหรอก
ฮาริเอท – ขอบใจมาก โมเซสคุง! นายนี่ก็ไม่แย่เท่าไหร่นี่!
โคลเอ้ – ฉันว่าพวกเราคงปฏิเสธคำขอร้องที่จริงจังแบบนี้ไม่ได้ล่ะนะ...
ฮาริเอท – ใช่เลย! พี่โคลเอ้พูดตรงประเด็นเป๊ะ!
เซเนล – ก็ได้ พวกเราจะไปกับเธอ
ฮาริเอท – เย้! ถ้าอย่างนั้นก็ไปกันเลย!
ทุกคนปรึกษากันหลังลงลิฟท์มาที่ดินแดนที่เงียบสงบ
เซเนล – อนุสรณ์สายฟ้าใช่ไหม?
ฮาริเอท – ใช่แล้ว ไปกันเถอะ!
โมเซส – คุณหนูตัวน้อยนี่คึกคักจริงๆ
เจย์ – ผมได้แต่หวังว่าเธอจะไม่ไปเจอปัญหาอะไรเข้านะครับ
ที่อนุสรณ์สายฟ้า
ฮาริเอท – เอาล่ะ ตามหาเลเธอร์ปั๊ปปี้กันเถอะ!
นอร์ม่า – ก่อนอื่นนะ แฮตตี้...
ฮาริเอท – อะไร? มีปัญหางั้นเรอะ?
นอร์ม่า- โว้! ใจเย็นๆสิสาวน้อย!
โมเซส – วิลโนจิรู้หรือเปล่าว่าพวกเรามาที่นี่
ทุกคนหันไปมองเจ้าของโครงการพร้อมกัน
ฮาริเอท – เอ่อ...
นอร์ม่า – อ้อ รู้ละ
ฮาริเอท – แน่...แน่นอน ฉันบอกเขาแล้ว ฉัน...ฉันบอกเขาหมดทุกอย่างแล้วล่ะ จริงๆนะ
โคลเอ้ – อือฮึ...
นอร์ม่า – พูดอีกแบบนึง นี่คือ “ปฏิบัติการณ์เซอร์ไพรส์วิล”!
ฮาริเอท – ไม่...สำคัญซักหน่อย ไปกันเถอะ!
นอร์ม่านึกสนุก เลยเดินไปกอดกริวเน่ แล้วพูดเลียนเสียงของวิล “โอ ฮาริเอท ลูกไปที่นั่นแล้วจับเลเธอร์ปั๊ปปี้มาให้หรือ? เป็นตัวอย่างที่เยี่ยมจริงๆ! สุดยอด! เลิศ!”
กริวเน่ – แหมๆ
นอร์ม่า- แบบนี้สินะ?
เจย์ – นั่นคือลักษณะของคุณวิลหรือครับ? ทำได้ไม่ใกล้เคียงเลยนะ สำหรับมือใหม่แล้วน่ะ ลองคิดถึงบุคลิกของเขาดูแล้ว เขาคงไม่ทำอะไรแบบนั้นแน่
กริวเน่ – จริงหรือจ๊ะ พี่ว่าเขาอาจจะทำนะ
ฮาริเอท – พอ...พอได้แล้ว! ไปกันเถอะ!
โมเซส – เอาเล้ย! มาทำเพื่อคุณหนูน้อยกันเถอะ!
เซเนล – ทำให้มันจบๆไปแล้วกลับกันเถอะ
หลังสำรวจไปพักใหญ่ๆจนถึงห้องเล็กๆ
เชอรี่ – ฉันไม่เห็นเลเธอร์ปั๊ปปี้แถวๆนี้เลยนะคะ...
ฮาริเอท – จากที่ฉันอ่านมา มันจะอยู่ห่างๆจากสัตว์ชนิดอื่นๆ
เจย์ – ถ้าเป็นแบบนั้น พวกมันอาจไม่ออกมาที่ๆผู้คนเห็นได้ง่ายๆครับ
เซเนล – พวกเราคงต้องเข้าไปข้างในอีกเพื่อจะหาทันล่ะ
โมเซส – เอ็งว่าไง กีท?
กีท - ..... หงิง
โมเซส – ท่าทางจะไม่มีพวกมันแถวๆนี้นะ
ฮาริเอท – เฮ้อ
เชอรี่ – ทำไมไม่พักกันหน่อยล่ะคะ?
ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย แต่ละคนจึงหาที่เหมาะนั่งพักใกล้ๆกัน
นอร์ม่า – แฮตตี้ ขอถามหน่อยนะ
ฮาริเอท – อะไร?
นอร์ม่า – เธอเกลียดฉันไหม?
ฮาริเอท – อื้ม ฉันไม่ชอบเธอหรอก
นอร์ม่า – นี่!
ฮาริเอท – อะไรล่ะ? จะโกรธฉันทำไม ฉันแค่พยายามพูดความจริงนะ!
เซเนล – ถ้ามัวแต่เถียงกันก็จะเหนื่อยเปล่าๆนะ พวกเราควรจะพักกัน จำได้หรือเปล่า?
กริวเน่ – แหม เซเนลจ๊ะ เธอพูดเหมือนวิลเลย
เจย์ – แบบนั้นก็เหมือนอะไรที่วิลจะพูดจริงๆครับ
นอร์ม่า – ฉันว่าเซเนเซเน่คงจะเริ่มแก่แล้วล่ะ แย่จัง
ปึ้ด เขาฉุนกึ้ก “เธอคิดอย่างนั้นได้ไงน่ะ?!” เขาโวยวายก่อนทำหน้าเซ็ง ก้มหน้าหงุดลงไป
เชอรี่ – เป็นอะไรไปเหรอคะ?
เซเนล – ชั้นว่าชั้นเริ่มเข้าใจแล้วสิว่าวิลรู้สึกยังไง...
โมเซส – ฮี่ๆ ดีนี่
นอร์ม่า – ยังไงก็เถอะ เข้าเรื่องกันก่อน...
ฮาริเอท – ฉันไม่ชอบเธอ
เชอรี่ – คุณนอร์ม่า อย่าโกรธสิคะ แฮตตี้ บางทีคงจะดีกว่าถ้าเธอไม่พูดอย่างที่เธอคิดจริงๆนะ
กริวเน่ – แหม นั่นเป็นความคิดที่ดีนะจะ เชอรี่
นอร์ม่า – เดี๋ยวก่อนสิ!
โคลเอ้ – ทั้งสองคนอาจจะต่อต้านกันและกัน เพราะต่างฝ่ายต่างเหมือนกันก็ได้
“ทั้งสองคน” ลุกคนขึ้นโวยวายพร้อมกัน ประโยคเดียวกัน “พวกเราเหมือนกันตรงไหน!”
เซเนล – ชั้นว่ามันเห็นกันชัดๆเลยนะ
กริวเน่ – พวกเธอมีคลื่นแบบเดียวกัน ต้องเป็นเพื่อนที่ดีกันได้แน่จ๊ะ!
ทั้งสองคนทำหน้าบูด
นอร์ม่า – ยังไงก็เถอะ อะไรทำให้เธอเปลี่ยนใจ แล้วอยากจะกลับไปคืนดีกับวิลจิล่ะ?
ฮาริเอท – มัน... ฉันหมายถึง... มันไม่ใช่ว่าฉันอยากไปคืนดีกับเขานะ...
โมเซส – ไม่ต้องพูดแล้วล่ะ คุณหนู! อั๊วรู้ว่าเธอรู้สึกยังไง!
ฮาริเอท – หือ?...
โมเซส – ครอบครัวน่ะ อยู่ด้วยกันจะดีที่สุด
เชอรี่ – ปิ่นปักผมอันนั้นสวยมากเลย มันเหมือนกับดอกไม้จริงๆ
ฮาริเอท – คุณแม่มอบให้หนู มันเป็นอันที่ท่านชอบ
เชอรี่ – แม่ของเธอเป็นคนยังไงเหรอจ๊ะ?
เธอหลับตาลงเพื่อดึงเอาความทรงจำในอดีตขึ้นมา
ฮาริเอท – แม่....ก็... ท่านไม่เคยพูดอะไรแย่ๆเกี่ยวกับ....หมอนั่นเลย ไม่ว่าหนูจะบ่นเรื่องเขาขนาดไหน ท่านก็จะยิ้ม ยิ้มแล้วก็เข้ามากอดหนู
จากสีหน้าที่มีความสุข คิ้วของเธอก็ขมวดเข้าหากันเมื่อน้ำตาเริ่มไหลออกมา “แต่... แต่ตอนนี้แม่ก็ตายไปแล้ว! แม่รอที่จะได้เห็นเขาอีกครั้งตลอดเวลามานี้! แม่รู้อยู่ในใจว่าเขาคงไม่กลับมา แต่ท่านก็ยังมีความเชื่อว่าเขาจะมา!”
เชอรี่ – แฮตตี้...
ฮาริเอท - .. ท่านเชื่อในตัวเขา....
เซเนล - ชั้นแค่เดานะ แต่...ชั้นเชื่อว่าวิลก็ทรมานเช่นกัน
เขาลุกขึ้นด้วยสีหน้าเศร้าๆ “มันเจ็บปวดจริงๆที่ต้องเสียใครไปซักคน ใครที่เขาห่วงใย โดยเฉพาะเมื่อเขาไม่สามารถทำอะไรให้ได้เลย”
โคลเอ้ – คูลริดจ์....
เชอรี่ – พี่เซเนล....
โมเซส, เจย์ และนอร์ม่านิ่งเงียบ...
นอร์ม่า – พูดอีกอย่างหนึ่ง เธออยากเป็นมิตรกับวิล เพื่อเขาจะได้ทำให้เธอเสียเด็กสินะ!
ฮาริเอท – ไม่....ไม่ใช่ซักหน่อย! เธอปะติดปะต่อมันขึ้นมาได้ยังไงน่ะ!
เจย์ – ดูเหมือนคุณจะมีอะไรไปฝังในหัวมั้งครับ
ฮาริเอท – เจย์คุง! เงียบไปเลย!
โมเซส – โอย อย่าอายเลย เด็กน่ะควรจะทำท่าทางแบบนั้นล่ะ!
เขาเดินไปลูบหัว ก่อนที่เธอจะเผ่นแน่บไปติดข้างฝาโวยวายใหญ่
ฮาริเอท – จริง...จริงๆนะ! พวกนายเข้าใจผิดแล้ว!
นอร์ม่า – เธอน่าจะลองเรียกเขาว่า “พ่อ” นะ การันตีเลยว่าเขาต้องชอบแหงๆ!
ฮาริเอท – ไม่มีทาง! ไม่เด็ดขาด! เลิกคุยอะไรไร้สาระแบบนี้เถอะ ไปกันได้แล้ว!
นอร์ม่า – ก็ได้ค่า ก็ได้ค่า
--------มือบอนโดย Next Farecery @ 9 Mar, 2007, 10:47 pm----------
Tales of Legendia – A flower and a promise.
บนยอดเขาแห่งหนึ่งซึ่งเต็มไปด้วยดอกไม้หลากสีสัน บนผืนหญ้าสีเขียวขจี ฮาริเอท ลูกสาวของวิลนั่งเก็บดอกไม้อยู่คนเดียว
ฮาริเอท – สงสัยจังเลยน้า ว่าดอกไม้ที่ฉันกำลังตามหาอยู่บนเลกาซี่จริงๆหรือเปล่า อ่านะ แม่คงไม่โกหกล่ะ ฉันต้องหาให้เจอ! สาบานได้เลย!
เธอลุกขึ้นมองไปมองมา และก็พบดอกไม้ต้นหนึ่งซึ่งแปลกกว่าต้นอื่นๆ ทั้งที่ดอกไม้พันธุ์อื่นๆบานสะพรั่งกันหมดแล้ว แต่มันกลับต่างไป
ฮาริเอท – ดอกไม้ดอกนี้ยังไม่บานเลย สงสัยจังว่ามันกำลังรออะไรอยู่นะ...
หญิงสาวเปิดประตูเข้าไปในบ้านของวิล เธอมองซ้ายมองขวาหาใครซักคนหนึ่ง จนเหลือบไปเห็นร่างที่นอนสลบไสลอยู่บนพื้นห้องรับแขก
เชอรี่ – พี่เซเนล ตื่นได้แล้วค่ะ นี่เที่ยงแล้วนะ
เซเนล – อืม อืม....
เขางัวเงียลุกขึ้นมา
เชอรี่ – อรุณสวัสดิ์ค่ะ!
เซเนล – ฮ้าว~ .... รุณสวัสดิ์
เสียงโหวกเหวกดังมาจากส่วนในของบ้านจนได้ยินชัด
ฮาริเอท – เลิกทำตัวเหมือนเป็นพ่อเวลาที่มันจำเป็นซะทีเถอะน่า!
เชอรี่ – นั่นมัน...
เซเนล – ฮาริเอทน่ะ
ฮาริเอท – หนูน่ะไม่มีพ่อหรอก!
เสียงเปิดประตูผางดังขึ้นก่อนเจ้าตัวจะวิ่งแจ้นออกมาพร้อมตะโกน “ที่หนูมีก็แค่แม่เท่านั้น!”
เชอรี่ – แฮตตี้?
ฮาริเอทโผใส่เชอรี่จนเธอเซไปสองสามก้าว “เป็นอะไรไปจ๊ะ?”
ฮาริเอท – ไม่มีอะไรค่ะ!
เซเนล – เรื่องกระทบกระทั่งระหว่างลูกสาวกับพ่อน่ะ เดาได้เลย
ฮาริเอท – ตานั่นไม่ใช่พ่อฉันหรอก! ก็แค่เรื่องทะเลาะกันแค่นั้นล่ะ! ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว!
เชอรี่ – ถ้าอย่างนั้นทำไมไม่ไปอยู่ที่บ้านคุณมิวเซตล่ะจ๊ะ? ฉันจะไปกับเธอด้วย
ฮาริเอท – ก็ได้ค่ะ.... นายก็ไปด้วยนะ เซเนล
เซเนล – ชั้นด้วยเหรอ?
เชอรี่ - ใช่สิคะ พี่ก็ไม่ได้ทำอะไรนี่
เซเนล – เชอรี่?
เชอรี่ – ใช่ไหมล่ะคะ พี่ว่างใช่ไหมล่ะ?
เซเนล – .... ก็ได้
โครม! ฮาริเอทกระทืบเท้าเสียงดังลั่นจนบ้านทั้งหลังสั่นทันทีเมื่อไปถึงบ้านมิวเซต
ฮาริเอท – ไม่อยากเชื่อเลยว่าหมอนั่นจะแสร้งทำเป็นพ่อของฉัน หลังจากที่ทิ้งไปตั้ง 9 ปีน่ะ!
โครม!
ฮาริเอท – ที่เขาทำมันก็แค่สั่งนู่นสั่งนี่เท่านั้น! เขาคิดว่าเป็นใครกันน่ะ?!
ทั้งสองคนมองหน้ากันอย่างไม่รู้จะทำอย่างไรดีระหว่างที่เด็กสาวผู้กำลังโมโหกระทืบพื้นอย่างไม่ยั้ง
ฮาริเอท – คนแบบนั้นน่ะไม่ควรจะพูดกับฉันด้วยซ้ำ! เขาไม่ยอมขอโทษอะไรเลย! เขาคิดว่าตัวเองถูกในทุกเรื่อง!
โครม! โครม! โครม!
ฮาริเอท – ฉันทนเขาไม่ได้แล้ว~~!
เซเนล – นี่ ทุกคนจะได้ยินเธอหมดนะถ้ายังตะโกนแบบนั้นน่ะ
โครม!
ฮาริเอท – ช่างหัวเขาสิ!
เชอรี่ – ไม่เป็นอะไรหรอก แฮตตี้ ถ้ามีอะไรอยากจะพูดก็พูดออกมาเลย ฉันจะคอยฟังเธอเอง
ฮาริเอท – ฉันรู้ว่าพี่ต้องเข้าใจ พี่เชอรี่ ไม่เหมือนผู้ชายบางคน...
เซเนล – นี่...
โครม!
ฮาริเอท – แค่นึกหน้าหมอนั่นเข้ามาในหัวก็โกรธแล้วเนี่ย! หรือแม้แต่เสียงนั่น!
โครม! โครม! โครม!
เซเนล – โอย ตายๆ...
และแล้วก็มืดค่ำ เสียงโวยวายก็ยังคงอยู่...
ฮาริเอท – เอาไม่เคยทำหน้าที่ของผู้ปกครองเลย! เขาแค่พูดสิ่งที่เขาอยากพูด!
โครม!
ฮาริเอท – เขาก็ผิดมันทุกเรื่องน่ะล่ะ!
เซเนล – ชั้นคิดว่าเขามีเหตุผลนะ
โครม!
ฮาริเอท – ไม่มีทาง!
โครม!โครม!โครม!โครม!โครม!โครม!
เซเนล – เอาล่ะ จะบอกได้หรือยังว่าเกิดอะไรขึ้นแน่ ระหว่างเธอกับวิลน่ะ
ฮาริเอท – เขาห้ามฉันไม่ให้ไป
เชอรี่ – ไปที่ไหนเหรอ?
ฮาริเอท – ทีๆดอกไม้บานสะพรั่ง มันสวยมากเลยล่ะค่ะ!
เชอรี่ – มันอยู่ที่ไหนเหรอจ๊ะ? นอกเมืองเหรอ?
ฮาริเอท – ค...ค่ะ...
เซเนล – งั้นก็ไม่แปลกหรอกที่เขาจะห้ามน่ะ
ฮาริเอท – แต่มันก็ไม่ไกลขนาดนั้นนี่!
เซเนล – นอกเมืองน่ะมันอันตราย โดยเฉพาะระยะหลังๆนี่ ที่ปีศาจเริ่มดุร้ายแล้วก็เก่งขึ้นน่ะ
เชอรี่ – คุณวิลน่ะเป็นห่วงเธอนะจ๊ะ แฮตตี้
ฮาริเอท – ไม่ใช่! เขาเกลียดฉัน! เขาเลยไม่ยอมให้ฉันทำอะไรเลย!
เซเนลส่ายหน้าอย่างระอิดระอาใจ
ฮาริเอท – แล้วก็...มีเหตุผลที่ฉันอยากไปที่นั่นด้วย
เซเนล – เหตุผลงั้นหรือ?
ฮาริเอทก้มหัวลงเล็กน้อย “ฉันกำลังตามหาดอกไม้ที่เหมือนกับปิ่นปักผมของฉัน
เซเนล – อันที่เธอใช้อยู่เสมอๆน่ะเหรอ?
ฮาริเอท – คุณแม่เคยเล่าให้ฟัง ท่านบอกว่ามีสถานที่ที่ดอกไม้นี้เบ่งบานอยู่
เซเนล – ปิ่นปักผมนั่นสวยดีนี่
ฮาริเอท – ดอกไม้นี่น่ะไม่ใช่ของจริง ฉันเลยอยากจะเห็นมันซักครั้ง ปิ่นอันนี้น่ะเป็นอันที่แม่ชอบมาก
ทั้งสองคนยืนเงียบเมื่อได้ฟังเหตุผล เชอรี่เหลือบไปเห็นบางสิ่งในมือของเธอ “ที่อยู่ในมือเธอนั่นอะไรจ๊ะ? ดอกไม้เหรอ?”
ฮาริเอท – นี่เป็นดอกไม้ชนิดเดียวที่ยังไม่บานค่ะ หนูเลยเอากลับมาด้วย หนไม่เคยเห็นดอกแบบนี้มาก่อน นายรู้จักมันหรือเปล่า เซเนลคุง?
เซเนล – ขอโทษนะ ชั้นไม่ค่อยรู้เรื่องดอกไม้หรอก แล้วเธอล่ะ เชอรี่?
เธอส่ายหัว “หนูก็ไม่เคยค่ะ ขอโทษนะที่ช่วยเธอไม่ได้”
ฮาริเอท – งั้นเหรอ
เชอรี่ – มันใหญ่มากเลยนะ ฉันไม่เคยเห็นช่อดอกไม้ที่ใหญ่ขนาดนี้มาก่อนเลย
ฮาริเอท – หนูหวังเอาไว้ว่ามันคือสิ่งที่กำลังมองหาอยู่นะ
มิวเซตเดินเข้ามาร่วมวงสนมนาด้วย “อ้าว สวัสดีจ๊ะ กำลังคุยเรื่องอะไรกันอยู่หรือ?”
เซเนล – หืม บางทีคุณอาจจะรู้อะไรเกี่ยวกับสิ่งนี้นะครับ คุณมิเซต
มิวเซต – อะไรหรือ?
ฮาริเอท – ดอกไม้นี่ค่ะ...
มิวเซต – ไหนๆ...ดูซิ...
เชอรี่ – คุณรู้จักหรือเปล่าคะ?
มิวเซต – จ๊ะ มันเป็นดอกไม้หายากที่บานเฉพาะบนเลกาซี่เท่านั้น
ฮาริเอท – เพราะอย่างนั้นหนูเลยไม่เคยเห็นมันมาก่อน
มิวเซต – มันเป็นสายพันธุ์ใหม่ที่พึ่งถูกค้นพบในโลกแห่งพืชน่ะ ก่อนที่จะค้นพบมันก็ยังไม่เคยมีชื่อมันปรากฏเลยด้วยซ้ำ
ฮาริเอท – จริงหรือคะ?
มิวเซต – มีคนๆหนึ่งตั้งชื่อที่ไพเราะให้กับมัน และตอนนี้ทุกคนก็เรียกมันแบบนั้น
ฮาริเอท – มันชื่ออะไรคะ? มันหน้าตาเป็นยังไงคะ?
มิวเซต – ทำไมไม่ลองถามวิลดูล่ะจ๊ะ? เขาน่ะมีความรู้ด้านดอกไม้ด้วยนะ
ได้ยินชื่อปุ๊บ อารมณ์ก็พุ่งปรี๊ดทันที
ฮาริเอท – หนูไม่ต้องการความช่วยเหลือของเขาค่ะ!
เซเนล – โอย.. เอาอีกแล้วเหรอ
โครม!
เธอกระทืบเท้าจนทั้งสองคนเซไปมา “คนใจร้ายอย่างนั้นน่ะหนูไม่สนหรอก!” เธอพูดก่อนดิ้นไปดิ้นมา
ฮาริเอท – เขาเอาแต่สั่งไปหมด! “ไปทำนี่!” “ไปทำนั่น!” “อย่าทำแบบนี้!” “อย่าทำแบบนั้น!” คิดว่าตัวเองเป็นใครกันยะ!
มิวเซต – หนูเกลียดพ่อขนาดนั้นเลยหรือจ๊ะ?
โครม!
ฮาริเอท – เกลียดที่สุดเลยค่ะ!
เซเนล – เธอก็เห็นแล้วนี่ว่าเขาเป็นคนแบบไหน ตั้งแต่เธอมาที่เลกาซี่น่ะ
ฮาริเอท - ..
เซเนล – ทุกคนน่ะต้องพึ่งพาเขา แล้วเขาก็ไม่เคยทำให้ผิดหวัง
เชอรี่ – ลึกๆแล้ว เธอก็ชอบเขาใช่ไหมล่ะจ๊ะ?
ฮาริเอท – ก..ก็...
เชอรี่ – ถ้าเป็นฉันล่ะก็ ฉันคงจะภูมิใจนะ
ฮาริเอท – แต่เขาทำเหมือนหนูเป็นแค่เด็กตัวกะเปี๊ยกที่เขาสามารถคุมได้ เขาเย็นชาจะตาย! เพราะอย่างนั้น หนู.... หนูเลยบอกไม่ได้ว่าตัวเองควรคิดยังไงกันแน่...
เซเนล – ถ้าอย่างนั้นก็คงต้องตัดสินใจแล้วล่ะ
ฮาริเอท – ตัดสินใจเหรอ?
เซเนล – ไม่ว่าชั้นหรือเชอรี่จะพูดยังไง ไม่ว่าชาวเมืองเวลเทสจะคิดยังไง มันก็ไม่มีความหมายอะไรถ้าเธอไม่เห็นด้วย
ฮาริเอท - ....ใช่
เซเนล – ลองจ้องมองวิลให้ดีๆด้วยตัวเอง คิดด้วยตัวเอง แล้วหาคำตอบด้วยตัวเอง
ฮาริเอท – ได้ ฉันจะทำแบบนั้น
พูดจบเธอก็เดินไปที่ประตู
เชอรี่ – แฮตตี้?
ฮาริเอท – หนูจะไปนอนแล้วค่ะ
เชอรี่ – ก็ดีจ๊ะ ราตรีสวัสดิ์
ฮาริเอท – ราตรีสวัสดิ์ค่ะ
เชอรี่ – พี่คิดว่าทั้งสองคนจะคืนดีกันได้หรือเปล่าคะ?
เซเนล – ที่พวกเขาทะเลาะกันน่ะเพราะพวกเขาเป็นห่วงว่าอีกฝ่ายจะคิดยังไง
เชอรี่ – ค่ะ....หนูว่าพี่คงพูดถูก..
เซเนล – ชั้นก็จะกลับล่ะนะ ขอบคุณมากที่ช่วยดูแลนะครับ คุณมิวเซต
เชอรี่ – ราตรีสวัสดิ์ค่ะ พี่
เซเนล – อื้ม
ขณะเดียวกัน วิลยืนอยู่ในห้องที่มืดมิดตามลำพังคนเดียว
“เลิกทำตัวเหมือนเป็นพ่อเวลาที่มันจำเป็นซะทีเถอะน่า!
“หนูน่ะไม่มีพ่อหรอก!”
“ที่หนูมีก็แค่แม่เท่านั้น!”
วิล – ลูกน่ะรู้ว่าจะต้องพูดอะไรอยู่เสมอ เหมือนกับเธอน่ะล่ะ แกเก่งในเรื่องพูดแทงใจดำของฉันนัก เรื่องพวกนั้น....แกเหมือนกับเธอจริงๆ... อาเมเรีย...
ครั้งหนึ่งในวันเวลาที่ผ่านพ้นไป เขานั่งอยู่บนยอดเขาซึ่งรายล้อมไปด้วยดอกไม้ ข้างๆเขาก็คืออาเมเรีย
อาเมเลีย – นี่...อาจาร์ยคะ ฉันชอบที่นี่จริงๆนะ
วิล – ฉันก็ด้วย
อาเมเรีย – พอลูกเกิดออกมาแล้ว มาที่นี่ด้วยกันอีกนะ คุณ, ฉัน แล้วก็ลูกสาวตัวน้อย
วิล- ได้สิ ฟังดูดีนะ แค่เราสามคน ว่าแต่วันนี้กลายเป็นลูกสาวแล้วเหรอ?
อาเมเรีย - จะลูกชายหรือลูกสาวก็เถอะ ฉันหมายถึงเด็กคนนี้เป็นลูกของพวกเรา มีพวกเราเป็นพ่อแม่ เธอหรือเขา จะต้องชอบที่แห่งนี้แน่ๆค่ะ
วิล - ถ้าพวกเราเป็นพ่อแม่ที่ดีแล้วเธอเติบโตมาอย่างดีน่ะนะ
อามเรีย – นี่ หมายความว่ายังไงน่ะ?
วิล – ไม่มีอะไรหรอก
อาเมเรีย – ฉันเดาว่าคุณกำลังคิดว่า “ตราบใดที่แกไม่ได้โตมาแบบบ๊องๆและเห็นแก่ตัวเหมือนแม่” สินะ
วิล - ....
อาเมเรีย – ฮึ! ยังไงก็เถอะ!
วิล – อะไรกัน เธอโกรธเหรอ?
อาเมเรีย – ไม่ใช่ซักหน่อย ไม่ใช่เลย ไม่ใช่ซักนิด!
เธอตอบทั้งที่น้ำเสียงบ่งบอกอยู่โทนโท่
วิล – เฮ้อ เอาอีกแล้ว
อาเมเรีย – อ๊ะ ฉันนึกได้แล้วค่ะ!
วิล – ที่นี้อะไรอีกล่ะ?
อาเมเรีย – คุณคิดชื่อไว้หรือยังคะ?
วิล – เรายังไม่รู้เลยนี่ว่าเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง ยังเร็วไปที่จะตั้งชื่อนะ
อาเมเรีย – ถ้างั้นเราก็ต้องตั้งชื่อไว้ทั้งสองแบบสิคะ สนุกออกจะตายนี่!
วิล – อุ..
อาเมเรีย – ฉันอยากจะให้คุณเป็นคนตัดสินใจนะคะ ได้โปรดเถอะ มันเป็นการขอร้องที่สำคัญที่สุดในชีวิตของฉัน
วิล – เธอน่ะมี “การขอร้องที่สำคัญที่สุดในชีวิต” กี่ครั้งแล้วนะ?
อาเมเรีย – งั้น...จะไม่ทำเหรอคะ? แม้แต่เพื่อผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างฉัน? แหม ไร้หัวใจจริงๆ....
วิล – เฮ้อ... ฉันปฎิเสธเธอไม่ได้จริงๆนะ
เขาลุกขึ้นไปยืนด้านหน้าของภรรยา “ฉันจะลองไปคิดหนักๆดูแล้วบอกเธอตอนมาที่นี่ครั้งหน้าก็แล้วกัน”
อาเมเรีย – จริงหรือคะ? ดีจัง! สัญญาแล้วใช่ไหมคะ? เกี่ยวก้อยกันหน่อยสิ!
เธอจับมือของเขามาเกี่ยวก้อยสัญญาด้วยกัน
วิล – นี่...
อาเมเรีย – เห็นไหมล่ะ สัญญาแล้วนะ! ถ้าโกหกล่ะก็ฉันจะเอาเข็มจิ้มลูกตาคุณจริงๆด้วย!
วิล – เธอคงจะทำจริงๆสินะเนี่ย
อาเมเรีย – ถ้ารู้แล้วก็รักษาสัญญาด้วยนะคะ
วิล – จะพยายามให้ดีที่สุดก็แล้วกันนะ
อาเมเรีย - ฮิๆ “อาจาร์ย”ที่รักของฉัน ฉันรักคุณค่ะ วิล
เธอเดินไปโอบกอดเขาแน่น
วิล – นี่ เพลาๆหน่อยสิ เธอรัดฉันแน่นไปแล้ว
อาเมเรีย – พรุ่งนี้กลับมาที่นี่อีกนะคะ
วิล – พรุ่งนี่เหรอ? ไม่ยุติธรรมเลยนี่!
อาเมเรีย – สัญญาต้องเป็นสัญญาค่ะ!
.....
วันรุ่งขึ้น เซเนลนอนหลับบนพื้นห้องเหมือนเคย เสียงทารกร้องปลุกให้เขาตื่นขึ้นมา
เซเนล – ตะกี้ชั้นได้ยินเสียงเด็กหรือเปล่านะ?
เขาเดินออกไปที่ห้องรับแขก และเห็นว่าเชอรี่กับฮาริเอทอยู่ที่นั้น ในอ้อมแขนของเชอรี่มีเด็กทารกอยู่...
เซเนล - ...
ทารก – อุแว๊!
เซเนล – เชอรี่... อะไรน่ะ?...
เชอรี่ – ไม่ใช่ลูกของหนูนะคะ
เซเนล – นะ...แน่ล่ะสิ! เกิดอะไรขึ้นน่ะ?
เชอรี่ – ก็...
ฮาริเอท – เมื่อเช้านี้ ตอนที่ฉันกำลังซุ่มดู”คนที่นายก็รู้ว่าใคร”น่ะ มีคนแปลกหน้าคนนึงมาหาฉัน
เซเนล – แค่อยากจะรู้น่ะนะ “คนที่นายก็รู้ว่าใคร” นี่คือวิลใช่ไหม?
ฮาริเอท – ถูกเผง..
เซเนล – เธอมาสะกดรอยเขาแต่เช้าเลยงั้นเหรอ?
เชอรี่ – พวกเราไม่ได้พูดเรื่องคุณวิลนะคะ พี่
ฮาริเอท – จู่ๆเขาก็บอกว่า “ได้โปรดเลี้ยงดูเด็กคนนี้ด้วยนะคะ” แล้วก็หนีไปเลย คิดว่าพวกเราควรทำยังไงกันดีล่ะ?
เซเนล - ....
เขาเดินเข้าไปหาน้องสาวซึ่งกำลังเอนตัวไปมาเพื่อกล่อมเด็กน้อยอยู่
เชอรี่ – มีอะไรหรือคะ?
ทารก – อือ.. อา...
เซเนล – มีอะไรอยู่ในเสื้อของแกด้วย... จดหมายนี่
เขาหยิบมันออกมาแล้วเปิดอ่านซักครู่ ก่อนจะทำสีหน้าตกตะลึงหันมาถามฮาริเอททันที “ฮาริเอท! คนแปลกหน้าที่ว่าท่าทางเป็นยังไงน่ะ?!”
ฮาริเอท – เอ่อ... ก็เป็นชายหนุ่มกับหญิงสาวน่ะ
เซเนล – บอกชั้นซิว่าพวกเขาไปทางไหน!
เชอรี่ – พี่เซเนล มีอะไรหรือคะ?
เซเนล – พ่อแม่ของเด็กคนนี้วางแผนจะฆ่าตัวตาย ในจดหมายนี่บอกไว้อย่างนั้น มันเขียนไว้ว่าพวกเขาสูญเสียอาชีพเลยไม่สามารถเลี้ยงดูเด็กคนนี้ได้ พวกเขาจึงฝากเธอไว้ให้วิล
ฮาริเอท – อะไรนะ?
เชอรี่ – พวกเขาคงรู้ว่าคุณวิลจะดูแลแกได้
เซเนล – พวกเราต้องตามหาวิลแล้วบอกเรื่องนี้ทันที
ทั้งสามคนออกมานอกบ้านแล้วมองไปรอบๆเพื่อหาวิล แต่ก็เจอกับเอลซ่าและโคลเอ้ซึ่งเดินสวนมาก่อน
เอลซ่า – คุณเซเนลนี่คะ!
โคลเอ้ – คูลริดจ์ มีอะไรเหรอ?
เซเนล – เธอเห็นวิลบ้างไหม
โคลเอ้ – ฉันเห็นเขาออกไปนอกเมืองเมื่อครู่นี่เองนะ
ทารก – อือ... แอ....
เสียงทารกเรียกความสนใจของทั้งสองคน เอลซ่าเดินเข้าไปดูใกล้ๆ “ว้าว น่ารักจังเลย ลูกของพวกคุณหรือคะ?” จนทั้งสองคนเขิน รีบปฏิเสธพัลวัน “ไม่…ไม่ใช่นะ!”
เซเนล – แล้วเธอสองคนมาทำอะไรน่ะ
เขามองไปที่โคลเอ้ซึ่งตีสีหน้าบอกไม่ถูก
โคลเอ้ – พวกเราแค่มาเดินเล่นน่ะ
เอลซ่า – ไม่ใช่ค่ะ ฉันกับคุณโคลเอ้มาออกเดทกันค่ะ!
พูดจบเธอก็วิ่งไปควงแขนโคลเอ้ไว้
เซเนล – รู้สึกว่าจะติดเธอแจแล้วล่ะนะ
เอลซ่า – ก็เพราะเราอยู่ใต้หลังคาเดียวกันนี่คะ!
โคลเอ้ – ถึงฉันจะบอกว่าจะย้ายออกก็เถอะนะแต่คุณอัลคอตท์ขอร้องให้ฉันอยู่ต่อ ฉันเลยตัดสินใจเช่าห้องที่โรงพยาบาลต่อไป
เอลซ่า – แต่พอฉันเป็นคนขอร้องให้อยู่ต่อ แต่คุณก็ไม่ยอมเลยล่ะ!
โคลเอ้ – เธอกำลังป่วยนะ เอลซ่า เธอจะตื่นเต้นเกินไปเวลาฉันอยู่ใกล้ๆ
เอลซ่า – คุณน่ะจริงจังเกินไปตลอดเวลานะ คุณโคลเอ้คะ แต่นั่นล่ะที่ทำให้คุณดูดี...
เชอรี่ – พี่เซเนล เราต้องตามหาคุณวิลนะ
โคลเอ้ – กำลังตามหาวิลเหรอ? ฉันจะช่วยด้วยนะ
เซเนล – ชั้นก็ยินดีนะ... แต่แน่ใจแล้วเหรอ?
เธอตอบกลับมาขณะเอลซ่าตีหน้าเศร้า “ฉันจะไปรวมกับเธอหลังจากพาเอลซ่าไปส่งแล้วนะ”
เอลซ่า – ได้โปรดเถอะค่ะ...
เธอโบกมือไปโบกมือมา ขอร้องเป็นการใหญ่
โคลเอ้ – ยังไงก็ถึงเวลาที่ต้องกลับอยู่แล้วล่ะ พวกเราก็ตกลงกันไว้ตั้งแต่แรกแล้วไม่ใช่เหรอ? จำได้ไหม?
เอลซ่า – แต่... วันนี้ฉันรู้สึกสบายดีค่ะ
โคลเอ้ – ไม่ได้ค่ะ คนที่จะมีปัญหากับคุณอัลคอตท์ก็คือฉันนะ
เมื่อยังไงก็ไม่มีทางโต้แย้งได้ เอลซ่าจึงเดินตามโคลเอ้ไป... ขณะที่เซเนลมองตามทั้งสองคนไป เชอรี่ก็พูดขึ้นมา “อ้ะ! คุณวิลนี่คะ!”
อีกด้านหนึ่งของถนน วิลเดินมาถึงพอดี เขาทำท่าทางแปลกใจเมื่อเห็นเด็กในอ้อมแขนของเชอรี่
วิล – เด็กทารกหรือ? อย่าบอกนะว่าเป็นลูกของ...
เชอรี่หน้าแดงแป๊ด ส่วนเซเนลก็คอตกอย่างเหนื่อยใจ “พวกเราได้ยินมุขแบบนั้นมาแล้วล่ะ”
เชอรี่ – พวกเรามีเรื่องจะพูดด้วยค่ะ คุณวิล
วิล – ฉันหรือ?
หลังจากเล่าถึงที่มาที่ไปทั้งหมด..
วิล – เข้าใจแล้ว
เชอรี่ – พวกเราต้องตามหาพ่อแม่ของแกให้เร็วที่สุดค่ะ
วิล – ใช่ พวกเราคงนั่งเฉยๆไม่ได้
เขาหันไปหาลูกของเขา “ฮาริเอท พ่ออยากให้ลูกกลับไปที่บ้าน พวกเราจะออกไปนอกเมืองกันแล้ว คงจะพาลูกไปไม่ได้”
เธอกระทืบเท้าดังปึง พูดเสียงดังขึ้นมา “ทำไมล่ะ?!”
วิล – ข้างนอกน่ะมันอันตราย ต้องให้บอกอีกกี่ครั้งกัน?
ฮาริเอท – หนูก็มีส่วนเกี่ยวข้องด้วยนะ หนูมีสิทธิที่จะได้เห็นว่ามันลงเอยยังไงสิ!
เซเนล – วิล ตอนนี้พวกเราต้องรีบตามหาพ่อแม่นะ
วิล – ...
ฮาริเอท – ยังไหนหนูก็จะไปด้วย!
ถึงจะไม่เห็นด้วยเท่าไหร่ แต่เขาก็ต้องยอมในที่สุด “....ก็ได้ แต่มีเงื่อนไขสองข้อ”
ฮาริเอท – ก...ก็ได้ อะไรล่ะ?
วิล – ข้อแรก ลูกต้องดูแลตัวเอง
ฮาริเอท – น..แน่อยู่แล้วค่ะ
วิล – ข้อสอง ลูกต้องดูแลเด็กคนนี้ด้วย
เธอเหมือนจะทำหน้าดีใจขึ้นมาหน่อยก่อนจะหน้าบูดอีก “ตกลงค่ะ พี่เชอรี่ ส่งแกมาให้หนูเถอะ”
เชอรี่ – แน่ใจหรือจ๊ะ? แกค่อนข้างตัวหนักนะ
เธอรับทารกไว้ในอ้อมแขน แล้วพูดอย่างยิ้มๆ “ไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ”
เซเนล – เอาล่ะ ที่นี้ก็เรื่องที่อยู่ของพ่อแม่เด็ก...
วิล – ฉันรู้ว่าพวกเขาอยู่ที่ไหน พวกเขาอยู่ที่หลุมยักษ์น่ะ
เซเนล – นายรู้ได้ยังไงน่ะ?
วิล – ไม่นานมานี้ พวกเขาเคยถามฉันว่าจะไปที่นั่นได้ยังไง ฉันเลยพาพวกเขาไปส่งถึงครึ่งทาง
เซเนล – แล้วทำไมไม่รู้จักบอกแต่แรกเล่า?!
วิล – ไปตามตัวคนอื่นแล้วออกตามหาพวกเขาเถอะ
ณ หลุมยักษ์ ทุกคนเดินทางมาถึงอย่างเรียบร้อย ยกเว้นฮาริเอทที่เริ่มเป๋ไปเป๋มา
วิล – ระวังเรื่องเด็กด้วยล่ะ
ฮาริเอท – รู้แล้วน่า ไม่ต้องเตือนก็ได้
เขาเดินนำออกไปข้างหน้าขณะเชอรี่พยายามพูด “คุณวิลคะ อย่างน้อยก็น่าจะพูด...” แต่เซเนลก็ปรามเอาไว้ก่อน
เซเนล – เชอรี่ อย่าเลย
นอร์ม่า – นั่นเป็นวิธีที่เขาแสดงออกว่าเป็นห่วงน่ะ
เจย์ – ไม่คิดว่าพวกเราควรจะออกตามหาพ่อแม่เด็กแทนที่จะคุยกันแบบนี้หรือเปล่าครับ? ถ้าเราไปช้าเกินไป ทั้งหมดนี่ก็อาจจะสูญเปล่าได้
โมเซส – รู้ไหม เอ็งนี่เป็นเด็กที่ไม่น่ารักเลยนะ
เจย์ – ไม่หรอกครับ ไม่ถึงครึ่งของคุณหรอก
โมเซส – อั๊วไม่น่ารักหรือไง?!
เจย์ – ผมหมายถึงยังเด็กไม่ถึงครึ่งต่างหากครับ
วิล – โมเซส เจย์ พวกเธอจะเล่นกันไปก่อนก็ได้ พวกเราจะทิ้งพวกเธอไว้ล่ะ
กริวเน่ – พี่ช่วยอุ้มไหมจ๊ะ ฮาริเอท?
ฮาริเอท – ไม่ค่ะ หนูไม่เป็นอะไร ขอบคุณค่ะ พี่กริวเน่
วิลมองท่าทางของลูกสาวอยู่เงียบๆ จนเจ้าตัวต้องแว๊ดขึ้นมา
ฮาริเอท – อะ..อะไร? มีอะไรจะพูดหรือไง?
วิล – รีบไปกันเถอะ
ฮาริเอท – ฮึ! เขาเป็นอะไรของเขาน่ะ?
ทุกคนแยกย้ายกันค้นหาที่ชั้นสองของที่แห่งนั้นจนทั่ว
เซเนล – พวกเขาไม่ได้อยู่แถวนี้นะ คงจะอยู่ลึกลงไปอีกเยอะเลย
วิลมองไปที่ฮาริเอทที่เหงื่อแตกพลั่กๆ “พักกันซักหน่อยเถอะ”
เจย์ – แต่พวกเราน่าจะรีบกันนะครับ
เซเนลมองไปที่ฮาริเอทแล้วพูดขึ้นมาบ้าง “ชั้นเห็นด้วยกับวิลนะ”
วิล – ฉันจะไปสำรวจทางข้างหน้าก่อน ทุกคนรออยู่ที่นี่ล่ะ
โมเซส – อั๊วไปด้วยสิ ไปเถอะ กีท!
ทุกคนมองตามทั้งสองคนไป ก่อนจะหย่อนกายลงนั่ง
กริวเน่ – วิลก็น่าจะพักหน่อยจริงๆนะ
นอร์ม่า – ถ้าเขาห่วงแฮตตี้ เขาก็ไม่น่าให้เธอดูแลเด็กเลยนะ
โคลเอ้ – ฉันเชื่อว่าเรย์นาร์ดมีเหตุผลที่ทำนะ
เด็กทารกเริ่มเล่นซนจนเหนือการดูแลของฮาริเอท
ฮาริเอท – นิ่งๆไว้สิจ๊ะ..
เชอรี่ – แฮตตี้?
ฮาริเอท – พี่บอกว่านิ่งๆไง!
ยิ่งเสียงดังก็เหมือนจะยิ่งแย่ “โอ๊ยๆๆ! อย่าดึงผมสิ! ช่วยหน่อยสิ ทุกคน!”
เธอหันไปขอความช่วยเหลือจากคนอื่นๆ ซึ่งเริ่มหัวเราะอย่างครื้นเครง “อย่ายืนเฉยๆเอาแต่หัวเราะสิ! ช่วยฉันด้วย!”
ฮาริเอท – นี่! อย่าแตะปิ่นปักผมของพี่นะ!
เธอคงเริ่มโมโหจึงหลุดตวาดเสียงดังออกไป “บอกว่าอย่าไงล่ะ!” ทำให้เด็กทารกร้องไห้ลั่นออกมาทันที
ฮาริเอท – โอ๋ ไม่นะๆๆ อย่าร้องสิ อย่าร้อง
เด็กทารก – แว้! แว้!
ฮาริเอท – โธ่...
เด็กสังเกตเห็นว่าผู้เป็นพ่อกำลังเดินกลับมาพอดี
วิล – เกิดอะไรขึ้นน่ะ?
เด็กทารก – แว้! แว้!
วิล – เฮ้อ.. ให้ตายสิ
ฮาริเอท – อะ..อะไรล่ะ? โอ๋ๆ นิ่งๆนะ
เด็กทารก – แว้! แว้!
วิลเดินกลับเข้ามาโดยมีโมเซสเดินขาลากตามมาห่างๆ “ให้พ่อดูหน่อยซิ” เขาพูดก่อนจะดึงตัวเด็กไป
ฮาริเอท – นี่! ทำอะไรน่ะ?!
เด็กทารก – แอ๊
ฮาริเอท - ...
เธอจ้องมองเขาซึ่งกำลังปลอบโยนทารกอย่างอ่อนโยน “ไม่เป็นอะไรแล้ว ไม่ต้องกลัวอีกแล้วล่ะ ชู่....” เสียงหัวเราะเอิ๊กๆดังมาจากร่างน้อยๆนั้น
วิล – พี่สาวน่ากลัวคนนั้นไม่อยู่แล้วล่ะ
ฮาริเอท – นี่ ใครน่ากลัวกันน่ะ?!
เธอหันไปหาคนอื่นๆที่กำลังขำกลิ้งกันใหญ่ “ทางนั้นก็หยุดหัวเราะกันได้แล้ว!” สิ้นเสียงของเธอ เด็กก็ร้องลั่นมาอีกครั้ง
วิล – อย่าเสียงดังสิ ไม่เป็นอะไรแล้ว เด็กน้อย ชู่ ไม่เป็นไร
เด็กทารก – เอิ๊กๆ
ฮาริเอทถึงกับเซ็งแล้วลงไปนั่งอย่างไม่เชื่อกับตาตัวเอง
โคลเอ้ – น่าทึ่งจริงๆนะ
นอร์ม่า – คุณก็เป็นป๊ะป๋าได้เหมือนกันนี่ วิลจิ!
เจย์ – เอ่อ คุณนอร์ม่า ผมว่าเขาก็เป็นอยู่แล้วนะ
ฮาริเอท – ทำ...ทำไมเธอถึงหยุดร้องไห้ได้ล่ะ?... คุณทำเหมือนว่าเคยชินกับการดูแลเด็กอ่อนหรืออะไรเลย
วิล – ลูกก็เคยตัวเล็กขนาดนี้เหมือนกันนี่ เมื่อ 9 ปีก่อนน่ะ
ฮาริเอท – อย่าหวังว่าหนูจะจำได้เลยนะ
วิล – แต่ก็แน่นอน ลูกไม่ได้ว่านอนสอนง่ายแบบเด็กคนนี้หรอก ลูกน่ะทั้งเตะพ่อ ทั้งดิ้นไปดิ้นมา ร้องไห้จนสุดลมหายใจ... ดูแลลำบากใช้ได้เลยล่ะ
ฮาริเอท – หนูไม่ขอบคุณอะไรหรอกนะ อย่าทำเหมือนหนูเป็นหนี้บุญคุณเลย
วิล – พ่อน่ะไม่เคยคิดแบบนั้นหรอกนะ
ฮาริเอท – อะไรนะ?
วิล – เพราะนั่นน่ะเป็นหน้าที่ของพ่อแม่อยู่แล้ว
ฮาริเอท – มะ...หมายความว่าอะไรกัน?
เธอหน้าบูดขณะที่เขาไม่ตอบอะไร เพียงแค่อมยิ้มนิดๆแล้วส่งเด็กทารกกลับมาให้อุ้ม
วิล – ทารกน่ะอ่อนไหวกับความรู้สึก ถ้าลูกรำคาญ เด็กก็จะอารมณ์เสียเหมือนกัน เข้าใจไหม?
ฮาริเอท - ...รู้...รู้แล้วน่า แหงล่ะ หนูรู้อยู่แล้ว....
วิล - ...ผ่อนคลายหน่อยสิ ทำแบบนั้นเด็กก็จะเครียดไปด้วย
ฮาริเอท – ก็ได้ๆ.... พอใจหรือยังล่ะ?
วิล – โอเค คิดว่าคงผ่านแล้ว
ฮาริเอท - ...อย่างกับว่าคุณเป็นกรรมการหรือไงน่ะ
เด็กทารก – เอิ๊กๆ
เสียงหัวเราะเหมือนจะทำให้เธออารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง
เชอรี่ – คุณวิลกับแฮตตี้ดูเหมือนจะเริ่มจะเอนอ่อนเข้าหากันบ้างแล้วนะคะ
เซเนล – ชั้นหวังว่านี่จะทำให้พวกเขาไปด้วยกันได้ดีขึ้นบ้างนะ
นอร์ม่า – ฉันกลับสงสัยว่ามันจะไปได้ดีง่ายๆแบบนั้นรึเปล่าน่ะสิ
โคลเอ้ – ฟังแล้วดูเหมือนเธอจะไม่มองในแง่ดีเลยนะ
นอร์ม่า – ก็...นะ แค่... ถ้าทุกอย่างมันจบลงด้วยดี มันก็น่าเบื่อสิ!
เจย์ – ผมไม่คิดว่ามันสำคัญที่ว่าน่าเบื่อหรือเปล่านะครับ ไม่คิดแบบนั้นเหรอ?
โมเซส – อั๊วรู้ว่ามันดีกว่าแหงๆถ้าอะไรๆมันสดใสซาบซ่าน่ะ!
กริวเน่ – แหม ใช่เลยจ๊ะ ไม่มีอะไรชนะความสนุกสนานได้หรอก
วิล – ไปกันต่อเถอะ
โมเซสและกีทเหงื่อตก เพราะพึ่งพักหลังเดินขาลากได้แค่พักเดียวเท่านั้น
พวกเขาค้นหาไปถึงชั้นล่างสุด และพบชายหนุ่มกับหญิงสาวคู่หนึ่งกำลังถูกปีศาจโจมตีอยู่พอดี
พ่อเด็ก – ช่วย...ช่วยด้วย!
ฮาริเอท – พวกเขานี่ล่ะ! คนที่ส่งเด็กคนนี้ให้ฉัน!
เซเนล – เร็วเข้า!
เมื่อตบตีปีศาจจนแน่นิ่งไปแล้ว...
เซเนล – ท่าทางพวกเราจะมาทันเวลานะ
พ่อเด็ก – ขอบ....ขอบคุณมากครับ
แม่เด็ก – ขอบคุณที่ช่วยพวกเราไว้ค่ะ
นอร์ม่า – หือ? พวกคุณอยากให้มีคนมาช่วยเหรอ?
เจย์ – พวกคุณไม่ได้วางแผนว่าจะฆ่าตัวตายหรือครับ?
แม่เด็ก – พวก...พวกเรา...
วิล - หลังจากทำเรื่องไร้ความรับผิดชอบ เรื่องโง่ๆไปแล้ว ผมเดาว่าพวกคุณคงเข้าใจแล้วสินะว่าการมีชีวิตอยู่นั้นคืออะไร
พ่อเด็ก – คุณวิล...
วิล – ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในชีวิตของคุณ แล้วถ้าคุณไม่อยากพูดถึงมันก็ไม่เป็นไร
แม่เด็ก – มัน... พวกเรา...
วิล – แต่ลองคิดซักหน่อยถึงอนาคตของเด็กคนนี้ ถ้าพวกคุณตายที่นี่ อะไรจะเกิดขึ้นกับเด็กคนนี้ครับ?
พ่อเด็ก – พวกเราคิดว่าคุณคงทำให้เด็กคนนี้มีความสุขได้ดีกว่าพวกเรา
ร่างของเขาถูกดึงเข้าไปเต็มแรง เมื่อวิลกระชากคอเสื้อเข้ามาอย่างรุนแรง แม้กระทั่งแม่เด็กก็ยังเซจนล้มลงไป
วิล – จะบ้าหรือไง?!
เด็กทารก – แว้!
นอร์ม่า – นี่ วิลจิ! ใจเย็นๆหน่อย!
วิล – จะบอกว่าการได้อยู่กับครอบครัวของตัวเองไม่มีความสุขงั้นหรือ? คิดว่าการทิ้งเด็กคนนี้ไว้ตามลำพังเบื้องหลังจะทำให้เธอมีความสุขงั้นหรือ?
พ่อเด็ก – แต่...แต่ว่า..
วิล – พ่อแม่น่ะมีความรับผิดชอบต่อลูก คุณหนีมันไปง่ายๆไม่ได้หรอก ตอนที่คุณได้รับพรพร้อมกับเด็กคนนี้ คุณก็น่าจะรู้สึกได้
พ่อเด็ก – ครับ ผมรู้ ผมสาบานไว้ว่าจะปกป้องแก ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
วิล – ถ้ายังจำได้ คุณก็น่าจะรู้ว่าควรจะทำอะไร
พ่อเด็ก – แต่... ตอนนี้ หลังจากที่พวกเราทำไปทั้งหมด แกคงไม่อภัยให้พวกเราหรอก!
วิล - ....
เขาปล่อยมือจากตัวพ่อเด็ก ขณะเสียงทารกเริ่มร้องดังขึ้น พ่อและแม่ของเด็กทารกได้แต่ยืนเงียบขณะเฝ้ามองลูกของตัวเอง
วิล – ผมไม่รู้ว่าเธอร้องไห้เพราะเธอหิว หรือเธออยากเปลี่ยนผ้าอ้อม หรือเธอกลัว หรืออะไรก็ตาม
เด็กทารก – แว้ แว้!
พ่อเด็ก – ผม...ผม....
วิล – แต่ถ้าให้เดา ผมคงพูดได้ว่าแกร้องไห้เพื่อที่จะเรียกพวกคุณ
เด็กทารก – แว้ แว้!
พ่อเด็กคู้ตัวลงไปกุมศีรษะกับพื้น ขณะแม่เด็กยกมือขึ้นปิดตาร่ำไห้ “พวกเราทำอะไรลงไปกัน?”
วิล – ความสุขนั้นคือการได้อยู่กับครอบครัวของตนเอง การขออะไรมากไปกว่านั้นก็คือความโลภ
เด็กทารก – แว้ แว้!
แม่เด็ก – แม่ขอโทษ....แม่ขอโทษ
วิล – ถ้าคุณรู้สึกแบบนั้นจริงๆ ก็รีบกอดเธอไว้ในอ้อมแขนเถอะ
โดยไม่รอช้า เธอวิ่งมารับร่างน้อยๆนั้นทันที เสียงร้องไห้นั้นหยุดลงทันใด
ฮาริเอท – ถึงหนูจะทำยังไง เธอก็ไม่หยุดร้องเลยแท้ๆ...
วิล – แกน่ะบอกได้ แม้ด้วยร่างกายอันน้อยนิดนั้น... แกบอกได้ว่าใครที่รักแกจริงๆ
พูดจบ เขาก็เห็นได้ว่าฮาริเอทจ้องเขาเขม็ง “ทำไมถึงจ้องพ่อล่ะ? มีอะไรจะพูดหรือ?”
ฮาริเอท – หนูไม่ได้จ้องซักหน่อย... หนูแค่...
วิล – แค่อะไรล่ะ?
ฮาริเอท – หนูแค่....เปลี่ยนมุมมองที่มีต่อคุณนิดหน่อย...ล่ะมั้ง....
วิล – ไม่เห็นได้ยินเลย
ฮาริเอท – ช่างเถอะน่า!
โมเซส – เอ้า อั๊วว่าเรื่องคงจบแล้วนะ
นอร์ม่า – แปลกจัง ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นเลย
วิล - ....
กริวเน่ – ก็ไม่เป็นอะไรนี่จ๊ะ ไม่มีอะไรดีกว่าทุกคนมีความสุขหรอก
ขณะที่ทุกคนคุยกัน วิลก็วิ่งไปดูซากของปีศาจ
เชอรี่ – คุณกริวเน่ ที่พูดเมื่อกี้ไม่เห็นเหมือนที่พูดก่อนหน้านั้นเลยนี่คะ?
กริวเน่ – เอ๋? งั้นเหรอจ๊ะ?
วิล – โอ้ ผิวหนังนี่มัน! ประกายระยิบระยับนี่มัน! เยี่ยมสุดๆ!
ทุกคนหันควับไปตามเสียง
วิล – ฉันหวังว่าน่าจะจับมันได้ทั้งที่ยังมีชีวิตนะ แต่ก็เถอะ! ร่างของมันก็ไม่เสียหายเท่าไหร่ เท่านี้ก็ใช้ได้แล้ว อะไรเนี่ย? ลิ้นของมันม้วนอยู่ด้านบนรึ?!
โคลเอ้ – เรย์นาร์ดท่าทางตื่นเต้นสุดๆเลยล่ะ
ทุกคนเหงื่อตกหันมานินทากัน ขณะเป้าหมายกำลังเต้นไปเต้นมาอยู่ข้างหลัง
เซเนล – พักหลังเขาคงค่อนข้างเครียดน่ะ เขาไม่ค่อยมีเวลาออกจากเมืองมากเท่าไหร่
นอร์ม่า – นั่นสิ มันซักพักแล้วนี่ที่เขามีโอกาสให้เลือดลมมันฉีดพล่านแบบนี้
วิล – พอคิดว่าฉันได้พบปีศาจแบบนี้ในสถานการณ์เช่นนี้! รู้สึกว่าฉันจะจำได้ว่ามีสายพันธุ์ย่อยที่อาศัยอยู่ที่อนุสรณ์สายฟ้านะ ไปที่นั่นกันเถอะ!
ท่าทางเจ้าตัวจะกระตือรือร้นเป็นที่สุด
นอร์ม่า – นี่ ใจเย็นหน่อยสิ วิลจิ!
เซเนล – ชั้นขอบายล่ะนะ วิล ชั้นต้องพาสองคนนี้กลับไปที่เมือง
วิล – หือ? สองคนไหนกัน?
“สองคน” ที่ว่าเหงื่อตก...
เซเนล+นอร์ม่า – เอ่อ....
โมเซส – ฮ่าๆ วิลโนจิก็มีเวลาแบบนี้ในชีวิตด้วย!
เจย์ – ผมก็ไม่แน่ใจเท่าไหร่หรอกนะครับ...
ฮาริเอทเดินไปที่ริมธารน้ำใต้ดินใกล้ๆแล้วแอบยิ้มคนเดียว “ฮี่ๆ....ฮะๆๆๆ....” เสียงหัวเราะของเธอเรียกให้ทุกคนหันไปมอง
ฮาริเอท – เฮ้อ อะไรๆก็สนุกสนานไปหมด
ทุกคนหัวเราะกันครื้นเครง
เซเนล – กลับไปที่เมืองกันเถอะ
เชอรี่ – ค่ะ
กว่าจะกลับถึงเมืองเวลเทส พระอาทิตย์ก็ลับฟ้าไปแล้ว
พ่อเด็ก – พวกเราคงขอบคุณให้เพียงพอไม่ได้เลยครับ
แม่เด็ก – พวกเราจะไม่ทอดทิ้งเด็กคนนี้อีกค่ะ
วิล – ถ้าคุณรู้สึกว่ากำลังมีปัญหาอีกล่ะก็ มาคุยกับผมก็ได้นะ อย่างน้อยผมก็ช่วยรับฟังได้
พ่อเด็ก – ขอบคุณมากครับ ผมคิดว่าพวกเราคงต้องยุ่งกับการปรึกษากันว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี
วิล – ใช่ นั่นล่ะดีที่สุดแล้ว
แม่เด็ก – พวกเราเสียใจจริงๆค่ะที่สร้างปัญหาให้พวกคุณขนาดนี้
นอร์ม่า – อย่ากังวลเลยค่า
พ่อเด็ก – ถ้าอย่างนั้นก็ขอตัวก่อนครับ
แม่เด็ก – บอกลาเพื่อนๆของลูกหน่อยสิจ๊ะ!
ฮาริเอท – บ๊ายบาย!
เด็กทารก – แอ๊แอ๊!
ครอบครัวเดินจากไปโดยฮาริเอทเดินตามออกไปสามสี่ก้าว มองส่งจนลับสายตา
วิล – เฮ้อ ฉันเหนื่อยไปหมดแล้วล่ะ
นอร์ม่า – ก็เพราะคุณแก่แล้วน่ะล่ะ
โครม! ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าโดนอะไรเข้า..
นอร์ม่า – โอ๊ย! โอ๊ย! อ๊าๆๆๆๆ!
โคลเอ้ – เธอหาเรื่องเองนะ
เจย์ – เธอไม่เคยเรียนรู้อะไรเลยครับ
ทุกคนหัวเราะกันลั่นขณะเจ้าตัวดีดดิ้นเป็นเจ้าเข้าอยู่คนเดียว “นี่! หยุดหัวเราะนะยะ!”
คืนนั้น ฮาริเอทยืนคิดอะไรในห้องอยู่คนเดียว
“จะบอกว่าการได้อยู่กับครอบครัวของตัวเองไม่มีความสุขงั้นเหรอ? คิดว่าการทิ้งเด็กคนนี้ไว้ตามลำพังเบื้องหลังจะทำให้เธอมีความสุขงั้นเหรอ?”
เธอยืนนิ่ง ขณะคำพูดที่เคยได้ยินวิ่งเข้ามาในสมองอีกครั้ง
“พ่อแม่น่ะมีความรับผิดชอบต่อลูก คุณหนีมันไปง่ายๆไม่ได้หรอก ตอนที่คุณได้รับพรพร้อมกับเด็กคนนี้ คุณก็น่าจะรู้สึกได้”
ทีละประโยคๆ....
“ความสุขนั้นคือการได้อยู่กับครอบครัวของตนเอง”
ยิ่งคิดเธอก็ยิ่งไม่อาจเข้าใจ
“การขออะไรมากไปกว่านั้นก็คือความโลภ”
ฮาริเอท - ...ฉันไม่เข้าใจเลย ถ้าเขารู้สึกแบบนั้นจริงๆ เขาก็น่าจะมาหาพวกเราบ้าง เขาทิ้งคุณแม่ไว้คนเดียว เขาทิ้งฉันไว้ตามลำพัง คุณแม่รู้หรือเปล่านะ เพราะอย่างนั้นท่านถึงไม่โกรธ? ถ้าเขารู้สึกแบบนั้นจริงๆ ถ้าอย่างนั้นฉันก็คิดว่าบางทีฉันอาจจะพยายามคืนดีกับเขาได้ แต่ฉันจะทำยังไงถึงจะคืนดีกับเขาได้ล่ะ? จะให้จู่ๆไปบอกว่า “หนูให้อภัยคุณแล้ว!” ก็ไม่ได้หรอก...
เธอยืนคิดอยู่ซักพัก
ฮาริเอท – อ๊ะ! รู้แล้ว! ฉันรู้แล้วว่าจะใช้อะไรได้!
วันรุ่งขึ้น เชอรี่เข้ามาในบ้านวิลเมื่อทุกที และเธอก็เห็นเซเนลหลับอยู่บนพื้นในห้องครัวเช่นเคย
เชอรี่ – พี่เซเนลคะ ตื่นได้แล้ว
เซเนล – หืม...ชั้นยังง่วงอยู่เลย...
เชอรี่ –เถอะน่า ตื่นเถอะ
เขาโซซัดโซเซยืนขึ้นมา “เช้าตรู่ขนาดนี้....”
เชอรี่ - เฮ้อ... มันก็ยังเช้าอยู่ แต่ไม่ตรู่แล้วนะคะ
เซเนล - ...
เชอรี่ – แฮตตี้บอกว่ามีเรื่องจะขอร้องค่ะ เธอจะไปรอที่ลานน้ำพุ ไปกันเถอะค่ะ
ทั้งสองคนไปที่ลานน้ำพุตามที่ฮาริเอทนัด ที่นั่น เธอยืนรออยู่พร้อมคนอื่นๆยกเว้นวิล
ฮาริเอท – รอนายนี่นานจริงๆเลย! ฉันรอจนเบื่อแล้วเนี่ย!
เซเนล – ทำแบบนี้ไม่ค่อยดีเลยนะเวลาเธอจะขอร้องใครน่ะ
ฮาริเอท – ฉันช่วยชีวิตนายนะ!
เซเนล – นี่เธอยังจะพูดเรื่องนั้นอีกเหรอ?
เชอรี่ – พูดเรื่องอะไรกันหรือคะ?
เซเนล – ไม่มีอะไรหรอก
เชอรี่ - ?
โมเซส – แล้วเรียกพวกอั๊วมาที่นี่ทำไมล่ะ
ฮาริเอท – ฉันอยากไปที่อนุสรณ์สายฟ้า
เซเนล – เธอวางแผนจะไปจับปีศาจที่วิลพูดถึงน่ะหรือ?
เธอหน้าแดงขึ้นมาเมื่อถูกจับไต๋ได้
ฮาริเอท – ก็...รู้ไหมล่ะ หมอนั่นยุ่งจะตาย เขาไม่มีเวลาออกไปวิจัยค้นคว้าทุกอย่างที่เขาอยากทำหรอก ฉันก็เลยคิดว่าบางทีอาจจะช่วยเขาได้
เธอพล่ามมายาวๆก่อนเชิดหน้าไปอีกทาง
เซเนล – ...
ฮาริเอท – มันมีชื่อว่า “เลเธอร์ปั๊ปปี๊”
นอร์ม่า – เธอทำการบ้านมาแล้วนี่หน่า
ฮาริเอท – มันเป็นปีศาจตัวเล็กๆ แม้แต่ฉันก็สามารถจับมันมาอุ้มได้เลย
โคลเอ้ – จะเล็กหรือไม่ก็ตาม ปีศาจก็คือปีศาจ มันก็ยังอันตรายอยู่ดี
เจย์ – แล้วมันก็ยังมีปีศาจตัวอื่นๆในอนุสรณ์นั้นด้วยครับ
กริวเน่ – แหม มันสำคัญด้วยเหรอจ๊ะ?
นอร์ม่า – เจ๊กริว บางทีเจ๊ก็ไม่รู้ร้อนรู้หนาวเลยนะ!
ฮาริเอทวิ่งไปจ้องหน้าเชอรี่ “พี่เชอรี่ ขอร้องล่ะนะ?”
เชอรี่ – ฉันก็เข้าใจนะ แฮตตี้ แต่ว่า... แล้วพี่คิดยังไงคะ?”
เซเนล - ....
ฮาริเอท – ได้โปรดเถอะ! นี่เป็นคำขอร้องที่สำคัญที่สุดในชีวิตหนูเลย!
โมเซส – ไปกันเถอะ ถ้ามีพวกเราอยู่ หล่อนก็ไม่เป็นไรหรอก
ฮาริเอท – ขอบใจมาก โมเซสคุง! นายนี่ก็ไม่แย่เท่าไหร่นี่!
โคลเอ้ – ฉันว่าพวกเราคงปฏิเสธคำขอร้องที่จริงจังแบบนี้ไม่ได้ล่ะนะ...
ฮาริเอท – ใช่เลย! พี่โคลเอ้พูดตรงประเด็นเป๊ะ!
เซเนล – ก็ได้ พวกเราจะไปกับเธอ
ฮาริเอท – เย้! ถ้าอย่างนั้นก็ไปกันเลย!
ทุกคนปรึกษากันหลังลงลิฟท์มาที่ดินแดนที่เงียบสงบ
เซเนล – อนุสรณ์สายฟ้าใช่ไหม?
ฮาริเอท – ใช่แล้ว ไปกันเถอะ!
โมเซส – คุณหนูตัวน้อยนี่คึกคักจริงๆ
เจย์ – ผมได้แต่หวังว่าเธอจะไม่ไปเจอปัญหาอะไรเข้านะครับ
ที่อนุสรณ์สายฟ้า
ฮาริเอท – เอาล่ะ ตามหาเลเธอร์ปั๊ปปี้กันเถอะ!
นอร์ม่า – ก่อนอื่นนะ แฮตตี้...
ฮาริเอท – อะไร? มีปัญหางั้นเรอะ?
นอร์ม่า- โว้! ใจเย็นๆสิสาวน้อย!
โมเซส – วิลโนจิรู้หรือเปล่าว่าพวกเรามาที่นี่
ทุกคนหันไปมองเจ้าของโครงการพร้อมกัน
ฮาริเอท – เอ่อ...
นอร์ม่า – อ้อ รู้ละ
ฮาริเอท – แน่...แน่นอน ฉันบอกเขาแล้ว ฉัน...ฉันบอกเขาหมดทุกอย่างแล้วล่ะ จริงๆนะ
โคลเอ้ – อือฮึ...
นอร์ม่า – พูดอีกแบบนึง นี่คือ “ปฏิบัติการณ์เซอร์ไพรส์วิล”!
ฮาริเอท – ไม่...สำคัญซักหน่อย ไปกันเถอะ!
นอร์ม่านึกสนุก เลยเดินไปกอดกริวเน่ แล้วพูดเลียนเสียงของวิล “โอ ฮาริเอท ลูกไปที่นั่นแล้วจับเลเธอร์ปั๊ปปี้มาให้หรือ? เป็นตัวอย่างที่เยี่ยมจริงๆ! สุดยอด! เลิศ!”
กริวเน่ – แหมๆ
นอร์ม่า- แบบนี้สินะ?
เจย์ – นั่นคือลักษณะของคุณวิลหรือครับ? ทำได้ไม่ใกล้เคียงเลยนะ สำหรับมือใหม่แล้วน่ะ ลองคิดถึงบุคลิกของเขาดูแล้ว เขาคงไม่ทำอะไรแบบนั้นแน่
กริวเน่ – จริงหรือจ๊ะ พี่ว่าเขาอาจจะทำนะ
ฮาริเอท – พอ...พอได้แล้ว! ไปกันเถอะ!
โมเซส – เอาเล้ย! มาทำเพื่อคุณหนูน้อยกันเถอะ!
เซเนล – ทำให้มันจบๆไปแล้วกลับกันเถอะ
หลังสำรวจไปพักใหญ่ๆจนถึงห้องเล็กๆ
เชอรี่ – ฉันไม่เห็นเลเธอร์ปั๊ปปี้แถวๆนี้เลยนะคะ...
ฮาริเอท – จากที่ฉันอ่านมา มันจะอยู่ห่างๆจากสัตว์ชนิดอื่นๆ
เจย์ – ถ้าเป็นแบบนั้น พวกมันอาจไม่ออกมาที่ๆผู้คนเห็นได้ง่ายๆครับ
เซเนล – พวกเราคงต้องเข้าไปข้างในอีกเพื่อจะหาทันล่ะ
โมเซส – เอ็งว่าไง กีท?
กีท - ..... หงิง
โมเซส – ท่าทางจะไม่มีพวกมันแถวๆนี้นะ
ฮาริเอท – เฮ้อ
เชอรี่ – ทำไมไม่พักกันหน่อยล่ะคะ?
ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย แต่ละคนจึงหาที่เหมาะนั่งพักใกล้ๆกัน
นอร์ม่า – แฮตตี้ ขอถามหน่อยนะ
ฮาริเอท – อะไร?
นอร์ม่า – เธอเกลียดฉันไหม?
ฮาริเอท – อื้ม ฉันไม่ชอบเธอหรอก
นอร์ม่า – นี่!
ฮาริเอท – อะไรล่ะ? จะโกรธฉันทำไม ฉันแค่พยายามพูดความจริงนะ!
เซเนล – ถ้ามัวแต่เถียงกันก็จะเหนื่อยเปล่าๆนะ พวกเราควรจะพักกัน จำได้หรือเปล่า?
กริวเน่ – แหม เซเนลจ๊ะ เธอพูดเหมือนวิลเลย
เจย์ – แบบนั้นก็เหมือนอะไรที่วิลจะพูดจริงๆครับ
นอร์ม่า – ฉันว่าเซเนเซเน่คงจะเริ่มแก่แล้วล่ะ แย่จัง
ปึ้ด เขาฉุนกึ้ก “เธอคิดอย่างนั้นได้ไงน่ะ?!” เขาโวยวายก่อนทำหน้าเซ็ง ก้มหน้าหงุดลงไป
เชอรี่ – เป็นอะไรไปเหรอคะ?
เซเนล – ชั้นว่าชั้นเริ่มเข้าใจแล้วสิว่าวิลรู้สึกยังไง...
โมเซส – ฮี่ๆ ดีนี่
นอร์ม่า – ยังไงก็เถอะ เข้าเรื่องกันก่อน...
ฮาริเอท – ฉันไม่ชอบเธอ
นอร์ม่า – นี่!
เชอรี่ – คุณนอร์ม่า อย่าโกรธสิคะ แฮตตี้ บางทีคงจะดีกว่าถ้าเธอไม่พูดอย่างที่เธอคิดจริงๆนะ
กริวเน่ – แหม นั่นเป็นความคิดที่ดีนะจะ เชอรี่
นอร์ม่า – เดี๋ยวก่อนสิ!
โคลเอ้ – ทั้งสองคนอาจจะต่อต้านกันและกัน เพราะต่างฝ่ายต่างเหมือนกันก็ได้
“ทั้งสองคน” ลุกคนขึ้นโวยวายพร้อมกัน ประโยคเดียวกัน “พวกเราเหมือนกันตรงไหน!”
เซเนล – ชั้นว่ามันเห็นกันชัดๆเลยนะ
กริวเน่ – พวกเธอมีคลื่นแบบเดียวกัน ต้องเป็นเพื่อนที่ดีกันได้แน่จ๊ะ!
ทั้งสองคนทำหน้าบูด
นอร์ม่า – ยังไงก็เถอะ อะไรทำให้เธอเปลี่ยนใจ แล้วอยากจะกลับไปคืนดีกับวิลจิล่ะ?
ฮาริเอท – มัน... ฉันหมายถึง... มันไม่ใช่ว่าฉันอยากไปคืนดีกับเขานะ...
โมเซส – ไม่ต้องพูดแล้วล่ะ คุณหนู! อั๊วรู้ว่าเธอรู้สึกยังไง!
ฮาริเอท – หือ?...
โมเซส – ครอบครัวน่ะ อยู่ด้วยกันจะดีที่สุด
ฮาริเอท - ...
เชอรี่ – ปิ่นปักผมอันนั้นสวยมากเลย มันเหมือนกับดอกไม้จริงๆ
ฮาริเอท – คุณแม่มอบให้หนู มันเป็นอันที่ท่านชอบ
เชอรี่ – แม่ของเธอเป็นคนยังไงเหรอจ๊ะ?
เธอหลับตาลงเพื่อดึงเอาความทรงจำในอดีตขึ้นมา
ฮาริเอท – แม่....ก็... ท่านไม่เคยพูดอะไรแย่ๆเกี่ยวกับ....หมอนั่นเลย ไม่ว่าหนูจะบ่นเรื่องเขาขนาดไหน ท่านก็จะยิ้ม ยิ้มแล้วก็เข้ามากอดหนู
จากสีหน้าที่มีความสุข คิ้วของเธอก็ขมวดเข้าหากันเมื่อน้ำตาเริ่มไหลออกมา “แต่... แต่ตอนนี้แม่ก็ตายไปแล้ว! แม่รอที่จะได้เห็นเขาอีกครั้งตลอดเวลามานี้! แม่รู้อยู่ในใจว่าเขาคงไม่กลับมา แต่ท่านก็ยังมีความเชื่อว่าเขาจะมา!”
เชอรี่ – แฮตตี้...
ฮาริเอท - .. ท่านเชื่อในตัวเขา....
เซเนล - ชั้นแค่เดานะ แต่...ชั้นเชื่อว่าวิลก็ทรมานเช่นกัน
เขาลุกขึ้นด้วยสีหน้าเศร้าๆ “มันเจ็บปวดจริงๆที่ต้องเสียใครไปซักคน ใครที่เขาห่วงใย โดยเฉพาะเมื่อเขาไม่สามารถทำอะไรให้ได้เลย”
โคลเอ้ – คูลริดจ์....
เชอรี่ – พี่เซเนล....
โมเซส, เจย์ และนอร์ม่านิ่งเงียบ...
นอร์ม่า – พูดอีกอย่างหนึ่ง เธออยากเป็นมิตรกับวิล เพื่อเขาจะได้ทำให้เธอเสียเด็กสินะ!
ฮาริเอท – ไม่....ไม่ใช่ซักหน่อย! เธอปะติดปะต่อมันขึ้นมาได้ยังไงน่ะ!
เจย์ – ดูเหมือนคุณจะมีอะไรไปฝังในหัวมั้งครับ
ฮาริเอท – เจย์คุง! เงียบไปเลย!
โมเซส – โอย อย่าอายเลย เด็กน่ะควรจะทำท่าทางแบบนั้นล่ะ!
เขาเดินไปลูบหัว ก่อนที่เธอจะเผ่นแน่บไปติดข้างฝาโวยวายใหญ่
ฮาริเอท – จริง...จริงๆนะ! พวกนายเข้าใจผิดแล้ว!
นอร์ม่า – เธอน่าจะลองเรียกเขาว่า “พ่อ” นะ การันตีเลยว่าเขาต้องชอบแหงๆ!
ฮาริเอท – ไม่มีทาง! ไม่เด็ดขาด! เลิกคุยอะไรไร้สาระแบบนี้เถอะ ไปกันได้แล้ว!
นอร์ม่า – ก็ได้ค่า ก็ได้ค่า
--------มือบอนโดย Next Farecery @ 9 Mar, 2007, 10:47 pm----------